{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3388758"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3388758","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δίκαιο και κινηματογράφος : συγκριτική μελέτη","abstract":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει την αλληλοδιείσδυση μεταξύ «Δικαίου» και «Κινηματογράφου», ώστε να καταφαθεί ότι το «Δίκαιο και Κινηματογράφος» συνιστά έναν αυτόνομο δικαιικό κλάδο, με σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή και ερμηνεία του Δικαίου. Προς τον σκοπό αυτόν, εξετάζεται η σχέση του δικαίου και του κινηματογράφου με τον «λαϊκό πολιτισμό» (popular culture), ως μαζικά πολιτιστικά προϊόντα, και στη συνέχεια προσεγγίζονται τα βασικά εργαλεία του ως κλάδος, όπως και ο συστατικός του τύπος, «τα δικαστικά δράματα» (courtroom dramas), υπό συγκριτική σκοπιά. Ακολούθως, εξετάζεται το φίλμ ως αποδεικτικό υλικό, παρατήρηση που καθιστά τον δικαστή έναν δικανικό κριτικό κινηματογράφου, αλλά και αντιστρόφως η δίκη ως ταινία. Με αυτές τις θεωρητικές βάσεις, υποστηρίζεται ότι ο κινηματογράφος φέρει δικαιική κανονιστικότητα, αποτελεί με άλλα λόγια ένα κανονιστικό νομικό σύστημα, και προσεγγίζονται όλα τα κανονιστικά πεδία του δικαίου, στο πλαίσιο του «κινηματογραφικού τοπίου» (cinescape). Ακολούθως, η παρούσα μελέτη υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος προσφέρει «δικαιική φωνή» τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό νομικό πολιτισμό, με βάση τη διάκριση του Friedman, και επιδιώκει να παρουσιάσει μία νέα προσέγγιση στη δικαιική ανάλυση, αυτή της «αυτοδικαιικοβιογραφίας». Παρά την διάχυτη συγκριτική φύση της, η μελέτη προβαίνει σε εφαρμογή των ανωτέρω ευρημάτων της, στις συγκριτικές νομικές σπουδές, με την παρουσίαση του κινηματογράφου ως δίαυλου (φανταστικών) νομικών μεταφυτεύσεων, και δικαιικής αλλαγής, και δη με το εμπειρικό συγκριτικό δίκαιο, - προσεγγίζοντας ποσοτικά το κεντρικό της ζήτημα σε νομικούς πολιτισμούς ανά τον κόσμο, προκειμένου να επιβεβαιωθούν τα ευρήματά της από εκπροσώπους του εσωτερικού και του εξωτερικού νομικού πολιτισμού.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει την αλληλοδιείσδυση μεταξύ «Δικαίου» και «Κινηματογράφου», ώστε να καταφαθεί ότι το «Δίκαιο και Κινηματογράφος» συνιστά έναν αυτόνομο δικαιικό κλάδο, με σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή και ερμηνεία του Δικαίου. Προς τον σκοπό αυτόν, εξετάζεται η σχέση του δικαίου και του κινηματογράφου με τον «λαϊκό πολιτισμό» (popular culture), ως μαζικά πολιτιστικά προϊόντα, και στη συνέχεια προσεγγίζονται τα βασικά εργαλεία του ως κλάδος, όπως και ο συστατικός του τύπος, «τα δικαστικά δράματα» (courtroom dramas), υπό συγκριτική σκοπιά. Ακολούθως, εξετάζεται το φίλμ ως αποδεικτικό υλικό, παρατήρηση που καθιστά τον δικαστή έναν δικανικό κριτικό κινηματογράφου, αλλά και αντιστρόφως η δίκη ως ταινία. Με αυτές τις θεωρητικές βάσεις, υποστηρίζεται ότι ο κινηματογράφος φέρει δικαιική κανονιστικότητα, αποτελεί με άλλα λόγια ένα κανονιστικό νομικό σύστημα, και προσεγγίζονται όλα τα κανονιστικά πεδία του δικαίου, στο πλαίσιο του «κινηματογραφικού τοπίου» (cinescape). Ακολούθως, η παρούσα μελέτη υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος προσφέρει «δικαιική φωνή» τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό νομικό πολιτισμό, με βάση τη διάκριση του Friedman, και επιδιώκει να παρουσιάσει μία νέα προσέγγιση στη δικαιική ανάλυση, αυτή της «αυτοδικαιικοβιογραφίας». Παρά την διάχυτη συγκριτική φύση της, η μελέτη προβαίνει σε εφαρμογή των ανωτέρω ευρημάτων της, στις συγκριτικές νομικές σπουδές, με την παρουσίαση του κινηματογράφου ως δίαυλου (φανταστικών) νομικών μεταφυτεύσεων, και δικαιικής αλλαγής, και δη με το εμπειρικό συγκριτικό δίκαιο, - προσεγγίζοντας ποσοτικά το κεντρικό της ζήτημα σε νομικούς πολιτισμούς ανά τον κόσμο, προκειμένου να επιβεβαιωθούν τα ευρήματά της από εκπροσώπους του εσωτερικού και του εξωτερικού νομικού πολιτισμού.","abstract_has_math":false,"creators":["Ασκητάς Γιώργος","Askitas Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:53Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3388758"],"render_values":[{"text":"uoadl:3388758","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388758","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388758","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3388758","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ασκητάς Γιώργος","Askitas Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3388758","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388758"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει την αλληλοδιείσδυση μεταξύ «Δικαίου» και «Κινηματογράφου», ώστε να καταφαθεί ότι το «Δίκαιο και Κινηματογράφος» συνιστά έναν αυτόνομο δικαιικό κλάδο, με σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή και ερμηνεία του Δικαίου. Προς τον σκοπό αυτόν, εξετάζεται η σχέση του δικαίου και του κινηματογράφου με τον «λαϊκό πολιτισμό» (popular culture), ως μαζικά πολιτιστικά προϊόντα, και στη συνέχεια προσεγγίζονται τα βασικά εργαλεία του ως κλάδος, όπως και ο συστατικός του τύπος, «τα δικαστικά δράματα» (courtroom dramas), υπό συγκριτική σκοπιά. Ακολούθως, εξετάζεται το φίλμ ως αποδεικτικό υλικό, παρατήρηση που καθιστά τον δικαστή έναν δικανικό κριτικό κινηματογράφου, αλλά και αντιστρόφως η δίκη ως ταινία. Με αυτές τις θεωρητικές βάσεις, υποστηρίζεται ότι ο κινηματογράφος φέρει δικαιική κανονιστικότητα, αποτελεί με άλλα λόγια ένα κανονιστικό νομικό σύστημα, και προσεγγίζονται όλα τα κανονιστικά πεδία του δικαίου, στο πλαίσιο του «κινηματογραφικού τοπίου» (cinescape). Ακολούθως, η παρούσα μελέτη υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος προσφέρει «δικαιική φωνή» τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό νομικό πολιτισμό, με βάση τη διάκριση του Friedman, και επιδιώκει να παρουσιάσει μία νέα προσέγγιση στη δικαιική ανάλυση, αυτή της «αυτοδικαιικοβιογραφίας». Παρά την διάχυτη συγκριτική φύση της, η μελέτη προβαίνει σε εφαρμογή των ανωτέρω ευρημάτων της, στις συγκριτικές νομικές σπουδές, με την παρουσίαση του κινηματογράφου ως δίαυλου (φανταστικών) νομικών μεταφυτεύσεων, και δικαιικής αλλαγής, και δη με το εμπειρικό συγκριτικό δίκαιο, - προσεγγίζοντας ποσοτικά το κεντρικό της ζήτημα σε νομικούς πολιτισμούς ανά τον κόσμο, προκειμένου να επιβεβαιωθούν τα ευρήματά της από εκπροσώπους του εσωτερικού και του εξωτερικού νομικού πολιτισμού.","This master’s thesis examines the interpenetration between \"Law\" and \"Cinema\", to demonstrate that \"Law and Cinema\" constitutes an autonomous legal discipline, with a significant contribution to the production and interpretation of Law. To this end, the relationship of law and film to 'popular culture' as mass cultural products is examined, and then its basic tools as a discipline, as well as its constituent type, 'courtroom dramas', are approached from a comparative perspective. Furthermore, the film as evidence is examined, an observation that makes the judge a forensic film critic, and conversely, the trial as film. With these theoretical foundations, it is argued that film carries legal normativity, in other words, it is a normative legal system, and all the normative fields of law are approached in the context of the cinescape. Subsequently, this study argues that cinema offers a 'legal voice' to both internal and external legal culture, based on Friedman's distinction, and seeks to present a new approach to legal analysis, that of 'autojuridicobiography'. Despite its evident comparative nature, the study proceeds to apply its above findings to comparative legal studies, by presenting film as a channel of “(imaginary) legal transplants”, and legal change, namely empirical comparative law, - quantitatively approaching its central issue in legal cultures around the world, to confirm its findings by representatives of domestic and foreign legal cultures."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δίκαιο και κινηματογράφος : συγκριτική μελέτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ασκητάς Γιώργος","Askitas Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει την αλληλοδιείσδυση μεταξύ «Δικαίου» και «Κινηματογράφου», ώστε να καταφαθεί ότι το «Δίκαιο και Κινηματογράφος» συνιστά έναν αυτόνομο δικαιικό κλάδο, με σημαντική συνεισφορά στην παραγωγή και ερμηνεία του Δικαίου. Προς τον σκοπό αυτόν, εξετάζεται η σχέση του δικαίου και του κινηματογράφου με τον «λαϊκό πολιτισμό» (popular culture), ως μαζικά πολιτιστικά προϊόντα, και στη συνέχεια προσεγγίζονται τα βασικά εργαλεία του ως κλάδος, όπως και ο συστατικός του τύπος, «τα δικαστικά δράματα» (courtroom dramas), υπό συγκριτική σκοπιά. Ακολούθως, εξετάζεται το φίλμ ως αποδεικτικό υλικό, παρατήρηση που καθιστά τον δικαστή έναν δικανικό κριτικό κινηματογράφου, αλλά και αντιστρόφως η δίκη ως ταινία. Με αυτές τις θεωρητικές βάσεις, υποστηρίζεται ότι ο κινηματογράφος φέρει δικαιική κανονιστικότητα, αποτελεί με άλλα λόγια ένα κανονιστικό νομικό σύστημα, και προσεγγίζονται όλα τα κανονιστικά πεδία του δικαίου, στο πλαίσιο του «κινηματογραφικού τοπίου» (cinescape). Ακολούθως, η παρούσα μελέτη υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος προσφέρει «δικαιική φωνή» τόσο στον εσωτερικό όσο και στον εξωτερικό νομικό πολιτισμό, με βάση τη διάκριση του Friedman, και επιδιώκει να παρουσιάσει μία νέα προσέγγιση στη δικαιική ανάλυση, αυτή της «αυτοδικαιικοβιογραφίας». Παρά την διάχυτη συγκριτική φύση της, η μελέτη προβαίνει σε εφαρμογή των ανωτέρω ευρημάτων της, στις συγκριτικές νομικές σπουδές, με την παρουσίαση του κινηματογράφου ως δίαυλου (φανταστικών) νομικών μεταφυτεύσεων, και δικαιικής αλλαγής, και δη με το εμπειρικό συγκριτικό δίκαιο, - προσεγγίζοντας ποσοτικά το κεντρικό της ζήτημα σε νομικούς πολιτισμούς ανά τον κόσμο, προκειμένου να επιβεβαιωθούν τα ευρήματά της από εκπροσώπους του εσωτερικού και του εξωτερικού νομικού πολιτισμού.","This master’s thesis examines the interpenetration between \"Law\" and \"Cinema\", to demonstrate that \"Law and Cinema\" constitutes an autonomous legal discipline, with a significant contribution to the production and interpretation of Law. To this end, the relationship of law and film to 'popular culture' as mass cultural products is examined, and then its basic tools as a discipline, as well as its constituent type, 'courtroom dramas', are approached from a comparative perspective. Furthermore, the film as evidence is examined, an observation that makes the judge a forensic film critic, and conversely, the trial as film. With these theoretical foundations, it is argued that film carries legal normativity, in other words, it is a normative legal system, and all the normative fields of law are approached in the context of the cinescape. Subsequently, this study argues that cinema offers a 'legal voice' to both internal and external legal culture, based on Friedman's distinction, and seeks to present a new approach to legal analysis, that of 'autojuridicobiography'. Despite its evident comparative nature, the study proceeds to apply its above findings to comparative legal studies, by presenting film as a channel of “(imaginary) legal transplants”, and legal change, namely empirical comparative law, - quantitatively approaching its central issue in legal cultures around the world, to confirm its findings by representatives of domestic and foreign legal cultures."],"dc:identifier":["uoadl:3388758","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3388758"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Δίκαιο και κινηματογράφος : συγκριτική μελέτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:53Z"}