{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387024"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387024","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου: μια διερεύνηση της διαπλοκής μεταξύ του δικαϊκού και του πολιτικού στην σκέψη του Carl Schmitt","abstract":"Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου του Heinrich Meier αφιερωμένου στην ανάδειξη του θεολογικού υποβάθρου της πρόσληψης του πεδίου της πολιτικής εκ μέρους του Carl Schmitt, η πυρηνική εξάρτηση της σμιτιανής πολιτικής σκέψης από τις θεολογικές της καταβολές έχει εδραιωθεί ως μια κοινή παραδοχή στις σμιτιανές σπουδές. Τόσο η σμιτιανή εμμονή στο στοιχείο της αποκάλυψης ως της κύριας μεθόδου δεξίωσης της υπερβατικής αλήθειας, όσο και η σύμμετρη μαχητική απόρριψη κάθε υπερβατικής λογικής κατηγορίας ως στέρεας πυξίδας κοσμοθεωρητικού προσανατολισμού έχουν αναγνωριστεί ως οι υφέρπουσες γνωσιοθεωρητικές παραδοχές που διαποτίζουν την σμιτιανή πολιτική σκέψη στο σύνολό της. Η παρούσα εργασία, αφενός, αφορμάται από τις στοιχειακές αυτές παραδοχές, αφετέρου, φιλοδοξεί να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής τους πέραν της αμιγώς πολιτικής σκέψης του Schmitt, κατά τέτοιον τρόπο ώστε να καταδειχθεί η εξίσου πυρηνική εξάρτηση και της σμιτιανής πρόσληψης του δικαϊκού φαινομένου από το ίδιο θεολογικό υπόβαθρο. Με άλλα λόγια, επιχειρείται να αναχθεί η θεολογικής υφής επιστημολογική σκευή του Schmitt στην κύρια πηγή έμπνευσης μιας συστηματικής επιχειρηματολογίας που στρέφεται ενάντια στην εν γένει νεωτερική μορφολογία του δικαίου. Η ανάδειξη αυτού του αρραγούς δεσμού μεταξύ του θεολογικού πυρήνα της σμιτιανής κοσμοθεωρητικής τοποθέτησης και της σμιτιανής σύλληψης του δικαίου κρίνεται ως η sine qua non προϋπόθεση της κατανόησης του είδους της διασταύρωσης της πολιτικής και του δικαίου που εισηγείται ο Schmitt, στον αντίποδα μιας στεγανής και σαφώς οριοθετημένης έναντι της πολιτικής νομικής επιστήμης κατά το κελσενιανό μεθοδολογικό περιεχόμενο. Υπό αυτήν την έννοια, η παρούσα εργασία καλείται να ανταποκριθεί στην πρόκληση της ανίχνευσης των κοσμοθεωρητικών προϋποθέσεων που υποβαστάζουν την ιδέα της δεσμευτικότητας εκάστης νομικής επιστημολογίας ως ένα άλλο, κατά μια παραλλαγμένη χρήση της ντεριντιανής ορολογίας μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου. Προς την επίτευξη αυτής της τεθειμένης στοχοθεσίας, η παρούσα εργασία δομείται επί τριών διακριτών, αλλά νοηματικά σπονδυλωτών κεφαλαίων. Στο πρώτο κεφάλαιο (Ι.) κρίνεται σκόπιμη η ανασυγκρότηση του μεθοδολογικού εγχειρήματος της σμιτιανής Πολιτικής Θεολογίας, ούτως ώστε να ευοδωθεί η υπαγωγή της σμιτιανής δικαιοπολιτικής σκέψης σε αυτές τις μεθοδολογικές προδιαγραφές στο δεύτερο κεφάλαιο (ΙΙ.). Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο (ΙΙΙ.) αναμένεται να έχει διαφανεί ο πυρηνικός δεσμός αυτών των δύο θεματικών περιοχών κατά τέτοιον τρόπο που να καθίσταται εφικτή μια συνολική αποτίμηση του σμιτιανού σχήματος σκέψης στις ποικίλες του πτυχές και πολλαπλώς διασταυρούμενες διαστάσεις.","abstract_html":"Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου του Heinrich Meier αφιερωμένου στην ανάδειξη του θεολογικού υποβάθρου της πρόσληψης του πεδίου της πολιτικής εκ μέρους του Carl Schmitt, η πυρηνική εξάρτηση της σμιτιανής πολιτικής σκέψης από τις θεολογικές της καταβολές έχει εδραιωθεί ως μια κοινή παραδοχή στις σμιτιανές σπουδές. Τόσο η σμιτιανή εμμονή στο στοιχείο της αποκάλυψης ως της κύριας μεθόδου δεξίωσης της υπερβατικής αλήθειας, όσο και η σύμμετρη μαχητική απόρριψη κάθε υπερβατικής λογικής κατηγορίας ως στέρεας πυξίδας κοσμοθεωρητικού προσανατολισμού έχουν αναγνωριστεί ως οι υφέρπουσες γνωσιοθεωρητικές παραδοχές που διαποτίζουν την σμιτιανή πολιτική σκέψη στο σύνολό της. Η παρούσα εργασία, αφενός, αφορμάται από τις στοιχειακές αυτές παραδοχές, αφετέρου, φιλοδοξεί να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής τους πέραν της αμιγώς πολιτικής σκέψης του Schmitt, κατά τέτοιον τρόπο ώστε να καταδειχθεί η εξίσου πυρηνική εξάρτηση και της σμιτιανής πρόσληψης του δικαϊκού φαινομένου από το ίδιο θεολογικό υπόβαθρο. Με άλλα λόγια, επιχειρείται να αναχθεί η θεολογικής υφής επιστημολογική σκευή του Schmitt στην κύρια πηγή έμπνευσης μιας συστηματικής επιχειρηματολογίας που στρέφεται ενάντια στην εν γένει νεωτερική μορφολογία του δικαίου. Η ανάδειξη αυτού του αρραγούς δεσμού μεταξύ του θεολογικού πυρήνα της σμιτιανής κοσμοθεωρητικής τοποθέτησης και της σμιτιανής σύλληψης του δικαίου κρίνεται ως η sine qua non προϋπόθεση της κατανόησης του είδους της διασταύρωσης της πολιτικής και του δικαίου που εισηγείται ο Schmitt, στον αντίποδα μιας στεγανής και σαφώς οριοθετημένης έναντι της πολιτικής νομικής επιστήμης κατά το κελσενιανό μεθοδολογικό περιεχόμενο. Υπό αυτήν την έννοια, η παρούσα εργασία καλείται να ανταποκριθεί στην πρόκληση της ανίχνευσης των κοσμοθεωρητικών προϋποθέσεων που υποβαστάζουν την ιδέα της δεσμευτικότητας εκάστης νομικής επιστημολογίας ως ένα άλλο, κατά μια παραλλαγμένη χρήση της ντεριντιανής ορολογίας μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου. Προς την επίτευξη αυτής της τεθειμένης στοχοθεσίας, η παρούσα εργασία δομείται επί τριών διακριτών, αλλά νοηματικά σπονδυλωτών κεφαλαίων. Στο πρώτο κεφάλαιο (Ι.) κρίνεται σκόπιμη η ανασυγκρότηση του μεθοδολογικού εγχειρήματος της σμιτιανής Πολιτικής Θεολογίας, ούτως ώστε να ευοδωθεί η υπαγωγή της σμιτιανής δικαιοπολιτικής σκέψης σε αυτές τις μεθοδολογικές προδιαγραφές στο δεύτερο κεφάλαιο (ΙΙ.). Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο (ΙΙΙ.) αναμένεται να έχει διαφανεί ο πυρηνικός δεσμός αυτών των δύο θεματικών περιοχών κατά τέτοιον τρόπο που να καθίσταται εφικτή μια συνολική αποτίμηση του σμιτιανού σχήματος σκέψης στις ποικίλες του πτυχές και πολλαπλώς διασταυρούμενες διαστάσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκούφη Παυλίνα","Skoufi Pavlina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387024"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387024","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387024","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387024","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387024","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκούφη Παυλίνα","Skoufi Pavlina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387024","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387024"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου του Heinrich Meier αφιερωμένου στην ανάδειξη του θεολογικού υποβάθρου της πρόσληψης του πεδίου της πολιτικής εκ μέρους του Carl Schmitt, η πυρηνική εξάρτηση της σμιτιανής πολιτικής σκέψης από τις θεολογικές της καταβολές έχει εδραιωθεί ως μια κοινή παραδοχή στις σμιτιανές σπουδές. Τόσο η σμιτιανή εμμονή στο στοιχείο της αποκάλυψης ως της κύριας μεθόδου δεξίωσης της υπερβατικής αλήθειας, όσο και η σύμμετρη μαχητική απόρριψη κάθε υπερβατικής λογικής κατηγορίας ως στέρεας πυξίδας κοσμοθεωρητικού προσανατολισμού έχουν αναγνωριστεί ως οι υφέρπουσες γνωσιοθεωρητικές παραδοχές που διαποτίζουν την σμιτιανή πολιτική σκέψη στο σύνολό της. Η παρούσα εργασία, αφενός, αφορμάται από τις στοιχειακές αυτές παραδοχές, αφετέρου, φιλοδοξεί να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής τους πέραν της αμιγώς πολιτικής σκέψης του Schmitt, κατά τέτοιον τρόπο ώστε να καταδειχθεί η εξίσου πυρηνική εξάρτηση και της σμιτιανής πρόσληψης του δικαϊκού φαινομένου από το ίδιο θεολογικό υπόβαθρο. Με άλλα λόγια, επιχειρείται να αναχθεί η θεολογικής υφής επιστημολογική σκευή του Schmitt στην κύρια πηγή έμπνευσης μιας συστηματικής επιχειρηματολογίας που στρέφεται ενάντια στην εν γένει νεωτερική μορφολογία του δικαίου. Η ανάδειξη αυτού του αρραγούς δεσμού μεταξύ του θεολογικού πυρήνα της σμιτιανής κοσμοθεωρητικής τοποθέτησης και της σμιτιανής σύλληψης του δικαίου κρίνεται ως η sine qua non προϋπόθεση της κατανόησης του είδους της διασταύρωσης της πολιτικής και του δικαίου που εισηγείται ο Schmitt, στον αντίποδα μιας στεγανής και σαφώς οριοθετημένης έναντι της πολιτικής νομικής επιστήμης κατά το κελσενιανό μεθοδολογικό περιεχόμενο. Υπό αυτήν την έννοια, η παρούσα εργασία καλείται να ανταποκριθεί στην πρόκληση της ανίχνευσης των κοσμοθεωρητικών προϋποθέσεων που υποβαστάζουν την ιδέα της δεσμευτικότητας εκάστης νομικής επιστημολογίας ως ένα άλλο, κατά μια παραλλαγμένη χρήση της ντεριντιανής ορολογίας μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου. Προς την επίτευξη αυτής της τεθειμένης στοχοθεσίας, η παρούσα εργασία δομείται επί τριών διακριτών, αλλά νοηματικά σπονδυλωτών κεφαλαίων. Στο πρώτο κεφάλαιο (Ι.) κρίνεται σκόπιμη η ανασυγκρότηση του μεθοδολογικού εγχειρήματος της σμιτιανής Πολιτικής Θεολογίας, ούτως ώστε να ευοδωθεί η υπαγωγή της σμιτιανής δικαιοπολιτικής σκέψης σε αυτές τις μεθοδολογικές προδιαγραφές στο δεύτερο κεφάλαιο (ΙΙ.). Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο (ΙΙΙ.) αναμένεται να έχει διαφανεί ο πυρηνικός δεσμός αυτών των δύο θεματικών περιοχών κατά τέτοιον τρόπο που να καθίσταται εφικτή μια συνολική αποτίμηση του σμιτιανού σχήματος σκέψης στις ποικίλες του πτυχές και πολλαπλώς διασταυρούμενες διαστάσεις.","More than three decades after the publication of Heinrich Meier's first book dedicated to highlighting the theological background of Carl Schmitt's reception of the political realm, the nuclear dependence of Schmitt's political thought on its theological origins has become firmly established as a common assumption in Schmitt's studies. Both Schmitt's insistence on the element of revelation as the primary method of deciphering transcendent truth and the concomitant militant rejection of any transcendental logical category as a solid compass of world-theoretical orientation have been recognized as the creeping epistemological assumptions that pervade Schmitt's political thought as a whole. The present thesis, on the one hand, is inspired by these elementary assumptions, and on the other hand, it aspires to broaden their scope beyond Schmitt's purely political thinking, in such a way as to demonstrate the equally nuclear dependence of Schmitt's perception of the juridical phenomenon on the same theological background. In other words, an attempt is made to reduce Schmitt's theological epistemological apparatus to the main source of inspiration for a systematic argumentation directed against the generally modern morphology of law. The emergence of this arragmatic link between the theological core of Schmitt's world-theoretical positioning and his conception of law is judged to be the sine qua non condition for understanding the kind of intersection of politics and law that Schmitt proposes, in contrast to a narrow and clearly delimited against politics jurisprudence according to the Kelsen's methodological content. In this sense, this thesis is called upon to meet the challenge of tracing the world-theoretical presuppositions that underpin the idea of the binding nature of any legal epistemology as another, in a variant use of Derridean terminology, mystical foundation of the validity of law. In order to achieve this objective, this thesis is structured around three distinct, but conceptually modular chapters. In the first chapter (I.) it is deemed appropriate to reconstruct the methodological project of Schmitt's political theology, so that the subsumption of his juridical-political thought into these methodological norms is made possible in the second chapter (II.). Finally, in the third chapter (III.) it is expected that the nuclear link between these two thematic areas will have become apparent in such a way that a comprehensive assessment of Schmitt's scheme of thought in its various aspects and multiple intersecting dimensions will be made possible."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου: μια διερεύνηση της διαπλοκής μεταξύ του δικαϊκού και του πολιτικού στην σκέψη του Carl Schmitt"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκούφη Παυλίνα","Skoufi Pavlina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά την έκδοση του πρώτου βιβλίου του Heinrich Meier αφιερωμένου στην ανάδειξη του θεολογικού υποβάθρου της πρόσληψης του πεδίου της πολιτικής εκ μέρους του Carl Schmitt, η πυρηνική εξάρτηση της σμιτιανής πολιτικής σκέψης από τις θεολογικές της καταβολές έχει εδραιωθεί ως μια κοινή παραδοχή στις σμιτιανές σπουδές. Τόσο η σμιτιανή εμμονή στο στοιχείο της αποκάλυψης ως της κύριας μεθόδου δεξίωσης της υπερβατικής αλήθειας, όσο και η σύμμετρη μαχητική απόρριψη κάθε υπερβατικής λογικής κατηγορίας ως στέρεας πυξίδας κοσμοθεωρητικού προσανατολισμού έχουν αναγνωριστεί ως οι υφέρπουσες γνωσιοθεωρητικές παραδοχές που διαποτίζουν την σμιτιανή πολιτική σκέψη στο σύνολό της. Η παρούσα εργασία, αφενός, αφορμάται από τις στοιχειακές αυτές παραδοχές, αφετέρου, φιλοδοξεί να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής τους πέραν της αμιγώς πολιτικής σκέψης του Schmitt, κατά τέτοιον τρόπο ώστε να καταδειχθεί η εξίσου πυρηνική εξάρτηση και της σμιτιανής πρόσληψης του δικαϊκού φαινομένου από το ίδιο θεολογικό υπόβαθρο. Με άλλα λόγια, επιχειρείται να αναχθεί η θεολογικής υφής επιστημολογική σκευή του Schmitt στην κύρια πηγή έμπνευσης μιας συστηματικής επιχειρηματολογίας που στρέφεται ενάντια στην εν γένει νεωτερική μορφολογία του δικαίου. Η ανάδειξη αυτού του αρραγούς δεσμού μεταξύ του θεολογικού πυρήνα της σμιτιανής κοσμοθεωρητικής τοποθέτησης και της σμιτιανής σύλληψης του δικαίου κρίνεται ως η sine qua non προϋπόθεση της κατανόησης του είδους της διασταύρωσης της πολιτικής και του δικαίου που εισηγείται ο Schmitt, στον αντίποδα μιας στεγανής και σαφώς οριοθετημένης έναντι της πολιτικής νομικής επιστήμης κατά το κελσενιανό μεθοδολογικό περιεχόμενο. Υπό αυτήν την έννοια, η παρούσα εργασία καλείται να ανταποκριθεί στην πρόκληση της ανίχνευσης των κοσμοθεωρητικών προϋποθέσεων που υποβαστάζουν την ιδέα της δεσμευτικότητας εκάστης νομικής επιστημολογίας ως ένα άλλο, κατά μια παραλλαγμένη χρήση της ντεριντιανής ορολογίας μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου. Προς την επίτευξη αυτής της τεθειμένης στοχοθεσίας, η παρούσα εργασία δομείται επί τριών διακριτών, αλλά νοηματικά σπονδυλωτών κεφαλαίων. Στο πρώτο κεφάλαιο (Ι.) κρίνεται σκόπιμη η ανασυγκρότηση του μεθοδολογικού εγχειρήματος της σμιτιανής Πολιτικής Θεολογίας, ούτως ώστε να ευοδωθεί η υπαγωγή της σμιτιανής δικαιοπολιτικής σκέψης σε αυτές τις μεθοδολογικές προδιαγραφές στο δεύτερο κεφάλαιο (ΙΙ.). Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο (ΙΙΙ.) αναμένεται να έχει διαφανεί ο πυρηνικός δεσμός αυτών των δύο θεματικών περιοχών κατά τέτοιον τρόπο που να καθίσταται εφικτή μια συνολική αποτίμηση του σμιτιανού σχήματος σκέψης στις ποικίλες του πτυχές και πολλαπλώς διασταυρούμενες διαστάσεις.","More than three decades after the publication of Heinrich Meier's first book dedicated to highlighting the theological background of Carl Schmitt's reception of the political realm, the nuclear dependence of Schmitt's political thought on its theological origins has become firmly established as a common assumption in Schmitt's studies. Both Schmitt's insistence on the element of revelation as the primary method of deciphering transcendent truth and the concomitant militant rejection of any transcendental logical category as a solid compass of world-theoretical orientation have been recognized as the creeping epistemological assumptions that pervade Schmitt's political thought as a whole. The present thesis, on the one hand, is inspired by these elementary assumptions, and on the other hand, it aspires to broaden their scope beyond Schmitt's purely political thinking, in such a way as to demonstrate the equally nuclear dependence of Schmitt's perception of the juridical phenomenon on the same theological background. In other words, an attempt is made to reduce Schmitt's theological epistemological apparatus to the main source of inspiration for a systematic argumentation directed against the generally modern morphology of law. The emergence of this arragmatic link between the theological core of Schmitt's world-theoretical positioning and his conception of law is judged to be the sine qua non condition for understanding the kind of intersection of politics and law that Schmitt proposes, in contrast to a narrow and clearly delimited against politics jurisprudence according to the Kelsen's methodological content. In this sense, this thesis is called upon to meet the challenge of tracing the world-theoretical presuppositions that underpin the idea of the binding nature of any legal epistemology as another, in a variant use of Derridean terminology, mystical foundation of the validity of law. In order to achieve this objective, this thesis is structured around three distinct, but conceptually modular chapters. In the first chapter (I.) it is deemed appropriate to reconstruct the methodological project of Schmitt's political theology, so that the subsumption of his juridical-political thought into these methodological norms is made possible in the second chapter (II.). Finally, in the third chapter (III.) it is expected that the nuclear link between these two thematic areas will have become apparent in such a way that a comprehensive assessment of Schmitt's scheme of thought in its various aspects and multiple intersecting dimensions will be made possible."],"dc:identifier":["uoadl:3387024","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387024"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το μυστικιστικό θεμέλιο της ισχύος του δικαίου: μια διερεύνηση της διαπλοκής μεταξύ του δικαϊκού και του πολιτικού στην σκέψη του Carl Schmitt"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z"}