{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391208"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391208","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη καταγραφής της επίπτωσης της συγγενούς σύφιλης και της κλινικοεργαστηριακής της προβολής σε μονάδες νοσηλείας νεογνών","abstract":"Εισαγωγή: Η σύφιλη είναι μια συστηματική λοίμωξη που προκαλείται από το Τρεπόνημα το ωχρό (ωχρά σπειροχαίτη - Treponema Pallidum). H κάθετη μετάδοση της νόσου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να οδηγήσει σε τερματισμό της κύησης, πρώιμο εμβρυικό θάνατο, νεογνικό θάνατο αλλά και σε συγγενή λοίμωξη, με δυνητικά υψηλό φορτίο νοσηρότητας. Παρότι η παγκόσμια επίπτωση της συγγενούς σύφιλης εμφανίζει σταθερή μικρή πτώση, παρατηρείται αύξηση των περιστατικών της νόσου στις χώρες αυξημένου εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τα τελευταία έτη δεν έχει δηλωθεί στο ecdc κρούσμα συγγενούς σύφιλης, ενώ στην καθημερινή κλινική πράξη καταγράφονται περιστατικά και υπάρχει εντύπωση αύξησης της επίπτωσης της νόσου. Σκοπός: Η καταγραφή των δημογραφικών δεδομένων και της κλινικοεργαστηρια κής προβολής των περιπτώσεων της συγγενούς σύφιλης σε νεογνά που νοσηλεύ τηκαν σε δύο μονάδες νοσηλείας Νεογνών, από το 2012 μέχρι και το 2022. Επίσης, η επιχείρηση εκτίμησης της επιδημιολογικής τάσης της επίπτωσης της νόσου, η ανίχνευση των χαμένων ευκαιριών για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση της νόσου και παράγοντες που οδηγούν σε πιθανή υπερθεραπεία των νεογνών. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη καταγραφής των περιπτώσεων νεογνών που έλαβαν θεραπεία για συγγενή σύφιλη, νοσηλευόμενα σε 2 μονάδες Νεογνών της Αθήνας (Νοσοκομείο Παίδων η Αγία Σοφία και Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου), σε βάθος δεκαετίας, από το 2012 ως το 2022. Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν τα ιστορικά 37 παιδιών που αξιολογήθηκαν με την πιθανότητα της συγγενούς σύφιλης. Η επίπτωση της πιθανής και βέβαιης νόσου φαίνεται να καταγράφει στατιστικά σημαντική αύξηση σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης (p<0.05). Η πλειονότητα αφορά νεογνά εγκύων χαμηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου(89%), με αυξημένη συχνότητα χρήσης ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών (37,8%) και συλλοίμωξη με άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα(35%), με συχνότερη την ηπατίτιδα C (32%) και την HIV λοίμωξη(8%). Ιστορικό μετανάστευσης είχε το 57%, των μητέρων, ενώ Ελληνικής καταγωγής ήταν το 43% των εγκύων. Το 62% των εγκύων δεν είχε ελεγχθεί για σύφιλη κατά τη διάρκεια της παρούσας εγκυμοσύνης, ενώ το 51% δεν είχε καμία γυναικολογική παρακολούθηση. Παραλείψεις αναφορικά με τον προγεννητικό έλεγχο και παρακολούθηση των εγκύων σημειώθηκαν στο 21,5% των περιπτώσεων. Μετά την ολοκλήρωση συλλογής του ιστορικού των μητέρων και της κλινικής και παρακλινικής διερεύνησης, στην αποδεδειγμένη/πολύ πιθανή νόσο ταξινομήθηκε το 21,6% των νεογνών, στην πιθανή νόσο το 45,9%, στην λιγότερο πιθανή νόσο το 10,8% και στην απίθανη νόσο το 21,6%. Αναδρομικά, το 78% κατατάσσεται σαν επιβεβαιωμένη ή πιθανή συγγενής σύφιλη και το 27% τωνασθενών πληροί τα ταξινομικά κριτήρια ορισμού πολύ πιθανής συγγενούς σύφιλης κατά CDC. Το 55% των νεογνών της καταγραφής ήταν ασυμπτωματικά, ενώ το 28% γεννήθηκε πρόωρα. Από τις ενδείξεις ενδομήτριας νόσου, το 36% ήταν IUGR/SGA, το 21% είχε μικροκεφαλία. Η συχνότερη από τις αιματολογικές εκδηλώσεις της νόσου ήταν η αναιμία (23%), σε συνδυασμό με θρομβοπενία (13%).Χολόσταση σημειώθηκε στο 16%, διαταραχές αιμόστασης στο 14%,αύξηση των τρανσαμινασών στο 13% και ηπατοσπληνομεγαλία στο 11%. Συχνότερη καταγεγραμμένη συννοση ρότητα ήταν το σύνδρομο στέρησης νεογνού (20%). Όσον αφορά τα ευρήματα από το ΕΝΥ, πλειοκύττωση βρέθηκε στο 20% και θετική VDRL στο 5,5%. Υπερηχογρα φικές αλλοιώσεις εγκεφάλου είχε το 16% των νεογνών, με συχνότερη την αυξημένη ηχογένεια περικοιλιακά και την ενδοκοιλιακή αιμορραγία. Δερματικές εκδηλώσεις σημειώθηκαν στο 14% των νεογνών, με συχνότερο το κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, ενώ δύο ασθενείς εμφάνισαν συφιλιδική πέμφιγα. Θετική VDRL είχε το 41% των μητέρων και το 21.5% των νεογνών, ενώ στο 13% των νεογνών και 16,5% των μητέρων παρατηρήθηκε ψευδώς θετική αρχική in-house VDRL/RPR δοκιμασία. Ψευδώς θετική in-house VDRL ΕΝΥ σημειώθηκε στο 8%. Θεραπεία με ενδοφλέβια πενικιλλίνη G έλαβε το 94%. Υπερθεραπεία (χορήγηση ενδοφλέβιας αγωγής σε παιδιά που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με εφάπαξ ενδομυϊκή χορήγηση ή να παρακολουθηθούν χωρίς να λάβουν θεραπεία) σημειώθηκε στο 30% των νεογνών, οφειλόμενη κυρίως στην αργή πρόσβαση στα στοιχεία ιστορικού της μητέ ρας (72,7%), την καθυστέρηση στην διαθεσιμότητα των ορολογικών αποτελεσμάτων από το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς (100% - μέσος όρος 9 ημέρες), την χαμηλή αξιοπιστία των εξετάσεων που διενεργούνται στις μητέρες στα εργαστήρια των νοσοκομείων και τις ψευδώς θετικές in-house δοκιμασίες στο ENY (18%). Η έκβαση των ασθενών ήταν καλή, με εξαίρεση έναν θάνατο από μικροβιαιμία. Συμπεράσματα: Καταγράφονται περιπτώσεις βέβαιης και πιθανής συγγενούς σύφιλης στη χώρα μας, με ενδείξεις στατιστικά σημαντικής αυξητικής τάσης στην επίπτωση της νόσου, υποδεικνύοντας μειωμένη καταγραφή των περιπτώσεων και καθιστώντας αναγκαία την συστηματικότερη καταγραφή σε εθνικό επίπεδο. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι έγκυες είχαν ελλιπή, λανθασμένη ή καθόλου γυναικολογική παρακολούθηση. Προβληματίζει η κακή πρόσβαση στο ιστορικό των εγκύων, η αργή επεξεργασία των δειγμάτων στο Εθνικό Κέντρο αναφοράς και η αναξιοπιστία των άμεσων in-house ορολογικών μη τρεπονημικών μεθόδων. Η πλειονότητα των νεογνών είναι ασυμπτωματικά, ενώ στα συμπτωματικά καταγράφονται οι σύμφωνες με τη διεθνή βιβλιογραφία κλινικές και εργαστηριακές πολυσυστηματικές εκδηλώσεις. Το σύνολο των νεογνών θεραπεύεται με πενικιλλίνη G και έχει κατά κανόνα καλή έκβαση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η σύφιλη είναι μια συστηματική λοίμωξη που προκαλείται από το Τρεπόνημα το ωχρό (ωχρά σπειροχαίτη - Treponema Pallidum). H κάθετη μετάδοση της νόσου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να οδηγήσει σε τερματισμό της κύησης, πρώιμο εμβρυικό θάνατο, νεογνικό θάνατο αλλά και σε συγγενή λοίμωξη, με δυνητικά υψηλό φορτίο νοσηρότητας. Παρότι η παγκόσμια επίπτωση της συγγενούς σύφιλης εμφανίζει σταθερή μικρή πτώση, παρατηρείται αύξηση των περιστατικών της νόσου στις χώρες αυξημένου εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τα τελευταία έτη δεν έχει δηλωθεί στο ecdc κρούσμα συγγενούς σύφιλης, ενώ στην καθημερινή κλινική πράξη καταγράφονται περιστατικά και υπάρχει εντύπωση αύξησης της επίπτωσης της νόσου. Σκοπός: Η καταγραφή των δημογραφικών δεδομένων και της κλινικοεργαστηρια κής προβολής των περιπτώσεων της συγγενούς σύφιλης σε νεογνά που νοσηλεύ τηκαν σε δύο μονάδες νοσηλείας Νεογνών, από το 2012 μέχρι και το 2022. Επίσης, η επιχείρηση εκτίμησης της επιδημιολογικής τάσης της επίπτωσης της νόσου, η ανίχνευση των χαμένων ευκαιριών για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση της νόσου και παράγοντες που οδηγούν σε πιθανή υπερθεραπεία των νεογνών. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη καταγραφής των περιπτώσεων νεογνών που έλαβαν θεραπεία για συγγενή σύφιλη, νοσηλευόμενα σε 2 μονάδες Νεογνών της Αθήνας (Νοσοκομείο Παίδων η Αγία Σοφία και Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου), σε βάθος δεκαετίας, από το 2012 ως το 2022. Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν τα ιστορικά 37 παιδιών που αξιολογήθηκαν με την πιθανότητα της συγγενούς σύφιλης. Η επίπτωση της πιθανής και βέβαιης νόσου φαίνεται να καταγράφει στατιστικά σημαντική αύξηση σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης (p&lt;0.05). Η πλειονότητα αφορά νεογνά εγκύων χαμηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου(89%), με αυξημένη συχνότητα χρήσης ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών (37,8%) και συλλοίμωξη με άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα(35%), με συχνότερη την ηπατίτιδα C (32%) και την HIV λοίμωξη(8%). Ιστορικό μετανάστευσης είχε το 57%, των μητέρων, ενώ Ελληνικής καταγωγής ήταν το 43% των εγκύων. Το 62% των εγκύων δεν είχε ελεγχθεί για σύφιλη κατά τη διάρκεια της παρούσας εγκυμοσύνης, ενώ το 51% δεν είχε καμία γυναικολογική παρακολούθηση. Παραλείψεις αναφορικά με τον προγεννητικό έλεγχο και παρακολούθηση των εγκύων σημειώθηκαν στο 21,5% των περιπτώσεων. Μετά την ολοκλήρωση συλλογής του ιστορικού των μητέρων και της κλινικής και παρακλινικής διερεύνησης, στην αποδεδειγμένη/πολύ πιθανή νόσο ταξινομήθηκε το 21,6% των νεογνών, στην πιθανή νόσο το 45,9%, στην λιγότερο πιθανή νόσο το 10,8% και στην απίθανη νόσο το 21,6%. Αναδρομικά, το 78% κατατάσσεται σαν επιβεβαιωμένη ή πιθανή συγγενής σύφιλη και το 27% τωνασθενών πληροί τα ταξινομικά κριτήρια ορισμού πολύ πιθανής συγγενούς σύφιλης κατά CDC. Το 55% των νεογνών της καταγραφής ήταν ασυμπτωματικά, ενώ το 28% γεννήθηκε πρόωρα. Από τις ενδείξεις ενδομήτριας νόσου, το 36% ήταν IUGR/SGA, το 21% είχε μικροκεφαλία. Η συχνότερη από τις αιματολογικές εκδηλώσεις της νόσου ήταν η αναιμία (23%), σε συνδυασμό με θρομβοπενία (13%).Χολόσταση σημειώθηκε στο 16%, διαταραχές αιμόστασης στο 14%,αύξηση των τρανσαμινασών στο 13% και ηπατοσπληνομεγαλία στο 11%. Συχνότερη καταγεγραμμένη συννοση ρότητα ήταν το σύνδρομο στέρησης νεογνού (20%). Όσον αφορά τα ευρήματα από το ΕΝΥ, πλειοκύττωση βρέθηκε στο 20% και θετική VDRL στο 5,5%. Υπερηχογρα φικές αλλοιώσεις εγκεφάλου είχε το 16% των νεογνών, με συχνότερη την αυξημένη ηχογένεια περικοιλιακά και την ενδοκοιλιακή αιμορραγία. Δερματικές εκδηλώσεις σημειώθηκαν στο 14% των νεογνών, με συχνότερο το κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, ενώ δύο ασθενείς εμφάνισαν συφιλιδική πέμφιγα. Θετική VDRL είχε το 41% των μητέρων και το 21.5% των νεογνών, ενώ στο 13% των νεογνών και 16,5% των μητέρων παρατηρήθηκε ψευδώς θετική αρχική in-house VDRL/RPR δοκιμασία. Ψευδώς θετική in-house VDRL ΕΝΥ σημειώθηκε στο 8%. Θεραπεία με ενδοφλέβια πενικιλλίνη G έλαβε το 94%. Υπερθεραπεία (χορήγηση ενδοφλέβιας αγωγής σε παιδιά που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με εφάπαξ ενδομυϊκή χορήγηση ή να παρακολουθηθούν χωρίς να λάβουν θεραπεία) σημειώθηκε στο 30% των νεογνών, οφειλόμενη κυρίως στην αργή πρόσβαση στα στοιχεία ιστορικού της μητέ ρας (72,7%), την καθυστέρηση στην διαθεσιμότητα των ορολογικών αποτελεσμάτων από το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς (100% - μέσος όρος 9 ημέρες), την χαμηλή αξιοπιστία των εξετάσεων που διενεργούνται στις μητέρες στα εργαστήρια των νοσοκομείων και τις ψευδώς θετικές in-house δοκιμασίες στο ENY (18%). Η έκβαση των ασθενών ήταν καλή, με εξαίρεση έναν θάνατο από μικροβιαιμία. Συμπεράσματα: Καταγράφονται περιπτώσεις βέβαιης και πιθανής συγγενούς σύφιλης στη χώρα μας, με ενδείξεις στατιστικά σημαντικής αυξητικής τάσης στην επίπτωση της νόσου, υποδεικνύοντας μειωμένη καταγραφή των περιπτώσεων και καθιστώντας αναγκαία την συστηματικότερη καταγραφή σε εθνικό επίπεδο. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι έγκυες είχαν ελλιπή, λανθασμένη ή καθόλου γυναικολογική παρακολούθηση. Προβληματίζει η κακή πρόσβαση στο ιστορικό των εγκύων, η αργή επεξεργασία των δειγμάτων στο Εθνικό Κέντρο αναφοράς και η αναξιοπιστία των άμεσων in-house ορολογικών μη τρεπονημικών μεθόδων. Η πλειονότητα των νεογνών είναι ασυμπτωματικά, ενώ στα συμπτωματικά καταγράφονται οι σύμφωνες με τη διεθνή βιβλιογραφία κλινικές και εργαστηριακές πολυσυστηματικές εκδηλώσεις. Το σύνολο των νεογνών θεραπεύεται με πενικιλλίνη G και έχει κατά κανόνα καλή έκβαση.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζάχος Κωνσταντίνος","Zachos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391208"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391208","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391208","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391208","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391208","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζάχος Κωνσταντίνος","Zachos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391208","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391208"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η σύφιλη είναι μια συστηματική λοίμωξη που προκαλείται από το Τρεπόνημα το ωχρό (ωχρά σπειροχαίτη - Treponema Pallidum). H κάθετη μετάδοση της νόσου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να οδηγήσει σε τερματισμό της κύησης, πρώιμο εμβρυικό θάνατο, νεογνικό θάνατο αλλά και σε συγγενή λοίμωξη, με δυνητικά υψηλό φορτίο νοσηρότητας. Παρότι η παγκόσμια επίπτωση της συγγενούς σύφιλης εμφανίζει σταθερή μικρή πτώση, παρατηρείται αύξηση των περιστατικών της νόσου στις χώρες αυξημένου εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τα τελευταία έτη δεν έχει δηλωθεί στο ecdc κρούσμα συγγενούς σύφιλης, ενώ στην καθημερινή κλινική πράξη καταγράφονται περιστατικά και υπάρχει εντύπωση αύξησης της επίπτωσης της νόσου. Σκοπός: Η καταγραφή των δημογραφικών δεδομένων και της κλινικοεργαστηρια κής προβολής των περιπτώσεων της συγγενούς σύφιλης σε νεογνά που νοσηλεύ τηκαν σε δύο μονάδες νοσηλείας Νεογνών, από το 2012 μέχρι και το 2022. Επίσης, η επιχείρηση εκτίμησης της επιδημιολογικής τάσης της επίπτωσης της νόσου, η ανίχνευση των χαμένων ευκαιριών για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση της νόσου και παράγοντες που οδηγούν σε πιθανή υπερθεραπεία των νεογνών. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη καταγραφής των περιπτώσεων νεογνών που έλαβαν θεραπεία για συγγενή σύφιλη, νοσηλευόμενα σε 2 μονάδες Νεογνών της Αθήνας (Νοσοκομείο Παίδων η Αγία Σοφία και Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου), σε βάθος δεκαετίας, από το 2012 ως το 2022. Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν τα ιστορικά 37 παιδιών που αξιολογήθηκαν με την πιθανότητα της συγγενούς σύφιλης. Η επίπτωση της πιθανής και βέβαιης νόσου φαίνεται να καταγράφει στατιστικά σημαντική αύξηση σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης (p<0.05). Η πλειονότητα αφορά νεογνά εγκύων χαμηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου(89%), με αυξημένη συχνότητα χρήσης ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών (37,8%) και συλλοίμωξη με άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα(35%), με συχνότερη την ηπατίτιδα C (32%) και την HIV λοίμωξη(8%). Ιστορικό μετανάστευσης είχε το 57%, των μητέρων, ενώ Ελληνικής καταγωγής ήταν το 43% των εγκύων. Το 62% των εγκύων δεν είχε ελεγχθεί για σύφιλη κατά τη διάρκεια της παρούσας εγκυμοσύνης, ενώ το 51% δεν είχε καμία γυναικολογική παρακολούθηση. Παραλείψεις αναφορικά με τον προγεννητικό έλεγχο και παρακολούθηση των εγκύων σημειώθηκαν στο 21,5% των περιπτώσεων. Μετά την ολοκλήρωση συλλογής του ιστορικού των μητέρων και της κλινικής και παρακλινικής διερεύνησης, στην αποδεδειγμένη/πολύ πιθανή νόσο ταξινομήθηκε το 21,6% των νεογνών, στην πιθανή νόσο το 45,9%, στην λιγότερο πιθανή νόσο το 10,8% και στην απίθανη νόσο το 21,6%. Αναδρομικά, το 78% κατατάσσεται σαν επιβεβαιωμένη ή πιθανή συγγενής σύφιλη και το 27% τωνασθενών πληροί τα ταξινομικά κριτήρια ορισμού πολύ πιθανής συγγενούς σύφιλης κατά CDC. Το 55% των νεογνών της καταγραφής ήταν ασυμπτωματικά, ενώ το 28% γεννήθηκε πρόωρα. Από τις ενδείξεις ενδομήτριας νόσου, το 36% ήταν IUGR/SGA, το 21% είχε μικροκεφαλία. Η συχνότερη από τις αιματολογικές εκδηλώσεις της νόσου ήταν η αναιμία (23%), σε συνδυασμό με θρομβοπενία (13%).Χολόσταση σημειώθηκε στο 16%, διαταραχές αιμόστασης στο 14%,αύξηση των τρανσαμινασών στο 13% και ηπατοσπληνομεγαλία στο 11%. Συχνότερη καταγεγραμμένη συννοση ρότητα ήταν το σύνδρομο στέρησης νεογνού (20%). Όσον αφορά τα ευρήματα από το ΕΝΥ, πλειοκύττωση βρέθηκε στο 20% και θετική VDRL στο 5,5%. Υπερηχογρα φικές αλλοιώσεις εγκεφάλου είχε το 16% των νεογνών, με συχνότερη την αυξημένη ηχογένεια περικοιλιακά και την ενδοκοιλιακή αιμορραγία. Δερματικές εκδηλώσεις σημειώθηκαν στο 14% των νεογνών, με συχνότερο το κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, ενώ δύο ασθενείς εμφάνισαν συφιλιδική πέμφιγα. Θετική VDRL είχε το 41% των μητέρων και το 21.5% των νεογνών, ενώ στο 13% των νεογνών και 16,5% των μητέρων παρατηρήθηκε ψευδώς θετική αρχική in-house VDRL/RPR δοκιμασία. Ψευδώς θετική in-house VDRL ΕΝΥ σημειώθηκε στο 8%. Θεραπεία με ενδοφλέβια πενικιλλίνη G έλαβε το 94%. Υπερθεραπεία (χορήγηση ενδοφλέβιας αγωγής σε παιδιά που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με εφάπαξ ενδομυϊκή χορήγηση ή να παρακολουθηθούν χωρίς να λάβουν θεραπεία) σημειώθηκε στο 30% των νεογνών, οφειλόμενη κυρίως στην αργή πρόσβαση στα στοιχεία ιστορικού της μητέ ρας (72,7%), την καθυστέρηση στην διαθεσιμότητα των ορολογικών αποτελεσμάτων από το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς (100% - μέσος όρος 9 ημέρες), την χαμηλή αξιοπιστία των εξετάσεων που διενεργούνται στις μητέρες στα εργαστήρια των νοσοκομείων και τις ψευδώς θετικές in-house δοκιμασίες στο ENY (18%). Η έκβαση των ασθενών ήταν καλή, με εξαίρεση έναν θάνατο από μικροβιαιμία. Συμπεράσματα: Καταγράφονται περιπτώσεις βέβαιης και πιθανής συγγενούς σύφιλης στη χώρα μας, με ενδείξεις στατιστικά σημαντικής αυξητικής τάσης στην επίπτωση της νόσου, υποδεικνύοντας μειωμένη καταγραφή των περιπτώσεων και καθιστώντας αναγκαία την συστηματικότερη καταγραφή σε εθνικό επίπεδο. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι έγκυες είχαν ελλιπή, λανθασμένη ή καθόλου γυναικολογική παρακολούθηση. Προβληματίζει η κακή πρόσβαση στο ιστορικό των εγκύων, η αργή επεξεργασία των δειγμάτων στο Εθνικό Κέντρο αναφοράς και η αναξιοπιστία των άμεσων in-house ορολογικών μη τρεπονημικών μεθόδων. Η πλειονότητα των νεογνών είναι ασυμπτωματικά, ενώ στα συμπτωματικά καταγράφονται οι σύμφωνες με τη διεθνή βιβλιογραφία κλινικές και εργαστηριακές πολυσυστηματικές εκδηλώσεις. Το σύνολο των νεογνών θεραπεύεται με πενικιλλίνη G και έχει κατά κανόνα καλή έκβαση.","Introduction: Syphilis is a chronic systematic infection, caused by Treponema Pallidum. Vertical transmission of the disease can lead to fetal loss, stillbirth, neonatal death, or result to congenital disease, with potentially high morbidity burden. Although congenital syphilis’ global incidence rates decline, case rates seem to rise in high income countries. In Greece, congenital syphilis seems to be underreported, despite the impression among clinicians of an increasing disease incidence. Object: The aim of this study is to describe the demographic characteristics, clinical and laboratory profile of congenital syphilis cases, among hospitalized neonates in two NICU units in Athens, Greece, from 2012 to 2022. Furthermore, to estimate on the epidemiological trend regarding the incidence of the disease and screen the missed opportunities for the prevention and in time diagnosis of the disease. Finally, to search for overtreated patients and define probable causes. Results: Thirty-seven (37) cases of evaluated children for congenital syphilis were studied. There seems to be a statistically significant increasing incidence (p < 0.05) of the disease the last years. Most of the children were born to low socioeconomic status mothers (89%) with common use of intravenous drug use (37.8%). Coinfection with other sexually transmitted diseases was common (35%), predominantly with HCV (32%) and HIV infection (8%). Among mothers, 57% had a history of migration and 43% were of Greek origin. Sixty two percent of the mothers were not evaluated for syphilis during pregnancy, whereas 51% did not receive any prenatal care. In 21.5% percent of the cases, bad observation practices during pregnancy resulted to missed opportunities for timely diagnosis. After final data collection, regarding the history of the pregnant women, clinical and laboratory patients’ data, and syphilis serology, 21,6% of the neonatal cases were as proven/highly probable congenital syphilis cases, 45,9% as possible, 10,8% as less likely and 21,6% as unlikely. Finally, 78% of neonates had confirmed or possible congenital syphilis and 27% of the cases were classified as probable congenital syphilis, according to the CDC case definition for congenital syphilis. Fifty-five percent of the cases were asymptomatic, while 28% were born premature. The most common indications of intrauterine disease were IUGR/SGA (36%) and microcephaly. Anemia (23%), combined with thrombocytopenia in 13% of the cases, was the most common hematopoietic system manifestation. Regarding the gastrointestinal pathologies, cholestasis (16%), bleeding disorders (14%), transaminitis14%) and hepatosplenomegaly (11%) were observed. The most common comorbidity was neonatal absence syndrome (20%). CSF pleocytosis (20%) and VDRL CSFpositivity (5.5%) were also documented. 16% of the cases had some kind of brain ultrasound abnormalities (increased periventricular echogenicity and intraventricular hemorrhage were the most common). Skin manifestations were described on 14% (most commonly maculopapular rash, two cases of pemphigus). Forty-one percent of the mothers and 21.5% of the neonates had positive VDRL, while 13% of the neonates and 16.5% of the mothers had a false positive in house VDRL/RPR reaction at admission. IgM antibodies were present in 11% of the cases. False positive in - house CSF VDRL serology was documented in 8% of neonates. Ninety-four percent of the cases was treated with intravenous aqueous crystalline penicillin G, one patient received a single intramuscular benzathine penicillin G, while one neonate received no treatment and was followed-up. Overtreatment (intravenous therapy for children that could receive a single intramuscular dose or be monitored without receiving any treatment) was documented in 30% of the patients and was primarily due to late access to mother’s history of past syphilis infection and treatment (72.5%), the late serologic evaluation turnaround time by the national reference center (100%, mean turnaround time: 9 days), the false positive in house methods (10%), the low credibility of in – house mother’s serology and the false positive in-house neonatal CSF exams. The patient’s outcome was favorable; one patient, however died of bacteremia. Conclusion: Highly probable and possible congenital syphilis cases are documented in this study, with an increasing epidemiological incidence trend, underlying underreporting of the cases and the need for a more systematic national recording. Most pregnant women had no prenatal care and were either not tested, or wrongly tested for syphilis. Concerns have risen about the access to maternal history, the late turnaround time of the exams sent to National Reference Center and the incredibility of in-house non treponemal assays. Most of the neonates were asymptomatic, while multisystemic clinical and laboratory manifestations were documented, in accordance with the existing literature. All the children were treated with penicillin, with a favorable outcome."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη καταγραφής της επίπτωσης της συγγενούς σύφιλης και της κλινικοεργαστηριακής της προβολής σε μονάδες νοσηλείας νεογνών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζάχος Κωνσταντίνος","Zachos Konstantinos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η σύφιλη είναι μια συστηματική λοίμωξη που προκαλείται από το Τρεπόνημα το ωχρό (ωχρά σπειροχαίτη - Treponema Pallidum). H κάθετη μετάδοση της νόσου κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να οδηγήσει σε τερματισμό της κύησης, πρώιμο εμβρυικό θάνατο, νεογνικό θάνατο αλλά και σε συγγενή λοίμωξη, με δυνητικά υψηλό φορτίο νοσηρότητας. Παρότι η παγκόσμια επίπτωση της συγγενούς σύφιλης εμφανίζει σταθερή μικρή πτώση, παρατηρείται αύξηση των περιστατικών της νόσου στις χώρες αυξημένου εισοδήματος. Στην Ελλάδα, τα τελευταία έτη δεν έχει δηλωθεί στο ecdc κρούσμα συγγενούς σύφιλης, ενώ στην καθημερινή κλινική πράξη καταγράφονται περιστατικά και υπάρχει εντύπωση αύξησης της επίπτωσης της νόσου. Σκοπός: Η καταγραφή των δημογραφικών δεδομένων και της κλινικοεργαστηρια κής προβολής των περιπτώσεων της συγγενούς σύφιλης σε νεογνά που νοσηλεύ τηκαν σε δύο μονάδες νοσηλείας Νεογνών, από το 2012 μέχρι και το 2022. Επίσης, η επιχείρηση εκτίμησης της επιδημιολογικής τάσης της επίπτωσης της νόσου, η ανίχνευση των χαμένων ευκαιριών για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση της νόσου και παράγοντες που οδηγούν σε πιθανή υπερθεραπεία των νεογνών. Μέθοδος: Αναδρομική μελέτη καταγραφής των περιπτώσεων νεογνών που έλαβαν θεραπεία για συγγενή σύφιλη, νοσηλευόμενα σε 2 μονάδες Νεογνών της Αθήνας (Νοσοκομείο Παίδων η Αγία Σοφία και Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου), σε βάθος δεκαετίας, από το 2012 ως το 2022. Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν τα ιστορικά 37 παιδιών που αξιολογήθηκαν με την πιθανότητα της συγγενούς σύφιλης. Η επίπτωση της πιθανής και βέβαιης νόσου φαίνεται να καταγράφει στατιστικά σημαντική αύξηση σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης (p<0.05). Η πλειονότητα αφορά νεογνά εγκύων χαμηλού κοινωνικοοικονομικού επιπέδου(89%), με αυξημένη συχνότητα χρήσης ενδοφλέβιων ναρκωτικών ουσιών (37,8%) και συλλοίμωξη με άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα(35%), με συχνότερη την ηπατίτιδα C (32%) και την HIV λοίμωξη(8%). Ιστορικό μετανάστευσης είχε το 57%, των μητέρων, ενώ Ελληνικής καταγωγής ήταν το 43% των εγκύων. Το 62% των εγκύων δεν είχε ελεγχθεί για σύφιλη κατά τη διάρκεια της παρούσας εγκυμοσύνης, ενώ το 51% δεν είχε καμία γυναικολογική παρακολούθηση. Παραλείψεις αναφορικά με τον προγεννητικό έλεγχο και παρακολούθηση των εγκύων σημειώθηκαν στο 21,5% των περιπτώσεων. Μετά την ολοκλήρωση συλλογής του ιστορικού των μητέρων και της κλινικής και παρακλινικής διερεύνησης, στην αποδεδειγμένη/πολύ πιθανή νόσο ταξινομήθηκε το 21,6% των νεογνών, στην πιθανή νόσο το 45,9%, στην λιγότερο πιθανή νόσο το 10,8% και στην απίθανη νόσο το 21,6%. Αναδρομικά, το 78% κατατάσσεται σαν επιβεβαιωμένη ή πιθανή συγγενής σύφιλη και το 27% τωνασθενών πληροί τα ταξινομικά κριτήρια ορισμού πολύ πιθανής συγγενούς σύφιλης κατά CDC. Το 55% των νεογνών της καταγραφής ήταν ασυμπτωματικά, ενώ το 28% γεννήθηκε πρόωρα. Από τις ενδείξεις ενδομήτριας νόσου, το 36% ήταν IUGR/SGA, το 21% είχε μικροκεφαλία. Η συχνότερη από τις αιματολογικές εκδηλώσεις της νόσου ήταν η αναιμία (23%), σε συνδυασμό με θρομβοπενία (13%).Χολόσταση σημειώθηκε στο 16%, διαταραχές αιμόστασης στο 14%,αύξηση των τρανσαμινασών στο 13% και ηπατοσπληνομεγαλία στο 11%. Συχνότερη καταγεγραμμένη συννοση ρότητα ήταν το σύνδρομο στέρησης νεογνού (20%). Όσον αφορά τα ευρήματα από το ΕΝΥ, πλειοκύττωση βρέθηκε στο 20% και θετική VDRL στο 5,5%. Υπερηχογρα φικές αλλοιώσεις εγκεφάλου είχε το 16% των νεογνών, με συχνότερη την αυξημένη ηχογένεια περικοιλιακά και την ενδοκοιλιακή αιμορραγία. Δερματικές εκδηλώσεις σημειώθηκαν στο 14% των νεογνών, με συχνότερο το κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, ενώ δύο ασθενείς εμφάνισαν συφιλιδική πέμφιγα. Θετική VDRL είχε το 41% των μητέρων και το 21.5% των νεογνών, ενώ στο 13% των νεογνών και 16,5% των μητέρων παρατηρήθηκε ψευδώς θετική αρχική in-house VDRL/RPR δοκιμασία. Ψευδώς θετική in-house VDRL ΕΝΥ σημειώθηκε στο 8%. Θεραπεία με ενδοφλέβια πενικιλλίνη G έλαβε το 94%. Υπερθεραπεία (χορήγηση ενδοφλέβιας αγωγής σε παιδιά που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με εφάπαξ ενδομυϊκή χορήγηση ή να παρακολουθηθούν χωρίς να λάβουν θεραπεία) σημειώθηκε στο 30% των νεογνών, οφειλόμενη κυρίως στην αργή πρόσβαση στα στοιχεία ιστορικού της μητέ ρας (72,7%), την καθυστέρηση στην διαθεσιμότητα των ορολογικών αποτελεσμάτων από το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς (100% - μέσος όρος 9 ημέρες), την χαμηλή αξιοπιστία των εξετάσεων που διενεργούνται στις μητέρες στα εργαστήρια των νοσοκομείων και τις ψευδώς θετικές in-house δοκιμασίες στο ENY (18%). Η έκβαση των ασθενών ήταν καλή, με εξαίρεση έναν θάνατο από μικροβιαιμία. Συμπεράσματα: Καταγράφονται περιπτώσεις βέβαιης και πιθανής συγγενούς σύφιλης στη χώρα μας, με ενδείξεις στατιστικά σημαντικής αυξητικής τάσης στην επίπτωση της νόσου, υποδεικνύοντας μειωμένη καταγραφή των περιπτώσεων και καθιστώντας αναγκαία την συστηματικότερη καταγραφή σε εθνικό επίπεδο. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι έγκυες είχαν ελλιπή, λανθασμένη ή καθόλου γυναικολογική παρακολούθηση. Προβληματίζει η κακή πρόσβαση στο ιστορικό των εγκύων, η αργή επεξεργασία των δειγμάτων στο Εθνικό Κέντρο αναφοράς και η αναξιοπιστία των άμεσων in-house ορολογικών μη τρεπονημικών μεθόδων. Η πλειονότητα των νεογνών είναι ασυμπτωματικά, ενώ στα συμπτωματικά καταγράφονται οι σύμφωνες με τη διεθνή βιβλιογραφία κλινικές και εργαστηριακές πολυσυστηματικές εκδηλώσεις. Το σύνολο των νεογνών θεραπεύεται με πενικιλλίνη G και έχει κατά κανόνα καλή έκβαση.","Introduction: Syphilis is a chronic systematic infection, caused by Treponema Pallidum. Vertical transmission of the disease can lead to fetal loss, stillbirth, neonatal death, or result to congenital disease, with potentially high morbidity burden. Although congenital syphilis’ global incidence rates decline, case rates seem to rise in high income countries. In Greece, congenital syphilis seems to be underreported, despite the impression among clinicians of an increasing disease incidence. Object: The aim of this study is to describe the demographic characteristics, clinical and laboratory profile of congenital syphilis cases, among hospitalized neonates in two NICU units in Athens, Greece, from 2012 to 2022. Furthermore, to estimate on the epidemiological trend regarding the incidence of the disease and screen the missed opportunities for the prevention and in time diagnosis of the disease. Finally, to search for overtreated patients and define probable causes. Results: Thirty-seven (37) cases of evaluated children for congenital syphilis were studied. There seems to be a statistically significant increasing incidence (p < 0.05) of the disease the last years. Most of the children were born to low socioeconomic status mothers (89%) with common use of intravenous drug use (37.8%). Coinfection with other sexually transmitted diseases was common (35%), predominantly with HCV (32%) and HIV infection (8%). Among mothers, 57% had a history of migration and 43% were of Greek origin. Sixty two percent of the mothers were not evaluated for syphilis during pregnancy, whereas 51% did not receive any prenatal care. In 21.5% percent of the cases, bad observation practices during pregnancy resulted to missed opportunities for timely diagnosis. After final data collection, regarding the history of the pregnant women, clinical and laboratory patients’ data, and syphilis serology, 21,6% of the neonatal cases were as proven/highly probable congenital syphilis cases, 45,9% as possible, 10,8% as less likely and 21,6% as unlikely. Finally, 78% of neonates had confirmed or possible congenital syphilis and 27% of the cases were classified as probable congenital syphilis, according to the CDC case definition for congenital syphilis. Fifty-five percent of the cases were asymptomatic, while 28% were born premature. The most common indications of intrauterine disease were IUGR/SGA (36%) and microcephaly. Anemia (23%), combined with thrombocytopenia in 13% of the cases, was the most common hematopoietic system manifestation. Regarding the gastrointestinal pathologies, cholestasis (16%), bleeding disorders (14%), transaminitis14%) and hepatosplenomegaly (11%) were observed. The most common comorbidity was neonatal absence syndrome (20%). CSF pleocytosis (20%) and VDRL CSFpositivity (5.5%) were also documented. 16% of the cases had some kind of brain ultrasound abnormalities (increased periventricular echogenicity and intraventricular hemorrhage were the most common). Skin manifestations were described on 14% (most commonly maculopapular rash, two cases of pemphigus). Forty-one percent of the mothers and 21.5% of the neonates had positive VDRL, while 13% of the neonates and 16.5% of the mothers had a false positive in house VDRL/RPR reaction at admission. IgM antibodies were present in 11% of the cases. False positive in - house CSF VDRL serology was documented in 8% of neonates. Ninety-four percent of the cases was treated with intravenous aqueous crystalline penicillin G, one patient received a single intramuscular benzathine penicillin G, while one neonate received no treatment and was followed-up. Overtreatment (intravenous therapy for children that could receive a single intramuscular dose or be monitored without receiving any treatment) was documented in 30% of the patients and was primarily due to late access to mother’s history of past syphilis infection and treatment (72.5%), the late serologic evaluation turnaround time by the national reference center (100%, mean turnaround time: 9 days), the false positive in house methods (10%), the low credibility of in – house mother’s serology and the false positive in-house neonatal CSF exams. The patient’s outcome was favorable; one patient, however died of bacteremia. Conclusion: Highly probable and possible congenital syphilis cases are documented in this study, with an increasing epidemiological incidence trend, underlying underreporting of the cases and the need for a more systematic national recording. Most pregnant women had no prenatal care and were either not tested, or wrongly tested for syphilis. Concerns have risen about the access to maternal history, the late turnaround time of the exams sent to National Reference Center and the incredibility of in-house non treponemal assays. Most of the neonates were asymptomatic, while multisystemic clinical and laboratory manifestations were documented, in accordance with the existing literature. All the children were treated with penicillin, with a favorable outcome."],"dc:identifier":["uoadl:3391208","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391208"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη καταγραφής της επίπτωσης της συγγενούς σύφιλης και της κλινικοεργαστηριακής της προβολής σε μονάδες νοσηλείας νεογνών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:21Z"}