{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387589"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387589","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μονομερής διαμόρφωση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη","abstract":"Σύμφωνα με τη συμβατική ελευθερία, τα υποκείμενα του δικαίου είναι, κατ’ οικονομία, ελεύθερα να διαμορφώνουν αυτόνομα τις μεταξύ τους σχέσεις, συνάπτοντας συμβάσεις. Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η δομική ανισομέρεια των μερών της εργασιακής σχέσης έχει αναδείξει το Εργατικό Δίκαιο ως έναν τομέα του δικαίου όπου η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας φαίνεται να αδυνατεί να εγγυηθεί στον εργαζόμενο την δυνατότητα να διαμορφώνει ελεύθερα τις έννομες σχέσεις του και να προασπίζει τα δικαιολογημένα συμφέροντά του. Η διαπίστωση αυτή έχει οδηγήσει στην αποδοχή μίας εκτεταμένης κρατικής παρέμβασης της Πολιτείας στις εργασιακές σχέσεις, μέσω της θέσπισης ενός πλέγματος ειδικών προστατευτικών διατάξεων, χωρίς ωστόσο να έχει εξοβελίσει εντελώς τη λειτουργία της ατομικής σύμβασης εργασίας ως παράγοντα διάπλασης της εργασιακής σχέσης. Η προβληματική εν προκειμένω έγκειται στο ότι το σύγχρονο μοντέλο της ατομικής σύμβασης απέχει πλέον σημαντικά από την αρχική αντίληψη της ως ενός μέσου αυτόνομης δέσμευσης δύο ισότιμων συμβαλλομένων. Οι ταχείς ρυθμοί των σύγχρονων συναλλαγών έχουν οδηγήσει στην πρακτική της υποκατάστασης της διαδικασίας της ατομικής διαπραγμάτευσης των μερών από την διαδικασία προδιατύπωσης συμβολαίων, άλλως τη χρήση Γενικών Όρων Συναλλαγών, από τον ένα συμβαλλόμενο και προσφοράς αυτών στον άλλο, ο οποίος καλείται είτε να αποδεχτεί τη σύμβαση αυτούσια είτε να αρνηθεί εξ’ ολοκλήρου την πρόταση. Το φαινόμενο αυτό, πριν ακόμη καταδειχθεί έντονα στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, είχε αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης και νομοθετικής αντιμετώπισης στο πεδίο των καταναλωτικών συμβάσεων, όπου σήμερα οι καταναλωτές προστατεύονται στη βάση του θεμελιώδους νομοθετήματος Ν. 2251/1994. Η δε έλλειψη αντίστοιχου ειδικού νομοθετικού πλαισίου για τον έλεγχο των προδιατυπωμένων συμβάσεων εργασίας, σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη υποχώρηση της διάθεσης της Πολιτείας να επεμβαίνει ρυθμιστικά στις εργασιακές σχέσεις, έχει αφήσει τους εργαζόμενους εκτεθειμένους απέναντι στον κίνδυνο της εις βάρος τους καταχρηστικής άσκησης της συμβατικής ελευθερίας του εργοδότη. Είναι λοιπόν δυνατή η επέκταση της προστασίας του άρθρου 2 Ν. 2251/1994 και στους εργαζομένους, καίτοι αυτοί φαίνεται να μην εμπίπτουν στο υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του; Ποια είναι τα συστήματα δικαστικής προστασίας του εργαζομένου απέναντι σε προδιατυπωμένες συμβάσεις εργασίας;","abstract_html":"Σύμφωνα με τη συμβατική ελευθερία, τα υποκείμενα του δικαίου είναι, κατ’ οικονομία, ελεύθερα να διαμορφώνουν αυτόνομα τις μεταξύ τους σχέσεις, συνάπτοντας συμβάσεις. Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η δομική ανισομέρεια των μερών της εργασιακής σχέσης έχει αναδείξει το Εργατικό Δίκαιο ως έναν τομέα του δικαίου όπου η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας φαίνεται να αδυνατεί να εγγυηθεί στον εργαζόμενο την δυνατότητα να διαμορφώνει ελεύθερα τις έννομες σχέσεις του και να προασπίζει τα δικαιολογημένα συμφέροντά του. Η διαπίστωση αυτή έχει οδηγήσει στην αποδοχή μίας εκτεταμένης κρατικής παρέμβασης της Πολιτείας στις εργασιακές σχέσεις, μέσω της θέσπισης ενός πλέγματος ειδικών προστατευτικών διατάξεων, χωρίς ωστόσο να έχει εξοβελίσει εντελώς τη λειτουργία της ατομικής σύμβασης εργασίας ως παράγοντα διάπλασης της εργασιακής σχέσης. Η προβληματική εν προκειμένω έγκειται στο ότι το σύγχρονο μοντέλο της ατομικής σύμβασης απέχει πλέον σημαντικά από την αρχική αντίληψη της ως ενός μέσου αυτόνομης δέσμευσης δύο ισότιμων συμβαλλομένων. Οι ταχείς ρυθμοί των σύγχρονων συναλλαγών έχουν οδηγήσει στην πρακτική της υποκατάστασης της διαδικασίας της ατομικής διαπραγμάτευσης των μερών από την διαδικασία προδιατύπωσης συμβολαίων, άλλως τη χρήση Γενικών Όρων Συναλλαγών, από τον ένα συμβαλλόμενο και προσφοράς αυτών στον άλλο, ο οποίος καλείται είτε να αποδεχτεί τη σύμβαση αυτούσια είτε να αρνηθεί εξ’ ολοκλήρου την πρόταση. Το φαινόμενο αυτό, πριν ακόμη καταδειχθεί έντονα στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, είχε αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης και νομοθετικής αντιμετώπισης στο πεδίο των καταναλωτικών συμβάσεων, όπου σήμερα οι καταναλωτές προστατεύονται στη βάση του θεμελιώδους νομοθετήματος Ν. 2251/1994. Η δε έλλειψη αντίστοιχου ειδικού νομοθετικού πλαισίου για τον έλεγχο των προδιατυπωμένων συμβάσεων εργασίας, σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη υποχώρηση της διάθεσης της Πολιτείας να επεμβαίνει ρυθμιστικά στις εργασιακές σχέσεις, έχει αφήσει τους εργαζόμενους εκτεθειμένους απέναντι στον κίνδυνο της εις βάρος τους καταχρηστικής άσκησης της συμβατικής ελευθερίας του εργοδότη. Είναι λοιπόν δυνατή η επέκταση της προστασίας του άρθρου 2 Ν. 2251/1994 και στους εργαζομένους, καίτοι αυτοί φαίνεται να μην εμπίπτουν στο υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του; Ποια είναι τα συστήματα δικαστικής προστασίας του εργαζομένου απέναντι σε προδιατυπωμένες συμβάσεις εργασίας;","abstract_has_math":false,"creators":["Ντούσια Μαρία","Ntousia Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:48Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387589"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387589","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387589","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387589","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387589","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντούσια Μαρία","Ntousia Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387589","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387589"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σύμφωνα με τη συμβατική ελευθερία, τα υποκείμενα του δικαίου είναι, κατ’ οικονομία, ελεύθερα να διαμορφώνουν αυτόνομα τις μεταξύ τους σχέσεις, συνάπτοντας συμβάσεις. Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η δομική ανισομέρεια των μερών της εργασιακής σχέσης έχει αναδείξει το Εργατικό Δίκαιο ως έναν τομέα του δικαίου όπου η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας φαίνεται να αδυνατεί να εγγυηθεί στον εργαζόμενο την δυνατότητα να διαμορφώνει ελεύθερα τις έννομες σχέσεις του και να προασπίζει τα δικαιολογημένα συμφέροντά του. Η διαπίστωση αυτή έχει οδηγήσει στην αποδοχή μίας εκτεταμένης κρατικής παρέμβασης της Πολιτείας στις εργασιακές σχέσεις, μέσω της θέσπισης ενός πλέγματος ειδικών προστατευτικών διατάξεων, χωρίς ωστόσο να έχει εξοβελίσει εντελώς τη λειτουργία της ατομικής σύμβασης εργασίας ως παράγοντα διάπλασης της εργασιακής σχέσης. Η προβληματική εν προκειμένω έγκειται στο ότι το σύγχρονο μοντέλο της ατομικής σύμβασης απέχει πλέον σημαντικά από την αρχική αντίληψη της ως ενός μέσου αυτόνομης δέσμευσης δύο ισότιμων συμβαλλομένων. Οι ταχείς ρυθμοί των σύγχρονων συναλλαγών έχουν οδηγήσει στην πρακτική της υποκατάστασης της διαδικασίας της ατομικής διαπραγμάτευσης των μερών από την διαδικασία προδιατύπωσης συμβολαίων, άλλως τη χρήση Γενικών Όρων Συναλλαγών, από τον ένα συμβαλλόμενο και προσφοράς αυτών στον άλλο, ο οποίος καλείται είτε να αποδεχτεί τη σύμβαση αυτούσια είτε να αρνηθεί εξ’ ολοκλήρου την πρόταση. Το φαινόμενο αυτό, πριν ακόμη καταδειχθεί έντονα στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, είχε αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης και νομοθετικής αντιμετώπισης στο πεδίο των καταναλωτικών συμβάσεων, όπου σήμερα οι καταναλωτές προστατεύονται στη βάση του θεμελιώδους νομοθετήματος Ν. 2251/1994. Η δε έλλειψη αντίστοιχου ειδικού νομοθετικού πλαισίου για τον έλεγχο των προδιατυπωμένων συμβάσεων εργασίας, σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη υποχώρηση της διάθεσης της Πολιτείας να επεμβαίνει ρυθμιστικά στις εργασιακές σχέσεις, έχει αφήσει τους εργαζόμενους εκτεθειμένους απέναντι στον κίνδυνο της εις βάρος τους καταχρηστικής άσκησης της συμβατικής ελευθερίας του εργοδότη. Είναι λοιπόν δυνατή η επέκταση της προστασίας του άρθρου 2 Ν. 2251/1994 και στους εργαζομένους, καίτοι αυτοί φαίνεται να μην εμπίπτουν στο υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του; Ποια είναι τα συστήματα δικαστικής προστασίας του εργαζομένου απέναντι σε προδιατυπωμένες συμβάσεις εργασίας;","According to contractual freedom, subjects of law are free to form their relations with each other autonomously by concluding contracts. In the field of labour relations, the structural inequality of the parties to the employment relationship has highlighted labour law as an area of law where the principle of private autonomy appears to be unable to guarantee the emplyee the power of freely shaping his legal relations and defending his legitimate interests. This finding has led to the acceptance of an extensive State intervention in labour relations, through the introduction of a system of specific protective provisions, without, however, completely eliminating the function of the individual employment contract as a factor in shaping the employment relationship. The problem in this case lies in the fact that the modern model of the individual contract is now far removed from its original conception as a means of autonomous commitment between two equal contracting parties. The rapid pace of modern transactions has led to the practice of substituting the process of individual negotiation between the parties for the process of drafting contracts, or the use of General Terms and Conditions of Contract, by one party and offering them to the other, who is invited either to accept the contract as it stands or to reject the proposal outright. This phenomenon, before it became strongly demonstrated in the field of labour relations, had been the subject of extensive study and legislative treatment in the field of consumer contracts, where consumers are currently protected on the basis of the fundamental legislation Law 2251/1994. The lack of a corresponding specific legislative framework for the control of predetermined employment contracts, combined with the ever-increasing retreat of the State's willingness to intervene in labour relations in a regulatory manner, has left employees exposed to the risk of the employer's contractual freedom being abused to their detriment. Is it therefore possible to extend the protection of Article 2 of Law No 2251/1994 to workers, even though they do not appear to fall within its subjective scope? What are the systems for judicial protection of employees against predetermined employment contracts?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μονομερής διαμόρφωση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντούσια Μαρία","Ntousia Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Σύμφωνα με τη συμβατική ελευθερία, τα υποκείμενα του δικαίου είναι, κατ’ οικονομία, ελεύθερα να διαμορφώνουν αυτόνομα τις μεταξύ τους σχέσεις, συνάπτοντας συμβάσεις. Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η δομική ανισομέρεια των μερών της εργασιακής σχέσης έχει αναδείξει το Εργατικό Δίκαιο ως έναν τομέα του δικαίου όπου η αρχή της ιδιωτικής αυτονομίας φαίνεται να αδυνατεί να εγγυηθεί στον εργαζόμενο την δυνατότητα να διαμορφώνει ελεύθερα τις έννομες σχέσεις του και να προασπίζει τα δικαιολογημένα συμφέροντά του. Η διαπίστωση αυτή έχει οδηγήσει στην αποδοχή μίας εκτεταμένης κρατικής παρέμβασης της Πολιτείας στις εργασιακές σχέσεις, μέσω της θέσπισης ενός πλέγματος ειδικών προστατευτικών διατάξεων, χωρίς ωστόσο να έχει εξοβελίσει εντελώς τη λειτουργία της ατομικής σύμβασης εργασίας ως παράγοντα διάπλασης της εργασιακής σχέσης. Η προβληματική εν προκειμένω έγκειται στο ότι το σύγχρονο μοντέλο της ατομικής σύμβασης απέχει πλέον σημαντικά από την αρχική αντίληψη της ως ενός μέσου αυτόνομης δέσμευσης δύο ισότιμων συμβαλλομένων. Οι ταχείς ρυθμοί των σύγχρονων συναλλαγών έχουν οδηγήσει στην πρακτική της υποκατάστασης της διαδικασίας της ατομικής διαπραγμάτευσης των μερών από την διαδικασία προδιατύπωσης συμβολαίων, άλλως τη χρήση Γενικών Όρων Συναλλαγών, από τον ένα συμβαλλόμενο και προσφοράς αυτών στον άλλο, ο οποίος καλείται είτε να αποδεχτεί τη σύμβαση αυτούσια είτε να αρνηθεί εξ’ ολοκλήρου την πρόταση. Το φαινόμενο αυτό, πριν ακόμη καταδειχθεί έντονα στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, είχε αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης μελέτης και νομοθετικής αντιμετώπισης στο πεδίο των καταναλωτικών συμβάσεων, όπου σήμερα οι καταναλωτές προστατεύονται στη βάση του θεμελιώδους νομοθετήματος Ν. 2251/1994. Η δε έλλειψη αντίστοιχου ειδικού νομοθετικού πλαισίου για τον έλεγχο των προδιατυπωμένων συμβάσεων εργασίας, σε συνδυασμό με την ολοένα και αυξανόμενη υποχώρηση της διάθεσης της Πολιτείας να επεμβαίνει ρυθμιστικά στις εργασιακές σχέσεις, έχει αφήσει τους εργαζόμενους εκτεθειμένους απέναντι στον κίνδυνο της εις βάρος τους καταχρηστικής άσκησης της συμβατικής ελευθερίας του εργοδότη. Είναι λοιπόν δυνατή η επέκταση της προστασίας του άρθρου 2 Ν. 2251/1994 και στους εργαζομένους, καίτοι αυτοί φαίνεται να μην εμπίπτουν στο υποκειμενικό πεδίο εφαρμογής του; Ποια είναι τα συστήματα δικαστικής προστασίας του εργαζομένου απέναντι σε προδιατυπωμένες συμβάσεις εργασίας;","According to contractual freedom, subjects of law are free to form their relations with each other autonomously by concluding contracts. In the field of labour relations, the structural inequality of the parties to the employment relationship has highlighted labour law as an area of law where the principle of private autonomy appears to be unable to guarantee the emplyee the power of freely shaping his legal relations and defending his legitimate interests. This finding has led to the acceptance of an extensive State intervention in labour relations, through the introduction of a system of specific protective provisions, without, however, completely eliminating the function of the individual employment contract as a factor in shaping the employment relationship. The problem in this case lies in the fact that the modern model of the individual contract is now far removed from its original conception as a means of autonomous commitment between two equal contracting parties. The rapid pace of modern transactions has led to the practice of substituting the process of individual negotiation between the parties for the process of drafting contracts, or the use of General Terms and Conditions of Contract, by one party and offering them to the other, who is invited either to accept the contract as it stands or to reject the proposal outright. This phenomenon, before it became strongly demonstrated in the field of labour relations, had been the subject of extensive study and legislative treatment in the field of consumer contracts, where consumers are currently protected on the basis of the fundamental legislation Law 2251/1994. The lack of a corresponding specific legislative framework for the control of predetermined employment contracts, combined with the ever-increasing retreat of the State's willingness to intervene in labour relations in a regulatory manner, has left employees exposed to the risk of the employer's contractual freedom being abused to their detriment. Is it therefore possible to extend the protection of Article 2 of Law No 2251/1994 to workers, even though they do not appear to fall within its subjective scope? What are the systems for judicial protection of employees against predetermined employment contracts?"],"dc:identifier":["uoadl:3387589","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387589"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η μονομερής διαμόρφωση της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:48Z"}