{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391213"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391213","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Ιδέα του Αγαθού στον Πλάτωνα και η Έννοια του Θεού στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη","abstract":"Η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία διερευνά την έννοια του θεού που συναντάμε σε δύο φιλοσόφους, οι οποίοι βρίσκονται κοντά μεταξύ τους στο εννοιολογικό κοσμοείδωλο. Όσο και αν στον Πλάτωνα η ιδέα του Αγαθού αποτελεί την υπέρτατη αρχή χωρίς να είναι ο θεός έτσι όπως τον εννοούμε σήμερα, ενώ στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη έχουμε τον χριστιανικό ορθόδοξο θεό· παρόλα αυτά η φιλοσοφική προσέγγιση που συντελείται από τους δύο, επιτρέπει μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγκλιση μεταξύ των θεωριών τους. Στην περίπτωση του Πλάτωνα εξετάζονται τρία έργα του, η 'Πολιτεία', ο 'Παρμενίδης' και ο 'Τίμαιος', όπου εντοπίζονται η ‘ιδέα του Αγαθού’, το ‘Ένα’ και η ‘Υποδοχή’. Αυτή η υπέρτατη λοιπόν αρχή στον Πλάτωνα αντιστοιχεί στην έννοια του φωτός, το οποίο αποτελεί την προϋπόθεση του οράν αλλά και την αιτία των όντων. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο πλατωνικός θεός είναι το ορατό φως το οποίο για να ιδωθεί απαιτεί από το υποκείμενο να γίνει άξιο του φωτός. Η προσέγγιση τώρα του Διονυσίου Αρεοπαγίτη θεμελιώνεται στην πλατωνική βάση, αλλά προσδιορίζει τον θεό ακόμα πιο απρόσιτα. Για τον Διονύσιο ο θεός πλέον γίνεται το αόρατο φως και ο τρόπος προσέγγισής Του, απαιτεί από το υποκείμενο την αξιακή ‘τύφλωσή’ του. Δηλαδή, το ορατό ως ζητούμενο γίνεται το σκοτάδι. Πρόκειται για την γνώση της αγνωσίας, ως μια αντίληψη του ότι το εμπόδιο προς την θέαση του θεού είναι ο ίδιος ο εαυτός. Αυτή η προσέγγιση διέπεται από έναν μυστικό νεοπλατωνισμό, που συνδέεται όμως έντονα από το χριστιανικό ορθόδοξο πλαίσιο που μετουσιώνει την γνώση σε πίστη.","abstract_html":"Η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία διερευνά την έννοια του θεού που συναντάμε σε δύο φιλοσόφους, οι οποίοι βρίσκονται κοντά μεταξύ τους στο εννοιολογικό κοσμοείδωλο. Όσο και αν στον Πλάτωνα η ιδέα του Αγαθού αποτελεί την υπέρτατη αρχή χωρίς να είναι ο θεός έτσι όπως τον εννοούμε σήμερα, ενώ στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη έχουμε τον χριστιανικό ορθόδοξο θεό· παρόλα αυτά η φιλοσοφική προσέγγιση που συντελείται από τους δύο, επιτρέπει μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγκλιση μεταξύ των θεωριών τους. Στην περίπτωση του Πλάτωνα εξετάζονται τρία έργα του, η &#x27;Πολιτεία&#x27;, ο &#x27;Παρμενίδης&#x27; και ο &#x27;Τίμαιος&#x27;, όπου εντοπίζονται η ‘ιδέα του Αγαθού’, το ‘Ένα’ και η ‘Υποδοχή’. Αυτή η υπέρτατη λοιπόν αρχή στον Πλάτωνα αντιστοιχεί στην έννοια του φωτός, το οποίο αποτελεί την προϋπόθεση του οράν αλλά και την αιτία των όντων. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο πλατωνικός θεός είναι το ορατό φως το οποίο για να ιδωθεί απαιτεί από το υποκείμενο να γίνει άξιο του φωτός. Η προσέγγιση τώρα του Διονυσίου Αρεοπαγίτη θεμελιώνεται στην πλατωνική βάση, αλλά προσδιορίζει τον θεό ακόμα πιο απρόσιτα. Για τον Διονύσιο ο θεός πλέον γίνεται το αόρατο φως και ο τρόπος προσέγγισής Του, απαιτεί από το υποκείμενο την αξιακή ‘τύφλωσή’ του. Δηλαδή, το ορατό ως ζητούμενο γίνεται το σκοτάδι. Πρόκειται για την γνώση της αγνωσίας, ως μια αντίληψη του ότι το εμπόδιο προς την θέαση του θεού είναι ο ίδιος ο εαυτός. Αυτή η προσέγγιση διέπεται από έναν μυστικό νεοπλατωνισμό, που συνδέεται όμως έντονα από το χριστιανικό ορθόδοξο πλαίσιο που μετουσιώνει την γνώση σε πίστη.","abstract_has_math":false,"creators":["Λαπαρίδης Κωνσταντίνος","Laparidis Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:21Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391213"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391213","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391213","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391213","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391213","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαπαρίδης Κωνσταντίνος","Laparidis Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391213","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391213"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία διερευνά την έννοια του θεού που συναντάμε σε δύο φιλοσόφους, οι οποίοι βρίσκονται κοντά μεταξύ τους στο εννοιολογικό κοσμοείδωλο. Όσο και αν στον Πλάτωνα η ιδέα του Αγαθού αποτελεί την υπέρτατη αρχή χωρίς να είναι ο θεός έτσι όπως τον εννοούμε σήμερα, ενώ στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη έχουμε τον χριστιανικό ορθόδοξο θεό· παρόλα αυτά η φιλοσοφική προσέγγιση που συντελείται από τους δύο, επιτρέπει μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγκλιση μεταξύ των θεωριών τους. Στην περίπτωση του Πλάτωνα εξετάζονται τρία έργα του, η 'Πολιτεία', ο 'Παρμενίδης' και ο 'Τίμαιος', όπου εντοπίζονται η ‘ιδέα του Αγαθού’, το ‘Ένα’ και η ‘Υποδοχή’. Αυτή η υπέρτατη λοιπόν αρχή στον Πλάτωνα αντιστοιχεί στην έννοια του φωτός, το οποίο αποτελεί την προϋπόθεση του οράν αλλά και την αιτία των όντων. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο πλατωνικός θεός είναι το ορατό φως το οποίο για να ιδωθεί απαιτεί από το υποκείμενο να γίνει άξιο του φωτός. Η προσέγγιση τώρα του Διονυσίου Αρεοπαγίτη θεμελιώνεται στην πλατωνική βάση, αλλά προσδιορίζει τον θεό ακόμα πιο απρόσιτα. Για τον Διονύσιο ο θεός πλέον γίνεται το αόρατο φως και ο τρόπος προσέγγισής Του, απαιτεί από το υποκείμενο την αξιακή ‘τύφλωσή’ του. Δηλαδή, το ορατό ως ζητούμενο γίνεται το σκοτάδι. Πρόκειται για την γνώση της αγνωσίας, ως μια αντίληψη του ότι το εμπόδιο προς την θέαση του θεού είναι ο ίδιος ο εαυτός. Αυτή η προσέγγιση διέπεται από έναν μυστικό νεοπλατωνισμό, που συνδέεται όμως έντονα από το χριστιανικό ορθόδοξο πλαίσιο που μετουσιώνει την γνώση σε πίστη.","This particular thesis explores the concept of god found in two philosophers, who are close to each other in the conceptual worldview. Although in Plato the idea of the Good is the supreme principle without being the god as we understand him today, while in Dionysius the Areopagite we have the Christian orthodox god; nevertheless, the philosophical approach carried out by the two allows for a very interesting convergence between their theories. In the case of Plato, three of his works are examined, the 'Republic', 'Parmenides' and 'Timaeus', where the 'idea of the Good', the 'One' and the 'Reception' are found. So this supreme principle in Plato corresponds to the concept of light, which is the condition of the viewing, but also the cause of beings. The crucial point is that the Platonic god is the visible light, which in order to be seen requires the subject to become worthy of the light. The approach of Dionysius the Areopagite is founded on the Platonic basis, but defines the god even more inaccessible. For Dionysius, the god now becomes the invisible light and the way of approaching Him, requires from the subject to become 'blindness'. That is, the visible as desired becomes darkness. It is about the knowledge of ignorance, as a realization that the obstacle to seeing God is the self itself. This approach is governed by a mystical Neo-Platonism, which is however strongly linked by the Christian orthodox framework which transforms knowledge into faith."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Ιδέα του Αγαθού στον Πλάτωνα και η Έννοια του Θεού στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαπαρίδης Κωνσταντίνος","Laparidis Konstantinos"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η συγκεκριμένη διπλωματική εργασία διερευνά την έννοια του θεού που συναντάμε σε δύο φιλοσόφους, οι οποίοι βρίσκονται κοντά μεταξύ τους στο εννοιολογικό κοσμοείδωλο. Όσο και αν στον Πλάτωνα η ιδέα του Αγαθού αποτελεί την υπέρτατη αρχή χωρίς να είναι ο θεός έτσι όπως τον εννοούμε σήμερα, ενώ στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη έχουμε τον χριστιανικό ορθόδοξο θεό· παρόλα αυτά η φιλοσοφική προσέγγιση που συντελείται από τους δύο, επιτρέπει μια πολύ ενδιαφέρουσα σύγκλιση μεταξύ των θεωριών τους. Στην περίπτωση του Πλάτωνα εξετάζονται τρία έργα του, η 'Πολιτεία', ο 'Παρμενίδης' και ο 'Τίμαιος', όπου εντοπίζονται η ‘ιδέα του Αγαθού’, το ‘Ένα’ και η ‘Υποδοχή’. Αυτή η υπέρτατη λοιπόν αρχή στον Πλάτωνα αντιστοιχεί στην έννοια του φωτός, το οποίο αποτελεί την προϋπόθεση του οράν αλλά και την αιτία των όντων. Το κρίσιμο σημείο είναι ότι ο πλατωνικός θεός είναι το ορατό φως το οποίο για να ιδωθεί απαιτεί από το υποκείμενο να γίνει άξιο του φωτός. Η προσέγγιση τώρα του Διονυσίου Αρεοπαγίτη θεμελιώνεται στην πλατωνική βάση, αλλά προσδιορίζει τον θεό ακόμα πιο απρόσιτα. Για τον Διονύσιο ο θεός πλέον γίνεται το αόρατο φως και ο τρόπος προσέγγισής Του, απαιτεί από το υποκείμενο την αξιακή ‘τύφλωσή’ του. Δηλαδή, το ορατό ως ζητούμενο γίνεται το σκοτάδι. Πρόκειται για την γνώση της αγνωσίας, ως μια αντίληψη του ότι το εμπόδιο προς την θέαση του θεού είναι ο ίδιος ο εαυτός. Αυτή η προσέγγιση διέπεται από έναν μυστικό νεοπλατωνισμό, που συνδέεται όμως έντονα από το χριστιανικό ορθόδοξο πλαίσιο που μετουσιώνει την γνώση σε πίστη.","This particular thesis explores the concept of god found in two philosophers, who are close to each other in the conceptual worldview. Although in Plato the idea of the Good is the supreme principle without being the god as we understand him today, while in Dionysius the Areopagite we have the Christian orthodox god; nevertheless, the philosophical approach carried out by the two allows for a very interesting convergence between their theories. In the case of Plato, three of his works are examined, the 'Republic', 'Parmenides' and 'Timaeus', where the 'idea of the Good', the 'One' and the 'Reception' are found. So this supreme principle in Plato corresponds to the concept of light, which is the condition of the viewing, but also the cause of beings. The crucial point is that the Platonic god is the visible light, which in order to be seen requires the subject to become worthy of the light. The approach of Dionysius the Areopagite is founded on the Platonic basis, but defines the god even more inaccessible. For Dionysius, the god now becomes the invisible light and the way of approaching Him, requires from the subject to become 'blindness'. That is, the visible as desired becomes darkness. It is about the knowledge of ignorance, as a realization that the obstacle to seeing God is the self itself. This approach is governed by a mystical Neo-Platonism, which is however strongly linked by the Christian orthodox framework which transforms knowledge into faith."],"dc:identifier":["uoadl:3391213","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391213"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η Ιδέα του Αγαθού στον Πλάτωνα και η Έννοια του Θεού στον Διονύσιο Αρεοπαγίτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:21Z"}