{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3388153"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3388153","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κλινικά και παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά, διάγνωση και θεραπευτικές επιλογές στα σαρκώματα μαστού","abstract":"Τα σαρκώματα του μαστού είναι μια ετερογενής ομάδα πρωτοπαθών κακοήθων όγκων με μεσεγχυματική ιστολογικά προέλευση. Πρόκειται για σπάνια νεοπλάσματα καθώς αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού και το 5% όλων των σαρκωμάτων. Τα σαρκώματα του μαστού υποδιαιρούνται σε διαφορετικές ομάδες με βάση τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και την κλινική τους συμπεριφορά. Όσον αφορά την αιτιολογία των σαρκωμάτων του μαστού, υπάρχουν ορισμένοι γνωστοί προδιαθεσικοί παράγοντες που συνδέονται με την ανάπτυξή τους, με το προηγούμενο ιστορικό ακτινοθεραπείας για όγκους του μαστού ή του θωρακικού τοιχώματος να αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό. Σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων, γενετικά σύνδρομα όπως η νευροϊνωμάτωση ή το σύνδρομο Li-Fraumeni έχουν αναγνωριστεί ως αιτιολογικοί παράγοντες. Τα σαρκώματα μαστού που προκαλούνται από ακτινοβολία αντιπροσωπεύουν <1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού. Αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νεοπλασμάτων, με το υψηλού βαθμού αγγειοσάρκωμα να είναι ο πιο κοινός ιστολογικός υπότυπος. Η επίπτωσή τους είναι περίπου 0,1% μετά από ακτινοθεραπεία ενώ εξορμώνται κυρίως από το χόριο του ακτινοβολημένου μαστού. Η κλινική και απεικονιστική τους εικόνα συχνά μιμείται καλοήθεις αλλοιώσεις, οδηγώντας σε καθυστέρηση στη διάγνωσή τους. Η ριζική χειρουργική εκτομή αποτελεί τη βάση της θεραπείας για τα εντοπισμένα σαρκώματα μαστού. Από την άλλη πλευρά, στην προχωρημένη νόσο υπάρχει έλλειψη δεδομένων για αποτελεσματική θεραπεία. Ως αποτέλεσμα, η αντιμετώπισή τους βασίζεται στα δεδομένα από τα σαρκώματα μαλακών μορίων. Για τα προχωρημένα στάδια, η χημειοθεραπεία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης με στόχο την ανακούφιση των συμπτωμάτων και την αύξηση της επιβίωσης. Όσον αφορά τη θεραπευτική προσέγγιση των επαγόμενων από ακτινοβολία σαρκωμάτων μαστού, η πλήρης χειρουργική εξαίρεση επί υγιών ορίων, αποτελεί τη βέλτιστη επιλογή για την εντοπισμένη νόσο. Ένας μικρός αριθμός κλινικών μελετών έδειξε ότι η επικουρική ακτινοθεραπεία φαίνεται να μειώνει τις τοπικές υποτροπές της νόσου. Ως εκ τούτου, προτείνεται από πολλές ομάδες ειδικών για μεγάλου μεγέθους, υψηλού βαθμού κακοηθείας όγκους. Στα προχωρημένο στάδια, διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της χημειοθεραπείας, της αντιαγγειογενετικής θεραπείας και της ανοσοθεραπείας, έχουν δείξει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα σε αρκετές κλινικές μελέτες.","abstract_html":"Τα σαρκώματα του μαστού είναι μια ετερογενής ομάδα πρωτοπαθών κακοήθων όγκων με μεσεγχυματική ιστολογικά προέλευση. Πρόκειται για σπάνια νεοπλάσματα καθώς αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού και το 5% όλων των σαρκωμάτων. Τα σαρκώματα του μαστού υποδιαιρούνται σε διαφορετικές ομάδες με βάση τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και την κλινική τους συμπεριφορά. Όσον αφορά την αιτιολογία των σαρκωμάτων του μαστού, υπάρχουν ορισμένοι γνωστοί προδιαθεσικοί παράγοντες που συνδέονται με την ανάπτυξή τους, με το προηγούμενο ιστορικό ακτινοθεραπείας για όγκους του μαστού ή του θωρακικού τοιχώματος να αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό. Σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων, γενετικά σύνδρομα όπως η νευροϊνωμάτωση ή το σύνδρομο Li-Fraumeni έχουν αναγνωριστεί ως αιτιολογικοί παράγοντες. Τα σαρκώματα μαστού που προκαλούνται από ακτινοβολία αντιπροσωπεύουν &lt;1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού. Αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νεοπλασμάτων, με το υψηλού βαθμού αγγειοσάρκωμα να είναι ο πιο κοινός ιστολογικός υπότυπος. Η επίπτωσή τους είναι περίπου 0,1% μετά από ακτινοθεραπεία ενώ εξορμώνται κυρίως από το χόριο του ακτινοβολημένου μαστού. Η κλινική και απεικονιστική τους εικόνα συχνά μιμείται καλοήθεις αλλοιώσεις, οδηγώντας σε καθυστέρηση στη διάγνωσή τους. Η ριζική χειρουργική εκτομή αποτελεί τη βάση της θεραπείας για τα εντοπισμένα σαρκώματα μαστού. Από την άλλη πλευρά, στην προχωρημένη νόσο υπάρχει έλλειψη δεδομένων για αποτελεσματική θεραπεία. Ως αποτέλεσμα, η αντιμετώπισή τους βασίζεται στα δεδομένα από τα σαρκώματα μαλακών μορίων. Για τα προχωρημένα στάδια, η χημειοθεραπεία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης με στόχο την ανακούφιση των συμπτωμάτων και την αύξηση της επιβίωσης. Όσον αφορά τη θεραπευτική προσέγγιση των επαγόμενων από ακτινοβολία σαρκωμάτων μαστού, η πλήρης χειρουργική εξαίρεση επί υγιών ορίων, αποτελεί τη βέλτιστη επιλογή για την εντοπισμένη νόσο. Ένας μικρός αριθμός κλινικών μελετών έδειξε ότι η επικουρική ακτινοθεραπεία φαίνεται να μειώνει τις τοπικές υποτροπές της νόσου. Ως εκ τούτου, προτείνεται από πολλές ομάδες ειδικών για μεγάλου μεγέθους, υψηλού βαθμού κακοηθείας όγκους. Στα προχωρημένο στάδια, διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της χημειοθεραπείας, της αντιαγγειογενετικής θεραπείας και της ανοσοθεραπείας, έχουν δείξει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα σε αρκετές κλινικές μελέτες.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρατράσογλου Ελένη","Karatrasoglou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:50Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3388153"],"render_values":[{"text":"uoadl:3388153","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388153","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388153","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3388153","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρατράσογλου Ελένη","Karatrasoglou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3388153","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388153"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα σαρκώματα του μαστού είναι μια ετερογενής ομάδα πρωτοπαθών κακοήθων όγκων με μεσεγχυματική ιστολογικά προέλευση. Πρόκειται για σπάνια νεοπλάσματα καθώς αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού και το 5% όλων των σαρκωμάτων. Τα σαρκώματα του μαστού υποδιαιρούνται σε διαφορετικές ομάδες με βάση τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και την κλινική τους συμπεριφορά. Όσον αφορά την αιτιολογία των σαρκωμάτων του μαστού, υπάρχουν ορισμένοι γνωστοί προδιαθεσικοί παράγοντες που συνδέονται με την ανάπτυξή τους, με το προηγούμενο ιστορικό ακτινοθεραπείας για όγκους του μαστού ή του θωρακικού τοιχώματος να αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό. Σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων, γενετικά σύνδρομα όπως η νευροϊνωμάτωση ή το σύνδρομο Li-Fraumeni έχουν αναγνωριστεί ως αιτιολογικοί παράγοντες. Τα σαρκώματα μαστού που προκαλούνται από ακτινοβολία αντιπροσωπεύουν <1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού. Αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νεοπλασμάτων, με το υψηλού βαθμού αγγειοσάρκωμα να είναι ο πιο κοινός ιστολογικός υπότυπος. Η επίπτωσή τους είναι περίπου 0,1% μετά από ακτινοθεραπεία ενώ εξορμώνται κυρίως από το χόριο του ακτινοβολημένου μαστού. Η κλινική και απεικονιστική τους εικόνα συχνά μιμείται καλοήθεις αλλοιώσεις, οδηγώντας σε καθυστέρηση στη διάγνωσή τους. Η ριζική χειρουργική εκτομή αποτελεί τη βάση της θεραπείας για τα εντοπισμένα σαρκώματα μαστού. Από την άλλη πλευρά, στην προχωρημένη νόσο υπάρχει έλλειψη δεδομένων για αποτελεσματική θεραπεία. Ως αποτέλεσμα, η αντιμετώπισή τους βασίζεται στα δεδομένα από τα σαρκώματα μαλακών μορίων. Για τα προχωρημένα στάδια, η χημειοθεραπεία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης με στόχο την ανακούφιση των συμπτωμάτων και την αύξηση της επιβίωσης. Όσον αφορά τη θεραπευτική προσέγγιση των επαγόμενων από ακτινοβολία σαρκωμάτων μαστού, η πλήρης χειρουργική εξαίρεση επί υγιών ορίων, αποτελεί τη βέλτιστη επιλογή για την εντοπισμένη νόσο. Ένας μικρός αριθμός κλινικών μελετών έδειξε ότι η επικουρική ακτινοθεραπεία φαίνεται να μειώνει τις τοπικές υποτροπές της νόσου. Ως εκ τούτου, προτείνεται από πολλές ομάδες ειδικών για μεγάλου μεγέθους, υψηλού βαθμού κακοηθείας όγκους. Στα προχωρημένο στάδια, διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της χημειοθεραπείας, της αντιαγγειογενετικής θεραπείας και της ανοσοθεραπείας, έχουν δείξει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα σε αρκετές κλινικές μελέτες.","Breast sarcomas are a heterogeneous group of primary malignant tumors arising from the mesenchymal tissue of the breast. They are very rare, representing less than 1% of all primary breast malignancies and 5% of all sarcomas. Breast sarcomas are subdivided into different groups based on their pathological features and clinical behavior. As far as the etiology of breast sarcomas is concerned, there are some well-known predisposing factors linked to their development, with previous history of radiation therapy for breast or thoracic wall tumors representing the most common one. In a limited number of cases, genetic conditions like Neurofibromatosis or Li-Fraumeni syndrome have been identified as causative factors. Radiation-induced breast sarcomas represent <1% of all primary breast malignancies, limiting most reports to small retrospective case series. They constitute a heterogeneous group of neoplasms, with high-grade angiosarcoma being the most common subtype. Their incidence is approximately 0.1% after breast-conserving therapy and they arise mainly from the dermis of the irradiated breast. Their clinical presentation often mimics benign portradiation lesions, leading to a delay in diagnosis. Historically, radical surgery has been the mainstay of treatment for localized breast sarcomas. On the other hand, in advanced disease there is a lack of proven specific therapy. As a result, their treatment is based on the soft tissue sarcoma paradigm, whereas histotype-tailored approaches apply to specific subtypes. For advanced stages, chemotherapy remains the cornerstone of treatment with the aim of palliation of symptoms and increase in survival. Regarding radiation-induced breast sarcomas therapeutic approach, surgery with negative margins is the mainstay for localized disease. A limited number of studies showed that adjuvant radiation therapy reduces local recurrences; therefore, it is proposed by many groups for large, high-grade tumors. Chemotherapy has been evaluated retrospectively in a small subset of patients, with some evidence supporting its use in angiosarcoma patients. In the advanced setting, different therapeutic options, including chemotherapy, antiangiogenic therapy, and immunotherapy, have shown promising efficacy in clinical trials."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κλινικά και παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά, διάγνωση και θεραπευτικές επιλογές στα σαρκώματα μαστού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρατράσογλου Ελένη","Karatrasoglou Eleni"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα σαρκώματα του μαστού είναι μια ετερογενής ομάδα πρωτοπαθών κακοήθων όγκων με μεσεγχυματική ιστολογικά προέλευση. Πρόκειται για σπάνια νεοπλάσματα καθώς αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού και το 5% όλων των σαρκωμάτων. Τα σαρκώματα του μαστού υποδιαιρούνται σε διαφορετικές ομάδες με βάση τα παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά και την κλινική τους συμπεριφορά. Όσον αφορά την αιτιολογία των σαρκωμάτων του μαστού, υπάρχουν ορισμένοι γνωστοί προδιαθεσικοί παράγοντες που συνδέονται με την ανάπτυξή τους, με το προηγούμενο ιστορικό ακτινοθεραπείας για όγκους του μαστού ή του θωρακικού τοιχώματος να αντιπροσωπεύει τον πιο κοινό. Σε περιορισμένο αριθμό περιπτώσεων, γενετικά σύνδρομα όπως η νευροϊνωμάτωση ή το σύνδρομο Li-Fraumeni έχουν αναγνωριστεί ως αιτιολογικοί παράγοντες. Τα σαρκώματα μαστού που προκαλούνται από ακτινοβολία αντιπροσωπεύουν <1% όλων των πρωτοπαθών κακοηθειών του μαστού. Αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νεοπλασμάτων, με το υψηλού βαθμού αγγειοσάρκωμα να είναι ο πιο κοινός ιστολογικός υπότυπος. Η επίπτωσή τους είναι περίπου 0,1% μετά από ακτινοθεραπεία ενώ εξορμώνται κυρίως από το χόριο του ακτινοβολημένου μαστού. Η κλινική και απεικονιστική τους εικόνα συχνά μιμείται καλοήθεις αλλοιώσεις, οδηγώντας σε καθυστέρηση στη διάγνωσή τους. Η ριζική χειρουργική εκτομή αποτελεί τη βάση της θεραπείας για τα εντοπισμένα σαρκώματα μαστού. Από την άλλη πλευρά, στην προχωρημένη νόσο υπάρχει έλλειψη δεδομένων για αποτελεσματική θεραπεία. Ως αποτέλεσμα, η αντιμετώπισή τους βασίζεται στα δεδομένα από τα σαρκώματα μαλακών μορίων. Για τα προχωρημένα στάδια, η χημειοθεραπεία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης με στόχο την ανακούφιση των συμπτωμάτων και την αύξηση της επιβίωσης. Όσον αφορά τη θεραπευτική προσέγγιση των επαγόμενων από ακτινοβολία σαρκωμάτων μαστού, η πλήρης χειρουργική εξαίρεση επί υγιών ορίων, αποτελεί τη βέλτιστη επιλογή για την εντοπισμένη νόσο. Ένας μικρός αριθμός κλινικών μελετών έδειξε ότι η επικουρική ακτινοθεραπεία φαίνεται να μειώνει τις τοπικές υποτροπές της νόσου. Ως εκ τούτου, προτείνεται από πολλές ομάδες ειδικών για μεγάλου μεγέθους, υψηλού βαθμού κακοηθείας όγκους. Στα προχωρημένο στάδια, διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές, συμπεριλαμβανομένης της χημειοθεραπείας, της αντιαγγειογενετικής θεραπείας και της ανοσοθεραπείας, έχουν δείξει πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα σε αρκετές κλινικές μελέτες.","Breast sarcomas are a heterogeneous group of primary malignant tumors arising from the mesenchymal tissue of the breast. They are very rare, representing less than 1% of all primary breast malignancies and 5% of all sarcomas. Breast sarcomas are subdivided into different groups based on their pathological features and clinical behavior. As far as the etiology of breast sarcomas is concerned, there are some well-known predisposing factors linked to their development, with previous history of radiation therapy for breast or thoracic wall tumors representing the most common one. In a limited number of cases, genetic conditions like Neurofibromatosis or Li-Fraumeni syndrome have been identified as causative factors. Radiation-induced breast sarcomas represent <1% of all primary breast malignancies, limiting most reports to small retrospective case series. They constitute a heterogeneous group of neoplasms, with high-grade angiosarcoma being the most common subtype. Their incidence is approximately 0.1% after breast-conserving therapy and they arise mainly from the dermis of the irradiated breast. Their clinical presentation often mimics benign portradiation lesions, leading to a delay in diagnosis. Historically, radical surgery has been the mainstay of treatment for localized breast sarcomas. On the other hand, in advanced disease there is a lack of proven specific therapy. As a result, their treatment is based on the soft tissue sarcoma paradigm, whereas histotype-tailored approaches apply to specific subtypes. For advanced stages, chemotherapy remains the cornerstone of treatment with the aim of palliation of symptoms and increase in survival. Regarding radiation-induced breast sarcomas therapeutic approach, surgery with negative margins is the mainstay for localized disease. A limited number of studies showed that adjuvant radiation therapy reduces local recurrences; therefore, it is proposed by many groups for large, high-grade tumors. Chemotherapy has been evaluated retrospectively in a small subset of patients, with some evidence supporting its use in angiosarcoma patients. In the advanced setting, different therapeutic options, including chemotherapy, antiangiogenic therapy, and immunotherapy, have shown promising efficacy in clinical trials."],"dc:identifier":["uoadl:3388153","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388153"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κλινικά και παθολογοανατομικά χαρακτηριστικά, διάγνωση και θεραπευτικές επιλογές στα σαρκώματα μαστού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:50Z"}