{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387805"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3387805","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"International οbligations and constitutional change","abstract":"Το Σύνταγμα του 1975 αποτελεί το μοναδικό Σύνταγμα από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους που έχει αναθεωρηθεί νόμιμα, σύμφωνα με την διαδικασία του άρθρου 110. Η ουσία των αναθεωρητικών τροποποιήσεων, προσθηκών και καταργήσεων μπορεί να αναζητηθεί σε μεγάλο βαθμό, στην πρακτική της εκούσιας συνταγματοποίησης διεθνών υποχρεώσεων, δηλαδή, στην επιλογή του αναθεωρητικού νομοθέτη να συμπεριλάβει ρυθμίσεις αυτούσιες ή υπό επιρροή διεθνών πηγών (Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Στο πλαίσιο αυτό, αναζητούνται και τυποποιούνται στην παρούσα εργασία οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις κάθε μίας εκ των τεσσάρων Συνταγματικών αναθεωρήσεων (1986, 2001, 2008, 2019) που ανάγονται σε κανόνες δικαίου της διεθνούς και ενωσιακής εννόμου τάξεως που δεσμεύουν το Ελληνικό Κράτος. Συμπεραίνεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν δύναται γενικώς ούτε και ενδιαφέρεται να επιτάσσει τυπικές συνταγματικές μεταβολές, όμως η εκούσια συνταγματοποίηση διεθνών κανόνων ενισχύει την κατ'ουσία ομογενοποίηση των κανόνων δικαίου και ως εκ τούτου αποτελεί το βέλτιστο μέσο έμμεσης αποφυγής υπερνομοθετικών συγκρύσεων. Στο δεύτερο μέρος αναλύεται ο περιορισμός της αναθεωρητικής εξουσίας από το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο, τόσο υπό την αρνητική μορφή (αδρανοποίηση συνταγματικών διατάξεων) όσο και από τη θετική (όρια επί του ουσιαστικού περιεχομένου και δικαστικός έλεγχος αναθεωρητικής εξουσίας). Συμπεραίνεται ότι η σχέση μεταξύ συνταγματικής αναθεώρησης και διεθνούς κα ενωσιακού δικαίου ως δομικώς αρρύθμιστη δοκιμάζεται από τα άλυτα ζητήματα σύγκρουσης και ιεράρχησης μεταξύ των πηγών του δικαίου ενώ αναπτύσσεται ο προβληματισμός γύρω από τον περιορισμό των εξουσιών του αναθεωρητικού νομοθέτη, ως εμπόδιο ανανομιμοποίησης του συνταγματικού κειμένου.","abstract_html":"Το Σύνταγμα του 1975 αποτελεί το μοναδικό Σύνταγμα από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους που έχει αναθεωρηθεί νόμιμα, σύμφωνα με την διαδικασία του άρθρου 110. Η ουσία των αναθεωρητικών τροποποιήσεων, προσθηκών και καταργήσεων μπορεί να αναζητηθεί σε μεγάλο βαθμό, στην πρακτική της εκούσιας συνταγματοποίησης διεθνών υποχρεώσεων, δηλαδή, στην επιλογή του αναθεωρητικού νομοθέτη να συμπεριλάβει ρυθμίσεις αυτούσιες ή υπό επιρροή διεθνών πηγών (Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Στο πλαίσιο αυτό, αναζητούνται και τυποποιούνται στην παρούσα εργασία οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις κάθε μίας εκ των τεσσάρων Συνταγματικών αναθεωρήσεων (1986, 2001, 2008, 2019) που ανάγονται σε κανόνες δικαίου της διεθνούς και ενωσιακής εννόμου τάξεως που δεσμεύουν το Ελληνικό Κράτος. Συμπεραίνεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν δύναται γενικώς ούτε και ενδιαφέρεται να επιτάσσει τυπικές συνταγματικές μεταβολές, όμως η εκούσια συνταγματοποίηση διεθνών κανόνων ενισχύει την κατ&#x27;ουσία ομογενοποίηση των κανόνων δικαίου και ως εκ τούτου αποτελεί το βέλτιστο μέσο έμμεσης αποφυγής υπερνομοθετικών συγκρύσεων. Στο δεύτερο μέρος αναλύεται ο περιορισμός της αναθεωρητικής εξουσίας από το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο, τόσο υπό την αρνητική μορφή (αδρανοποίηση συνταγματικών διατάξεων) όσο και από τη θετική (όρια επί του ουσιαστικού περιεχομένου και δικαστικός έλεγχος αναθεωρητικής εξουσίας). Συμπεραίνεται ότι η σχέση μεταξύ συνταγματικής αναθεώρησης και διεθνούς κα ενωσιακού δικαίου ως δομικώς αρρύθμιστη δοκιμάζεται από τα άλυτα ζητήματα σύγκρουσης και ιεράρχησης μεταξύ των πηγών του δικαίου ενώ αναπτύσσεται ο προβληματισμός γύρω από τον περιορισμό των εξουσιών του αναθεωρητικού νομοθέτη, ως εμπόδιο ανανομιμοποίησης του συνταγματικού κειμένου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ρετσινάς Γιάννης","Retsinas Giannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:48Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387805"],"render_values":[{"text":"uoadl:3387805","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387805","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387805","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3387805","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ρετσινάς Γιάννης","Retsinas Giannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3387805","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387805"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το Σύνταγμα του 1975 αποτελεί το μοναδικό Σύνταγμα από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους που έχει αναθεωρηθεί νόμιμα, σύμφωνα με την διαδικασία του άρθρου 110. Η ουσία των αναθεωρητικών τροποποιήσεων, προσθηκών και καταργήσεων μπορεί να αναζητηθεί σε μεγάλο βαθμό, στην πρακτική της εκούσιας συνταγματοποίησης διεθνών υποχρεώσεων, δηλαδή, στην επιλογή του αναθεωρητικού νομοθέτη να συμπεριλάβει ρυθμίσεις αυτούσιες ή υπό επιρροή διεθνών πηγών (Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Στο πλαίσιο αυτό, αναζητούνται και τυποποιούνται στην παρούσα εργασία οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις κάθε μίας εκ των τεσσάρων Συνταγματικών αναθεωρήσεων (1986, 2001, 2008, 2019) που ανάγονται σε κανόνες δικαίου της διεθνούς και ενωσιακής εννόμου τάξεως που δεσμεύουν το Ελληνικό Κράτος. Συμπεραίνεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν δύναται γενικώς ούτε και ενδιαφέρεται να επιτάσσει τυπικές συνταγματικές μεταβολές, όμως η εκούσια συνταγματοποίηση διεθνών κανόνων ενισχύει την κατ'ουσία ομογενοποίηση των κανόνων δικαίου και ως εκ τούτου αποτελεί το βέλτιστο μέσο έμμεσης αποφυγής υπερνομοθετικών συγκρύσεων. Στο δεύτερο μέρος αναλύεται ο περιορισμός της αναθεωρητικής εξουσίας από το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο, τόσο υπό την αρνητική μορφή (αδρανοποίηση συνταγματικών διατάξεων) όσο και από τη θετική (όρια επί του ουσιαστικού περιεχομένου και δικαστικός έλεγχος αναθεωρητικής εξουσίας). Συμπεραίνεται ότι η σχέση μεταξύ συνταγματικής αναθεώρησης και διεθνούς κα ενωσιακού δικαίου ως δομικώς αρρύθμιστη δοκιμάζεται από τα άλυτα ζητήματα σύγκρουσης και ιεράρχησης μεταξύ των πηγών του δικαίου ενώ αναπτύσσεται ο προβληματισμός γύρω από τον περιορισμό των εξουσιών του αναθεωρητικού νομοθέτη, ως εμπόδιο ανανομιμοποίησης του συνταγματικού κειμένου.","The Constitution of 1975 is the only Constitution since the establishment of the Greek State that has been legally revised in accordance with the procedure of Article 110. The essence of the revisionary amendments, additions and abrogations can be found to a large extent in the practice of voluntary constitutionalisation of international obligations, i.e., in the choice of the revisionary legislator to include provisions as such or under the influence of international sources (Public International Law and European Union Law). In this context, this paper seeks and standardizes the specific provisions of each of the four constitutional revisions (1986, 2001, 2008, 2019) that relate to rules of international and EU law that bind the Greek State. It is concluded that international law generally cannot and is not interested in imposing formal constitutional changes, but the voluntary constitutionalisation of international rules enhances the substantial homogenisation of legal rules and therefore constitutes the best means of indirectly avoiding over-legislative convergence. The second part analyses the limitation of the power of revision by international and EU law, both in the negative form (inactivation of constitutional provisions) and in the positive form (limits on the substantive content and judicial control of the power of revision). It is concluded that the relationship between constitutional revision and international and EU law as structurally unregulated is tested by the unresolved issues of conflict and hierarchy between the sources of law, while concerns are raised about the limitation of the powers of the revisionist legislator as an obstacle to the re-legitimization of the constitutional text."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["International οbligations and constitutional change"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ρετσινάς Γιάννης","Retsinas Giannis"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το Σύνταγμα του 1975 αποτελεί το μοναδικό Σύνταγμα από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους που έχει αναθεωρηθεί νόμιμα, σύμφωνα με την διαδικασία του άρθρου 110. Η ουσία των αναθεωρητικών τροποποιήσεων, προσθηκών και καταργήσεων μπορεί να αναζητηθεί σε μεγάλο βαθμό, στην πρακτική της εκούσιας συνταγματοποίησης διεθνών υποχρεώσεων, δηλαδή, στην επιλογή του αναθεωρητικού νομοθέτη να συμπεριλάβει ρυθμίσεις αυτούσιες ή υπό επιρροή διεθνών πηγών (Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Στο πλαίσιο αυτό, αναζητούνται και τυποποιούνται στην παρούσα εργασία οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις κάθε μίας εκ των τεσσάρων Συνταγματικών αναθεωρήσεων (1986, 2001, 2008, 2019) που ανάγονται σε κανόνες δικαίου της διεθνούς και ενωσιακής εννόμου τάξεως που δεσμεύουν το Ελληνικό Κράτος. Συμπεραίνεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν δύναται γενικώς ούτε και ενδιαφέρεται να επιτάσσει τυπικές συνταγματικές μεταβολές, όμως η εκούσια συνταγματοποίηση διεθνών κανόνων ενισχύει την κατ'ουσία ομογενοποίηση των κανόνων δικαίου και ως εκ τούτου αποτελεί το βέλτιστο μέσο έμμεσης αποφυγής υπερνομοθετικών συγκρύσεων. Στο δεύτερο μέρος αναλύεται ο περιορισμός της αναθεωρητικής εξουσίας από το διεθνές και ενωσιακό δίκαιο, τόσο υπό την αρνητική μορφή (αδρανοποίηση συνταγματικών διατάξεων) όσο και από τη θετική (όρια επί του ουσιαστικού περιεχομένου και δικαστικός έλεγχος αναθεωρητικής εξουσίας). Συμπεραίνεται ότι η σχέση μεταξύ συνταγματικής αναθεώρησης και διεθνούς κα ενωσιακού δικαίου ως δομικώς αρρύθμιστη δοκιμάζεται από τα άλυτα ζητήματα σύγκρουσης και ιεράρχησης μεταξύ των πηγών του δικαίου ενώ αναπτύσσεται ο προβληματισμός γύρω από τον περιορισμό των εξουσιών του αναθεωρητικού νομοθέτη, ως εμπόδιο ανανομιμοποίησης του συνταγματικού κειμένου.","The Constitution of 1975 is the only Constitution since the establishment of the Greek State that has been legally revised in accordance with the procedure of Article 110. The essence of the revisionary amendments, additions and abrogations can be found to a large extent in the practice of voluntary constitutionalisation of international obligations, i.e., in the choice of the revisionary legislator to include provisions as such or under the influence of international sources (Public International Law and European Union Law). In this context, this paper seeks and standardizes the specific provisions of each of the four constitutional revisions (1986, 2001, 2008, 2019) that relate to rules of international and EU law that bind the Greek State. It is concluded that international law generally cannot and is not interested in imposing formal constitutional changes, but the voluntary constitutionalisation of international rules enhances the substantial homogenisation of legal rules and therefore constitutes the best means of indirectly avoiding over-legislative convergence. The second part analyses the limitation of the power of revision by international and EU law, both in the negative form (inactivation of constitutional provisions) and in the positive form (limits on the substantive content and judicial control of the power of revision). It is concluded that the relationship between constitutional revision and international and EU law as structurally unregulated is tested by the unresolved issues of conflict and hierarchy between the sources of law, while concerns are raised about the limitation of the powers of the revisionist legislator as an obstacle to the re-legitimization of the constitutional text."],"dc:identifier":["uoadl:3387805","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3387805"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["International οbligations and constitutional change"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:48Z"}