{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387406"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387406","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το δικαίωμα άδειας στο πεδίο έντασης του εθνικού και ενωσιακού δικαίου","abstract":"Ο θεσμός της ετήσιας άδειας αναψυχής, όπως ισχύει στα πλαίσια του ενωσιακού και εθνικού εργατικού δικαίου θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: ετήσια άδεια συνιστά η παροχή στον εργαζόμενο, για κάθε ημερολογιακό έτος, ελεύθερου χρόνου με σκοπό την ανάπαυση και την αναψυχή του, με ταυτόχρονη διατήρηση της αξίωσής του στο μισθό για το χρόνο αυτό. Άλλως, πρόκειται για το χρονικό διάστημα αμειβόμενης αποχής από την εργασία. Από συστηματικής απόψεως, τα νομικά ζητήματα που άπτονται της θεμελίωσης της αξίωσης για παροχή άδειας αναψυχής, εντάσσονται στη γενικότερη προβληματική για το χρόνο εργασίας και συγκεκριμένα για οργάνωση αυτού του χρόνου στην ετήσια διάστασή του, καθότι ο θεσμός της άδειας αναψυχής στοχεύει στην προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Έτσι, η βάση του δικαιώματος για λήψη άδειας αναψυχής συνδέεται με το σεβασμό της προσωπικότητας του εργαζομένου και αναδεικνύοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα της σύμβασης εργασίας σχετίζεται με το δημόσιο συμφέρον. Το γεγονός αυτό συνάγεται από το σκοπό καθιέρωσης του θεσμού που δεν είναι άλλος από την ανάγκη διατήρησης του εργασιακού πληθυσμού σε υψηλό επίπεδο υγείας και την παροχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερης δυνατότητας συμμετοχής του (ενν. του εργασιακού πληθυσμού) στα αγαθά του ελεύθερου χρόνου που με τη σειρά τους αποτελούν και αυτά μέρος του παραγωγικού μηχανισμού. Τα ανωτέρω, εύλογα και εύληπτα, είχαν παρατηρηθεί από τους θεωρητικούς του δικαίου, ήδη από της θέσεως σε ισχύ του ΑΝ 539/1945, ο οποίος είναι ο βασικός νόμος που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα κατόπιν πολλαπλών τροποποιήσεων και ρυθμίζει τα ζητήματα χορηγήσεως ετήσιας άδειας στους εργαζομένους με εξαρτημένη σύμβαση εργασίας. Όμως, το βασικό νέο κεκτημένο, είναι ότι η άδεια αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα του μισθωτού και ως τέτοιο «δε θα πρέπει να ερμηνεύεται στενά» κατά τα γενόμενα παγίως δεκτά από τη νομολογία του ΔΕΕ. Τούτων δοθέντων, σκοπός του παρόντος πονήματος είναι κατ’ αρχήν να καταδείξει τις κατευθυντήριες αρχές της ένωσης, οι οποίες είναι δεσμευτικές για τον εθνικό νομοθέτη και τον εθνικό δικαστή, παρουσιάζοντας αυτές σε άμεση αντίστιξη με τις ρυθμίσεις του ελληνικού δικαίου για την παροχή ετήσιας άδειας αναψυχής με αποδοχές, προκειμένου να αναδειχθούν τα σημεία συμβατότητας και απόκλισης της ελληνικής από την ενωσιακή νομοθεσία.","abstract_html":"Ο θεσμός της ετήσιας άδειας αναψυχής, όπως ισχύει στα πλαίσια του ενωσιακού και εθνικού εργατικού δικαίου θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: ετήσια άδεια συνιστά η παροχή στον εργαζόμενο, για κάθε ημερολογιακό έτος, ελεύθερου χρόνου με σκοπό την ανάπαυση και την αναψυχή του, με ταυτόχρονη διατήρηση της αξίωσής του στο μισθό για το χρόνο αυτό. Άλλως, πρόκειται για το χρονικό διάστημα αμειβόμενης αποχής από την εργασία. Από συστηματικής απόψεως, τα νομικά ζητήματα που άπτονται της θεμελίωσης της αξίωσης για παροχή άδειας αναψυχής, εντάσσονται στη γενικότερη προβληματική για το χρόνο εργασίας και συγκεκριμένα για οργάνωση αυτού του χρόνου στην ετήσια διάστασή του, καθότι ο θεσμός της άδειας αναψυχής στοχεύει στην προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Έτσι, η βάση του δικαιώματος για λήψη άδειας αναψυχής συνδέεται με το σεβασμό της προσωπικότητας του εργαζομένου και αναδεικνύοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα της σύμβασης εργασίας σχετίζεται με το δημόσιο συμφέρον. Το γεγονός αυτό συνάγεται από το σκοπό καθιέρωσης του θεσμού που δεν είναι άλλος από την ανάγκη διατήρησης του εργασιακού πληθυσμού σε υψηλό επίπεδο υγείας και την παροχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερης δυνατότητας συμμετοχής του (ενν. του εργασιακού πληθυσμού) στα αγαθά του ελεύθερου χρόνου που με τη σειρά τους αποτελούν και αυτά μέρος του παραγωγικού μηχανισμού. Τα ανωτέρω, εύλογα και εύληπτα, είχαν παρατηρηθεί από τους θεωρητικούς του δικαίου, ήδη από της θέσεως σε ισχύ του ΑΝ 539/1945, ο οποίος είναι ο βασικός νόμος που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα κατόπιν πολλαπλών τροποποιήσεων και ρυθμίζει τα ζητήματα χορηγήσεως ετήσιας άδειας στους εργαζομένους με εξαρτημένη σύμβαση εργασίας. Όμως, το βασικό νέο κεκτημένο, είναι ότι η άδεια αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα του μισθωτού και ως τέτοιο «δε θα πρέπει να ερμηνεύεται στενά» κατά τα γενόμενα παγίως δεκτά από τη νομολογία του ΔΕΕ. Τούτων δοθέντων, σκοπός του παρόντος πονήματος είναι κατ’ αρχήν να καταδείξει τις κατευθυντήριες αρχές της ένωσης, οι οποίες είναι δεσμευτικές για τον εθνικό νομοθέτη και τον εθνικό δικαστή, παρουσιάζοντας αυτές σε άμεση αντίστιξη με τις ρυθμίσεις του ελληνικού δικαίου για την παροχή ετήσιας άδειας αναψυχής με αποδοχές, προκειμένου να αναδειχθούν τα σημεία συμβατότητας και απόκλισης της ελληνικής από την ενωσιακή νομοθεσία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μανουσοπούλου Δανάη","Manousopoulou Danai"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:45Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387406"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387406","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387406","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387406","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387406","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μανουσοπούλου Δανάη","Manousopoulou Danai"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387406","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387406"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο θεσμός της ετήσιας άδειας αναψυχής, όπως ισχύει στα πλαίσια του ενωσιακού και εθνικού εργατικού δικαίου θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: ετήσια άδεια συνιστά η παροχή στον εργαζόμενο, για κάθε ημερολογιακό έτος, ελεύθερου χρόνου με σκοπό την ανάπαυση και την αναψυχή του, με ταυτόχρονη διατήρηση της αξίωσής του στο μισθό για το χρόνο αυτό. Άλλως, πρόκειται για το χρονικό διάστημα αμειβόμενης αποχής από την εργασία. Από συστηματικής απόψεως, τα νομικά ζητήματα που άπτονται της θεμελίωσης της αξίωσης για παροχή άδειας αναψυχής, εντάσσονται στη γενικότερη προβληματική για το χρόνο εργασίας και συγκεκριμένα για οργάνωση αυτού του χρόνου στην ετήσια διάστασή του, καθότι ο θεσμός της άδειας αναψυχής στοχεύει στην προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Έτσι, η βάση του δικαιώματος για λήψη άδειας αναψυχής συνδέεται με το σεβασμό της προσωπικότητας του εργαζομένου και αναδεικνύοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα της σύμβασης εργασίας σχετίζεται με το δημόσιο συμφέρον. Το γεγονός αυτό συνάγεται από το σκοπό καθιέρωσης του θεσμού που δεν είναι άλλος από την ανάγκη διατήρησης του εργασιακού πληθυσμού σε υψηλό επίπεδο υγείας και την παροχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερης δυνατότητας συμμετοχής του (ενν. του εργασιακού πληθυσμού) στα αγαθά του ελεύθερου χρόνου που με τη σειρά τους αποτελούν και αυτά μέρος του παραγωγικού μηχανισμού. Τα ανωτέρω, εύλογα και εύληπτα, είχαν παρατηρηθεί από τους θεωρητικούς του δικαίου, ήδη από της θέσεως σε ισχύ του ΑΝ 539/1945, ο οποίος είναι ο βασικός νόμος που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα κατόπιν πολλαπλών τροποποιήσεων και ρυθμίζει τα ζητήματα χορηγήσεως ετήσιας άδειας στους εργαζομένους με εξαρτημένη σύμβαση εργασίας. Όμως, το βασικό νέο κεκτημένο, είναι ότι η άδεια αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα του μισθωτού και ως τέτοιο «δε θα πρέπει να ερμηνεύεται στενά» κατά τα γενόμενα παγίως δεκτά από τη νομολογία του ΔΕΕ. Τούτων δοθέντων, σκοπός του παρόντος πονήματος είναι κατ’ αρχήν να καταδείξει τις κατευθυντήριες αρχές της ένωσης, οι οποίες είναι δεσμευτικές για τον εθνικό νομοθέτη και τον εθνικό δικαστή, παρουσιάζοντας αυτές σε άμεση αντίστιξη με τις ρυθμίσεις του ελληνικού δικαίου για την παροχή ετήσιας άδειας αναψυχής με αποδοχές, προκειμένου να αναδειχθούν τα σημεία συμβατότητας και απόκλισης της ελληνικής από την ενωσιακή νομοθεσία.","The institution of annual leisure leave, as it applies in the context of EU and national labor law, could be summarized as follows: annual leave is the provision of the employee, for each calendar year, free time for the purpose of rest and recreation, with simultaneous maintaining his claim to the salary for that year. Otherwise, this is the period of paid absence from work. From a systematic point of view, the legal issues related to the foundation of the claim for the provision of leisure leave are part of the more general problematic for working time and specifically for the organization of this time in its annual dimension, since the institution of leisure leave aims to protect health and safety of the employees. Thus, the basis of the right to receive leisure leave is linked to the respect of the employee's personality and, highlighting the social character of the employment contract, is related to the public interest. This fact is inferred from the purpose of establishing the institution, which is no other than the need to maintain the working population at a high level of health and to provide as much opportunity as possible for it (i.e the working population) to participate in the goods of free time, that are also part of the production mechanism. The above, reasonable and comprehensible, had been observed by theoreticals of law since the entry into force of Law 539/1945, which is the basic law in force today in Greece after multiple amendments and regulates the issues of granting annual leave to employees with a dependent employment contract. However, the main new acquis, as analyzed below, is that leave is a fundamental right of the employee and as such \"should not be interpreted narrowly\" according to what has been consistently accepted by the jurisprudence of the CJEU. Given this, the purpose of this work is in principle to demonstrate the guiding principles of the association, which are binding for the national legislator and the national judge, presenting them in direct contrast with the arrangements of Greek law for the provision of annual leisure leave with allowances, in order to highlight the points of compatibility and divergence of Greek and EU legislation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το δικαίωμα άδειας στο πεδίο έντασης του εθνικού και ενωσιακού δικαίου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μανουσοπούλου Δανάη","Manousopoulou Danai"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο θεσμός της ετήσιας άδειας αναψυχής, όπως ισχύει στα πλαίσια του ενωσιακού και εθνικού εργατικού δικαίου θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: ετήσια άδεια συνιστά η παροχή στον εργαζόμενο, για κάθε ημερολογιακό έτος, ελεύθερου χρόνου με σκοπό την ανάπαυση και την αναψυχή του, με ταυτόχρονη διατήρηση της αξίωσής του στο μισθό για το χρόνο αυτό. Άλλως, πρόκειται για το χρονικό διάστημα αμειβόμενης αποχής από την εργασία. Από συστηματικής απόψεως, τα νομικά ζητήματα που άπτονται της θεμελίωσης της αξίωσης για παροχή άδειας αναψυχής, εντάσσονται στη γενικότερη προβληματική για το χρόνο εργασίας και συγκεκριμένα για οργάνωση αυτού του χρόνου στην ετήσια διάστασή του, καθότι ο θεσμός της άδειας αναψυχής στοχεύει στην προστασία της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Έτσι, η βάση του δικαιώματος για λήψη άδειας αναψυχής συνδέεται με το σεβασμό της προσωπικότητας του εργαζομένου και αναδεικνύοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα της σύμβασης εργασίας σχετίζεται με το δημόσιο συμφέρον. Το γεγονός αυτό συνάγεται από το σκοπό καθιέρωσης του θεσμού που δεν είναι άλλος από την ανάγκη διατήρησης του εργασιακού πληθυσμού σε υψηλό επίπεδο υγείας και την παροχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερης δυνατότητας συμμετοχής του (ενν. του εργασιακού πληθυσμού) στα αγαθά του ελεύθερου χρόνου που με τη σειρά τους αποτελούν και αυτά μέρος του παραγωγικού μηχανισμού. Τα ανωτέρω, εύλογα και εύληπτα, είχαν παρατηρηθεί από τους θεωρητικούς του δικαίου, ήδη από της θέσεως σε ισχύ του ΑΝ 539/1945, ο οποίος είναι ο βασικός νόμος που ισχύει σήμερα στην Ελλάδα κατόπιν πολλαπλών τροποποιήσεων και ρυθμίζει τα ζητήματα χορηγήσεως ετήσιας άδειας στους εργαζομένους με εξαρτημένη σύμβαση εργασίας. Όμως, το βασικό νέο κεκτημένο, είναι ότι η άδεια αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα του μισθωτού και ως τέτοιο «δε θα πρέπει να ερμηνεύεται στενά» κατά τα γενόμενα παγίως δεκτά από τη νομολογία του ΔΕΕ. Τούτων δοθέντων, σκοπός του παρόντος πονήματος είναι κατ’ αρχήν να καταδείξει τις κατευθυντήριες αρχές της ένωσης, οι οποίες είναι δεσμευτικές για τον εθνικό νομοθέτη και τον εθνικό δικαστή, παρουσιάζοντας αυτές σε άμεση αντίστιξη με τις ρυθμίσεις του ελληνικού δικαίου για την παροχή ετήσιας άδειας αναψυχής με αποδοχές, προκειμένου να αναδειχθούν τα σημεία συμβατότητας και απόκλισης της ελληνικής από την ενωσιακή νομοθεσία.","The institution of annual leisure leave, as it applies in the context of EU and national labor law, could be summarized as follows: annual leave is the provision of the employee, for each calendar year, free time for the purpose of rest and recreation, with simultaneous maintaining his claim to the salary for that year. Otherwise, this is the period of paid absence from work. From a systematic point of view, the legal issues related to the foundation of the claim for the provision of leisure leave are part of the more general problematic for working time and specifically for the organization of this time in its annual dimension, since the institution of leisure leave aims to protect health and safety of the employees. Thus, the basis of the right to receive leisure leave is linked to the respect of the employee's personality and, highlighting the social character of the employment contract, is related to the public interest. This fact is inferred from the purpose of establishing the institution, which is no other than the need to maintain the working population at a high level of health and to provide as much opportunity as possible for it (i.e the working population) to participate in the goods of free time, that are also part of the production mechanism. The above, reasonable and comprehensible, had been observed by theoreticals of law since the entry into force of Law 539/1945, which is the basic law in force today in Greece after multiple amendments and regulates the issues of granting annual leave to employees with a dependent employment contract. However, the main new acquis, as analyzed below, is that leave is a fundamental right of the employee and as such \"should not be interpreted narrowly\" according to what has been consistently accepted by the jurisprudence of the CJEU. Given this, the purpose of this work is in principle to demonstrate the guiding principles of the association, which are binding for the national legislator and the national judge, presenting them in direct contrast with the arrangements of Greek law for the provision of annual leisure leave with allowances, in order to highlight the points of compatibility and divergence of Greek and EU legislation."],"dc:identifier":["uoadl:3387406","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387406"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το δικαίωμα άδειας στο πεδίο έντασης του εθνικού και ενωσιακού δικαίου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:45Z"}