{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387342"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387342","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λόγος και συναισθήματα στον Αριστοτέλη","abstract":"Η παρούσα εργασία μελετά μία περίπτωση ηθικής αστοχίας, και συγκεκριμένα της ανθρώπινης συμπεριφοράς κατά την οποία το πρόσωπο, ενώ γνωρίζει το καλό και ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό, παρ’ όλα αυτά πράττει το κακό. Η συμπεριφορά αυτή καλύπτεται από την έννοια της «ακρασίας», αντίθετη της οποίας είναι η έννοια της εγκράτειας, και στην παρούσα εργασία η έννοια αυτή παρουσιάζεται με αναφορά τη σκέψη του Αριστοτέλης και πώς ο τελευταίος την αντιλαμβάνεται, ορίζει και αναλύει στο 7ο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων του. Ο Αριστοτέλης παρατηρεί και παραδέχεται ότι πράγματι ο άνθρωπος μπορεί εν γνώσει του να πράξει κάτι κακό και, καθώς αυτό ήδη από μόνο του είναι παράδοξο και προκαλεί εντύπωση, με μεγάλη ακρίβεια, προσοχή και λεπτομέρεια ερευνά μέσω υποθέσεων, περιπτώσεων και παραδειγμάτων – ακόμα και ονομαστικών- ερευνά πότε μπορεί να γίνει λόγος περί ακρασίας και πότε όχι. Διακρίνει την έννοια της ακρασίας από άλλες συναφείς έννοιες (όπως η ακολασία), περιγράφει διάφορα είδη ακρασίας, ενώ παράλληλα εξηγεί τη σημασία από τη μία πλευρά της γνώμης, της γνώσης και του ορθού λόγου και από την άλλη πλευρά της επιθυμίας. Και δεδομένου ότι -στο πλαίσιο και της ευρύτερης ηθικής θεωρίας του Αριστοτέλη-, κάποιος ο οποίος έχει υιοθετήσει την έξη της ακρασίας δεν μπορεί να οδηγηθεί στο «τέλος» του, την ευδαιμονία, και να κατακτήσει το ύψιστο Αγαθό, την αρετή, είναι εμφανές πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα αυτό για την αριστοτελική φιλοσοφία. Αφού έχουν εκτεθεί τα παραπάνω, συνοψίζεται σε βασικά σημεία ο πρακτικός συλλογισμός του Αριστοτέλη, παρατίθεται μία κριτική αποτίμηση της αριστοτελικής φιλοσοφίας περί ακρασίας και εκτίθενται ορισμένες σκέψεις επί του ζητήματος.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία μελετά μία περίπτωση ηθικής αστοχίας, και συγκεκριμένα της ανθρώπινης συμπεριφοράς κατά την οποία το πρόσωπο, ενώ γνωρίζει το καλό και ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό, παρ’ όλα αυτά πράττει το κακό. Η συμπεριφορά αυτή καλύπτεται από την έννοια της «ακρασίας», αντίθετη της οποίας είναι η έννοια της εγκράτειας, και στην παρούσα εργασία η έννοια αυτή παρουσιάζεται με αναφορά τη σκέψη του Αριστοτέλης και πώς ο τελευταίος την αντιλαμβάνεται, ορίζει και αναλύει στο 7ο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων του. Ο Αριστοτέλης παρατηρεί και παραδέχεται ότι πράγματι ο άνθρωπος μπορεί εν γνώσει του να πράξει κάτι κακό και, καθώς αυτό ήδη από μόνο του είναι παράδοξο και προκαλεί εντύπωση, με μεγάλη ακρίβεια, προσοχή και λεπτομέρεια ερευνά μέσω υποθέσεων, περιπτώσεων και παραδειγμάτων – ακόμα και ονομαστικών- ερευνά πότε μπορεί να γίνει λόγος περί ακρασίας και πότε όχι. Διακρίνει την έννοια της ακρασίας από άλλες συναφείς έννοιες (όπως η ακολασία), περιγράφει διάφορα είδη ακρασίας, ενώ παράλληλα εξηγεί τη σημασία από τη μία πλευρά της γνώμης, της γνώσης και του ορθού λόγου και από την άλλη πλευρά της επιθυμίας. Και δεδομένου ότι -στο πλαίσιο και της ευρύτερης ηθικής θεωρίας του Αριστοτέλη-, κάποιος ο οποίος έχει υιοθετήσει την έξη της ακρασίας δεν μπορεί να οδηγηθεί στο «τέλος» του, την ευδαιμονία, και να κατακτήσει το ύψιστο Αγαθό, την αρετή, είναι εμφανές πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα αυτό για την αριστοτελική φιλοσοφία. Αφού έχουν εκτεθεί τα παραπάνω, συνοψίζεται σε βασικά σημεία ο πρακτικός συλλογισμός του Αριστοτέλη, παρατίθεται μία κριτική αποτίμηση της αριστοτελικής φιλοσοφίας περί ακρασίας και εκτίθενται ορισμένες σκέψεις επί του ζητήματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντέλη Σοφία","Nteli Sofia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:45Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387342"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387342","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387342","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387342","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387342","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντέλη Σοφία","Nteli Sofia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387342","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387342"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία μελετά μία περίπτωση ηθικής αστοχίας, και συγκεκριμένα της ανθρώπινης συμπεριφοράς κατά την οποία το πρόσωπο, ενώ γνωρίζει το καλό και ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό, παρ’ όλα αυτά πράττει το κακό. Η συμπεριφορά αυτή καλύπτεται από την έννοια της «ακρασίας», αντίθετη της οποίας είναι η έννοια της εγκράτειας, και στην παρούσα εργασία η έννοια αυτή παρουσιάζεται με αναφορά τη σκέψη του Αριστοτέλης και πώς ο τελευταίος την αντιλαμβάνεται, ορίζει και αναλύει στο 7ο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων του. Ο Αριστοτέλης παρατηρεί και παραδέχεται ότι πράγματι ο άνθρωπος μπορεί εν γνώσει του να πράξει κάτι κακό και, καθώς αυτό ήδη από μόνο του είναι παράδοξο και προκαλεί εντύπωση, με μεγάλη ακρίβεια, προσοχή και λεπτομέρεια ερευνά μέσω υποθέσεων, περιπτώσεων και παραδειγμάτων – ακόμα και ονομαστικών- ερευνά πότε μπορεί να γίνει λόγος περί ακρασίας και πότε όχι. Διακρίνει την έννοια της ακρασίας από άλλες συναφείς έννοιες (όπως η ακολασία), περιγράφει διάφορα είδη ακρασίας, ενώ παράλληλα εξηγεί τη σημασία από τη μία πλευρά της γνώμης, της γνώσης και του ορθού λόγου και από την άλλη πλευρά της επιθυμίας. Και δεδομένου ότι -στο πλαίσιο και της ευρύτερης ηθικής θεωρίας του Αριστοτέλη-, κάποιος ο οποίος έχει υιοθετήσει την έξη της ακρασίας δεν μπορεί να οδηγηθεί στο «τέλος» του, την ευδαιμονία, και να κατακτήσει το ύψιστο Αγαθό, την αρετή, είναι εμφανές πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα αυτό για την αριστοτελική φιλοσοφία. Αφού έχουν εκτεθεί τα παραπάνω, συνοψίζεται σε βασικά σημεία ο πρακτικός συλλογισμός του Αριστοτέλη, παρατίθεται μία κριτική αποτίμηση της αριστοτελικής φιλοσοφίας περί ακρασίας και εκτίθενται ορισμένες σκέψεις επί του ζητήματος.","This paper studies a case of moral failure, namely, a human behavior in which a person, while knowing what is good and knowing that something is bad, nevertheless does what is bad. This behaviour is covered by the concept of \"akrasia\", the opposite of which is the concept of temperance, and in this paper this concept is presented with reference to Aristotle's reflection and how the latter conceives, defines and analyses it in his Nicomachean Ethics Book 7. Aristotle observes and admits that man can indeed knowingly do something bad and, as this in itself is already paradoxical and striking, he investigates with great precision, care and detail through hypotheses, cases and examples - even nominal ones - investigating when it is possible to speak of akrasia and when it is not. It distinguishes the concept of akrasia from other related concepts (such as debauchery), describes different kinds of akrasia, while explaining the importance of opinion, knowledge and right reason on the one hand, and desire on the other. And given that - in the context of Aristotle's moral theory in general as well - one who has adopted the habit (“hexis”) of akrasia cannot be led to its \"telos\"(the final purpose), “eudaimonia”, and conquer the greatest Good, virtue, it is obvious how important this issue is for Aristotelian philosophy. After the above has been expounded, Aristotle's practical reasoning is summarized in key points, a critical evaluation of Aristotelian philosophy on akrasia is given, and some thoughts on the issue are set forth."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λόγος και συναισθήματα στον Αριστοτέλη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντέλη Σοφία","Nteli Sofia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία μελετά μία περίπτωση ηθικής αστοχίας, και συγκεκριμένα της ανθρώπινης συμπεριφοράς κατά την οποία το πρόσωπο, ενώ γνωρίζει το καλό και ενώ γνωρίζει ότι κάτι είναι κακό, παρ’ όλα αυτά πράττει το κακό. Η συμπεριφορά αυτή καλύπτεται από την έννοια της «ακρασίας», αντίθετη της οποίας είναι η έννοια της εγκράτειας, και στην παρούσα εργασία η έννοια αυτή παρουσιάζεται με αναφορά τη σκέψη του Αριστοτέλης και πώς ο τελευταίος την αντιλαμβάνεται, ορίζει και αναλύει στο 7ο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων του. Ο Αριστοτέλης παρατηρεί και παραδέχεται ότι πράγματι ο άνθρωπος μπορεί εν γνώσει του να πράξει κάτι κακό και, καθώς αυτό ήδη από μόνο του είναι παράδοξο και προκαλεί εντύπωση, με μεγάλη ακρίβεια, προσοχή και λεπτομέρεια ερευνά μέσω υποθέσεων, περιπτώσεων και παραδειγμάτων – ακόμα και ονομαστικών- ερευνά πότε μπορεί να γίνει λόγος περί ακρασίας και πότε όχι. Διακρίνει την έννοια της ακρασίας από άλλες συναφείς έννοιες (όπως η ακολασία), περιγράφει διάφορα είδη ακρασίας, ενώ παράλληλα εξηγεί τη σημασία από τη μία πλευρά της γνώμης, της γνώσης και του ορθού λόγου και από την άλλη πλευρά της επιθυμίας. Και δεδομένου ότι -στο πλαίσιο και της ευρύτερης ηθικής θεωρίας του Αριστοτέλη-, κάποιος ο οποίος έχει υιοθετήσει την έξη της ακρασίας δεν μπορεί να οδηγηθεί στο «τέλος» του, την ευδαιμονία, και να κατακτήσει το ύψιστο Αγαθό, την αρετή, είναι εμφανές πόσο σημαντικό είναι το ζήτημα αυτό για την αριστοτελική φιλοσοφία. Αφού έχουν εκτεθεί τα παραπάνω, συνοψίζεται σε βασικά σημεία ο πρακτικός συλλογισμός του Αριστοτέλη, παρατίθεται μία κριτική αποτίμηση της αριστοτελικής φιλοσοφίας περί ακρασίας και εκτίθενται ορισμένες σκέψεις επί του ζητήματος.","This paper studies a case of moral failure, namely, a human behavior in which a person, while knowing what is good and knowing that something is bad, nevertheless does what is bad. This behaviour is covered by the concept of \"akrasia\", the opposite of which is the concept of temperance, and in this paper this concept is presented with reference to Aristotle's reflection and how the latter conceives, defines and analyses it in his Nicomachean Ethics Book 7. Aristotle observes and admits that man can indeed knowingly do something bad and, as this in itself is already paradoxical and striking, he investigates with great precision, care and detail through hypotheses, cases and examples - even nominal ones - investigating when it is possible to speak of akrasia and when it is not. It distinguishes the concept of akrasia from other related concepts (such as debauchery), describes different kinds of akrasia, while explaining the importance of opinion, knowledge and right reason on the one hand, and desire on the other. And given that - in the context of Aristotle's moral theory in general as well - one who has adopted the habit (“hexis”) of akrasia cannot be led to its \"telos\"(the final purpose), “eudaimonia”, and conquer the greatest Good, virtue, it is obvious how important this issue is for Aristotelian philosophy. After the above has been expounded, Aristotle's practical reasoning is summarized in key points, a critical evaluation of Aristotelian philosophy on akrasia is given, and some thoughts on the issue are set forth."],"dc:identifier":["uoadl:3387342","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387342"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Λόγος και συναισθήματα στον Αριστοτέλη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:45Z"}