{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387089"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387089","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα είναι μία δικαιοπραξία η οποία συνδέει το κεφάλαιο των Γενικών Αρχών του Αστικού Κώδικα και του Κληρονομικού Δικαίου. Παρότι δεν προβλέπεται ρητώς από τον ΑΚ, ως δικαιοπραξία αναγνωρίζεται τόσο από την θεωρία όσο και από την νομολογία, στις ελάχιστές περιπτώσεις που ως δικαιοπραξία έχει φτάσει στα δικαστήρια, υπό αυστηρές όμως προϋποθέσεις, ήτοι το ειδικό και το ανακλητό αυτής. Η εργασία χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη, στην εξειδίκευση της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας και στην διάκρισή της από συναφείς νομικές έννοιες αφενός και στον κίνδυνο καταστρατήγησης που ως δικαιοπραξία προξενεί αφετέρου. Προς το τέλος της εργασίας πραγματοποιείται μία προσπάθεια από την γραφούσα, σε συμπόρευση με το γενικότερο πνεύμα που επικρατεί στη θεωρία πλέον, να «καταπολεμηθεί» αυτός ο κίνδυνος καταστρατήγησης, καθώς στη σύγχρονη κοινωνία κρίνεται ότι δεν υπάρχει ανάγκη υπερβολικής θωράκισης του κληρονομικού δικαίου. Ο προβληματισμός ως προς την καταστρατήγηση των διατάξεων κληρονομικού δικαίου σε σχέση ιδίως με την ΑΚ 368 είναι κεντρικό κεφάλαιο της εργασίας, καθώς ο δότης της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας μπορεί να ρυθμίσει την διαχείριση ή την τύχη των περιουσιακών του στοιχείων μέσω αυτής. Αυτή η δυνατότητα δημιουργεί κίνδυνο εισαγωγής ενός νέου τρόπου επαγωγής της κληρονομίας, πράγμα το οποίο απαγορεύεται από τις αναγκαστικής φύσεως διατάξεις του κληρονομικού δικαίου παρακάμπτοντας την διαθήκη αλλά και τον νόμο. Παρ'όλα αυτά, όπως έχει ήδη αναδειχθεί και από την θεωρία τα τελευταία χρόνια με την σύγκριση και με άλλες έννομες τάξεις, στην διπλωματική εργασία υποστηρίζεται ότι η καθολική απαγόρευση των κληρονομικών συμβάσεων και τα απολύτως αυστηρά όρια της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας είναι ασύμφορα και αδικαιολόγητα αν ληφθεί υπόψιν η πραγματική βούληση του κληρονομουμένου, ο οποίος ενδεχομένως επιθυμεί να περιορίσει την περιουσία του μέσω κληρονομικής σύμβασης, που ως τέτοια μπορεί να καταρτιστεί και η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Τέλος, η διπλωματική εργασία ακολουθώντας το επικρατούν πνεύμα περί εκσυγχρονισμού του κληρονομικού δικαίου προκρίνει την ευελιξία των ορίων της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας, με αποτέλεσμα αυτή να αποτελέσει ένα μέσο ρύθμισης της κληρονομιαίας περιουσίας, χωρίς, όμως, να παραβλάπτονται τα δικαιώματα των νόμιμων μεριδούχων και των δανειστών της κληρονομίας, έτσι ώστε τελικά το κληρονομικό δίκαιο να ανταπεξέλθει στις κοινωνικο- οικονομικές ανάγκες του εκάστοτε κληρονομουμένου.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα είναι μία δικαιοπραξία η οποία συνδέει το κεφάλαιο των Γενικών Αρχών του Αστικού Κώδικα και του Κληρονομικού Δικαίου. Παρότι δεν προβλέπεται ρητώς από τον ΑΚ, ως δικαιοπραξία αναγνωρίζεται τόσο από την θεωρία όσο και από την νομολογία, στις ελάχιστές περιπτώσεις που ως δικαιοπραξία έχει φτάσει στα δικαστήρια, υπό αυστηρές όμως προϋποθέσεις, ήτοι το ειδικό και το ανακλητό αυτής. Η εργασία χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη, στην εξειδίκευση της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας και στην διάκρισή της από συναφείς νομικές έννοιες αφενός και στον κίνδυνο καταστρατήγησης που ως δικαιοπραξία προξενεί αφετέρου. Προς το τέλος της εργασίας πραγματοποιείται μία προσπάθεια από την γραφούσα, σε συμπόρευση με το γενικότερο πνεύμα που επικρατεί στη θεωρία πλέον, να «καταπολεμηθεί» αυτός ο κίνδυνος καταστρατήγησης, καθώς στη σύγχρονη κοινωνία κρίνεται ότι δεν υπάρχει ανάγκη υπερβολικής θωράκισης του κληρονομικού δικαίου. Ο προβληματισμός ως προς την καταστρατήγηση των διατάξεων κληρονομικού δικαίου σε σχέση ιδίως με την ΑΚ 368 είναι κεντρικό κεφάλαιο της εργασίας, καθώς ο δότης της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας μπορεί να ρυθμίσει την διαχείριση ή την τύχη των περιουσιακών του στοιχείων μέσω αυτής. Αυτή η δυνατότητα δημιουργεί κίνδυνο εισαγωγής ενός νέου τρόπου επαγωγής της κληρονομίας, πράγμα το οποίο απαγορεύεται από τις αναγκαστικής φύσεως διατάξεις του κληρονομικού δικαίου παρακάμπτοντας την διαθήκη αλλά και τον νόμο. Παρ&#x27;όλα αυτά, όπως έχει ήδη αναδειχθεί και από την θεωρία τα τελευταία χρόνια με την σύγκριση και με άλλες έννομες τάξεις, στην διπλωματική εργασία υποστηρίζεται ότι η καθολική απαγόρευση των κληρονομικών συμβάσεων και τα απολύτως αυστηρά όρια της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας είναι ασύμφορα και αδικαιολόγητα αν ληφθεί υπόψιν η πραγματική βούληση του κληρονομουμένου, ο οποίος ενδεχομένως επιθυμεί να περιορίσει την περιουσία του μέσω κληρονομικής σύμβασης, που ως τέτοια μπορεί να καταρτιστεί και η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Τέλος, η διπλωματική εργασία ακολουθώντας το επικρατούν πνεύμα περί εκσυγχρονισμού του κληρονομικού δικαίου προκρίνει την ευελιξία των ορίων της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας, με αποτέλεσμα αυτή να αποτελέσει ένα μέσο ρύθμισης της κληρονομιαίας περιουσίας, χωρίς, όμως, να παραβλάπτονται τα δικαιώματα των νόμιμων μεριδούχων και των δανειστών της κληρονομίας, έτσι ώστε τελικά το κληρονομικό δίκαιο να ανταπεξέλθει στις κοινωνικο- οικονομικές ανάγκες του εκάστοτε κληρονομουμένου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδοπούλου Ευαγγελία","Papadopoulou Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387089"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387089","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387089","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387089","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387089","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδοπούλου Ευαγγελία","Papadopoulou Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387089","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387089"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα είναι μία δικαιοπραξία η οποία συνδέει το κεφάλαιο των Γενικών Αρχών του Αστικού Κώδικα και του Κληρονομικού Δικαίου. Παρότι δεν προβλέπεται ρητώς από τον ΑΚ, ως δικαιοπραξία αναγνωρίζεται τόσο από την θεωρία όσο και από την νομολογία, στις ελάχιστές περιπτώσεις που ως δικαιοπραξία έχει φτάσει στα δικαστήρια, υπό αυστηρές όμως προϋποθέσεις, ήτοι το ειδικό και το ανακλητό αυτής. Η εργασία χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη, στην εξειδίκευση της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας και στην διάκρισή της από συναφείς νομικές έννοιες αφενός και στον κίνδυνο καταστρατήγησης που ως δικαιοπραξία προξενεί αφετέρου. Προς το τέλος της εργασίας πραγματοποιείται μία προσπάθεια από την γραφούσα, σε συμπόρευση με το γενικότερο πνεύμα που επικρατεί στη θεωρία πλέον, να «καταπολεμηθεί» αυτός ο κίνδυνος καταστρατήγησης, καθώς στη σύγχρονη κοινωνία κρίνεται ότι δεν υπάρχει ανάγκη υπερβολικής θωράκισης του κληρονομικού δικαίου. Ο προβληματισμός ως προς την καταστρατήγηση των διατάξεων κληρονομικού δικαίου σε σχέση ιδίως με την ΑΚ 368 είναι κεντρικό κεφάλαιο της εργασίας, καθώς ο δότης της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας μπορεί να ρυθμίσει την διαχείριση ή την τύχη των περιουσιακών του στοιχείων μέσω αυτής. Αυτή η δυνατότητα δημιουργεί κίνδυνο εισαγωγής ενός νέου τρόπου επαγωγής της κληρονομίας, πράγμα το οποίο απαγορεύεται από τις αναγκαστικής φύσεως διατάξεις του κληρονομικού δικαίου παρακάμπτοντας την διαθήκη αλλά και τον νόμο. Παρ'όλα αυτά, όπως έχει ήδη αναδειχθεί και από την θεωρία τα τελευταία χρόνια με την σύγκριση και με άλλες έννομες τάξεις, στην διπλωματική εργασία υποστηρίζεται ότι η καθολική απαγόρευση των κληρονομικών συμβάσεων και τα απολύτως αυστηρά όρια της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας είναι ασύμφορα και αδικαιολόγητα αν ληφθεί υπόψιν η πραγματική βούληση του κληρονομουμένου, ο οποίος ενδεχομένως επιθυμεί να περιορίσει την περιουσία του μέσω κληρονομικής σύμβασης, που ως τέτοια μπορεί να καταρτιστεί και η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Τέλος, η διπλωματική εργασία ακολουθώντας το επικρατούν πνεύμα περί εκσυγχρονισμού του κληρονομικού δικαίου προκρίνει την ευελιξία των ορίων της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας, με αποτέλεσμα αυτή να αποτελέσει ένα μέσο ρύθμισης της κληρονομιαίας περιουσίας, χωρίς, όμως, να παραβλάπτονται τα δικαιώματα των νόμιμων μεριδούχων και των δανειστών της κληρονομίας, έτσι ώστε τελικά το κληρονομικό δίκαιο να ανταπεξέλθει στις κοινωνικο- οικονομικές ανάγκες του εκάστοτε κληρονομουμένου.","The subject of this thesis is the mandatum post mortem. The mandatum post mortem is a legal act that links the chapter of the General Principles of the Civil Code and Inheritance Law. Although not expressly provided for by the Civil Code, it is recognized as a legal act by both theory and jurisprudence, in the few cases where it has reached the courts as a legal act, but under strict conditions. The thesis is divided into two main parts, the specialization of the mandatum post mortem and its distinction from related legal concepts on the one hand and the risk of circumvention that it causes as a legal act on the other. Towards the end of the thesis, an attempt is made by the author, in line with the general spirit that prevails in theory now, to \"combat\" this risk of circumvention, as in modern society it is judged that there is no need for excessive shielding of inheritance law. The concern regarding the circumvention of the provisions of inheritance law in relation to CC 368 is a central chapter of the thesis, as the donor of the mandatum post mortem can regulate the management or fate of his assets through it. This possibility risks introducing a new way of inheritance, which is prohibited by mandatory provisions of inheritance law bypassing both the will and the law. However, as has already emerged from theory in recent years by comparing it with other legal orders, the thesis argues that the total prohibition of inheritance contracts and the absolutely strict limits of mandatum post mortem are unprofitable and unjustified if we take into account the real will of the deceased, who may wish to limit his property through an inheritance contract (i.e. mandatum post mortem). Finally, the thesis, following the prevailing spirit of modernization of inheritance law, favors the flexibility of the limits of the mandatum post mortem, so that it becomes a means of regulating the inherited property, without, however, harming the rights of legal shareholders and creditors of the inheritance, so that ultimately the inheritance law meets the socio-economic needs of each deceased."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδοπούλου Ευαγγελία","Papadopoulou Evangelia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα είναι μία δικαιοπραξία η οποία συνδέει το κεφάλαιο των Γενικών Αρχών του Αστικού Κώδικα και του Κληρονομικού Δικαίου. Παρότι δεν προβλέπεται ρητώς από τον ΑΚ, ως δικαιοπραξία αναγνωρίζεται τόσο από την θεωρία όσο και από την νομολογία, στις ελάχιστές περιπτώσεις που ως δικαιοπραξία έχει φτάσει στα δικαστήρια, υπό αυστηρές όμως προϋποθέσεις, ήτοι το ειδικό και το ανακλητό αυτής. Η εργασία χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη, στην εξειδίκευση της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας και στην διάκρισή της από συναφείς νομικές έννοιες αφενός και στον κίνδυνο καταστρατήγησης που ως δικαιοπραξία προξενεί αφετέρου. Προς το τέλος της εργασίας πραγματοποιείται μία προσπάθεια από την γραφούσα, σε συμπόρευση με το γενικότερο πνεύμα που επικρατεί στη θεωρία πλέον, να «καταπολεμηθεί» αυτός ο κίνδυνος καταστρατήγησης, καθώς στη σύγχρονη κοινωνία κρίνεται ότι δεν υπάρχει ανάγκη υπερβολικής θωράκισης του κληρονομικού δικαίου. Ο προβληματισμός ως προς την καταστρατήγηση των διατάξεων κληρονομικού δικαίου σε σχέση ιδίως με την ΑΚ 368 είναι κεντρικό κεφάλαιο της εργασίας, καθώς ο δότης της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας μπορεί να ρυθμίσει την διαχείριση ή την τύχη των περιουσιακών του στοιχείων μέσω αυτής. Αυτή η δυνατότητα δημιουργεί κίνδυνο εισαγωγής ενός νέου τρόπου επαγωγής της κληρονομίας, πράγμα το οποίο απαγορεύεται από τις αναγκαστικής φύσεως διατάξεις του κληρονομικού δικαίου παρακάμπτοντας την διαθήκη αλλά και τον νόμο. Παρ'όλα αυτά, όπως έχει ήδη αναδειχθεί και από την θεωρία τα τελευταία χρόνια με την σύγκριση και με άλλες έννομες τάξεις, στην διπλωματική εργασία υποστηρίζεται ότι η καθολική απαγόρευση των κληρονομικών συμβάσεων και τα απολύτως αυστηρά όρια της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας είναι ασύμφορα και αδικαιολόγητα αν ληφθεί υπόψιν η πραγματική βούληση του κληρονομουμένου, ο οποίος ενδεχομένως επιθυμεί να περιορίσει την περιουσία του μέσω κληρονομικής σύμβασης, που ως τέτοια μπορεί να καταρτιστεί και η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα. Τέλος, η διπλωματική εργασία ακολουθώντας το επικρατούν πνεύμα περί εκσυγχρονισμού του κληρονομικού δικαίου προκρίνει την ευελιξία των ορίων της μεταθανάτιας πληρεξουσιότητας, με αποτέλεσμα αυτή να αποτελέσει ένα μέσο ρύθμισης της κληρονομιαίας περιουσίας, χωρίς, όμως, να παραβλάπτονται τα δικαιώματα των νόμιμων μεριδούχων και των δανειστών της κληρονομίας, έτσι ώστε τελικά το κληρονομικό δίκαιο να ανταπεξέλθει στις κοινωνικο- οικονομικές ανάγκες του εκάστοτε κληρονομουμένου.","The subject of this thesis is the mandatum post mortem. The mandatum post mortem is a legal act that links the chapter of the General Principles of the Civil Code and Inheritance Law. Although not expressly provided for by the Civil Code, it is recognized as a legal act by both theory and jurisprudence, in the few cases where it has reached the courts as a legal act, but under strict conditions. The thesis is divided into two main parts, the specialization of the mandatum post mortem and its distinction from related legal concepts on the one hand and the risk of circumvention that it causes as a legal act on the other. Towards the end of the thesis, an attempt is made by the author, in line with the general spirit that prevails in theory now, to \"combat\" this risk of circumvention, as in modern society it is judged that there is no need for excessive shielding of inheritance law. The concern regarding the circumvention of the provisions of inheritance law in relation to CC 368 is a central chapter of the thesis, as the donor of the mandatum post mortem can regulate the management or fate of his assets through it. This possibility risks introducing a new way of inheritance, which is prohibited by mandatory provisions of inheritance law bypassing both the will and the law. However, as has already emerged from theory in recent years by comparing it with other legal orders, the thesis argues that the total prohibition of inheritance contracts and the absolutely strict limits of mandatum post mortem are unprofitable and unjustified if we take into account the real will of the deceased, who may wish to limit his property through an inheritance contract (i.e. mandatum post mortem). Finally, the thesis, following the prevailing spirit of modernization of inheritance law, favors the flexibility of the limits of the mandatum post mortem, so that it becomes a means of regulating the inherited property, without, however, harming the rights of legal shareholders and creditors of the inheritance, so that ultimately the inheritance law meets the socio-economic needs of each deceased."],"dc:identifier":["uoadl:3387089","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387089"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η μεταθανάτια πληρεξουσιότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z"}