{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387031"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387031","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτονομία και αμοιβαία αναγνώριση: η κριτική του Χέγκελ στην ηθική και δικαιική θεωρία του Καντ","abstract":"Η διπλωματική εργασία αποτελεί μία απόπειρα κριτικής συνεξέτασης της ηθικής και δικαιικής θεωρίας των Ιμμάνουελ Καντ (Immanuel Kant) και Γ.Β.Φ. Χέγκελ (G.W.F. Hegel), με έμφαση στην κριτική που ασκεί ο δεύτερος στον πρώτο. Αναλυτικότερα, επιχειρείται μία ανασυγκρότηση, κατ’ αρχάς, του τρόπου με τον οποίο σχετίζεται η γνωσιοθεωρία με την ηθική στον Καντ, μέσω της διάκρισης νοούμενων και φαινομένων. Αυτή η διάκριση απολήγει στον αποκλεισμό της εμπειρίας από τα ζητήματα της ηθικής. Όπως υποστηρίζεται, κομβικό ρόλο σε αυτή την ανάλυση διαδραματίζει η αρχή της ηθικής αυτονομίας του προσώπου ως αυτοθέσπισης (selbstgesetzgebend), η οποία θεμελιώνει το νεωτερικό δίκαιο και τα δικαιώματα. Εν συνεχεία, εξετάζεται η εγελιανή κριτική, με ιδιαίτερη έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ο Χέγκελ επιχειρεί να αναδείξει τις όποιες ασυνέπειες του καντιανού εγχειρήματος, από τις μεταφυσικές του παραδοχές μέχρι και τις ηθικές και δικαιικές του απολήξεις. Διαμέσου της κριτικής του, ο Χέγκελ ριζοσπαστικοποιεί καντιανές θέσεις διαχέοντας την ιδέα της αυτονομίας προς αυτό που ονομάζεται αμοιβαία αναγνώριση (Anerkennung). Η αμοιβαία αναγνώριση, ως διυποκειμενική ενσάρκωση των επιταγών του ορθού Λόγου, θεμελιώνει και συνέχει το δίκαιο και τα δικαιώματα. Σε αυτή τη συνάφεια, η καντιανή ηθική εκλαμβάνεται ως \"αφηρημένη ηθικότητα\" (Moralität) και αυτοαναιρείται προς μία κατεύθυνση κοινωνικής ηθικής ή \"ήθους\" (Sittlichkeit), στην οποία ο νεωτερικός εαυτός πραγματώνει συνεκτικά όλες τις επιμέρους πτυχές του - ως υποκείμενο δικαίου, αλλά και ως μέλος μίας οικογένειας, της αστικής κοινωνίας και εν τέλει της πολιτείας.","abstract_html":"Η διπλωματική εργασία αποτελεί μία απόπειρα κριτικής συνεξέτασης της ηθικής και δικαιικής θεωρίας των Ιμμάνουελ Καντ (Immanuel Kant) και Γ.Β.Φ. Χέγκελ (G.W.F. Hegel), με έμφαση στην κριτική που ασκεί ο δεύτερος στον πρώτο. Αναλυτικότερα, επιχειρείται μία ανασυγκρότηση, κατ’ αρχάς, του τρόπου με τον οποίο σχετίζεται η γνωσιοθεωρία με την ηθική στον Καντ, μέσω της διάκρισης νοούμενων και φαινομένων. Αυτή η διάκριση απολήγει στον αποκλεισμό της εμπειρίας από τα ζητήματα της ηθικής. Όπως υποστηρίζεται, κομβικό ρόλο σε αυτή την ανάλυση διαδραματίζει η αρχή της ηθικής αυτονομίας του προσώπου ως αυτοθέσπισης (selbstgesetzgebend), η οποία θεμελιώνει το νεωτερικό δίκαιο και τα δικαιώματα. Εν συνεχεία, εξετάζεται η εγελιανή κριτική, με ιδιαίτερη έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ο Χέγκελ επιχειρεί να αναδείξει τις όποιες ασυνέπειες του καντιανού εγχειρήματος, από τις μεταφυσικές του παραδοχές μέχρι και τις ηθικές και δικαιικές του απολήξεις. Διαμέσου της κριτικής του, ο Χέγκελ ριζοσπαστικοποιεί καντιανές θέσεις διαχέοντας την ιδέα της αυτονομίας προς αυτό που ονομάζεται αμοιβαία αναγνώριση (Anerkennung). Η αμοιβαία αναγνώριση, ως διυποκειμενική ενσάρκωση των επιταγών του ορθού Λόγου, θεμελιώνει και συνέχει το δίκαιο και τα δικαιώματα. Σε αυτή τη συνάφεια, η καντιανή ηθική εκλαμβάνεται ως &quot;αφηρημένη ηθικότητα&quot; (Moralität) και αυτοαναιρείται προς μία κατεύθυνση κοινωνικής ηθικής ή &quot;ήθους&quot; (Sittlichkeit), στην οποία ο νεωτερικός εαυτός πραγματώνει συνεκτικά όλες τις επιμέρους πτυχές του - ως υποκείμενο δικαίου, αλλά και ως μέλος μίας οικογένειας, της αστικής κοινωνίας και εν τέλει της πολιτείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Τόλης Θωμάς","Tolis Thomas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387031"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387031","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387031","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387031","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387031","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τόλης Θωμάς","Tolis Thomas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387031","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387031"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διπλωματική εργασία αποτελεί μία απόπειρα κριτικής συνεξέτασης της ηθικής και δικαιικής θεωρίας των Ιμμάνουελ Καντ (Immanuel Kant) και Γ.Β.Φ. Χέγκελ (G.W.F. Hegel), με έμφαση στην κριτική που ασκεί ο δεύτερος στον πρώτο. Αναλυτικότερα, επιχειρείται μία ανασυγκρότηση, κατ’ αρχάς, του τρόπου με τον οποίο σχετίζεται η γνωσιοθεωρία με την ηθική στον Καντ, μέσω της διάκρισης νοούμενων και φαινομένων. Αυτή η διάκριση απολήγει στον αποκλεισμό της εμπειρίας από τα ζητήματα της ηθικής. Όπως υποστηρίζεται, κομβικό ρόλο σε αυτή την ανάλυση διαδραματίζει η αρχή της ηθικής αυτονομίας του προσώπου ως αυτοθέσπισης (selbstgesetzgebend), η οποία θεμελιώνει το νεωτερικό δίκαιο και τα δικαιώματα. Εν συνεχεία, εξετάζεται η εγελιανή κριτική, με ιδιαίτερη έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ο Χέγκελ επιχειρεί να αναδείξει τις όποιες ασυνέπειες του καντιανού εγχειρήματος, από τις μεταφυσικές του παραδοχές μέχρι και τις ηθικές και δικαιικές του απολήξεις. Διαμέσου της κριτικής του, ο Χέγκελ ριζοσπαστικοποιεί καντιανές θέσεις διαχέοντας την ιδέα της αυτονομίας προς αυτό που ονομάζεται αμοιβαία αναγνώριση (Anerkennung). Η αμοιβαία αναγνώριση, ως διυποκειμενική ενσάρκωση των επιταγών του ορθού Λόγου, θεμελιώνει και συνέχει το δίκαιο και τα δικαιώματα. Σε αυτή τη συνάφεια, η καντιανή ηθική εκλαμβάνεται ως \"αφηρημένη ηθικότητα\" (Moralität) και αυτοαναιρείται προς μία κατεύθυνση κοινωνικής ηθικής ή \"ήθους\" (Sittlichkeit), στην οποία ο νεωτερικός εαυτός πραγματώνει συνεκτικά όλες τις επιμέρους πτυχές του - ως υποκείμενο δικαίου, αλλά και ως μέλος μίας οικογένειας, της αστικής κοινωνίας και εν τέλει της πολιτείας.","The master thesis at hand constitutes an attempt at a concurrent appraisal of the ethical and legal theory of Immanuel Kant and G.W.F. Hegel, with an emphasis on the critique that the latter conducts on the former. In detail, a reconstruction of the way in which epistemology relates to ethics in Kant is attempted, through the division between the notions of noumena and phenomena. This division leads to the exclusion of the sensible world when discussing ethics. As stated in the text, ethical autonomy of the self in the form of self-legislation (selbstgesetzgebend), which is the core of law of Modernity and human rights, is of utmost importance in this analysis. Furthermore, Hegelian critique is assessed, with an emphasis on the way in which Hegel attempts to highlight the potential inconsistencies of the Kantian venture, starting from the metaphysical admissions and leading to its ethical and legal endings. Hegel, through his critique, radicalises Kantian insights by diffusing the notion of autonomy into what is called mutual recognition (Anerkennung). Mutual recognition, as an intersubjective embodiment of the commands of Reason, entrenches and runs through law and rights. In this relevancy, Kantian ethics is understood as abstract “morality” (Moralität) and self-negates towards a sense of social ethics or “ethical life” (Sittlichkeit), in which the modern self actualises all its individual aspects as a subject of law, as well as a member of a family, the civil society and, ultimately, the state."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτονομία και αμοιβαία αναγνώριση: η κριτική του Χέγκελ στην ηθική και δικαιική θεωρία του Καντ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τόλης Θωμάς","Tolis Thomas"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η διπλωματική εργασία αποτελεί μία απόπειρα κριτικής συνεξέτασης της ηθικής και δικαιικής θεωρίας των Ιμμάνουελ Καντ (Immanuel Kant) και Γ.Β.Φ. Χέγκελ (G.W.F. Hegel), με έμφαση στην κριτική που ασκεί ο δεύτερος στον πρώτο. Αναλυτικότερα, επιχειρείται μία ανασυγκρότηση, κατ’ αρχάς, του τρόπου με τον οποίο σχετίζεται η γνωσιοθεωρία με την ηθική στον Καντ, μέσω της διάκρισης νοούμενων και φαινομένων. Αυτή η διάκριση απολήγει στον αποκλεισμό της εμπειρίας από τα ζητήματα της ηθικής. Όπως υποστηρίζεται, κομβικό ρόλο σε αυτή την ανάλυση διαδραματίζει η αρχή της ηθικής αυτονομίας του προσώπου ως αυτοθέσπισης (selbstgesetzgebend), η οποία θεμελιώνει το νεωτερικό δίκαιο και τα δικαιώματα. Εν συνεχεία, εξετάζεται η εγελιανή κριτική, με ιδιαίτερη έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ο Χέγκελ επιχειρεί να αναδείξει τις όποιες ασυνέπειες του καντιανού εγχειρήματος, από τις μεταφυσικές του παραδοχές μέχρι και τις ηθικές και δικαιικές του απολήξεις. Διαμέσου της κριτικής του, ο Χέγκελ ριζοσπαστικοποιεί καντιανές θέσεις διαχέοντας την ιδέα της αυτονομίας προς αυτό που ονομάζεται αμοιβαία αναγνώριση (Anerkennung). Η αμοιβαία αναγνώριση, ως διυποκειμενική ενσάρκωση των επιταγών του ορθού Λόγου, θεμελιώνει και συνέχει το δίκαιο και τα δικαιώματα. Σε αυτή τη συνάφεια, η καντιανή ηθική εκλαμβάνεται ως \"αφηρημένη ηθικότητα\" (Moralität) και αυτοαναιρείται προς μία κατεύθυνση κοινωνικής ηθικής ή \"ήθους\" (Sittlichkeit), στην οποία ο νεωτερικός εαυτός πραγματώνει συνεκτικά όλες τις επιμέρους πτυχές του - ως υποκείμενο δικαίου, αλλά και ως μέλος μίας οικογένειας, της αστικής κοινωνίας και εν τέλει της πολιτείας.","The master thesis at hand constitutes an attempt at a concurrent appraisal of the ethical and legal theory of Immanuel Kant and G.W.F. Hegel, with an emphasis on the critique that the latter conducts on the former. In detail, a reconstruction of the way in which epistemology relates to ethics in Kant is attempted, through the division between the notions of noumena and phenomena. This division leads to the exclusion of the sensible world when discussing ethics. As stated in the text, ethical autonomy of the self in the form of self-legislation (selbstgesetzgebend), which is the core of law of Modernity and human rights, is of utmost importance in this analysis. Furthermore, Hegelian critique is assessed, with an emphasis on the way in which Hegel attempts to highlight the potential inconsistencies of the Kantian venture, starting from the metaphysical admissions and leading to its ethical and legal endings. Hegel, through his critique, radicalises Kantian insights by diffusing the notion of autonomy into what is called mutual recognition (Anerkennung). Mutual recognition, as an intersubjective embodiment of the commands of Reason, entrenches and runs through law and rights. In this relevancy, Kantian ethics is understood as abstract “morality” (Moralität) and self-negates towards a sense of social ethics or “ethical life” (Sittlichkeit), in which the modern self actualises all its individual aspects as a subject of law, as well as a member of a family, the civil society and, ultimately, the state."],"dc:identifier":["uoadl:3387031","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387031"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Αυτονομία και αμοιβαία αναγνώριση: η κριτική του Χέγκελ στην ηθική και δικαιική θεωρία του Καντ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z"}