{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3388492"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3388492","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αιωρούμενη οικειότητα - η συνάρθρωση Είναι και Μηδενός και οι αντηχήσεις της στην οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγκερ","abstract":"Το κομβικό για τον στοχασμό του Μάρτιν Χάιντεγκερ ερώτημα για το Είναι δομείται στη θεμελιώδη συνθήκη της οντολογικής διαφοράς, κατά την οποία το Είναι διακρίνεται ριζικά από τα όντα. Η ακατάληπτη και σκοτεινή φύση του όμως λησμονήθηκε, με αποτέλεσμα το Είναι να συγχέεται με τα όντα. Η λήθη αυτή αποτέλεσε το γενεσιουργό αίτιο ολόκληρης της δυτικής μεταφυσικής, η οποία, εντός αυτής της σύγχυσης, εκτυλίσσεται ως μηδενισμός, εφόσον εντός της μηδενίζεται η οντολογική απόσταση μεταξύ Είναι και όντων. Με σκοπό λοιπόν την αποδόμηση αυτής της οντολογικής αιχμαλωσίας, ο Χάιντεγκερ ερωτά για το Είναι ερωτώντας για το Είναι εκείνου του όντος που θέτει το ερώτημα: τον άνθρωπο, που ως dasein αναγνωρίζεται ως απολύτως αναγκαίος όρος για τη φανέρωση του Είναι. Μετά την λεγόμενη στροφή της σκέψης του όμως, η οποία πραγματοποιήθηκε λόγω της αποτυχίας της σκέψης να εκφράσει με επάρκεια το μυστήριο του Είναι, το dasein είναι όσο συντονίζεται με την κλήση του Είναι προς αυτό. Έτσι, ενώ πριν τη στροφή το Είναι αποκαλυπτόταν κατά τη φανέρωση του Μηδενός εντός της αγωνίας, όπου κατακρημνίζεται κάθε οντικό στήριγμα και νόημα, μετά από αυτή, το dasein μεταποιείται σε εντολοδόχο του Είναι, που ρηγματώνει εκστατικά την οντική ισχύ, προκειμένου το Είναι να αποκαλυφθεί. Στο ξέφωτο αυτής της αποκάλυψης, που πάντοτε παραμένει κρύφια, συγκροτείται το dasein, αλλά και η φανέρωση των όντων ως απολύτως διάφορων από το Είναι. Συνεπώς το ερώτημα για το Είναι συνδέεται άρρηκτα με το ερώτημα για το Μηδέν, εφόσον αυτό καθιστά φανερή την οντολογική διαφορά Είναι και όντων, δηλαδή την αληθινή φύση του, που ως τέτοια είναι διαρκώς ανεξάντλητη - καλυμμένη και απούσα από τα όντα. Αυτός ο κρυμμένος χαρακτήρας του Είναι, η ουσιώδης κλειστότητά του και η απούσα παρουσία του στοιχειοθετούν την οντολογική του συνάρθρωση με το Μηδέν. Το Μηδέν λοιπόν, από το οποίο το Είναι αναδύεται πάντοτε συγκαλυμμένο, συνιστά το ανεξάντλητο αποθετήριό του. Η θέση αυτή του Μάρτιν Χάιντεγκερ διέπει ολόκληρη την σκέψη του ως ευδιάκριτος και συμπαγής αρμός της ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και των γλωσσικών διατυπώσεων, που αυτή έλαβε κατά την εξέλιξή της.","abstract_html":"Το κομβικό για τον στοχασμό του Μάρτιν Χάιντεγκερ ερώτημα για το Είναι δομείται στη θεμελιώδη συνθήκη της οντολογικής διαφοράς, κατά την οποία το Είναι διακρίνεται ριζικά από τα όντα. Η ακατάληπτη και σκοτεινή φύση του όμως λησμονήθηκε, με αποτέλεσμα το Είναι να συγχέεται με τα όντα. Η λήθη αυτή αποτέλεσε το γενεσιουργό αίτιο ολόκληρης της δυτικής μεταφυσικής, η οποία, εντός αυτής της σύγχυσης, εκτυλίσσεται ως μηδενισμός, εφόσον εντός της μηδενίζεται η οντολογική απόσταση μεταξύ Είναι και όντων. Με σκοπό λοιπόν την αποδόμηση αυτής της οντολογικής αιχμαλωσίας, ο Χάιντεγκερ ερωτά για το Είναι ερωτώντας για το Είναι εκείνου του όντος που θέτει το ερώτημα: τον άνθρωπο, που ως dasein αναγνωρίζεται ως απολύτως αναγκαίος όρος για τη φανέρωση του Είναι. Μετά την λεγόμενη στροφή της σκέψης του όμως, η οποία πραγματοποιήθηκε λόγω της αποτυχίας της σκέψης να εκφράσει με επάρκεια το μυστήριο του Είναι, το dasein είναι όσο συντονίζεται με την κλήση του Είναι προς αυτό. Έτσι, ενώ πριν τη στροφή το Είναι αποκαλυπτόταν κατά τη φανέρωση του Μηδενός εντός της αγωνίας, όπου κατακρημνίζεται κάθε οντικό στήριγμα και νόημα, μετά από αυτή, το dasein μεταποιείται σε εντολοδόχο του Είναι, που ρηγματώνει εκστατικά την οντική ισχύ, προκειμένου το Είναι να αποκαλυφθεί. Στο ξέφωτο αυτής της αποκάλυψης, που πάντοτε παραμένει κρύφια, συγκροτείται το dasein, αλλά και η φανέρωση των όντων ως απολύτως διάφορων από το Είναι. Συνεπώς το ερώτημα για το Είναι συνδέεται άρρηκτα με το ερώτημα για το Μηδέν, εφόσον αυτό καθιστά φανερή την οντολογική διαφορά Είναι και όντων, δηλαδή την αληθινή φύση του, που ως τέτοια είναι διαρκώς ανεξάντλητη - καλυμμένη και απούσα από τα όντα. Αυτός ο κρυμμένος χαρακτήρας του Είναι, η ουσιώδης κλειστότητά του και η απούσα παρουσία του στοιχειοθετούν την οντολογική του συνάρθρωση με το Μηδέν. Το Μηδέν λοιπόν, από το οποίο το Είναι αναδύεται πάντοτε συγκαλυμμένο, συνιστά το ανεξάντλητο αποθετήριό του. Η θέση αυτή του Μάρτιν Χάιντεγκερ διέπει ολόκληρη την σκέψη του ως ευδιάκριτος και συμπαγής αρμός της ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και των γλωσσικών διατυπώσεων, που αυτή έλαβε κατά την εξέλιξή της.","abstract_has_math":false,"creators":["Βιτούλας Ανδρέας"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:51Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3388492"],"render_values":[{"text":"uoadl:3388492","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388492","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388492","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3388492","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βιτούλας Ανδρέας"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3388492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388492"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το κομβικό για τον στοχασμό του Μάρτιν Χάιντεγκερ ερώτημα για το Είναι δομείται στη θεμελιώδη συνθήκη της οντολογικής διαφοράς, κατά την οποία το Είναι διακρίνεται ριζικά από τα όντα. Η ακατάληπτη και σκοτεινή φύση του όμως λησμονήθηκε, με αποτέλεσμα το Είναι να συγχέεται με τα όντα. Η λήθη αυτή αποτέλεσε το γενεσιουργό αίτιο ολόκληρης της δυτικής μεταφυσικής, η οποία, εντός αυτής της σύγχυσης, εκτυλίσσεται ως μηδενισμός, εφόσον εντός της μηδενίζεται η οντολογική απόσταση μεταξύ Είναι και όντων. Με σκοπό λοιπόν την αποδόμηση αυτής της οντολογικής αιχμαλωσίας, ο Χάιντεγκερ ερωτά για το Είναι ερωτώντας για το Είναι εκείνου του όντος που θέτει το ερώτημα: τον άνθρωπο, που ως dasein αναγνωρίζεται ως απολύτως αναγκαίος όρος για τη φανέρωση του Είναι. Μετά την λεγόμενη στροφή της σκέψης του όμως, η οποία πραγματοποιήθηκε λόγω της αποτυχίας της σκέψης να εκφράσει με επάρκεια το μυστήριο του Είναι, το dasein είναι όσο συντονίζεται με την κλήση του Είναι προς αυτό. Έτσι, ενώ πριν τη στροφή το Είναι αποκαλυπτόταν κατά τη φανέρωση του Μηδενός εντός της αγωνίας, όπου κατακρημνίζεται κάθε οντικό στήριγμα και νόημα, μετά από αυτή, το dasein μεταποιείται σε εντολοδόχο του Είναι, που ρηγματώνει εκστατικά την οντική ισχύ, προκειμένου το Είναι να αποκαλυφθεί. Στο ξέφωτο αυτής της αποκάλυψης, που πάντοτε παραμένει κρύφια, συγκροτείται το dasein, αλλά και η φανέρωση των όντων ως απολύτως διάφορων από το Είναι. Συνεπώς το ερώτημα για το Είναι συνδέεται άρρηκτα με το ερώτημα για το Μηδέν, εφόσον αυτό καθιστά φανερή την οντολογική διαφορά Είναι και όντων, δηλαδή την αληθινή φύση του, που ως τέτοια είναι διαρκώς ανεξάντλητη - καλυμμένη και απούσα από τα όντα. Αυτός ο κρυμμένος χαρακτήρας του Είναι, η ουσιώδης κλειστότητά του και η απούσα παρουσία του στοιχειοθετούν την οντολογική του συνάρθρωση με το Μηδέν. Το Μηδέν λοιπόν, από το οποίο το Είναι αναδύεται πάντοτε συγκαλυμμένο, συνιστά το ανεξάντλητο αποθετήριό του. Η θέση αυτή του Μάρτιν Χάιντεγκερ διέπει ολόκληρη την σκέψη του ως ευδιάκριτος και συμπαγής αρμός της ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και των γλωσσικών διατυπώσεων, που αυτή έλαβε κατά την εξέλιξή της.","The key question of Martin Heidegger's reflection on Being is structured in the fundamental condition of ontological difference, in which Being is radically distinguished from beings. Its unintelligible and dark nature, however, was forgotten, resulting in Being being confused with beings. This oblivion was the root cause of all Western metaphysics, which, within this confusion, unfolds as nihilism, since within it the ontological distance between Being and beings is zeroed. In order to deconstruct this ontological captivity, Heidegger asks about the Being by asking about the Being of that being who asking the question: the man, who as dasein is recognized as an absolutely necessary condition for the manifestation of Being. After the so-called turn of his thought, however, which took place due to the failure of thought to adequately express the mystery of Being, the dasein is as much as it is attuned to the call of Being to it. Thus, whereas before the turn the Being was revealed during the manifestation of Nothing in anxiety, where every ontic support and meaning is precipitated, after it, dasein is transformed into an agent of Being, which ecstatically cracks the ontic power in order for the Being to be revealed. In the clearing of this revelation, which always remains hidden, the dasein is composed, but also the manifestation of beings as absolutely different from Being. Therefore, the question of Being is inextricably linked to the question of Nothing, since this reveals the ontological difference between Being and beings, that is, its true nature, which as such is constantly inexhaustible - veiled and absent from beings. This hidden character of Being, its essential closedness and its absent presence constitute its ontological articulation with Nothing. Nothing, then, from which Being always emerges disguised, is its inexhaustible repository. This position of Martin Heidegger governs his entire thought as a distinct and solid joint regardless of the particular characteristics and linguistic formulations it received in its development."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αιωρούμενη οικειότητα - η συνάρθρωση Είναι και Μηδενός και οι αντηχήσεις της στην οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγκερ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βιτούλας Ανδρέας"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το κομβικό για τον στοχασμό του Μάρτιν Χάιντεγκερ ερώτημα για το Είναι δομείται στη θεμελιώδη συνθήκη της οντολογικής διαφοράς, κατά την οποία το Είναι διακρίνεται ριζικά από τα όντα. Η ακατάληπτη και σκοτεινή φύση του όμως λησμονήθηκε, με αποτέλεσμα το Είναι να συγχέεται με τα όντα. Η λήθη αυτή αποτέλεσε το γενεσιουργό αίτιο ολόκληρης της δυτικής μεταφυσικής, η οποία, εντός αυτής της σύγχυσης, εκτυλίσσεται ως μηδενισμός, εφόσον εντός της μηδενίζεται η οντολογική απόσταση μεταξύ Είναι και όντων. Με σκοπό λοιπόν την αποδόμηση αυτής της οντολογικής αιχμαλωσίας, ο Χάιντεγκερ ερωτά για το Είναι ερωτώντας για το Είναι εκείνου του όντος που θέτει το ερώτημα: τον άνθρωπο, που ως dasein αναγνωρίζεται ως απολύτως αναγκαίος όρος για τη φανέρωση του Είναι. Μετά την λεγόμενη στροφή της σκέψης του όμως, η οποία πραγματοποιήθηκε λόγω της αποτυχίας της σκέψης να εκφράσει με επάρκεια το μυστήριο του Είναι, το dasein είναι όσο συντονίζεται με την κλήση του Είναι προς αυτό. Έτσι, ενώ πριν τη στροφή το Είναι αποκαλυπτόταν κατά τη φανέρωση του Μηδενός εντός της αγωνίας, όπου κατακρημνίζεται κάθε οντικό στήριγμα και νόημα, μετά από αυτή, το dasein μεταποιείται σε εντολοδόχο του Είναι, που ρηγματώνει εκστατικά την οντική ισχύ, προκειμένου το Είναι να αποκαλυφθεί. Στο ξέφωτο αυτής της αποκάλυψης, που πάντοτε παραμένει κρύφια, συγκροτείται το dasein, αλλά και η φανέρωση των όντων ως απολύτως διάφορων από το Είναι. Συνεπώς το ερώτημα για το Είναι συνδέεται άρρηκτα με το ερώτημα για το Μηδέν, εφόσον αυτό καθιστά φανερή την οντολογική διαφορά Είναι και όντων, δηλαδή την αληθινή φύση του, που ως τέτοια είναι διαρκώς ανεξάντλητη - καλυμμένη και απούσα από τα όντα. Αυτός ο κρυμμένος χαρακτήρας του Είναι, η ουσιώδης κλειστότητά του και η απούσα παρουσία του στοιχειοθετούν την οντολογική του συνάρθρωση με το Μηδέν. Το Μηδέν λοιπόν, από το οποίο το Είναι αναδύεται πάντοτε συγκαλυμμένο, συνιστά το ανεξάντλητο αποθετήριό του. Η θέση αυτή του Μάρτιν Χάιντεγκερ διέπει ολόκληρη την σκέψη του ως ευδιάκριτος και συμπαγής αρμός της ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και των γλωσσικών διατυπώσεων, που αυτή έλαβε κατά την εξέλιξή της.","The key question of Martin Heidegger's reflection on Being is structured in the fundamental condition of ontological difference, in which Being is radically distinguished from beings. Its unintelligible and dark nature, however, was forgotten, resulting in Being being confused with beings. This oblivion was the root cause of all Western metaphysics, which, within this confusion, unfolds as nihilism, since within it the ontological distance between Being and beings is zeroed. In order to deconstruct this ontological captivity, Heidegger asks about the Being by asking about the Being of that being who asking the question: the man, who as dasein is recognized as an absolutely necessary condition for the manifestation of Being. After the so-called turn of his thought, however, which took place due to the failure of thought to adequately express the mystery of Being, the dasein is as much as it is attuned to the call of Being to it. Thus, whereas before the turn the Being was revealed during the manifestation of Nothing in anxiety, where every ontic support and meaning is precipitated, after it, dasein is transformed into an agent of Being, which ecstatically cracks the ontic power in order for the Being to be revealed. In the clearing of this revelation, which always remains hidden, the dasein is composed, but also the manifestation of beings as absolutely different from Being. Therefore, the question of Being is inextricably linked to the question of Nothing, since this reveals the ontological difference between Being and beings, that is, its true nature, which as such is constantly inexhaustible - veiled and absent from beings. This hidden character of Being, its essential closedness and its absent presence constitute its ontological articulation with Nothing. Nothing, then, from which Being always emerges disguised, is its inexhaustible repository. This position of Martin Heidegger governs his entire thought as a distinct and solid joint regardless of the particular characteristics and linguistic formulations it received in its development."],"dc:identifier":["uoadl:3388492","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388492"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Αιωρούμενη οικειότητα - η συνάρθρωση Είναι και Μηδενός και οι αντηχήσεις της στην οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγκερ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:51Z"}