{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386992"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3386992","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αστική ευθύνη του κράτους από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του","abstract":"η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του και ειδικότερα όταν προκαλείται στους διοικουμένους μια υπέρμετρη και ασυνήθιστη ζημία από τις ενέργειες αυτές. στη θεωρία και τη νομολογία έχει υποστηριχθεί ότι τέτοιες περιπτώσεις δύναται να αντιμετωπιστούν με την εφαρμογή του άρθρου 4 παρ. 5 του συντάγματος το οποίο αποτελεί τόσο το συνταγματικό έρεισμα της ευθύνης του δημοσίου εν γένει όσο και νομική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί η αγωγή. το εν λόγω άρθρο αφορά την αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη και σύμφωνα με την αρχή αυτή δεν είναι δίκαιο να επωμίζεται την υπέρμετρη ζημία από μια νόμιμη ενέργεια ένας διοικούμενος ή μια ομάδα διοικουμένων, όταν μάλιστα η ενέργεια αυτή έχει ως σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. κατά την άποψη αυτή, η θυσία των διοικουμένων πρέπει να κατανέμεται και στους λοιπούς και αυτό πραγματοποιείται με την καταβολή της αποζημίωσης σε όσους έχουν υποστεί τέτοια ζημία. παρατηρείται δηλαδή ότι τίθεται στο επίκεντρο η έννοια της θυσίας χωρίς ωστόσο να εξειδικεύονται από το δικαστήριο τα κριτήρια που την καθιστούν υπέρμετρη. ωστόσο υπάρχουν και αντίθετες απόψεις οι οποίες κρίνουν με αρνητικό τρόπο την προσέγγιση αυτή. Επίσης, η νομολογία δεν ήταν εξ αρχής θετικά διακείμενη με την εν λόγω θέση αλλά έκρινε ότι εφόσον δεν συνέτρεχε παρανομία δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 105 εισνακ για την ίδρυση της ευθύνης του δημοσίου. τέτοιες περιπτώσεις εντοπίζονται σε αρκετούς τομείς της κρατικής δραστηριότητας, όπως είναι ο τομέας της υγείας και ειδικότερα η περίπτωση της βλάβης της υγείας από νόμιμο υποχρεωτικό εμβολιασμό, η προστασία της ιδιοκτησίας και οι περιορισμοί της σε συνδυασμό και με την προστασία του περιβάλλοντος, περιπτώσεις που αφορούν σε ζημίες προκαλούμενες από δημόσια έργα αλλά και ζημίες που προκαλούνται από τη νόμιμη δράση της αστυνομίας. σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τίθεται ο προβληματισμός σχετικά με το ποιες ζημίες θα πρέπει να αποκαθίστανται, αν είναι ορθό να εφαρμόζεται ως νομική βάση της αγωγής το άρθρο 4 παρ. 5 του συντάγματος αλλά και πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν οι εν λόγω περιπτώσεις. στο αστικό δίκαιο άλλωστε νόμιμες πράξεις μπορούν να αποτελέσουν νόμιμο λόγο ευθύνης τέλος, ανακύπτει το ζήτημα του είδους της αποζημίωσης στις περιπτώσεις αυτές, αν δηλαδή αυτή θα πρέπει να προσδιορίζεται ως εύλογη και γιατί και όχι ως πλήρης.","abstract_html":"η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του και ειδικότερα όταν προκαλείται στους διοικουμένους μια υπέρμετρη και ασυνήθιστη ζημία από τις ενέργειες αυτές. στη θεωρία και τη νομολογία έχει υποστηριχθεί ότι τέτοιες περιπτώσεις δύναται να αντιμετωπιστούν με την εφαρμογή του άρθρου 4 παρ. 5 του συντάγματος το οποίο αποτελεί τόσο το συνταγματικό έρεισμα της ευθύνης του δημοσίου εν γένει όσο και νομική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί η αγωγή. το εν λόγω άρθρο αφορά την αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη και σύμφωνα με την αρχή αυτή δεν είναι δίκαιο να επωμίζεται την υπέρμετρη ζημία από μια νόμιμη ενέργεια ένας διοικούμενος ή μια ομάδα διοικουμένων, όταν μάλιστα η ενέργεια αυτή έχει ως σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. κατά την άποψη αυτή, η θυσία των διοικουμένων πρέπει να κατανέμεται και στους λοιπούς και αυτό πραγματοποιείται με την καταβολή της αποζημίωσης σε όσους έχουν υποστεί τέτοια ζημία. παρατηρείται δηλαδή ότι τίθεται στο επίκεντρο η έννοια της θυσίας χωρίς ωστόσο να εξειδικεύονται από το δικαστήριο τα κριτήρια που την καθιστούν υπέρμετρη. ωστόσο υπάρχουν και αντίθετες απόψεις οι οποίες κρίνουν με αρνητικό τρόπο την προσέγγιση αυτή. Επίσης, η νομολογία δεν ήταν εξ αρχής θετικά διακείμενη με την εν λόγω θέση αλλά έκρινε ότι εφόσον δεν συνέτρεχε παρανομία δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 105 εισνακ για την ίδρυση της ευθύνης του δημοσίου. τέτοιες περιπτώσεις εντοπίζονται σε αρκετούς τομείς της κρατικής δραστηριότητας, όπως είναι ο τομέας της υγείας και ειδικότερα η περίπτωση της βλάβης της υγείας από νόμιμο υποχρεωτικό εμβολιασμό, η προστασία της ιδιοκτησίας και οι περιορισμοί της σε συνδυασμό και με την προστασία του περιβάλλοντος, περιπτώσεις που αφορούν σε ζημίες προκαλούμενες από δημόσια έργα αλλά και ζημίες που προκαλούνται από τη νόμιμη δράση της αστυνομίας. σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τίθεται ο προβληματισμός σχετικά με το ποιες ζημίες θα πρέπει να αποκαθίστανται, αν είναι ορθό να εφαρμόζεται ως νομική βάση της αγωγής το άρθρο 4 παρ. 5 του συντάγματος αλλά και πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν οι εν λόγω περιπτώσεις. στο αστικό δίκαιο άλλωστε νόμιμες πράξεις μπορούν να αποτελέσουν νόμιμο λόγο ευθύνης τέλος, ανακύπτει το ζήτημα του είδους της αποζημίωσης στις περιπτώσεις αυτές, αν δηλαδή αυτή θα πρέπει να προσδιορίζεται ως εύλογη και γιατί και όχι ως πλήρης.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιλιώνη Αμαλία-Ευαγγελία","Silioni Amalia-Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386992"],"render_values":[{"text":"uoadl:3386992","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386992","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386992","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3386992","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιλιώνη Αμαλία-Ευαγγελία","Silioni Amalia-Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3386992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386992"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του και ειδικότερα όταν προκαλείται στους διοικουμένους μια υπέρμετρη και ασυνήθιστη ζημία από τις ενέργειες αυτές. στη θεωρία και τη νομολογία έχει υποστηριχθεί ότι τέτοιες περιπτώσεις δύναται να αντιμετωπιστούν με την εφαρμογή του άρθρου 4 παρ. 5 του συντάγματος το οποίο αποτελεί τόσο το συνταγματικό έρεισμα της ευθύνης του δημοσίου εν γένει όσο και νομική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί η αγωγή. το εν λόγω άρθρο αφορά την αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη και σύμφωνα με την αρχή αυτή δεν είναι δίκαιο να επωμίζεται την υπέρμετρη ζημία από μια νόμιμη ενέργεια ένας διοικούμενος ή μια ομάδα διοικουμένων, όταν μάλιστα η ενέργεια αυτή έχει ως σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. κατά την άποψη αυτή, η θυσία των διοικουμένων πρέπει να κατανέμεται και στους λοιπούς και αυτό πραγματοποιείται με την καταβολή της αποζημίωσης σε όσους έχουν υποστεί τέτοια ζημία. παρατηρείται δηλαδή ότι τίθεται στο επίκεντρο η έννοια της θυσίας χωρίς ωστόσο να εξειδικεύονται από το δικαστήριο τα κριτήρια που την καθιστούν υπέρμετρη. ωστόσο υπάρχουν και αντίθετες απόψεις οι οποίες κρίνουν με αρνητικό τρόπο την προσέγγιση αυτή. Επίσης, η νομολογία δεν ήταν εξ αρχής θετικά διακείμενη με την εν λόγω θέση αλλά έκρινε ότι εφόσον δεν συνέτρεχε παρανομία δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 105 εισνακ για την ίδρυση της ευθύνης του δημοσίου. τέτοιες περιπτώσεις εντοπίζονται σε αρκετούς τομείς της κρατικής δραστηριότητας, όπως είναι ο τομέας της υγείας και ειδικότερα η περίπτωση της βλάβης της υγείας από νόμιμο υποχρεωτικό εμβολιασμό, η προστασία της ιδιοκτησίας και οι περιορισμοί της σε συνδυασμό και με την προστασία του περιβάλλοντος, περιπτώσεις που αφορούν σε ζημίες προκαλούμενες από δημόσια έργα αλλά και ζημίες που προκαλούνται από τη νόμιμη δράση της αστυνομίας. σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τίθεται ο προβληματισμός σχετικά με το ποιες ζημίες θα πρέπει να αποκαθίστανται, αν είναι ορθό να εφαρμόζεται ως νομική βάση της αγωγής το άρθρο 4 παρ. 5 του συντάγματος αλλά και πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν οι εν λόγω περιπτώσεις. στο αστικό δίκαιο άλλωστε νόμιμες πράξεις μπορούν να αποτελέσουν νόμιμο λόγο ευθύνης τέλος, ανακύπτει το ζήτημα του είδους της αποζημίωσης στις περιπτώσεις αυτές, αν δηλαδή αυτή θα πρέπει να προσδιορίζεται ως εύλογη και γιατί και όχι ως πλήρης.","the present thesis deals with the liability of the State to compensation arising from the legal actions of its organs, especially when an excessive and unusual damage is caused to a person by these actions. it has been argued in theory and jurisprudence that such cases may be dealt with by applying article 4 par. 5 of the constitution, which is both the constitutional basis for the liability of the state in general and the legal basis upon which the legal action may be based. that article relates to the principle of equality of public burdens and, according to that principle, it is not fair for a person or group of persons to bear the excessive damage caused by a lawful act when that act is intended to serve the public interest. in this view, the sacrifice of the person must be shared by the others and this is done by paying compensation to those who have suffered such damage. in other words, it is observed that the concept of sacrifice is placed at the centre; without the court specifying the criteria that make this sacrifice excessive. however, there are also opposing views which take a negative view of this approach. furthermore, the case law was not from the outset positively inclined towards this position but held that since there was no illegality, the conditions of article 105 of the introductory act of the greek civil code were not met regarding the liability of the state. such cases can be found in several areas of state activity, such as the health sector, and particularly the case of a health damage caused by legal compulsory vaccination, the protection of property and its restrictions in connection with the protection of the environment, cases concerning damage caused by public works and damage caused by the lawful acts of the police. in all these cases, the question arises as to which damages should be restored, whether it is correct to apply article 4 para. 5 of the constitution and how such cases could be dealt with. moreover, in civil law legal acts can constitute a legal ground for liability. finally, the question arises as to the type of compensation in these cases, i.e. whether it should be defined as reasonable and why and why not as full compensation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αστική ευθύνη του κράτους από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιλιώνη Αμαλία-Ευαγγελία","Silioni Amalia-Evangelia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του και ειδικότερα όταν προκαλείται στους διοικουμένους μια υπέρμετρη και ασυνήθιστη ζημία από τις ενέργειες αυτές. στη θεωρία και τη νομολογία έχει υποστηριχθεί ότι τέτοιες περιπτώσεις δύναται να αντιμετωπιστούν με την εφαρμογή του άρθρου 4 παρ. 5 του συντάγματος το οποίο αποτελεί τόσο το συνταγματικό έρεισμα της ευθύνης του δημοσίου εν γένει όσο και νομική βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηριχθεί η αγωγή. το εν λόγω άρθρο αφορά την αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη και σύμφωνα με την αρχή αυτή δεν είναι δίκαιο να επωμίζεται την υπέρμετρη ζημία από μια νόμιμη ενέργεια ένας διοικούμενος ή μια ομάδα διοικουμένων, όταν μάλιστα η ενέργεια αυτή έχει ως σκοπό την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. κατά την άποψη αυτή, η θυσία των διοικουμένων πρέπει να κατανέμεται και στους λοιπούς και αυτό πραγματοποιείται με την καταβολή της αποζημίωσης σε όσους έχουν υποστεί τέτοια ζημία. παρατηρείται δηλαδή ότι τίθεται στο επίκεντρο η έννοια της θυσίας χωρίς ωστόσο να εξειδικεύονται από το δικαστήριο τα κριτήρια που την καθιστούν υπέρμετρη. ωστόσο υπάρχουν και αντίθετες απόψεις οι οποίες κρίνουν με αρνητικό τρόπο την προσέγγιση αυτή. Επίσης, η νομολογία δεν ήταν εξ αρχής θετικά διακείμενη με την εν λόγω θέση αλλά έκρινε ότι εφόσον δεν συνέτρεχε παρανομία δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 105 εισνακ για την ίδρυση της ευθύνης του δημοσίου. τέτοιες περιπτώσεις εντοπίζονται σε αρκετούς τομείς της κρατικής δραστηριότητας, όπως είναι ο τομέας της υγείας και ειδικότερα η περίπτωση της βλάβης της υγείας από νόμιμο υποχρεωτικό εμβολιασμό, η προστασία της ιδιοκτησίας και οι περιορισμοί της σε συνδυασμό και με την προστασία του περιβάλλοντος, περιπτώσεις που αφορούν σε ζημίες προκαλούμενες από δημόσια έργα αλλά και ζημίες που προκαλούνται από τη νόμιμη δράση της αστυνομίας. σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τίθεται ο προβληματισμός σχετικά με το ποιες ζημίες θα πρέπει να αποκαθίστανται, αν είναι ορθό να εφαρμόζεται ως νομική βάση της αγωγής το άρθρο 4 παρ. 5 του συντάγματος αλλά και πώς θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν οι εν λόγω περιπτώσεις. στο αστικό δίκαιο άλλωστε νόμιμες πράξεις μπορούν να αποτελέσουν νόμιμο λόγο ευθύνης τέλος, ανακύπτει το ζήτημα του είδους της αποζημίωσης στις περιπτώσεις αυτές, αν δηλαδή αυτή θα πρέπει να προσδιορίζεται ως εύλογη και γιατί και όχι ως πλήρης.","the present thesis deals with the liability of the State to compensation arising from the legal actions of its organs, especially when an excessive and unusual damage is caused to a person by these actions. it has been argued in theory and jurisprudence that such cases may be dealt with by applying article 4 par. 5 of the constitution, which is both the constitutional basis for the liability of the state in general and the legal basis upon which the legal action may be based. that article relates to the principle of equality of public burdens and, according to that principle, it is not fair for a person or group of persons to bear the excessive damage caused by a lawful act when that act is intended to serve the public interest. in this view, the sacrifice of the person must be shared by the others and this is done by paying compensation to those who have suffered such damage. in other words, it is observed that the concept of sacrifice is placed at the centre; without the court specifying the criteria that make this sacrifice excessive. however, there are also opposing views which take a negative view of this approach. furthermore, the case law was not from the outset positively inclined towards this position but held that since there was no illegality, the conditions of article 105 of the introductory act of the greek civil code were not met regarding the liability of the state. such cases can be found in several areas of state activity, such as the health sector, and particularly the case of a health damage caused by legal compulsory vaccination, the protection of property and its restrictions in connection with the protection of the environment, cases concerning damage caused by public works and damage caused by the lawful acts of the police. in all these cases, the question arises as to which damages should be restored, whether it is correct to apply article 4 para. 5 of the constitution and how such cases could be dealt with. moreover, in civil law legal acts can constitute a legal ground for liability. finally, the question arises as to the type of compensation in these cases, i.e. whether it should be defined as reasonable and why and why not as full compensation."],"dc:identifier":["uoadl:3386992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3386992"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αστική ευθύνη του κράτους από νόμιμες ενέργειες των οργάνων του"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z"}