{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3389363"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3389363","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συνθήκες επαγωγής ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD) in vitro και σε ασθενείς με καρκίνο","abstract":"Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια ανίατη πλασματοκυτταρική δυσκρασία, κατά την οποία τα εξαλλαγμένα Β κύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν, σε αυξημένα επίπεδα, παραπρωτεΐνη. Αυτή μπορεί να είναι μία μη λειτουργική ανοσοσφαιρίνη ή μόνο η ελαφριά της αλυσίδα, που τελικά η συσσώρευσή της στο αίμα και τους ιστούς προκαλεί βλάβη διαφόρων οργάνων. Παρά τις θεραπείες με αναστολείς πρωτεασώματος, ανοσοτροποποιητικά φάρμακα και μονοκλωνικά αντισώματα, το ΠΜ χαρακτηρίζεται από πολλαπλές υποτροπές και τελικά, η θεραπεία του υποτροπιάζοντος ή ανθεκτικού πολλαπλού μυελώματος (RRMM) αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση. Το Belamaf αποτελεί μία καινοτόμος θεραπευτική προσέγγιση για το ΠΜ. Πρόκειται για ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος, του Belantamab, και της τοξίνης μονο-μεθυλο-αουριστατίνης F, το οποίο στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA). Το Belamaf δρα σε πολλαπλά επίπεδα, καταστρέφοντας τα εξαλλαγμένα πλασματοκύτταρα, μέσω της ταχύτατης απελευθέρωσης της τοξίνης στο εσωτερικό του κυττάρου, με αποτέλεσμα την θανάτωσή τους και/ή την επαγωγή ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD). Μετά την επαγωγή του ICD, τα μοριακά μοτίβα που σχετίζονται με κίνδυνο (DAMPs) απελευθερώνονται στον εξωκυττάριο χώρο ή εκτίθενται στην εξωτερική επιφάνεια του κυττάρου που οδηγείται σε θάνατο. Τα DAMPs έχουν την ικανότητα να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να ενισχύουν τις Τ-μεσολαβούμενες κυτταρικές αποκρίσεις και τελικά να επιτυγχάνεται αντικαρκινική ανοσολογική μνήμη. Τα DAMPs που μας απασχόλησαν ήταν το ανοσοδραστικό δεκαπεπτίδιο της προθυμοσίνης α [προΤα(100-109)], η πρωτεΐνη υψηλής κινητικότητας της ομάδας Β1 (HMGB1) και η καλρετικουλίνη (CRT). Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του Belamaf, in vitro σε ανθρώπινες μυελωματικές κυτταρικές σειρές, και ex vivo σε ασθενείς με ΠΜ. Στο in vitro μέρος, ελέγχθηκε η δράση του Belamaf στις κυτταρικές σειρές NCI-H929 και L363, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετική έκφραση του BCMA, αλλά και σε PBMCs, από υγιείς δότες. Οι κυτταρικές σειρές και τα PBMCs υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες MTT, για τον προσδιορισμό της τιμής IC50 του Belamaf. Επίσης, εκτιμήσαμε τον τύπο του κυτταρικού θανάτου μετά από επώαση με Belamaf, μέσω χρώσης των κυττάρων με AnnexinV και ιωδιούχο προπίδιο (PI) και ανάλυση με κυτταρομετρίας ροής. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι υψηλά επίπεδα έκφρασης του BCMA σχετίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία στο Belamaf. Από την άλλη στα PBMCs δεν παρατηρήθηκε κάποια επίδραση μετά από επώαση με Belamaf. Στο ex vivo μέρος, δεκαπέντε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με ΠΜ έλαβαν Belamaf ως μέρος του θεραπευτικού τους σχήματος, μαζί με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη. Περιφερικό αίμα συλλέχθηκε πριν και 24 ώρες μετά τη χορήγηση, για δύο κύκλους θεραπείας. Αναλύσαμε τη δράση του Belamaf ex vivo καθορίζοντας τα επίπεδα τριών δεικτών ICD. Συγκεκριμένα, προσδιορίστηκε η συγκέντρωση της HMGB1 στον ορό και του προΤα(100-109) στο πλάσμα των ασθενών, με ένα εμπορικό kit ELISA και μία in house ELISA, αντίστοιχα. Η έκφραση της CRT αξιολογήθηκε στα κυκλοφορούντα καρκινικά κύτταρα (CTCs) με κυτταρομετρία ροής, χρησιμοποιώντας ένα πολυπαραμετρικό πάνελ, που περιείχε συζευγμένα με φθοριόχρωμα αντισώματα έναντι των CD19, CD38, CD45 και CD56. Τα επίπεδα της HMGB1 αυξήθηκαν σημαντικά κατά τον 1ο κύκλο θεραπείας και σε μικρότερο βαθμό στον 2ο κύκλο. Τα επίπεδα του προΤα(100-109) αυξήθηκαν επίσης, αλλά δεν παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα. Στην πλειοψηφία των ασθενών παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των CTCs, μόλις 24 ώρες μετά την πρώτη δόση του Belamaf. Μετά από σύγκριση της μεταβολής των επιπέδων των βιοδεικτών με την ανταπόκριση των ασθενών στην θεραπεία, βρέθηκε ότι οι ασθενείς με πολύ καλή μερική ανταπόκριση (VGPR) στους 3 μήνες είχαν σοβαρές ενδείξεις επαγωγής ICD σε σύγκριση με εκείνους που πέτυχαν μερική ανταπόκριση (PR). Συμπερασματικά, το Belamaf είναι αποτελεσματικό κατά των κυττάρων που εκφράζουν BCMA και ένα πολλά υποσχόμενο φάρμακο για τη θεραπεία του ΠΜ, καθώς επάγει ταχέως τον ICD των κυττάρων του μυελώματος in vivo και η ένταση της επαγωγής σχετίζεται με την ανταπόκριση στη θεραπεία.","abstract_html":"Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια ανίατη πλασματοκυτταρική δυσκρασία, κατά την οποία τα εξαλλαγμένα Β κύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν, σε αυξημένα επίπεδα, παραπρωτεΐνη. Αυτή μπορεί να είναι μία μη λειτουργική ανοσοσφαιρίνη ή μόνο η ελαφριά της αλυσίδα, που τελικά η συσσώρευσή της στο αίμα και τους ιστούς προκαλεί βλάβη διαφόρων οργάνων. Παρά τις θεραπείες με αναστολείς πρωτεασώματος, ανοσοτροποποιητικά φάρμακα και μονοκλωνικά αντισώματα, το ΠΜ χαρακτηρίζεται από πολλαπλές υποτροπές και τελικά, η θεραπεία του υποτροπιάζοντος ή ανθεκτικού πολλαπλού μυελώματος (RRMM) αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση. Το Belamaf αποτελεί μία καινοτόμος θεραπευτική προσέγγιση για το ΠΜ. Πρόκειται για ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος, του Belantamab, και της τοξίνης μονο-μεθυλο-αουριστατίνης F, το οποίο στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA). Το Belamaf δρα σε πολλαπλά επίπεδα, καταστρέφοντας τα εξαλλαγμένα πλασματοκύτταρα, μέσω της ταχύτατης απελευθέρωσης της τοξίνης στο εσωτερικό του κυττάρου, με αποτέλεσμα την θανάτωσή τους και/ή την επαγωγή ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD). Μετά την επαγωγή του ICD, τα μοριακά μοτίβα που σχετίζονται με κίνδυνο (DAMPs) απελευθερώνονται στον εξωκυττάριο χώρο ή εκτίθενται στην εξωτερική επιφάνεια του κυττάρου που οδηγείται σε θάνατο. Τα DAMPs έχουν την ικανότητα να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να ενισχύουν τις Τ-μεσολαβούμενες κυτταρικές αποκρίσεις και τελικά να επιτυγχάνεται αντικαρκινική ανοσολογική μνήμη. Τα DAMPs που μας απασχόλησαν ήταν το ανοσοδραστικό δεκαπεπτίδιο της προθυμοσίνης α [προΤα(100-109)], η πρωτεΐνη υψηλής κινητικότητας της ομάδας Β1 (HMGB1) και η καλρετικουλίνη (CRT). Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του Belamaf, in vitro σε ανθρώπινες μυελωματικές κυτταρικές σειρές, και ex vivo σε ασθενείς με ΠΜ. Στο in vitro μέρος, ελέγχθηκε η δράση του Belamaf στις κυτταρικές σειρές NCI-H929 και L363, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετική έκφραση του BCMA, αλλά και σε PBMCs, από υγιείς δότες. Οι κυτταρικές σειρές και τα PBMCs υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες MTT, για τον προσδιορισμό της τιμής IC50 του Belamaf. Επίσης, εκτιμήσαμε τον τύπο του κυτταρικού θανάτου μετά από επώαση με Belamaf, μέσω χρώσης των κυττάρων με AnnexinV και ιωδιούχο προπίδιο (PI) και ανάλυση με κυτταρομετρίας ροής. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι υψηλά επίπεδα έκφρασης του BCMA σχετίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία στο Belamaf. Από την άλλη στα PBMCs δεν παρατηρήθηκε κάποια επίδραση μετά από επώαση με Belamaf. Στο ex vivo μέρος, δεκαπέντε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με ΠΜ έλαβαν Belamaf ως μέρος του θεραπευτικού τους σχήματος, μαζί με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη. Περιφερικό αίμα συλλέχθηκε πριν και 24 ώρες μετά τη χορήγηση, για δύο κύκλους θεραπείας. Αναλύσαμε τη δράση του Belamaf ex vivo καθορίζοντας τα επίπεδα τριών δεικτών ICD. Συγκεκριμένα, προσδιορίστηκε η συγκέντρωση της HMGB1 στον ορό και του προΤα(100-109) στο πλάσμα των ασθενών, με ένα εμπορικό kit ELISA και μία in house ELISA, αντίστοιχα. Η έκφραση της CRT αξιολογήθηκε στα κυκλοφορούντα καρκινικά κύτταρα (CTCs) με κυτταρομετρία ροής, χρησιμοποιώντας ένα πολυπαραμετρικό πάνελ, που περιείχε συζευγμένα με φθοριόχρωμα αντισώματα έναντι των CD19, CD38, CD45 και CD56. Τα επίπεδα της HMGB1 αυξήθηκαν σημαντικά κατά τον 1ο κύκλο θεραπείας και σε μικρότερο βαθμό στον 2ο κύκλο. Τα επίπεδα του προΤα(100-109) αυξήθηκαν επίσης, αλλά δεν παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα. Στην πλειοψηφία των ασθενών παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των CTCs, μόλις 24 ώρες μετά την πρώτη δόση του Belamaf. Μετά από σύγκριση της μεταβολής των επιπέδων των βιοδεικτών με την ανταπόκριση των ασθενών στην θεραπεία, βρέθηκε ότι οι ασθενείς με πολύ καλή μερική ανταπόκριση (VGPR) στους 3 μήνες είχαν σοβαρές ενδείξεις επαγωγής ICD σε σύγκριση με εκείνους που πέτυχαν μερική ανταπόκριση (PR). Συμπερασματικά, το Belamaf είναι αποτελεσματικό κατά των κυττάρων που εκφράζουν BCMA και ένα πολλά υποσχόμενο φάρμακο για τη θεραπεία του ΠΜ, καθώς επάγει ταχέως τον ICD των κυττάρων του μυελώματος in vivo και η ένταση της επαγωγής σχετίζεται με την ανταπόκριση στη θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημητρακοπούλου Γεωργία","Dimitrakopoulou Georgia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:27:55Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3389363"],"render_values":[{"text":"uoadl:3389363","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389363","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389363","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3389363","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημητρακοπούλου Γεωργία","Dimitrakopoulou Georgia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3389363","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389363"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια ανίατη πλασματοκυτταρική δυσκρασία, κατά την οποία τα εξαλλαγμένα Β κύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν, σε αυξημένα επίπεδα, παραπρωτεΐνη. Αυτή μπορεί να είναι μία μη λειτουργική ανοσοσφαιρίνη ή μόνο η ελαφριά της αλυσίδα, που τελικά η συσσώρευσή της στο αίμα και τους ιστούς προκαλεί βλάβη διαφόρων οργάνων. Παρά τις θεραπείες με αναστολείς πρωτεασώματος, ανοσοτροποποιητικά φάρμακα και μονοκλωνικά αντισώματα, το ΠΜ χαρακτηρίζεται από πολλαπλές υποτροπές και τελικά, η θεραπεία του υποτροπιάζοντος ή ανθεκτικού πολλαπλού μυελώματος (RRMM) αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση. Το Belamaf αποτελεί μία καινοτόμος θεραπευτική προσέγγιση για το ΠΜ. Πρόκειται για ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος, του Belantamab, και της τοξίνης μονο-μεθυλο-αουριστατίνης F, το οποίο στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA). Το Belamaf δρα σε πολλαπλά επίπεδα, καταστρέφοντας τα εξαλλαγμένα πλασματοκύτταρα, μέσω της ταχύτατης απελευθέρωσης της τοξίνης στο εσωτερικό του κυττάρου, με αποτέλεσμα την θανάτωσή τους και/ή την επαγωγή ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD). Μετά την επαγωγή του ICD, τα μοριακά μοτίβα που σχετίζονται με κίνδυνο (DAMPs) απελευθερώνονται στον εξωκυττάριο χώρο ή εκτίθενται στην εξωτερική επιφάνεια του κυττάρου που οδηγείται σε θάνατο. Τα DAMPs έχουν την ικανότητα να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να ενισχύουν τις Τ-μεσολαβούμενες κυτταρικές αποκρίσεις και τελικά να επιτυγχάνεται αντικαρκινική ανοσολογική μνήμη. Τα DAMPs που μας απασχόλησαν ήταν το ανοσοδραστικό δεκαπεπτίδιο της προθυμοσίνης α [προΤα(100-109)], η πρωτεΐνη υψηλής κινητικότητας της ομάδας Β1 (HMGB1) και η καλρετικουλίνη (CRT). Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του Belamaf, in vitro σε ανθρώπινες μυελωματικές κυτταρικές σειρές, και ex vivo σε ασθενείς με ΠΜ. Στο in vitro μέρος, ελέγχθηκε η δράση του Belamaf στις κυτταρικές σειρές NCI-H929 και L363, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετική έκφραση του BCMA, αλλά και σε PBMCs, από υγιείς δότες. Οι κυτταρικές σειρές και τα PBMCs υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες MTT, για τον προσδιορισμό της τιμής IC50 του Belamaf. Επίσης, εκτιμήσαμε τον τύπο του κυτταρικού θανάτου μετά από επώαση με Belamaf, μέσω χρώσης των κυττάρων με AnnexinV και ιωδιούχο προπίδιο (PI) και ανάλυση με κυτταρομετρίας ροής. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι υψηλά επίπεδα έκφρασης του BCMA σχετίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία στο Belamaf. Από την άλλη στα PBMCs δεν παρατηρήθηκε κάποια επίδραση μετά από επώαση με Belamaf. Στο ex vivo μέρος, δεκαπέντε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με ΠΜ έλαβαν Belamaf ως μέρος του θεραπευτικού τους σχήματος, μαζί με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη. Περιφερικό αίμα συλλέχθηκε πριν και 24 ώρες μετά τη χορήγηση, για δύο κύκλους θεραπείας. Αναλύσαμε τη δράση του Belamaf ex vivo καθορίζοντας τα επίπεδα τριών δεικτών ICD. Συγκεκριμένα, προσδιορίστηκε η συγκέντρωση της HMGB1 στον ορό και του προΤα(100-109) στο πλάσμα των ασθενών, με ένα εμπορικό kit ELISA και μία in house ELISA, αντίστοιχα. Η έκφραση της CRT αξιολογήθηκε στα κυκλοφορούντα καρκινικά κύτταρα (CTCs) με κυτταρομετρία ροής, χρησιμοποιώντας ένα πολυπαραμετρικό πάνελ, που περιείχε συζευγμένα με φθοριόχρωμα αντισώματα έναντι των CD19, CD38, CD45 και CD56. Τα επίπεδα της HMGB1 αυξήθηκαν σημαντικά κατά τον 1ο κύκλο θεραπείας και σε μικρότερο βαθμό στον 2ο κύκλο. Τα επίπεδα του προΤα(100-109) αυξήθηκαν επίσης, αλλά δεν παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα. Στην πλειοψηφία των ασθενών παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των CTCs, μόλις 24 ώρες μετά την πρώτη δόση του Belamaf. Μετά από σύγκριση της μεταβολής των επιπέδων των βιοδεικτών με την ανταπόκριση των ασθενών στην θεραπεία, βρέθηκε ότι οι ασθενείς με πολύ καλή μερική ανταπόκριση (VGPR) στους 3 μήνες είχαν σοβαρές ενδείξεις επαγωγής ICD σε σύγκριση με εκείνους που πέτυχαν μερική ανταπόκριση (PR). Συμπερασματικά, το Belamaf είναι αποτελεσματικό κατά των κυττάρων που εκφράζουν BCMA και ένα πολλά υποσχόμενο φάρμακο για τη θεραπεία του ΠΜ, καθώς επάγει ταχέως τον ICD των κυττάρων του μυελώματος in vivo και η ένταση της επαγωγής σχετίζεται με την ανταπόκριση στη θεραπεία.","Multiple myeloma (MM) is an incurable plasma cell dyscrasia, in which the aberrant B cells infiltrate the bone marrow and secrete, at elevated levels, paraprotein. This may be a non-functional immunoglobulin or only its light chain, whose eventual accumulation in the blood and in tissues causes organ damage. Despite the available treatments, such as proteasome inhibitors, immunomodulatory drugs and monoclonal antibodies, MM is characterised by multiple relapses and ultimately, the treatment of relapsed or refractory multiple myeloma (RRMM) is particularly challenging. Belamaf is a novel therapeutic approach for MM. It is a conjugate of a monoclonal antibody, Belantamab, and the toxin monomethyl auristatin F, which targets the B cell maturation antigen (BCMA). Belamaf acts on multiple levels, eliminating the aberrant plasma cells through the intracellular rapid release of the toxin, resulting in their killing and/or the induction of immunogenic cell death (ICD). After ICD induction, danger-associated molecular patterns (DAMPs) are released in the extracellular space or exposed to the surface of the dying cell. DAMPs have the ability to stimulate the immune system and enhance T cell-mediated cellular responses and ultimately achieve antitumor immune memory. In this study, the DAMPs of interest were the immunoreactive decapeptide of prothymosin α [proTα(100-109)], high mobility group box 1 protein (HMGB1) and calreticulin (CRT). The aim of the present study was to investigate the effect of Belamaf, in vitro, in human myeloma cell lines and ex vivo, in patients with MM. In the in vitro part, the effect of Belamaf was tested in the cell lines NCI-H929 and L363, which show different BCMA expression and in PBMCs, isolated from healthy donors. The cell lines and PBMCs were subjected to MTT assays to determine the IC50 value of Belamaf. We also assessed the type of cell death, after incubation with Belamaf, using Annexin V and propidium iodide (PI) staining and flow cytometry analysis. We concluded that high levels of BCMA expression are associated with greater sensitivity to Belamaf. On the other hand, in PBMCs no effect was observed after incubation with Belamaf. In the ex vivo part, fifteen newly diagnosed patients with MM received Belamaf, as part of their treatment regimen, along with lenalidomide and dexamethasone. Peripheral blood was collected before and 24 hours after administration, for two cycles of treatment. We analysed the effect of Belamaf ex vivo by determining the levels of three ICD markers. Specifically, we determined the concentration of HMGB1 in the serum and the concentration of proTα(100-109) in the plasma of patients using a commercial ELISA kit and an in-house ELISA, respectively. CRT expression was assessed in circulating tumor cells (CTCs) by flow cytometry using a multiparameter panel containing fluorochrome-conjugated antibodies against CD19, CD38, CD45 and CD56. HMGB1 levels increased significantly during the 1st cycle of treatment and to a lesser extent in the 2nd cycle. ProTα(100-109) levels also increased, but did not reach statistical significance. In the majority of patients, a significant decrease in CTCs was observed even at 24 hours after the first dose. After comparing the change in biomarkers’ levels with the response to the treatment, it was found that patients who achieved a very good partial response (VGPR) after 3 months had profound evidence of ICD induction compared to those who achieved a partial response (PR). In conclusion, Belamaf is effective against BCMA-expressing cells and a promising drug for the treatment of PM, as it rapidly induces ICD of myeloma cells in vivo and the intensity of induction is related to response to treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συνθήκες επαγωγής ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD) in vitro και σε ασθενείς με καρκίνο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημητρακοπούλου Γεωργία","Dimitrakopoulou Georgia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το πολλαπλούν μυέλωμα (ΠΜ) είναι μια ανίατη πλασματοκυτταρική δυσκρασία, κατά την οποία τα εξαλλαγμένα Β κύτταρα διηθούν τον μυελό των οστών και εκκρίνουν, σε αυξημένα επίπεδα, παραπρωτεΐνη. Αυτή μπορεί να είναι μία μη λειτουργική ανοσοσφαιρίνη ή μόνο η ελαφριά της αλυσίδα, που τελικά η συσσώρευσή της στο αίμα και τους ιστούς προκαλεί βλάβη διαφόρων οργάνων. Παρά τις θεραπείες με αναστολείς πρωτεασώματος, ανοσοτροποποιητικά φάρμακα και μονοκλωνικά αντισώματα, το ΠΜ χαρακτηρίζεται από πολλαπλές υποτροπές και τελικά, η θεραπεία του υποτροπιάζοντος ή ανθεκτικού πολλαπλού μυελώματος (RRMM) αποτελεί ιδιαίτερη πρόκληση. Το Belamaf αποτελεί μία καινοτόμος θεραπευτική προσέγγιση για το ΠΜ. Πρόκειται για ένα σύζευγμα μονοκλωνικού αντισώματος, του Belantamab, και της τοξίνης μονο-μεθυλο-αουριστατίνης F, το οποίο στοχεύει το αντιγόνο ωρίμανσης των Β κυττάρων (BCMA). Το Belamaf δρα σε πολλαπλά επίπεδα, καταστρέφοντας τα εξαλλαγμένα πλασματοκύτταρα, μέσω της ταχύτατης απελευθέρωσης της τοξίνης στο εσωτερικό του κυττάρου, με αποτέλεσμα την θανάτωσή τους και/ή την επαγωγή ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD). Μετά την επαγωγή του ICD, τα μοριακά μοτίβα που σχετίζονται με κίνδυνο (DAMPs) απελευθερώνονται στον εξωκυττάριο χώρο ή εκτίθενται στην εξωτερική επιφάνεια του κυττάρου που οδηγείται σε θάνατο. Τα DAMPs έχουν την ικανότητα να διεγείρουν το ανοσοποιητικό σύστημα και να ενισχύουν τις Τ-μεσολαβούμενες κυτταρικές αποκρίσεις και τελικά να επιτυγχάνεται αντικαρκινική ανοσολογική μνήμη. Τα DAMPs που μας απασχόλησαν ήταν το ανοσοδραστικό δεκαπεπτίδιο της προθυμοσίνης α [προΤα(100-109)], η πρωτεΐνη υψηλής κινητικότητας της ομάδας Β1 (HMGB1) και η καλρετικουλίνη (CRT). Σκοπός της παρούσας εργασίας αποτέλεσε η μελέτη της επίδρασης του Belamaf, in vitro σε ανθρώπινες μυελωματικές κυτταρικές σειρές, και ex vivo σε ασθενείς με ΠΜ. Στο in vitro μέρος, ελέγχθηκε η δράση του Belamaf στις κυτταρικές σειρές NCI-H929 και L363, οι οποίες παρουσιάζουν διαφορετική έκφραση του BCMA, αλλά και σε PBMCs, από υγιείς δότες. Οι κυτταρικές σειρές και τα PBMCs υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες MTT, για τον προσδιορισμό της τιμής IC50 του Belamaf. Επίσης, εκτιμήσαμε τον τύπο του κυτταρικού θανάτου μετά από επώαση με Belamaf, μέσω χρώσης των κυττάρων με AnnexinV και ιωδιούχο προπίδιο (PI) και ανάλυση με κυτταρομετρίας ροής. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι υψηλά επίπεδα έκφρασης του BCMA σχετίζονται με μεγαλύτερη ευαισθησία στο Belamaf. Από την άλλη στα PBMCs δεν παρατηρήθηκε κάποια επίδραση μετά από επώαση με Belamaf. Στο ex vivo μέρος, δεκαπέντε νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς με ΠΜ έλαβαν Belamaf ως μέρος του θεραπευτικού τους σχήματος, μαζί με λεναλιδομίδη και δεξαμεθαζόνη. Περιφερικό αίμα συλλέχθηκε πριν και 24 ώρες μετά τη χορήγηση, για δύο κύκλους θεραπείας. Αναλύσαμε τη δράση του Belamaf ex vivo καθορίζοντας τα επίπεδα τριών δεικτών ICD. Συγκεκριμένα, προσδιορίστηκε η συγκέντρωση της HMGB1 στον ορό και του προΤα(100-109) στο πλάσμα των ασθενών, με ένα εμπορικό kit ELISA και μία in house ELISA, αντίστοιχα. Η έκφραση της CRT αξιολογήθηκε στα κυκλοφορούντα καρκινικά κύτταρα (CTCs) με κυτταρομετρία ροής, χρησιμοποιώντας ένα πολυπαραμετρικό πάνελ, που περιείχε συζευγμένα με φθοριόχρωμα αντισώματα έναντι των CD19, CD38, CD45 και CD56. Τα επίπεδα της HMGB1 αυξήθηκαν σημαντικά κατά τον 1ο κύκλο θεραπείας και σε μικρότερο βαθμό στον 2ο κύκλο. Τα επίπεδα του προΤα(100-109) αυξήθηκαν επίσης, αλλά δεν παρουσίασαν στατιστική σημαντικότητα. Στην πλειοψηφία των ασθενών παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των CTCs, μόλις 24 ώρες μετά την πρώτη δόση του Belamaf. Μετά από σύγκριση της μεταβολής των επιπέδων των βιοδεικτών με την ανταπόκριση των ασθενών στην θεραπεία, βρέθηκε ότι οι ασθενείς με πολύ καλή μερική ανταπόκριση (VGPR) στους 3 μήνες είχαν σοβαρές ενδείξεις επαγωγής ICD σε σύγκριση με εκείνους που πέτυχαν μερική ανταπόκριση (PR). Συμπερασματικά, το Belamaf είναι αποτελεσματικό κατά των κυττάρων που εκφράζουν BCMA και ένα πολλά υποσχόμενο φάρμακο για τη θεραπεία του ΠΜ, καθώς επάγει ταχέως τον ICD των κυττάρων του μυελώματος in vivo και η ένταση της επαγωγής σχετίζεται με την ανταπόκριση στη θεραπεία.","Multiple myeloma (MM) is an incurable plasma cell dyscrasia, in which the aberrant B cells infiltrate the bone marrow and secrete, at elevated levels, paraprotein. This may be a non-functional immunoglobulin or only its light chain, whose eventual accumulation in the blood and in tissues causes organ damage. Despite the available treatments, such as proteasome inhibitors, immunomodulatory drugs and monoclonal antibodies, MM is characterised by multiple relapses and ultimately, the treatment of relapsed or refractory multiple myeloma (RRMM) is particularly challenging. Belamaf is a novel therapeutic approach for MM. It is a conjugate of a monoclonal antibody, Belantamab, and the toxin monomethyl auristatin F, which targets the B cell maturation antigen (BCMA). Belamaf acts on multiple levels, eliminating the aberrant plasma cells through the intracellular rapid release of the toxin, resulting in their killing and/or the induction of immunogenic cell death (ICD). After ICD induction, danger-associated molecular patterns (DAMPs) are released in the extracellular space or exposed to the surface of the dying cell. DAMPs have the ability to stimulate the immune system and enhance T cell-mediated cellular responses and ultimately achieve antitumor immune memory. In this study, the DAMPs of interest were the immunoreactive decapeptide of prothymosin α [proTα(100-109)], high mobility group box 1 protein (HMGB1) and calreticulin (CRT). The aim of the present study was to investigate the effect of Belamaf, in vitro, in human myeloma cell lines and ex vivo, in patients with MM. In the in vitro part, the effect of Belamaf was tested in the cell lines NCI-H929 and L363, which show different BCMA expression and in PBMCs, isolated from healthy donors. The cell lines and PBMCs were subjected to MTT assays to determine the IC50 value of Belamaf. We also assessed the type of cell death, after incubation with Belamaf, using Annexin V and propidium iodide (PI) staining and flow cytometry analysis. We concluded that high levels of BCMA expression are associated with greater sensitivity to Belamaf. On the other hand, in PBMCs no effect was observed after incubation with Belamaf. In the ex vivo part, fifteen newly diagnosed patients with MM received Belamaf, as part of their treatment regimen, along with lenalidomide and dexamethasone. Peripheral blood was collected before and 24 hours after administration, for two cycles of treatment. We analysed the effect of Belamaf ex vivo by determining the levels of three ICD markers. Specifically, we determined the concentration of HMGB1 in the serum and the concentration of proTα(100-109) in the plasma of patients using a commercial ELISA kit and an in-house ELISA, respectively. CRT expression was assessed in circulating tumor cells (CTCs) by flow cytometry using a multiparameter panel containing fluorochrome-conjugated antibodies against CD19, CD38, CD45 and CD56. HMGB1 levels increased significantly during the 1st cycle of treatment and to a lesser extent in the 2nd cycle. ProTα(100-109) levels also increased, but did not reach statistical significance. In the majority of patients, a significant decrease in CTCs was observed even at 24 hours after the first dose. After comparing the change in biomarkers’ levels with the response to the treatment, it was found that patients who achieved a very good partial response (VGPR) after 3 months had profound evidence of ICD induction compared to those who achieved a partial response (PR). In conclusion, Belamaf is effective against BCMA-expressing cells and a promising drug for the treatment of PM, as it rapidly induces ICD of myeloma cells in vivo and the intensity of induction is related to response to treatment."],"dc:identifier":["uoadl:3389363","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3389363"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Συνθήκες επαγωγής ανοσογονικού τύπου κυτταρικού θανάτου (ICD) in vitro και σε ασθενείς με καρκίνο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:27:55Z"}