{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3389133"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3389133","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίπτωση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας στην υπνική άπνοια","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ύπνος αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο σημαντικό και απαραίτητο για τη ζωή. Η πιο συχνή από τις διαταραχές του ύπνου είναι το Σύνδρομο της Αποφρακτικής Άπνοιας Ύπνου (ΣΑΑΥ). Η συνύπαρξη του ΣΑΑΥ με τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι συχνή και ονομάζεται Σύνδρομο Επικάλυψης (ΣΕ). ΣΚΟΠΟΣ: Ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας και διερεύνηση: (i) της επίπτωσης του ΣΑΑΥ σε ασθενείς με ΧΑΠ, (ii) των δυνατοτήτων έγκαιρης ανίχνευσης, και (iii) βέλτιστης αντιμετώπισης του ΣΕ που στόχο έχουν τη μείωση της επίδρασης που έχει η συνύπαρξη των δύο νοσημάτων τόσο στην ποιότητα ύπνου, όσο και στην ποιότητα ζωής και νοσηρότητα των ασθενών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Έγινε αναζήτηση της βιβλιογραφίας στη βάση δεδομένων MEDLINE προς ανίχνευση δημοσιευμένων άρθρων στην Αγγλική έως και τον Δεκέμβριο του 2021. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι: “Obstructive sleep apnoea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Σχετικά ελληνικά άρθρα αναζητήθηκαν στα αρχεία ελληνικών περιοδικών συναφούς αντικειμένου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο επικρατέστερος ορισμός του ΣΕ στη βιβλιογραφία ήταν «η συνύπαρξη απνοιών ή υποπνοιών κατά τη διάρκεια του ύπνου λόγω αποφρακτικών φαινομένων του ανώτερου αεραγωγού σε ασθενείς με ΧΑΠ». Ο επιπολασμός του ΣΕ δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένος και αυτό οφείλεται στην ετερογένεια και το διαφορετικό σχεδιασμό των μελετών. Σε μελέτες με ασθενείς με ΧΑΠ, η συνύπαρξη ΣΑΑΥ ανέρχεται σε ποσοστό από 2.9% έως και 65.9%. Να τονιστεί ότι η ΧΑΠ και το ΣΑΑΥ μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα και η παχυσαρκία. Οι κύριες παθοφυσιολογικές διαταραχές που περιγράφονται στο ΣΕ είναι οι: (i) αύξηση της αντίστασης των ανώτερων αεραγωγών, (ii) η ελαττωματική ανταλλαγή αερίων, και η (iii) άμεση επίδραση/άμβλυνση της ευαισθησίας του αναπνευστικού κέντρου. Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν αυξημένο κίνδυνο για επεισόδια αποκορεσμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, αναπνευστική ανεπάρκεια και υπερκαπνία συγκριτικά με τους ασθενείς που έχουν μόνο ΧΑΠ. Η υποξία που λαμβάνει χώρα σε αυτούς τους ασθενείς οδηγεί σε απελευθέρωση φλεγμονωδών και προφλεγμονωδών παραγόντων επιδεινώνοντας περαιτέρω την ενδοθηλιακή βλάβη και ευοδώνοντας τους μηχανισμούς ανάπτυξης της αθηροσκλήρωσης. Οι ασθενείς με ΣΕ παρουσιάζουν σημαντική μεταβολική δυσλειτουργία περιλαμβανομένης της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη και το διαταραγμένο μεταβολισμό των λιπιδίων, ενώ έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης πνευμονικής υπέρτασης και δευτερογενώς δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας και καρδιαγγειακού θανάτου. Η κλινική υποψία ΣΕ είναι κομβικής σημασίας για να οδηγήσει σε πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου (polysomnography) η οποία είναι η μέθοδος αναφοράς για τη διάγνωση του ΣΕ. Οι στόχοι της θεραπείας του ΣΕ είναι η διατήρηση της οξυγόνωσης κατά τη διάρκεια του ύπνου σε ικανοποιητικά επίπεδα, η μείωση των επεισοδίων υποξαιμίας και υποαερισμού καθώς και τη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και κατ’ επέκταση της ζωής των ασθενών. Η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση είναι η παροχή συνεχούς θετικής πίεσης στους αεραγωγούς (CPAP), ενώ σημαντικός αλλά όχι απόλυτα τεκμηριωμένος είναι και ο ρόλος του μη επεμβατικού αερισμού. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν πολλαπλάσιο καρδιαγγειακό κίνδυνο και συνολικά χειρότερη πρόγνωση από τους ασθενείς με μεμονωμένη ΧΑΠ ή ΣΑΑΥ. Ασθενείς με ΧΑΠ πρέπει να ελέγχονται για συνύπαρξη ΣΑΑΥ και αντίστροφα, προς επίτευξη των βέλτιστων θεραπευτικών χειρισμών.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ύπνος αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο σημαντικό και απαραίτητο για τη ζωή. Η πιο συχνή από τις διαταραχές του ύπνου είναι το Σύνδρομο της Αποφρακτικής Άπνοιας Ύπνου (ΣΑΑΥ). Η συνύπαρξη του ΣΑΑΥ με τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι συχνή και ονομάζεται Σύνδρομο Επικάλυψης (ΣΕ). ΣΚΟΠΟΣ: Ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας και διερεύνηση: (i) της επίπτωσης του ΣΑΑΥ σε ασθενείς με ΧΑΠ, (ii) των δυνατοτήτων έγκαιρης ανίχνευσης, και (iii) βέλτιστης αντιμετώπισης του ΣΕ που στόχο έχουν τη μείωση της επίδρασης που έχει η συνύπαρξη των δύο νοσημάτων τόσο στην ποιότητα ύπνου, όσο και στην ποιότητα ζωής και νοσηρότητα των ασθενών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Έγινε αναζήτηση της βιβλιογραφίας στη βάση δεδομένων MEDLINE προς ανίχνευση δημοσιευμένων άρθρων στην Αγγλική έως και τον Δεκέμβριο του 2021. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι: “Obstructive sleep apnoea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Σχετικά ελληνικά άρθρα αναζητήθηκαν στα αρχεία ελληνικών περιοδικών συναφούς αντικειμένου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο επικρατέστερος ορισμός του ΣΕ στη βιβλιογραφία ήταν «η συνύπαρξη απνοιών ή υποπνοιών κατά τη διάρκεια του ύπνου λόγω αποφρακτικών φαινομένων του ανώτερου αεραγωγού σε ασθενείς με ΧΑΠ». Ο επιπολασμός του ΣΕ δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένος και αυτό οφείλεται στην ετερογένεια και το διαφορετικό σχεδιασμό των μελετών. Σε μελέτες με ασθενείς με ΧΑΠ, η συνύπαρξη ΣΑΑΥ ανέρχεται σε ποσοστό από 2.9% έως και 65.9%. Να τονιστεί ότι η ΧΑΠ και το ΣΑΑΥ μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα και η παχυσαρκία. Οι κύριες παθοφυσιολογικές διαταραχές που περιγράφονται στο ΣΕ είναι οι: (i) αύξηση της αντίστασης των ανώτερων αεραγωγών, (ii) η ελαττωματική ανταλλαγή αερίων, και η (iii) άμεση επίδραση/άμβλυνση της ευαισθησίας του αναπνευστικού κέντρου. Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν αυξημένο κίνδυνο για επεισόδια αποκορεσμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, αναπνευστική ανεπάρκεια και υπερκαπνία συγκριτικά με τους ασθενείς που έχουν μόνο ΧΑΠ. Η υποξία που λαμβάνει χώρα σε αυτούς τους ασθενείς οδηγεί σε απελευθέρωση φλεγμονωδών και προφλεγμονωδών παραγόντων επιδεινώνοντας περαιτέρω την ενδοθηλιακή βλάβη και ευοδώνοντας τους μηχανισμούς ανάπτυξης της αθηροσκλήρωσης. Οι ασθενείς με ΣΕ παρουσιάζουν σημαντική μεταβολική δυσλειτουργία περιλαμβανομένης της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη και το διαταραγμένο μεταβολισμό των λιπιδίων, ενώ έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης πνευμονικής υπέρτασης και δευτερογενώς δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας και καρδιαγγειακού θανάτου. Η κλινική υποψία ΣΕ είναι κομβικής σημασίας για να οδηγήσει σε πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου (polysomnography) η οποία είναι η μέθοδος αναφοράς για τη διάγνωση του ΣΕ. Οι στόχοι της θεραπείας του ΣΕ είναι η διατήρηση της οξυγόνωσης κατά τη διάρκεια του ύπνου σε ικανοποιητικά επίπεδα, η μείωση των επεισοδίων υποξαιμίας και υποαερισμού καθώς και τη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και κατ’ επέκταση της ζωής των ασθενών. Η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση είναι η παροχή συνεχούς θετικής πίεσης στους αεραγωγούς (CPAP), ενώ σημαντικός αλλά όχι απόλυτα τεκμηριωμένος είναι και ο ρόλος του μη επεμβατικού αερισμού. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν πολλαπλάσιο καρδιαγγειακό κίνδυνο και συνολικά χειρότερη πρόγνωση από τους ασθενείς με μεμονωμένη ΧΑΠ ή ΣΑΑΥ. Ασθενείς με ΧΑΠ πρέπει να ελέγχονται για συνύπαρξη ΣΑΑΥ και αντίστροφα, προς επίτευξη των βέλτιστων θεραπευτικών χειρισμών.","abstract_has_math":false,"creators":["Βλάσση Λαμπρινή","Vlassi Lamprini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:53Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3389133"],"render_values":[{"text":"uoadl:3389133","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389133","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389133","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3389133","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βλάσση Λαμπρινή","Vlassi Lamprini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3389133","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389133"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ύπνος αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο σημαντικό και απαραίτητο για τη ζωή. Η πιο συχνή από τις διαταραχές του ύπνου είναι το Σύνδρομο της Αποφρακτικής Άπνοιας Ύπνου (ΣΑΑΥ). Η συνύπαρξη του ΣΑΑΥ με τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι συχνή και ονομάζεται Σύνδρομο Επικάλυψης (ΣΕ). ΣΚΟΠΟΣ: Ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας και διερεύνηση: (i) της επίπτωσης του ΣΑΑΥ σε ασθενείς με ΧΑΠ, (ii) των δυνατοτήτων έγκαιρης ανίχνευσης, και (iii) βέλτιστης αντιμετώπισης του ΣΕ που στόχο έχουν τη μείωση της επίδρασης που έχει η συνύπαρξη των δύο νοσημάτων τόσο στην ποιότητα ύπνου, όσο και στην ποιότητα ζωής και νοσηρότητα των ασθενών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Έγινε αναζήτηση της βιβλιογραφίας στη βάση δεδομένων MEDLINE προς ανίχνευση δημοσιευμένων άρθρων στην Αγγλική έως και τον Δεκέμβριο του 2021. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι: “Obstructive sleep apnoea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Σχετικά ελληνικά άρθρα αναζητήθηκαν στα αρχεία ελληνικών περιοδικών συναφούς αντικειμένου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο επικρατέστερος ορισμός του ΣΕ στη βιβλιογραφία ήταν «η συνύπαρξη απνοιών ή υποπνοιών κατά τη διάρκεια του ύπνου λόγω αποφρακτικών φαινομένων του ανώτερου αεραγωγού σε ασθενείς με ΧΑΠ». Ο επιπολασμός του ΣΕ δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένος και αυτό οφείλεται στην ετερογένεια και το διαφορετικό σχεδιασμό των μελετών. Σε μελέτες με ασθενείς με ΧΑΠ, η συνύπαρξη ΣΑΑΥ ανέρχεται σε ποσοστό από 2.9% έως και 65.9%. Να τονιστεί ότι η ΧΑΠ και το ΣΑΑΥ μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα και η παχυσαρκία. Οι κύριες παθοφυσιολογικές διαταραχές που περιγράφονται στο ΣΕ είναι οι: (i) αύξηση της αντίστασης των ανώτερων αεραγωγών, (ii) η ελαττωματική ανταλλαγή αερίων, και η (iii) άμεση επίδραση/άμβλυνση της ευαισθησίας του αναπνευστικού κέντρου. Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν αυξημένο κίνδυνο για επεισόδια αποκορεσμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, αναπνευστική ανεπάρκεια και υπερκαπνία συγκριτικά με τους ασθενείς που έχουν μόνο ΧΑΠ. Η υποξία που λαμβάνει χώρα σε αυτούς τους ασθενείς οδηγεί σε απελευθέρωση φλεγμονωδών και προφλεγμονωδών παραγόντων επιδεινώνοντας περαιτέρω την ενδοθηλιακή βλάβη και ευοδώνοντας τους μηχανισμούς ανάπτυξης της αθηροσκλήρωσης. Οι ασθενείς με ΣΕ παρουσιάζουν σημαντική μεταβολική δυσλειτουργία περιλαμβανομένης της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη και το διαταραγμένο μεταβολισμό των λιπιδίων, ενώ έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης πνευμονικής υπέρτασης και δευτερογενώς δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας και καρδιαγγειακού θανάτου. Η κλινική υποψία ΣΕ είναι κομβικής σημασίας για να οδηγήσει σε πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου (polysomnography) η οποία είναι η μέθοδος αναφοράς για τη διάγνωση του ΣΕ. Οι στόχοι της θεραπείας του ΣΕ είναι η διατήρηση της οξυγόνωσης κατά τη διάρκεια του ύπνου σε ικανοποιητικά επίπεδα, η μείωση των επεισοδίων υποξαιμίας και υποαερισμού καθώς και τη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και κατ’ επέκταση της ζωής των ασθενών. Η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση είναι η παροχή συνεχούς θετικής πίεσης στους αεραγωγούς (CPAP), ενώ σημαντικός αλλά όχι απόλυτα τεκμηριωμένος είναι και ο ρόλος του μη επεμβατικού αερισμού. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν πολλαπλάσιο καρδιαγγειακό κίνδυνο και συνολικά χειρότερη πρόγνωση από τους ασθενείς με μεμονωμένη ΧΑΠ ή ΣΑΑΥ. Ασθενείς με ΧΑΠ πρέπει να ελέγχονται για συνύπαρξη ΣΑΑΥ και αντίστροφα, προς επίτευξη των βέλτιστων θεραπευτικών χειρισμών.","INTRODUCTION: Sleep is an important and essential for life biological phenomenon. Among sleep disorders, the most common is Obstructive Sleep Apnea (OSA). Coexistence of OSA with chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is not rare and is known as the Overlap Syndrome (OS). AIM: Review of the literature and investigation of: (i) the incidence of OSA among patients with COPD, (ii) strategies for timely detection and, (iii) therapeutic approach of OS, aiming to decrease the impact of OSA and COPD coexistence on patients’ sleep quality and overall morbidity and quality of life. MATERIAL AND METHOD: Literature search was conducted using the MEDLINE database to identify relevant articles in English until December 2021. Keywords used for the literature search algorithm were: “Obstructive sleep apnοea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Greek articles were identified from archives of relevant Greek journals. RESULTS: OS was defined in most studies as “the coexistence of apneas or hypopneas during sleep due to obstructive phenomena of the upper airway system in COPD patients”. The prevalence of OS is not clearly defined due to heterogeneity in the design of relevant studies. In studies including COPD patients, coexistence with OSA was reported to be from 2.9% to 65.9%. It should be noted that OSA and COPD share common risk factors such as smoking and obesity. The main pathophysiological disorders described in OS are: (i) upper airway resistance increase, (ii) the impaired gas exchange, and (iii) the direct effects/attenuation of the sensitivity of the respiratory center. Patients with OS are at increased risk for desaturation episodes during sleep, respiratory failure and hypercapnia compared with COPD-only patients. Hypoxia taking place in these patients leads to secretion of inflammatory and pro-inflammatory agents, leading to endothelium damage and atherosclerosis development. Patients with OS present significant metabolic dysregulation including insulin resistance and impaired lipid metabolism. They also present increased risk of pulmonary hypertension and subsequent right cardiac failure and cardiovascular death. Clinical suspicion is of major importance to lead to polysomnography which is the gold standard method for OS diagnosis. Among treatment goals are the proper oxygenation during sleep, the decrease of desaturation or hypoventilation episodes and the improvement of the quality of sleep and daily life in general. The most efficacious treatment intervention is the implementation of continuous positive airway pressure (CPAP), while noninvasive ventilation presents a promising but not well-established role. CONCLUSION: Patients with OS have greater cardiovascular risk and overall worse prognosis when compared with isolated OSA or isolated COPD patients. COPD patients should be screened for OSA and vice versa, in order for the optimal therapeutic interventions to be implemented."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίπτωση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας στην υπνική άπνοια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βλάσση Λαμπρινή","Vlassi Lamprini"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο ύπνος αποτελεί ένα βιολογικό φαινόμενο σημαντικό και απαραίτητο για τη ζωή. Η πιο συχνή από τις διαταραχές του ύπνου είναι το Σύνδρομο της Αποφρακτικής Άπνοιας Ύπνου (ΣΑΑΥ). Η συνύπαρξη του ΣΑΑΥ με τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) είναι συχνή και ονομάζεται Σύνδρομο Επικάλυψης (ΣΕ). ΣΚΟΠΟΣ: Ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας και διερεύνηση: (i) της επίπτωσης του ΣΑΑΥ σε ασθενείς με ΧΑΠ, (ii) των δυνατοτήτων έγκαιρης ανίχνευσης, και (iii) βέλτιστης αντιμετώπισης του ΣΕ που στόχο έχουν τη μείωση της επίδρασης που έχει η συνύπαρξη των δύο νοσημάτων τόσο στην ποιότητα ύπνου, όσο και στην ποιότητα ζωής και νοσηρότητα των ασθενών. ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ: Έγινε αναζήτηση της βιβλιογραφίας στη βάση δεδομένων MEDLINE προς ανίχνευση δημοσιευμένων άρθρων στην Αγγλική έως και τον Δεκέμβριο του 2021. Οι λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιήθηκαν ήταν οι: “Obstructive sleep apnoea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Σχετικά ελληνικά άρθρα αναζητήθηκαν στα αρχεία ελληνικών περιοδικών συναφούς αντικειμένου. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο επικρατέστερος ορισμός του ΣΕ στη βιβλιογραφία ήταν «η συνύπαρξη απνοιών ή υποπνοιών κατά τη διάρκεια του ύπνου λόγω αποφρακτικών φαινομένων του ανώτερου αεραγωγού σε ασθενείς με ΧΑΠ». Ο επιπολασμός του ΣΕ δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένος και αυτό οφείλεται στην ετερογένεια και το διαφορετικό σχεδιασμό των μελετών. Σε μελέτες με ασθενείς με ΧΑΠ, η συνύπαρξη ΣΑΑΥ ανέρχεται σε ποσοστό από 2.9% έως και 65.9%. Να τονιστεί ότι η ΧΑΠ και το ΣΑΑΥ μοιράζονται κοινούς παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα και η παχυσαρκία. Οι κύριες παθοφυσιολογικές διαταραχές που περιγράφονται στο ΣΕ είναι οι: (i) αύξηση της αντίστασης των ανώτερων αεραγωγών, (ii) η ελαττωματική ανταλλαγή αερίων, και η (iii) άμεση επίδραση/άμβλυνση της ευαισθησίας του αναπνευστικού κέντρου. Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν αυξημένο κίνδυνο για επεισόδια αποκορεσμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, αναπνευστική ανεπάρκεια και υπερκαπνία συγκριτικά με τους ασθενείς που έχουν μόνο ΧΑΠ. Η υποξία που λαμβάνει χώρα σε αυτούς τους ασθενείς οδηγεί σε απελευθέρωση φλεγμονωδών και προφλεγμονωδών παραγόντων επιδεινώνοντας περαιτέρω την ενδοθηλιακή βλάβη και ευοδώνοντας τους μηχανισμούς ανάπτυξης της αθηροσκλήρωσης. Οι ασθενείς με ΣΕ παρουσιάζουν σημαντική μεταβολική δυσλειτουργία περιλαμβανομένης της αυξημένης αντίστασης στην ινσουλίνη και το διαταραγμένο μεταβολισμό των λιπιδίων, ενώ έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης πνευμονικής υπέρτασης και δευτερογενώς δεξιάς καρδιακής ανεπάρκειας και καρδιαγγειακού θανάτου. Η κλινική υποψία ΣΕ είναι κομβικής σημασίας για να οδηγήσει σε πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου (polysomnography) η οποία είναι η μέθοδος αναφοράς για τη διάγνωση του ΣΕ. Οι στόχοι της θεραπείας του ΣΕ είναι η διατήρηση της οξυγόνωσης κατά τη διάρκεια του ύπνου σε ικανοποιητικά επίπεδα, η μείωση των επεισοδίων υποξαιμίας και υποαερισμού καθώς και τη βελτίωση της ποιότητας του ύπνου και κατ’ επέκταση της ζωής των ασθενών. Η πιο αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση είναι η παροχή συνεχούς θετικής πίεσης στους αεραγωγούς (CPAP), ενώ σημαντικός αλλά όχι απόλυτα τεκμηριωμένος είναι και ο ρόλος του μη επεμβατικού αερισμού. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς με ΣΕ έχουν πολλαπλάσιο καρδιαγγειακό κίνδυνο και συνολικά χειρότερη πρόγνωση από τους ασθενείς με μεμονωμένη ΧΑΠ ή ΣΑΑΥ. Ασθενείς με ΧΑΠ πρέπει να ελέγχονται για συνύπαρξη ΣΑΑΥ και αντίστροφα, προς επίτευξη των βέλτιστων θεραπευτικών χειρισμών.","INTRODUCTION: Sleep is an important and essential for life biological phenomenon. Among sleep disorders, the most common is Obstructive Sleep Apnea (OSA). Coexistence of OSA with chronic obstructive pulmonary disease (COPD) is not rare and is known as the Overlap Syndrome (OS). AIM: Review of the literature and investigation of: (i) the incidence of OSA among patients with COPD, (ii) strategies for timely detection and, (iii) therapeutic approach of OS, aiming to decrease the impact of OSA and COPD coexistence on patients’ sleep quality and overall morbidity and quality of life. MATERIAL AND METHOD: Literature search was conducted using the MEDLINE database to identify relevant articles in English until December 2021. Keywords used for the literature search algorithm were: “Obstructive sleep apnοea”, “Obstructive sleep apnea”, OSA, “Chronic obstructive pulmonary disease”, COPD, “overlap syndrome”, “OS”. Greek articles were identified from archives of relevant Greek journals. RESULTS: OS was defined in most studies as “the coexistence of apneas or hypopneas during sleep due to obstructive phenomena of the upper airway system in COPD patients”. The prevalence of OS is not clearly defined due to heterogeneity in the design of relevant studies. In studies including COPD patients, coexistence with OSA was reported to be from 2.9% to 65.9%. It should be noted that OSA and COPD share common risk factors such as smoking and obesity. The main pathophysiological disorders described in OS are: (i) upper airway resistance increase, (ii) the impaired gas exchange, and (iii) the direct effects/attenuation of the sensitivity of the respiratory center. Patients with OS are at increased risk for desaturation episodes during sleep, respiratory failure and hypercapnia compared with COPD-only patients. Hypoxia taking place in these patients leads to secretion of inflammatory and pro-inflammatory agents, leading to endothelium damage and atherosclerosis development. Patients with OS present significant metabolic dysregulation including insulin resistance and impaired lipid metabolism. They also present increased risk of pulmonary hypertension and subsequent right cardiac failure and cardiovascular death. Clinical suspicion is of major importance to lead to polysomnography which is the gold standard method for OS diagnosis. Among treatment goals are the proper oxygenation during sleep, the decrease of desaturation or hypoventilation episodes and the improvement of the quality of sleep and daily life in general. The most efficacious treatment intervention is the implementation of continuous positive airway pressure (CPAP), while noninvasive ventilation presents a promising but not well-established role. CONCLUSION: Patients with OS have greater cardiovascular risk and overall worse prognosis when compared with isolated OSA or isolated COPD patients. COPD patients should be screened for OSA and vice versa, in order for the optimal therapeutic interventions to be implemented."],"dc:identifier":["uoadl:3389133","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389133"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίπτωση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας στην υπνική άπνοια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:53Z"}