{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3389360"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3389360","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Precalculus: Απειροστικές μέθοδοι στον Descartes και στον Fermat","abstract":"Το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο Newton και ο Leibniz θεμελίωσαν τον απειροστικό λογισμό, βασιζόμενοι στο έργο και τις ιδέες πολλών μαθηματικών που επί αιώνες μελετούσαν τα προβλήματα υπολογισμού εμβαδών και όγκων χωρίων που ορίζονται από καμπύλες και τα προβλήματα εύρεσης του μεγίστου ή του ελαχίστου ορισμένων παραστάσεων. Προβλήματα αυτού του είδους είχαν μελετηθεί και λυθεί σε ορισμένες περιπτώσεις σε διάφορες εποχές. Για παράδειγμα, ο Αρχιμήδης χρησιμοποιώντας την περίφημη ευρετική του μέθοδο, σε συνδυασμό με τη μέθοδο της εξάντλησης, πέτυχε τον «τετραγωνισμό της παραβολής», ενώ ο Ibn al-Haytham υπολόγισε τον όγκο του στερεού που προκύπτει από την περιστροφή της παραβολής γύρω από μια ευθεία κάθετη στον άξονα της παραβολής. Ωστόσο, δεν είχε βρεθεί κάποια γενική μέθοδος επίλυσης. Κάθε λύση που είχε προταθεί από τους αρχαίους Έλληνες ή τους επιγόνους τους στο Ισλάμ, απαιτούσε μια ευφυή κατασκευή. Η ανάκτηση της αρχαίας κληρονομιάς που άρχισε στην Αναγέννηση και η ανάπτυξη της αναλυτικής γεωμετρίας στο πρώτο μισό του 17ου αι. από τους Descartes και Fermat, η οποία έδωσε τη δυνατότητα κατασκευής πολλών νέων καμπυλών και στερεών, ώθησε πολλούς μαθηματικούς του 17ου αι. να αναζητήσουν νέες μεθόδους εύρεσης μεγίστων-ελαχίστων, υπολογισμού εμβαδών και όγκων και κατασκευής εφαπτομένων. Ανάμεσά τους ο Kepler, o Fermat, o Descartes, o Cavalieri, o Wallis, o Roberval κ.ά. Στην εργασία αυτή θα μελετήσουμε τις μεθόδους που εμφανίζονται στα έργα των Fermat και Descartes. Οι μέθοδοί τους βασίστηκαν σε διαφορετικές ιδέες αλλά και οι δύο παρήγαγαν αλγεβρικές μεθόδους για την επίλυση προβλημάτων σαν τα παραπάνω.","abstract_html":"Το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο Newton και ο Leibniz θεμελίωσαν τον απειροστικό λογισμό, βασιζόμενοι στο έργο και τις ιδέες πολλών μαθηματικών που επί αιώνες μελετούσαν τα προβλήματα υπολογισμού εμβαδών και όγκων χωρίων που ορίζονται από καμπύλες και τα προβλήματα εύρεσης του μεγίστου ή του ελαχίστου ορισμένων παραστάσεων. Προβλήματα αυτού του είδους είχαν μελετηθεί και λυθεί σε ορισμένες περιπτώσεις σε διάφορες εποχές. Για παράδειγμα, ο Αρχιμήδης χρησιμοποιώντας την περίφημη ευρετική του μέθοδο, σε συνδυασμό με τη μέθοδο της εξάντλησης, πέτυχε τον «τετραγωνισμό της παραβολής», ενώ ο Ibn al-Haytham υπολόγισε τον όγκο του στερεού που προκύπτει από την περιστροφή της παραβολής γύρω από μια ευθεία κάθετη στον άξονα της παραβολής. Ωστόσο, δεν είχε βρεθεί κάποια γενική μέθοδος επίλυσης. Κάθε λύση που είχε προταθεί από τους αρχαίους Έλληνες ή τους επιγόνους τους στο Ισλάμ, απαιτούσε μια ευφυή κατασκευή. Η ανάκτηση της αρχαίας κληρονομιάς που άρχισε στην Αναγέννηση και η ανάπτυξη της αναλυτικής γεωμετρίας στο πρώτο μισό του 17ου αι. από τους Descartes και Fermat, η οποία έδωσε τη δυνατότητα κατασκευής πολλών νέων καμπυλών και στερεών, ώθησε πολλούς μαθηματικούς του 17ου αι. να αναζητήσουν νέες μεθόδους εύρεσης μεγίστων-ελαχίστων, υπολογισμού εμβαδών και όγκων και κατασκευής εφαπτομένων. Ανάμεσά τους ο Kepler, o Fermat, o Descartes, o Cavalieri, o Wallis, o Roberval κ.ά. Στην εργασία αυτή θα μελετήσουμε τις μεθόδους που εμφανίζονται στα έργα των Fermat και Descartes. Οι μέθοδοί τους βασίστηκαν σε διαφορετικές ιδέες αλλά και οι δύο παρήγαγαν αλγεβρικές μεθόδους για την επίλυση προβλημάτων σαν τα παραπάνω.","abstract_has_math":false,"creators":["Καμπούκου Αγγελική","Kampoukou Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:55Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3389360"],"render_values":[{"text":"uoadl:3389360","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389360","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389360","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3389360","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καμπούκου Αγγελική","Kampoukou Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3389360","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389360"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο Newton και ο Leibniz θεμελίωσαν τον απειροστικό λογισμό, βασιζόμενοι στο έργο και τις ιδέες πολλών μαθηματικών που επί αιώνες μελετούσαν τα προβλήματα υπολογισμού εμβαδών και όγκων χωρίων που ορίζονται από καμπύλες και τα προβλήματα εύρεσης του μεγίστου ή του ελαχίστου ορισμένων παραστάσεων. Προβλήματα αυτού του είδους είχαν μελετηθεί και λυθεί σε ορισμένες περιπτώσεις σε διάφορες εποχές. Για παράδειγμα, ο Αρχιμήδης χρησιμοποιώντας την περίφημη ευρετική του μέθοδο, σε συνδυασμό με τη μέθοδο της εξάντλησης, πέτυχε τον «τετραγωνισμό της παραβολής», ενώ ο Ibn al-Haytham υπολόγισε τον όγκο του στερεού που προκύπτει από την περιστροφή της παραβολής γύρω από μια ευθεία κάθετη στον άξονα της παραβολής. Ωστόσο, δεν είχε βρεθεί κάποια γενική μέθοδος επίλυσης. Κάθε λύση που είχε προταθεί από τους αρχαίους Έλληνες ή τους επιγόνους τους στο Ισλάμ, απαιτούσε μια ευφυή κατασκευή. Η ανάκτηση της αρχαίας κληρονομιάς που άρχισε στην Αναγέννηση και η ανάπτυξη της αναλυτικής γεωμετρίας στο πρώτο μισό του 17ου αι. από τους Descartes και Fermat, η οποία έδωσε τη δυνατότητα κατασκευής πολλών νέων καμπυλών και στερεών, ώθησε πολλούς μαθηματικούς του 17ου αι. να αναζητήσουν νέες μεθόδους εύρεσης μεγίστων-ελαχίστων, υπολογισμού εμβαδών και όγκων και κατασκευής εφαπτομένων. Ανάμεσά τους ο Kepler, o Fermat, o Descartes, o Cavalieri, o Wallis, o Roberval κ.ά. Στην εργασία αυτή θα μελετήσουμε τις μεθόδους που εμφανίζονται στα έργα των Fermat και Descartes. Οι μέθοδοί τους βασίστηκαν σε διαφορετικές ιδέες αλλά και οι δύο παρήγαγαν αλγεβρικές μεθόδους για την επίλυση προβλημάτων σαν τα παραπάνω.","In the second half of the 17th century Newton and Leibniz founded the infinitesimal calculus, building on the work and ideas of many mathematicians who for centuries had studied the problems of calculating areas and volumes of regions defined by curves and the problems of finding the maximum or minimum of certain expressions. Problems of this kind had been studied and solved in some cases at various times. For example, Archimedes using his famous heuristic method, combined with the method of exhaustion, achieved the \"quadrature of parabola\", while Ibn al-Haytham calculated the volume of the solid resulting from the rotation of the parabola around a straight line perpendicular to the axis of the parabola. However, no general solution method had been found. Every solution proposed by the ancient Greeks or their descendants in Islam required an intelligent construction. The recovery of the ancient heritage that began in the Renaissance and the development of analytical geometry in the first half of the 17th century by Descartes and Fermat, which enabled the construction of many new curves and solids, prompted many mathematicians of the 17th century to look for new methods of finding maxima-minima, calculating areas and volumes and constructing tangents. Among them Kepler, Fermat, Descartes, Cavalieri, Wallis, Roberval etc. In this master thesis we will study the methods that appear in the works of Fermat and Descartes. Their methods were based on different ideas but both produced algebraic methods for solving problems like the above."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Precalculus: Απειροστικές μέθοδοι στον Descartes και στον Fermat"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καμπούκου Αγγελική","Kampoukou Angeliki"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο Newton και ο Leibniz θεμελίωσαν τον απειροστικό λογισμό, βασιζόμενοι στο έργο και τις ιδέες πολλών μαθηματικών που επί αιώνες μελετούσαν τα προβλήματα υπολογισμού εμβαδών και όγκων χωρίων που ορίζονται από καμπύλες και τα προβλήματα εύρεσης του μεγίστου ή του ελαχίστου ορισμένων παραστάσεων. Προβλήματα αυτού του είδους είχαν μελετηθεί και λυθεί σε ορισμένες περιπτώσεις σε διάφορες εποχές. Για παράδειγμα, ο Αρχιμήδης χρησιμοποιώντας την περίφημη ευρετική του μέθοδο, σε συνδυασμό με τη μέθοδο της εξάντλησης, πέτυχε τον «τετραγωνισμό της παραβολής», ενώ ο Ibn al-Haytham υπολόγισε τον όγκο του στερεού που προκύπτει από την περιστροφή της παραβολής γύρω από μια ευθεία κάθετη στον άξονα της παραβολής. Ωστόσο, δεν είχε βρεθεί κάποια γενική μέθοδος επίλυσης. Κάθε λύση που είχε προταθεί από τους αρχαίους Έλληνες ή τους επιγόνους τους στο Ισλάμ, απαιτούσε μια ευφυή κατασκευή. Η ανάκτηση της αρχαίας κληρονομιάς που άρχισε στην Αναγέννηση και η ανάπτυξη της αναλυτικής γεωμετρίας στο πρώτο μισό του 17ου αι. από τους Descartes και Fermat, η οποία έδωσε τη δυνατότητα κατασκευής πολλών νέων καμπυλών και στερεών, ώθησε πολλούς μαθηματικούς του 17ου αι. να αναζητήσουν νέες μεθόδους εύρεσης μεγίστων-ελαχίστων, υπολογισμού εμβαδών και όγκων και κατασκευής εφαπτομένων. Ανάμεσά τους ο Kepler, o Fermat, o Descartes, o Cavalieri, o Wallis, o Roberval κ.ά. Στην εργασία αυτή θα μελετήσουμε τις μεθόδους που εμφανίζονται στα έργα των Fermat και Descartes. Οι μέθοδοί τους βασίστηκαν σε διαφορετικές ιδέες αλλά και οι δύο παρήγαγαν αλγεβρικές μεθόδους για την επίλυση προβλημάτων σαν τα παραπάνω.","In the second half of the 17th century Newton and Leibniz founded the infinitesimal calculus, building on the work and ideas of many mathematicians who for centuries had studied the problems of calculating areas and volumes of regions defined by curves and the problems of finding the maximum or minimum of certain expressions. Problems of this kind had been studied and solved in some cases at various times. For example, Archimedes using his famous heuristic method, combined with the method of exhaustion, achieved the \"quadrature of parabola\", while Ibn al-Haytham calculated the volume of the solid resulting from the rotation of the parabola around a straight line perpendicular to the axis of the parabola. However, no general solution method had been found. Every solution proposed by the ancient Greeks or their descendants in Islam required an intelligent construction. The recovery of the ancient heritage that began in the Renaissance and the development of analytical geometry in the first half of the 17th century by Descartes and Fermat, which enabled the construction of many new curves and solids, prompted many mathematicians of the 17th century to look for new methods of finding maxima-minima, calculating areas and volumes and constructing tangents. Among them Kepler, Fermat, Descartes, Cavalieri, Wallis, Roberval etc. In this master thesis we will study the methods that appear in the works of Fermat and Descartes. Their methods were based on different ideas but both produced algebraic methods for solving problems like the above."],"dc:identifier":["uoadl:3389360","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389360"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Precalculus: Απειροστικές μέθοδοι στον Descartes και στον Fermat"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:55Z"}