{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387182"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387182","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τo ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών (ETS) και η επίδρασή του στην εκμετάλλευση του πλοίου","abstract":"Με επίκεντρο τον τομέα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης - ο οποίος αποτελεί κεντρικό πυλώνα της παρούσας ανάλυσης - και αντιλαμβανόμενοι πλήρως τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η διεθνής και η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν παρέμειναν αμέτοχες στην επίλυση του προβλήματος της πρόληψης και του ελέγχου της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση (εν συντομία εφεξής «Ε.Ε.») ασκεί για χρόνια εντατική νομοθετική δραστηριότητα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση των περιβαλλοντικών ζητημάτων που βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής της ατζέντας . Ωστόσο, παρά τις νομοθετικές της πρωτοβουλίες, συνεχίζει να αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθούμενη από την Ινδία και τη Ρωσία. Μεταξύ άλλων, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις οι θαλάσσιες μεταφορές, καθώς η ναυτιλία διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο διεθνές εμπόριο, αν και συχνά επισημαίνεται ότι η ίδια θεωρείται ως ο λιγότερο επιβλαβής για το περιβάλλον τρόπος μεταφοράς εμπορευμάτων. Στην πραγματικότητα όμως, δεν θα ήταν υπερβολή να επισημάνουμε ότι ένα πλοίο, ασχέτως της εκμετάλλευσής του π.χ. ναύλωση, θαλάσσια αρωγή, είναι ρυπογόνος παράγοντας, ο οποίος συμβάλλει ουσιωδώς στη γιγάντωση του προβλήματος. Πράγματι, την τελευταία δεκαετία η ναυτιλία έχει βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ως ένας παράγοντας που συνεχίζει να ασκεί πιέσεις στο περιβάλλον λόγω της σημαντικής κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων. Η παγκόσμια ναυτιλιακή δραστηριότητα εκπέμπει σημαντικές ποσότητες εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου: αν ο ναυτιλιακός τομέας ήταν χώρα, θα κατατασσόταν στην έκτη θέση σε εκπομπές στον κόσμο. Ο αντίκτυπος του ναυτιλιακού τομέα σε επίπεδο Ε.Ε. είναι σημαντικός: χαρακτηριστικά, το έτος 2015, αντιστοιχούσε στο 13% των συνολικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από τον τομέα των μεταφορών, ενώ σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (International Maritime Organization, εφεξής εν συντομία «Ι.Μ.Ο.»), οι παγκόσμιες εκπομπές της ναυτιλίας θα συνεχίσουν να αυξάνονται μέχρι το 2050 . Παρά την υπολογίσιμη συμβολή τους στην κλιματική αλλαγή, οι διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές παρέμεναν για δεκαετίες χωρίς αποτελεσματική ρύθμιση στο κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε. για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ατράνταχτη απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και οι υπάρχουσες νομοθετικές πρωτοβουλίες στην πραγματικότητα απέφευγαν να θίξουν ισχυρά το μείζον ζήτημα για την ναυτιλία, δηλαδή την απεξάρτηση της από τον άνθρακα . Αλλά για πόσο ακόμη θα μπορούμε να εμμένουμε σε αυτή την εμφανή απόκλιση;","abstract_html":"Με επίκεντρο τον τομέα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης - ο οποίος αποτελεί κεντρικό πυλώνα της παρούσας ανάλυσης - και αντιλαμβανόμενοι πλήρως τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η διεθνής και η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν παρέμειναν αμέτοχες στην επίλυση του προβλήματος της πρόληψης και του ελέγχου της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση (εν συντομία εφεξής «Ε.Ε.») ασκεί για χρόνια εντατική νομοθετική δραστηριότητα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση των περιβαλλοντικών ζητημάτων που βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής της ατζέντας . Ωστόσο, παρά τις νομοθετικές της πρωτοβουλίες, συνεχίζει να αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθούμενη από την Ινδία και τη Ρωσία. Μεταξύ άλλων, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις οι θαλάσσιες μεταφορές, καθώς η ναυτιλία διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο διεθνές εμπόριο, αν και συχνά επισημαίνεται ότι η ίδια θεωρείται ως ο λιγότερο επιβλαβής για το περιβάλλον τρόπος μεταφοράς εμπορευμάτων. Στην πραγματικότητα όμως, δεν θα ήταν υπερβολή να επισημάνουμε ότι ένα πλοίο, ασχέτως της εκμετάλλευσής του π.χ. ναύλωση, θαλάσσια αρωγή, είναι ρυπογόνος παράγοντας, ο οποίος συμβάλλει ουσιωδώς στη γιγάντωση του προβλήματος. Πράγματι, την τελευταία δεκαετία η ναυτιλία έχει βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ως ένας παράγοντας που συνεχίζει να ασκεί πιέσεις στο περιβάλλον λόγω της σημαντικής κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων. Η παγκόσμια ναυτιλιακή δραστηριότητα εκπέμπει σημαντικές ποσότητες εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου: αν ο ναυτιλιακός τομέας ήταν χώρα, θα κατατασσόταν στην έκτη θέση σε εκπομπές στον κόσμο. Ο αντίκτυπος του ναυτιλιακού τομέα σε επίπεδο Ε.Ε. είναι σημαντικός: χαρακτηριστικά, το έτος 2015, αντιστοιχούσε στο 13% των συνολικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από τον τομέα των μεταφορών, ενώ σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (International Maritime Organization, εφεξής εν συντομία «Ι.Μ.Ο.»), οι παγκόσμιες εκπομπές της ναυτιλίας θα συνεχίσουν να αυξάνονται μέχρι το 2050 . Παρά την υπολογίσιμη συμβολή τους στην κλιματική αλλαγή, οι διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές παρέμεναν για δεκαετίες χωρίς αποτελεσματική ρύθμιση στο κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε. για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ατράνταχτη απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και οι υπάρχουσες νομοθετικές πρωτοβουλίες στην πραγματικότητα απέφευγαν να θίξουν ισχυρά το μείζον ζήτημα για την ναυτιλία, δηλαδή την απεξάρτηση της από τον άνθρακα . Αλλά για πόσο ακόμη θα μπορούμε να εμμένουμε σε αυτή την εμφανή απόκλιση;","abstract_has_math":false,"creators":["Ρόκκου Αθηνά","Rokkou Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387182"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387182","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387182","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387182","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387182","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρόκκου Αθηνά","Rokkou Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387182"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με επίκεντρο τον τομέα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης - ο οποίος αποτελεί κεντρικό πυλώνα της παρούσας ανάλυσης - και αντιλαμβανόμενοι πλήρως τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η διεθνής και η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν παρέμειναν αμέτοχες στην επίλυση του προβλήματος της πρόληψης και του ελέγχου της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση (εν συντομία εφεξής «Ε.Ε.») ασκεί για χρόνια εντατική νομοθετική δραστηριότητα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση των περιβαλλοντικών ζητημάτων που βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής της ατζέντας . Ωστόσο, παρά τις νομοθετικές της πρωτοβουλίες, συνεχίζει να αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθούμενη από την Ινδία και τη Ρωσία. Μεταξύ άλλων, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις οι θαλάσσιες μεταφορές, καθώς η ναυτιλία διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο διεθνές εμπόριο, αν και συχνά επισημαίνεται ότι η ίδια θεωρείται ως ο λιγότερο επιβλαβής για το περιβάλλον τρόπος μεταφοράς εμπορευμάτων. Στην πραγματικότητα όμως, δεν θα ήταν υπερβολή να επισημάνουμε ότι ένα πλοίο, ασχέτως της εκμετάλλευσής του π.χ. ναύλωση, θαλάσσια αρωγή, είναι ρυπογόνος παράγοντας, ο οποίος συμβάλλει ουσιωδώς στη γιγάντωση του προβλήματος. Πράγματι, την τελευταία δεκαετία η ναυτιλία έχει βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ως ένας παράγοντας που συνεχίζει να ασκεί πιέσεις στο περιβάλλον λόγω της σημαντικής κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων. Η παγκόσμια ναυτιλιακή δραστηριότητα εκπέμπει σημαντικές ποσότητες εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου: αν ο ναυτιλιακός τομέας ήταν χώρα, θα κατατασσόταν στην έκτη θέση σε εκπομπές στον κόσμο. Ο αντίκτυπος του ναυτιλιακού τομέα σε επίπεδο Ε.Ε. είναι σημαντικός: χαρακτηριστικά, το έτος 2015, αντιστοιχούσε στο 13% των συνολικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από τον τομέα των μεταφορών, ενώ σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (International Maritime Organization, εφεξής εν συντομία «Ι.Μ.Ο.»), οι παγκόσμιες εκπομπές της ναυτιλίας θα συνεχίσουν να αυξάνονται μέχρι το 2050 . Παρά την υπολογίσιμη συμβολή τους στην κλιματική αλλαγή, οι διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές παρέμεναν για δεκαετίες χωρίς αποτελεσματική ρύθμιση στο κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε. για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ατράνταχτη απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και οι υπάρχουσες νομοθετικές πρωτοβουλίες στην πραγματικότητα απέφευγαν να θίξουν ισχυρά το μείζον ζήτημα για την ναυτιλία, δηλαδή την απεξάρτηση της από τον άνθρακα . Αλλά για πόσο ακόμη θα μπορούμε να εμμένουμε σε αυτή την εμφανή απόκλιση;","Focusing on the air pollution sector - which is the central pillar of this analysis - and fully aware of the rapidly deteriorating situation, we must acknowledge that the international and European communities have not remained uninvolved in solving the problem of air pollution prevention and control. In particular, the European Union (hereafter referred to as \"the EU\") has for years been engaged in intensive legislative activity to address climate change as a function of the environmental issues at the top of its political agenda. However, despite the legislative initiatives, it continues to be the third largest source of carbon dioxide emissions after China and the United States, followed by India and Russia, Among other things, the issue of climate change as a function of air pollution could not leave maritime transport unaffected, as shipping plays a leading role in international trade, although it is often pointed out that it is considered to be the least environmentally damaging mode of freight transport. In reality, however, it would be no exaggeration to point out that a ship, regardless of how it is used, e.g. chartering, sea-assistance, is a polluting factor, which contributes substantially to the problem. Indeed, in the last decade, shipping has been in the spotlight as a factor that continues to exert pressure on the environment due to the significant consumption of fossil fuels.Global shipping activity emits significant amounts of greenhouse gas emissions: if the shipping sector were a country, it would rank sixth in the world in terms of emissions. The impact of the shipping sector at EU level is significant: typically, in 2015, it accounted for 13% of total GHG emissions from the transport sector, and according to the International Maritime Organization (hereafter referred to as \"IMO\"), global shipping emissions will continue to increase until 2050.Despite their considerable contribution to climate change, international maritime transport has remained for decades without effective regulation in the EU's regulatory framework for reducing greenhouse gas emissions. Strong evidence of this is the fact that even existing legislative initiatives have in fact avoided strongly addressing the major issue for shipping, namely decarbonisation. But how much longer can we persist in this apparent divergence?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τo ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών (ETS) και η επίδρασή του στην εκμετάλλευση του πλοίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρόκκου Αθηνά","Rokkou Athina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Με επίκεντρο τον τομέα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης - ο οποίος αποτελεί κεντρικό πυλώνα της παρούσας ανάλυσης - και αντιλαμβανόμενοι πλήρως τη ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η διεθνής και η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν παρέμειναν αμέτοχες στην επίλυση του προβλήματος της πρόληψης και του ελέγχου της ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση (εν συντομία εφεξής «Ε.Ε.») ασκεί για χρόνια εντατική νομοθετική δραστηριότητα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση των περιβαλλοντικών ζητημάτων που βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής της ατζέντας . Ωστόσο, παρά τις νομοθετικές της πρωτοβουλίες, συνεχίζει να αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη πηγή εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακολουθούμενη από την Ινδία και τη Ρωσία. Μεταξύ άλλων, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής ως συνάρτηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστες και τις οι θαλάσσιες μεταφορές, καθώς η ναυτιλία διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο διεθνές εμπόριο, αν και συχνά επισημαίνεται ότι η ίδια θεωρείται ως ο λιγότερο επιβλαβής για το περιβάλλον τρόπος μεταφοράς εμπορευμάτων. Στην πραγματικότητα όμως, δεν θα ήταν υπερβολή να επισημάνουμε ότι ένα πλοίο, ασχέτως της εκμετάλλευσής του π.χ. ναύλωση, θαλάσσια αρωγή, είναι ρυπογόνος παράγοντας, ο οποίος συμβάλλει ουσιωδώς στη γιγάντωση του προβλήματος. Πράγματι, την τελευταία δεκαετία η ναυτιλία έχει βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, ως ένας παράγοντας που συνεχίζει να ασκεί πιέσεις στο περιβάλλον λόγω της σημαντικής κατανάλωσης ορυκτών καυσίμων. Η παγκόσμια ναυτιλιακή δραστηριότητα εκπέμπει σημαντικές ποσότητες εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου: αν ο ναυτιλιακός τομέας ήταν χώρα, θα κατατασσόταν στην έκτη θέση σε εκπομπές στον κόσμο. Ο αντίκτυπος του ναυτιλιακού τομέα σε επίπεδο Ε.Ε. είναι σημαντικός: χαρακτηριστικά, το έτος 2015, αντιστοιχούσε στο 13% των συνολικών εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου από τον τομέα των μεταφορών, ενώ σύμφωνα με τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (International Maritime Organization, εφεξής εν συντομία «Ι.Μ.Ο.»), οι παγκόσμιες εκπομπές της ναυτιλίας θα συνεχίσουν να αυξάνονται μέχρι το 2050 . Παρά την υπολογίσιμη συμβολή τους στην κλιματική αλλαγή, οι διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές παρέμεναν για δεκαετίες χωρίς αποτελεσματική ρύθμιση στο κανονιστικό πλαίσιο της Ε.Ε. για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Ατράνταχτη απόδειξη αυτού αποτελεί το γεγονός ότι ακόμη και οι υπάρχουσες νομοθετικές πρωτοβουλίες στην πραγματικότητα απέφευγαν να θίξουν ισχυρά το μείζον ζήτημα για την ναυτιλία, δηλαδή την απεξάρτηση της από τον άνθρακα . Αλλά για πόσο ακόμη θα μπορούμε να εμμένουμε σε αυτή την εμφανή απόκλιση;","Focusing on the air pollution sector - which is the central pillar of this analysis - and fully aware of the rapidly deteriorating situation, we must acknowledge that the international and European communities have not remained uninvolved in solving the problem of air pollution prevention and control. In particular, the European Union (hereafter referred to as \"the EU\") has for years been engaged in intensive legislative activity to address climate change as a function of the environmental issues at the top of its political agenda. However, despite the legislative initiatives, it continues to be the third largest source of carbon dioxide emissions after China and the United States, followed by India and Russia, Among other things, the issue of climate change as a function of air pollution could not leave maritime transport unaffected, as shipping plays a leading role in international trade, although it is often pointed out that it is considered to be the least environmentally damaging mode of freight transport. In reality, however, it would be no exaggeration to point out that a ship, regardless of how it is used, e.g. chartering, sea-assistance, is a polluting factor, which contributes substantially to the problem. Indeed, in the last decade, shipping has been in the spotlight as a factor that continues to exert pressure on the environment due to the significant consumption of fossil fuels.Global shipping activity emits significant amounts of greenhouse gas emissions: if the shipping sector were a country, it would rank sixth in the world in terms of emissions. The impact of the shipping sector at EU level is significant: typically, in 2015, it accounted for 13% of total GHG emissions from the transport sector, and according to the International Maritime Organization (hereafter referred to as \"IMO\"), global shipping emissions will continue to increase until 2050.Despite their considerable contribution to climate change, international maritime transport has remained for decades without effective regulation in the EU's regulatory framework for reducing greenhouse gas emissions. Strong evidence of this is the fact that even existing legislative initiatives have in fact avoided strongly addressing the major issue for shipping, namely decarbonisation. But how much longer can we persist in this apparent divergence?"],"dc:identifier":["uoadl:3387182","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387182"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Τo ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών (ETS) και η επίδρασή του στην εκμετάλλευση του πλοίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:43Z"}