{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386857"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386857","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ζητήματα εφαρμογής της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού στην ποινική ιατρική ευθύνη : η νομική όψη της αιτιότητας.","abstract":"Μελετώντας κανείς υποθέσεις ποινικής ιατρικής ευθύνης θα διαπιστώσει το αναμενόμενο, ότι δηλαδή οι ιατροί δεν πράττουν σχεδόν ποτέ με δόλο. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι τόσα πολλά τα λάθη που μπορούν να συμβούν σε ένα ιατρικό περιστατικό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας υποθέσεων ιατρικής αμέλειας στα ποινικά ακροατήρια. Έτσι, τα δύο εγκλήματα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον της ποινικής δικαιοσύνης σε σχέση με την ποινική ιατρική ευθύνη είναι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και το έγκλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο νομοθέτης καταστρώνει ένα έγκλημα υπαγορεύει και τη μέθοδο που οφείλει ο εφαρμοστής του δικαίου να ακολουθήσει κατά την ποινική διερεύνηση μιας πράξης. Για να υπάρχει ιατρική αμέλεια θα πρέπει να διαπιστώνεται η ύπαρξη μιας πλημμελούς και απρόσεκτης συμπεριφοράς του ιατρού, η οποία ταυτίζεται με την έννοια του ιατρικού σφάλματος και εκδηλώνεται στον εμπειρικό - εξωτερικό κόσμο (εξωτερική αμέλεια). Μόνη η κατάφαση της εξωτερικής αμέλειας όμως δεν αρκεί για την απόδοση του αποτελέσματος του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού. Απαιτείται επιπλέον και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της εξωτερικά αμελούς συμπεριφοράς του ιατρού και του αποτελέσματος αυτού. Αυτό διαπιστώνεται βάσει της θεωρίας του ισοδυνάμου των όρων. Στα μεν εγκλήματα ενέργειας κάνουμε λόγο για αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο, στα δε μη γνήσια εγκλήματα παράλειψης κάνουμε λόγο για αιτιώδη συνάφεια με την μορφή της υποθετικής αιτιότητας. Επειδή όμως το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται να εντοπίσει οποιαδήποτε αιτιώδη συμπεριφορά αλλά εκείνη τη συμπεριφορά, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης, πέρα από τη διαπίστωση αιτιώδους συνδέσμου απαιτείται και η διαπίστωση αιτιακής σχέσης μεταξύ του νομικά σημαντικού κινδύνου που έθεσε με την συμπεριφορά του ο ιατρός και του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς. Αυτό προτάσσει η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού, σύμφωνα με την οποία το αποτέλεσμα του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς μπορεί να καταλογισθεί αντικειμενικά (= να αναχθεί) στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού μόνο όταν συνιστά πραγμάτωση ενός νομικά σημαντικού κινδύνου που ο ίδιος έθεσε με την εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του. Η φύση του δικαίου ως κοινωνικού φαινομένου καθορίζει και τη φύση της αιτιότητας για την οποία κάνουμε λόγο στο ποινικό δίκαιο. Το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για το φυσικό αποτέλεσμα που παρήγαγε μια ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά για το πως το αποτέλεσμα αυτό γίνεται αντιληπτό και αξιολογείται από την κοινωνία. Έτσι λοιπόν, το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για φυσικά αλλά για κοινωνικά αποτελέσματα. Το ίδιο ισχύει και για την ενδιαφέρουσα το ποινικό δίκαιο αιτιότητα, τη σχέση δηλαδή μεταξύ ανθρώπινης συμπεριφοράς και κοινωνικού αποτελέσματος, η οποία αποτελεί αναγκαστικά μια νομική έννοια. Η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού δεν έρχεται να περιπλέξει το πρόβλημα της αιτιότητας αλλά να το θέσει στη σωστή του διάσταση. Η εφαρμογή της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού δεν προκύπτει από κάποια αδικαιολόγητη φιλοδοξία μερικών θεωρητικών να αλλοιώσουν τα δομικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος αλλά προκύπτει από την ανάγκη εντοπισμού μόνο εκείνης της συμπεριφοράς, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης.","abstract_html":"Μελετώντας κανείς υποθέσεις ποινικής ιατρικής ευθύνης θα διαπιστώσει το αναμενόμενο, ότι δηλαδή οι ιατροί δεν πράττουν σχεδόν ποτέ με δόλο. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι τόσα πολλά τα λάθη που μπορούν να συμβούν σε ένα ιατρικό περιστατικό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας υποθέσεων ιατρικής αμέλειας στα ποινικά ακροατήρια. Έτσι, τα δύο εγκλήματα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον της ποινικής δικαιοσύνης σε σχέση με την ποινική ιατρική ευθύνη είναι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και το έγκλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο νομοθέτης καταστρώνει ένα έγκλημα υπαγορεύει και τη μέθοδο που οφείλει ο εφαρμοστής του δικαίου να ακολουθήσει κατά την ποινική διερεύνηση μιας πράξης. Για να υπάρχει ιατρική αμέλεια θα πρέπει να διαπιστώνεται η ύπαρξη μιας πλημμελούς και απρόσεκτης συμπεριφοράς του ιατρού, η οποία ταυτίζεται με την έννοια του ιατρικού σφάλματος και εκδηλώνεται στον εμπειρικό - εξωτερικό κόσμο (εξωτερική αμέλεια). Μόνη η κατάφαση της εξωτερικής αμέλειας όμως δεν αρκεί για την απόδοση του αποτελέσματος του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού. Απαιτείται επιπλέον και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της εξωτερικά αμελούς συμπεριφοράς του ιατρού και του αποτελέσματος αυτού. Αυτό διαπιστώνεται βάσει της θεωρίας του ισοδυνάμου των όρων. Στα μεν εγκλήματα ενέργειας κάνουμε λόγο για αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο, στα δε μη γνήσια εγκλήματα παράλειψης κάνουμε λόγο για αιτιώδη συνάφεια με την μορφή της υποθετικής αιτιότητας. Επειδή όμως το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται να εντοπίσει οποιαδήποτε αιτιώδη συμπεριφορά αλλά εκείνη τη συμπεριφορά, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης, πέρα από τη διαπίστωση αιτιώδους συνδέσμου απαιτείται και η διαπίστωση αιτιακής σχέσης μεταξύ του νομικά σημαντικού κινδύνου που έθεσε με την συμπεριφορά του ο ιατρός και του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς. Αυτό προτάσσει η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού, σύμφωνα με την οποία το αποτέλεσμα του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς μπορεί να καταλογισθεί αντικειμενικά (= να αναχθεί) στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού μόνο όταν συνιστά πραγμάτωση ενός νομικά σημαντικού κινδύνου που ο ίδιος έθεσε με την εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του. Η φύση του δικαίου ως κοινωνικού φαινομένου καθορίζει και τη φύση της αιτιότητας για την οποία κάνουμε λόγο στο ποινικό δίκαιο. Το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για το φυσικό αποτέλεσμα που παρήγαγε μια ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά για το πως το αποτέλεσμα αυτό γίνεται αντιληπτό και αξιολογείται από την κοινωνία. Έτσι λοιπόν, το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για φυσικά αλλά για κοινωνικά αποτελέσματα. Το ίδιο ισχύει και για την ενδιαφέρουσα το ποινικό δίκαιο αιτιότητα, τη σχέση δηλαδή μεταξύ ανθρώπινης συμπεριφοράς και κοινωνικού αποτελέσματος, η οποία αποτελεί αναγκαστικά μια νομική έννοια. Η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού δεν έρχεται να περιπλέξει το πρόβλημα της αιτιότητας αλλά να το θέσει στη σωστή του διάσταση. Η εφαρμογή της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού δεν προκύπτει από κάποια αδικαιολόγητη φιλοδοξία μερικών θεωρητικών να αλλοιώσουν τα δομικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος αλλά προκύπτει από την ανάγκη εντοπισμού μόνο εκείνης της συμπεριφοράς, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης.","abstract_has_math":false,"creators":["Πισιμίσης Ιάσων","Pisimisis Iason"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386857"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386857","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386857","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386857","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386857","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πισιμίσης Ιάσων","Pisimisis Iason"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386857"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μελετώντας κανείς υποθέσεις ποινικής ιατρικής ευθύνης θα διαπιστώσει το αναμενόμενο, ότι δηλαδή οι ιατροί δεν πράττουν σχεδόν ποτέ με δόλο. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι τόσα πολλά τα λάθη που μπορούν να συμβούν σε ένα ιατρικό περιστατικό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας υποθέσεων ιατρικής αμέλειας στα ποινικά ακροατήρια. Έτσι, τα δύο εγκλήματα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον της ποινικής δικαιοσύνης σε σχέση με την ποινική ιατρική ευθύνη είναι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και το έγκλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο νομοθέτης καταστρώνει ένα έγκλημα υπαγορεύει και τη μέθοδο που οφείλει ο εφαρμοστής του δικαίου να ακολουθήσει κατά την ποινική διερεύνηση μιας πράξης. Για να υπάρχει ιατρική αμέλεια θα πρέπει να διαπιστώνεται η ύπαρξη μιας πλημμελούς και απρόσεκτης συμπεριφοράς του ιατρού, η οποία ταυτίζεται με την έννοια του ιατρικού σφάλματος και εκδηλώνεται στον εμπειρικό - εξωτερικό κόσμο (εξωτερική αμέλεια). Μόνη η κατάφαση της εξωτερικής αμέλειας όμως δεν αρκεί για την απόδοση του αποτελέσματος του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού. Απαιτείται επιπλέον και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της εξωτερικά αμελούς συμπεριφοράς του ιατρού και του αποτελέσματος αυτού. Αυτό διαπιστώνεται βάσει της θεωρίας του ισοδυνάμου των όρων. Στα μεν εγκλήματα ενέργειας κάνουμε λόγο για αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο, στα δε μη γνήσια εγκλήματα παράλειψης κάνουμε λόγο για αιτιώδη συνάφεια με την μορφή της υποθετικής αιτιότητας. Επειδή όμως το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται να εντοπίσει οποιαδήποτε αιτιώδη συμπεριφορά αλλά εκείνη τη συμπεριφορά, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης, πέρα από τη διαπίστωση αιτιώδους συνδέσμου απαιτείται και η διαπίστωση αιτιακής σχέσης μεταξύ του νομικά σημαντικού κινδύνου που έθεσε με την συμπεριφορά του ο ιατρός και του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς. Αυτό προτάσσει η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού, σύμφωνα με την οποία το αποτέλεσμα του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς μπορεί να καταλογισθεί αντικειμενικά (= να αναχθεί) στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού μόνο όταν συνιστά πραγμάτωση ενός νομικά σημαντικού κινδύνου που ο ίδιος έθεσε με την εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του. Η φύση του δικαίου ως κοινωνικού φαινομένου καθορίζει και τη φύση της αιτιότητας για την οποία κάνουμε λόγο στο ποινικό δίκαιο. Το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για το φυσικό αποτέλεσμα που παρήγαγε μια ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά για το πως το αποτέλεσμα αυτό γίνεται αντιληπτό και αξιολογείται από την κοινωνία. Έτσι λοιπόν, το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για φυσικά αλλά για κοινωνικά αποτελέσματα. Το ίδιο ισχύει και για την ενδιαφέρουσα το ποινικό δίκαιο αιτιότητα, τη σχέση δηλαδή μεταξύ ανθρώπινης συμπεριφοράς και κοινωνικού αποτελέσματος, η οποία αποτελεί αναγκαστικά μια νομική έννοια. Η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού δεν έρχεται να περιπλέξει το πρόβλημα της αιτιότητας αλλά να το θέσει στη σωστή του διάσταση. Η εφαρμογή της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού δεν προκύπτει από κάποια αδικαιολόγητη φιλοδοξία μερικών θεωρητικών να αλλοιώσουν τα δομικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος αλλά προκύπτει από την ανάγκη εντοπισμού μόνο εκείνης της συμπεριφοράς, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης.","When studying cases of criminal medical liability, one will find the expected, that is, that doctors almost never commit fraudulent acts. Nevertheless, there are so many mistakes that can occur in a medical incident, which has resulted in the introduction of numerous medical malpractice cases into criminal courts. Thus, the two crimes that monopolize the criminal justice system's interest in relation to criminal medical liability are the crime of negligent homicide and the crime of negligent bodily injury. The manner in which the legislature conceives a crime dictates the method that the law practitioner must follow in the criminal investigation of an act. For medical negligence to exist, the existence of a doctor's negligent and careless conduct must be established, which is identical to the concept of medical error and is revealed in the empirical - external world (external negligence). The mere affirmation of external negligence, however, is not sufficient to attribute the result of the patient's death or bodily injury to the doctor's externally negligent conduct. The existence of a causal link between the doctor's externally negligent conduct and that result is also required. This is established on the basis of the theory of equivalence of conditions. In the case of crimes of action we speak of an objective causal link, whereas in the case of non-genuine crimes of omission we speak of a causal link in the form of hypothetical causality. However, since criminal law is not interested in identifying any causal conduct, but rather the conduct whose punishment corresponds to the nature and requirements of the legal order, in addition to establishing a causal link, a causal relationship between the legally significant risk posed by the doctor's conduct and the death or physical injury of the patient is required. This is advocated by the theory of objective attribution, according to which the result of the patient's death or physical injury can be objectively attributed to the doctor's externally negligent conduct only if it constitutes the realisation of a legally significant risk which he himself posed by his externally negligent conduct. The nature of law as a social phenomenon also determines the nature of the causality we speak of in criminal law. Criminal law is not interested in the physical result produced by human behaviour, but in how that result is perceived and evaluated by society. Thus, criminal law is not interested in physical effects but in social effects. The same applies to the causality of interest to criminal law, that is, the relationship between human conduct and a social outcome, which is necessarily a legal concept. The theory of objective attribution does not come to complicate the problem of causality but to present it in its proper dimension. The application of the theory of objective attribution does not derive from some unjustified ambition on the part of some theorists to alter the structural elements of the objective nature of crime, but arises from the need to identify only that conduct whose punishment corresponds to the nature and requirements of the legal order."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ζητήματα εφαρμογής της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού στην ποινική ιατρική ευθύνη : η νομική όψη της αιτιότητας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πισιμίσης Ιάσων","Pisimisis Iason"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Μελετώντας κανείς υποθέσεις ποινικής ιατρικής ευθύνης θα διαπιστώσει το αναμενόμενο, ότι δηλαδή οι ιατροί δεν πράττουν σχεδόν ποτέ με δόλο. Παρ’ όλ’ αυτά, είναι τόσα πολλά τα λάθη που μπορούν να συμβούν σε ένα ιατρικό περιστατικό, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας υποθέσεων ιατρικής αμέλειας στα ποινικά ακροατήρια. Έτσι, τα δύο εγκλήματα που μονοπωλούν το ενδιαφέρον της ποινικής δικαιοσύνης σε σχέση με την ποινική ιατρική ευθύνη είναι το έγκλημα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και το έγκλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο νομοθέτης καταστρώνει ένα έγκλημα υπαγορεύει και τη μέθοδο που οφείλει ο εφαρμοστής του δικαίου να ακολουθήσει κατά την ποινική διερεύνηση μιας πράξης. Για να υπάρχει ιατρική αμέλεια θα πρέπει να διαπιστώνεται η ύπαρξη μιας πλημμελούς και απρόσεκτης συμπεριφοράς του ιατρού, η οποία ταυτίζεται με την έννοια του ιατρικού σφάλματος και εκδηλώνεται στον εμπειρικό - εξωτερικό κόσμο (εξωτερική αμέλεια). Μόνη η κατάφαση της εξωτερικής αμέλειας όμως δεν αρκεί για την απόδοση του αποτελέσματος του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού. Απαιτείται επιπλέον και η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της εξωτερικά αμελούς συμπεριφοράς του ιατρού και του αποτελέσματος αυτού. Αυτό διαπιστώνεται βάσει της θεωρίας του ισοδυνάμου των όρων. Στα μεν εγκλήματα ενέργειας κάνουμε λόγο για αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο, στα δε μη γνήσια εγκλήματα παράλειψης κάνουμε λόγο για αιτιώδη συνάφεια με την μορφή της υποθετικής αιτιότητας. Επειδή όμως το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται να εντοπίσει οποιαδήποτε αιτιώδη συμπεριφορά αλλά εκείνη τη συμπεριφορά, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης, πέρα από τη διαπίστωση αιτιώδους συνδέσμου απαιτείται και η διαπίστωση αιτιακής σχέσης μεταξύ του νομικά σημαντικού κινδύνου που έθεσε με την συμπεριφορά του ο ιατρός και του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς. Αυτό προτάσσει η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού, σύμφωνα με την οποία το αποτέλεσμα του θανάτου ή της σωματικής βλάβης του ασθενούς μπορεί να καταλογισθεί αντικειμενικά (= να αναχθεί) στην εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του ιατρού μόνο όταν συνιστά πραγμάτωση ενός νομικά σημαντικού κινδύνου που ο ίδιος έθεσε με την εξωτερικά αμελή συμπεριφορά του. Η φύση του δικαίου ως κοινωνικού φαινομένου καθορίζει και τη φύση της αιτιότητας για την οποία κάνουμε λόγο στο ποινικό δίκαιο. Το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για το φυσικό αποτέλεσμα που παρήγαγε μια ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά για το πως το αποτέλεσμα αυτό γίνεται αντιληπτό και αξιολογείται από την κοινωνία. Έτσι λοιπόν, το ποινικό δίκαιο δεν ενδιαφέρεται για φυσικά αλλά για κοινωνικά αποτελέσματα. Το ίδιο ισχύει και για την ενδιαφέρουσα το ποινικό δίκαιο αιτιότητα, τη σχέση δηλαδή μεταξύ ανθρώπινης συμπεριφοράς και κοινωνικού αποτελέσματος, η οποία αποτελεί αναγκαστικά μια νομική έννοια. Η θεωρία του αντικειμενικού καταλογισμού δεν έρχεται να περιπλέξει το πρόβλημα της αιτιότητας αλλά να το θέσει στη σωστή του διάσταση. Η εφαρμογή της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού δεν προκύπτει από κάποια αδικαιολόγητη φιλοδοξία μερικών θεωρητικών να αλλοιώσουν τα δομικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος αλλά προκύπτει από την ανάγκη εντοπισμού μόνο εκείνης της συμπεριφοράς, η τιμώρηση της οποίας ανταποκρίνεται στη φύση και τις απαιτήσεις της έννομης τάξης.","When studying cases of criminal medical liability, one will find the expected, that is, that doctors almost never commit fraudulent acts. Nevertheless, there are so many mistakes that can occur in a medical incident, which has resulted in the introduction of numerous medical malpractice cases into criminal courts. Thus, the two crimes that monopolize the criminal justice system's interest in relation to criminal medical liability are the crime of negligent homicide and the crime of negligent bodily injury. The manner in which the legislature conceives a crime dictates the method that the law practitioner must follow in the criminal investigation of an act. For medical negligence to exist, the existence of a doctor's negligent and careless conduct must be established, which is identical to the concept of medical error and is revealed in the empirical - external world (external negligence). The mere affirmation of external negligence, however, is not sufficient to attribute the result of the patient's death or bodily injury to the doctor's externally negligent conduct. The existence of a causal link between the doctor's externally negligent conduct and that result is also required. This is established on the basis of the theory of equivalence of conditions. In the case of crimes of action we speak of an objective causal link, whereas in the case of non-genuine crimes of omission we speak of a causal link in the form of hypothetical causality. However, since criminal law is not interested in identifying any causal conduct, but rather the conduct whose punishment corresponds to the nature and requirements of the legal order, in addition to establishing a causal link, a causal relationship between the legally significant risk posed by the doctor's conduct and the death or physical injury of the patient is required. This is advocated by the theory of objective attribution, according to which the result of the patient's death or physical injury can be objectively attributed to the doctor's externally negligent conduct only if it constitutes the realisation of a legally significant risk which he himself posed by his externally negligent conduct. The nature of law as a social phenomenon also determines the nature of the causality we speak of in criminal law. Criminal law is not interested in the physical result produced by human behaviour, but in how that result is perceived and evaluated by society. Thus, criminal law is not interested in physical effects but in social effects. The same applies to the causality of interest to criminal law, that is, the relationship between human conduct and a social outcome, which is necessarily a legal concept. The theory of objective attribution does not come to complicate the problem of causality but to present it in its proper dimension. The application of the theory of objective attribution does not derive from some unjustified ambition on the part of some theorists to alter the structural elements of the objective nature of crime, but arises from the need to identify only that conduct whose punishment corresponds to the nature and requirements of the legal order."],"dc:identifier":["uoadl:3386857","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386857"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ζητήματα εφαρμογής της θεωρίας του αντικειμενικού καταλογισμού στην ποινική ιατρική ευθύνη : η νομική όψη της αιτιότητας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:41Z"}