{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387535"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387535","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαταραχές πηκτικότητας και θεραπεία στους εγκαυματίες","abstract":"Τα εγκαύματα είναι τραυματισμός του δέρματος. Ο πιο συχνός τύπος εγκαύματος είναι τα θερμικά εγκαύματα, ενώ υπάρχουν και άλλα είδη λιγότερο συχνά (χημικά εγκαύματα). Τα εγκαύματα χωρίζονται σε 3 κατηγορίες (μείζονα, ελάσσονα, μέτρια), με ανάλογα συμπτώματα. Το δέρμα αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου σώματος. Το κεντρικό σημείο επαφής της μέγιστης βλάβης αντιπροσωπεύει τον ιστό, που καταστρέφεται την στιγμή του τραυματισμού και επέρχεται ο κυτταρικός θάνατος. Σε ένα έγκαυμα παρατηρείται συστηματική απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και μεσολαβητών και φυσική απώλεια του δέρματος. Η μεγάλη απώλεια δέρματος έχει σαν συνέπεια την έλλειψη προστασίας στον ανθρώπινο οργανισμό (από μόλυνση, η απώλεια του ελέγχου της θερμοκρασίας και της ρύθμιση των υγρών). Ανάλογα με την έκταση του εγκαύματος και τις επιπλοκές, που θα παρουσιαστούν προτείνεται και η ανάλογη θεραπεία στους ασθενείς. Στην μελέτη αυτή θα αναφερθούμε στις διαταραχές, που παρουσιάζονται στους μηχανισμό της αιμόστασης. Συνοπτικά παρατηρείται αύξηση, στους παράγοντες πήξης από την αρχή του εγκαύματος και μετά από 2 ημέρες, όπου συνεχίζουν να είναι αυξημένοι, και την μείωση, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του σχηματισμού θρομβίνης. Στα εγκαύματα, παρατηρείται επίσης ενίσχυση του ινωδολυτικού μηχανισμού των ασθενών. Γίνεται αναφορά στις εργαστηριακές δοκιμασίες, που χρησιμοποιούνται και παρουσιάζουν μεγαλύτερη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα, για να γίνει αντιρρόπηση, όπως η χρήση της θρομβοελαστογραφίας .Η θεραπεία, που χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις αυτές, προκύπτει από τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων και συνήθως γίνεται χρήση αντιθρομβίνης, ηπαρίνης και ενεργοποιημένης πρωτεΐνης C.","abstract_html":"Τα εγκαύματα είναι τραυματισμός του δέρματος. Ο πιο συχνός τύπος εγκαύματος είναι τα θερμικά εγκαύματα, ενώ υπάρχουν και άλλα είδη λιγότερο συχνά (χημικά εγκαύματα). Τα εγκαύματα χωρίζονται σε 3 κατηγορίες (μείζονα, ελάσσονα, μέτρια), με ανάλογα συμπτώματα. Το δέρμα αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου σώματος. Το κεντρικό σημείο επαφής της μέγιστης βλάβης αντιπροσωπεύει τον ιστό, που καταστρέφεται την στιγμή του τραυματισμού και επέρχεται ο κυτταρικός θάνατος. Σε ένα έγκαυμα παρατηρείται συστηματική απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και μεσολαβητών και φυσική απώλεια του δέρματος. Η μεγάλη απώλεια δέρματος έχει σαν συνέπεια την έλλειψη προστασίας στον ανθρώπινο οργανισμό (από μόλυνση, η απώλεια του ελέγχου της θερμοκρασίας και της ρύθμιση των υγρών). Ανάλογα με την έκταση του εγκαύματος και τις επιπλοκές, που θα παρουσιαστούν προτείνεται και η ανάλογη θεραπεία στους ασθενείς. Στην μελέτη αυτή θα αναφερθούμε στις διαταραχές, που παρουσιάζονται στους μηχανισμό της αιμόστασης. Συνοπτικά παρατηρείται αύξηση, στους παράγοντες πήξης από την αρχή του εγκαύματος και μετά από 2 ημέρες, όπου συνεχίζουν να είναι αυξημένοι, και την μείωση, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του σχηματισμού θρομβίνης. Στα εγκαύματα, παρατηρείται επίσης ενίσχυση του ινωδολυτικού μηχανισμού των ασθενών. Γίνεται αναφορά στις εργαστηριακές δοκιμασίες, που χρησιμοποιούνται και παρουσιάζουν μεγαλύτερη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα, για να γίνει αντιρρόπηση, όπως η χρήση της θρομβοελαστογραφίας .Η θεραπεία, που χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις αυτές, προκύπτει από τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων και συνήθως γίνεται χρήση αντιθρομβίνης, ηπαρίνης και ενεργοποιημένης πρωτεΐνης C.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντούλες Σπυρίδων","Ntoules Spyridon"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:48Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387535"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387535","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387535","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387535","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387535","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντούλες Σπυρίδων","Ntoules Spyridon"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387535","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387535"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα εγκαύματα είναι τραυματισμός του δέρματος. Ο πιο συχνός τύπος εγκαύματος είναι τα θερμικά εγκαύματα, ενώ υπάρχουν και άλλα είδη λιγότερο συχνά (χημικά εγκαύματα). Τα εγκαύματα χωρίζονται σε 3 κατηγορίες (μείζονα, ελάσσονα, μέτρια), με ανάλογα συμπτώματα. Το δέρμα αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου σώματος. Το κεντρικό σημείο επαφής της μέγιστης βλάβης αντιπροσωπεύει τον ιστό, που καταστρέφεται την στιγμή του τραυματισμού και επέρχεται ο κυτταρικός θάνατος. Σε ένα έγκαυμα παρατηρείται συστηματική απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και μεσολαβητών και φυσική απώλεια του δέρματος. Η μεγάλη απώλεια δέρματος έχει σαν συνέπεια την έλλειψη προστασίας στον ανθρώπινο οργανισμό (από μόλυνση, η απώλεια του ελέγχου της θερμοκρασίας και της ρύθμιση των υγρών). Ανάλογα με την έκταση του εγκαύματος και τις επιπλοκές, που θα παρουσιαστούν προτείνεται και η ανάλογη θεραπεία στους ασθενείς. Στην μελέτη αυτή θα αναφερθούμε στις διαταραχές, που παρουσιάζονται στους μηχανισμό της αιμόστασης. Συνοπτικά παρατηρείται αύξηση, στους παράγοντες πήξης από την αρχή του εγκαύματος και μετά από 2 ημέρες, όπου συνεχίζουν να είναι αυξημένοι, και την μείωση, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του σχηματισμού θρομβίνης. Στα εγκαύματα, παρατηρείται επίσης ενίσχυση του ινωδολυτικού μηχανισμού των ασθενών. Γίνεται αναφορά στις εργαστηριακές δοκιμασίες, που χρησιμοποιούνται και παρουσιάζουν μεγαλύτερη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα, για να γίνει αντιρρόπηση, όπως η χρήση της θρομβοελαστογραφίας .Η θεραπεία, που χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις αυτές, προκύπτει από τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων και συνήθως γίνεται χρήση αντιθρομβίνης, ηπαρίνης και ενεργοποιημένης πρωτεΐνης C.","Burns are an injury to the skin. The most common type of burn is thermal burns, while there are other types less often (chemical burns). Burns are divided into 3 categories (major, minor, moderate), with corresponding symptoms. The skin is the largest part of the human body. The central contact point of maximum damage represents the tissue, which is destroyed at the time of injury and cell death occurs. In a burn there is a systemic release of inflammatory cytokines and mediators and a natural loss of skin. The large loss of skin results in a lack of protection in the human body (from infection, loss of temperature control and fluid regulation). Depending on the extent of the burn and the complications that will occur, the corresponding treatment is recommended to the patients. In this study we will refer to the disorders that occur in the hemostasis mechanism. In summary, an increase is observed in the coagulation factors from the beginning of the burn and after 2 days, where they continue to be increased, and the decrease and as a result the enhancement of thrombin formation. In burns, an enhancement of the fibrinolytic mechanism of patients is also observed. Reference is made to the laboratory tests, which are used and show greater accuracy and efficiency, to compensate, such as the use of thromboelastography. The treatment used in these cases results from the results of the laboratory tests and usually uses antithrombin, heparin and of activated protein C."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαταραχές πηκτικότητας και θεραπεία στους εγκαυματίες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντούλες Σπυρίδων","Ntoules Spyridon"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα εγκαύματα είναι τραυματισμός του δέρματος. Ο πιο συχνός τύπος εγκαύματος είναι τα θερμικά εγκαύματα, ενώ υπάρχουν και άλλα είδη λιγότερο συχνά (χημικά εγκαύματα). Τα εγκαύματα χωρίζονται σε 3 κατηγορίες (μείζονα, ελάσσονα, μέτρια), με ανάλογα συμπτώματα. Το δέρμα αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου σώματος. Το κεντρικό σημείο επαφής της μέγιστης βλάβης αντιπροσωπεύει τον ιστό, που καταστρέφεται την στιγμή του τραυματισμού και επέρχεται ο κυτταρικός θάνατος. Σε ένα έγκαυμα παρατηρείται συστηματική απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και μεσολαβητών και φυσική απώλεια του δέρματος. Η μεγάλη απώλεια δέρματος έχει σαν συνέπεια την έλλειψη προστασίας στον ανθρώπινο οργανισμό (από μόλυνση, η απώλεια του ελέγχου της θερμοκρασίας και της ρύθμιση των υγρών). Ανάλογα με την έκταση του εγκαύματος και τις επιπλοκές, που θα παρουσιαστούν προτείνεται και η ανάλογη θεραπεία στους ασθενείς. Στην μελέτη αυτή θα αναφερθούμε στις διαταραχές, που παρουσιάζονται στους μηχανισμό της αιμόστασης. Συνοπτικά παρατηρείται αύξηση, στους παράγοντες πήξης από την αρχή του εγκαύματος και μετά από 2 ημέρες, όπου συνεχίζουν να είναι αυξημένοι, και την μείωση, με αποτέλεσμα την ενίσχυση του σχηματισμού θρομβίνης. Στα εγκαύματα, παρατηρείται επίσης ενίσχυση του ινωδολυτικού μηχανισμού των ασθενών. Γίνεται αναφορά στις εργαστηριακές δοκιμασίες, που χρησιμοποιούνται και παρουσιάζουν μεγαλύτερη ακρίβεια και αποτελεσματικότητα, για να γίνει αντιρρόπηση, όπως η χρήση της θρομβοελαστογραφίας .Η θεραπεία, που χρησιμοποιείται στις περιπτώσεις αυτές, προκύπτει από τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων και συνήθως γίνεται χρήση αντιθρομβίνης, ηπαρίνης και ενεργοποιημένης πρωτεΐνης C.","Burns are an injury to the skin. The most common type of burn is thermal burns, while there are other types less often (chemical burns). Burns are divided into 3 categories (major, minor, moderate), with corresponding symptoms. The skin is the largest part of the human body. The central contact point of maximum damage represents the tissue, which is destroyed at the time of injury and cell death occurs. In a burn there is a systemic release of inflammatory cytokines and mediators and a natural loss of skin. The large loss of skin results in a lack of protection in the human body (from infection, loss of temperature control and fluid regulation). Depending on the extent of the burn and the complications that will occur, the corresponding treatment is recommended to the patients. In this study we will refer to the disorders that occur in the hemostasis mechanism. In summary, an increase is observed in the coagulation factors from the beginning of the burn and after 2 days, where they continue to be increased, and the decrease and as a result the enhancement of thrombin formation. In burns, an enhancement of the fibrinolytic mechanism of patients is also observed. Reference is made to the laboratory tests, which are used and show greater accuracy and efficiency, to compensate, such as the use of thromboelastography. The treatment used in these cases results from the results of the laboratory tests and usually uses antithrombin, heparin and of activated protein C."],"dc:identifier":["uoadl:3387535","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387535"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διαταραχές πηκτικότητας και θεραπεία στους εγκαυματίες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:48Z"}