{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391247"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391247","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κλινική σημασία της λοβεκτομής έναντι της τμηματεκτομής σε στάδιο Ι ΜΜΚΠ","abstract":"Ο καρκίνος του πνεύμονα κατατάσσεται ως η πιο θανατηφόρος κακοήθεια παγκοσμίως. Η χειρουργική εκτομή του μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα στα αρχικά στάδια συμβάλει στην ευνοϊκότερη πρόγνωση των ασθενών. Η λοβεκτομή με συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό αποτελεί παραδοσιακά τη χειρουργική θεραπεία εκλογής στα εξαιρέσιμα στάδια. Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης συνεπάγεται υψηλό ποσοστό υπερηλίκων με καρκίνο του πνεύμονα, οι οποίοι συχνά εμφανίζουν συννοσηρότητες και μείωση των καρδιοαναπνευστικών εφεδρειών. Η πρόοδος της ιατρικής τεχνολογίας συνεισφέρει στην πρώιμη διάγνωση μικρότερων σε διαστάσεις πνευμονικών όγκων. Τα νέα αυτά δεδομένα ενισχύουν την τάση προς υιοθέτηση περιορισμένων εκτομών υπό προϋποθέσεις, όπως η τμηματεκτομή, για διατήρηση επαρκούς λειτουργικού πνευμονικού παρεγχύματος. Πρόσφατες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες εξέτασαν τη μη κατωτερότητα της τμηματεκτομής έναντι της λοβεκτομής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ. Η πολυπληθέστερη διεξήχθη στην Ιαπωνία συμπεριλαμβανομένου άνω των 1000 ασθενών. Βασικά κριτήρια ένταξης αποτέλεσαν η παρουσία περιφερικού όγκου διαμέτρου έως και 2 εκ., με συμπαγές τμήμα >50% του όγκου, άνευ λεμφαδενικής νόσου. Η συνολική 5-ετής επιβίωση ανήλθε σε 94.3% κατόπιν τμηματεκτομής έναντι 91.1% κατόπιν λοβεκτομής. Από την άλλη, το ποσοστό τοπικής υποτροπής ασθενών με τμηματεκτομή ήταν 10.5%, ενώ με λοβεκτομή 5.4%. Συνεπώς, αναδείχθηκε το όφελος στην επιβίωση μετά από τμηματεκτομή για όγκους έως 2εκ. Αφορμής δοθείσης, μελετήσαμε 40 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου Ι που χειρουργήθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ´´Αττικόν´´. Οι 13 είχαν υποβληθεί σε τμηματεκτομή και 27 σε λοβεκτομή. Η 5ετής επιβίωση ανήλθε στο 84% μετά από τμηματεκτομή και στο 74% μετά από λοβεκτομή. Ο κίνδυνος υποτροπής μετά από τμηματεκτομή έφθασε να είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος συγκριτικά με τη λοβεκτομή. Τα αποτελέσματα αυτά συνάδουν με τα αντίστοιχα της Ιαπωνικής μελέτης, παρά το γεγονός ότι στην ομάδα της τμηματεκτομής περιλαμβάνονταν και ασθενείς με όγκους >2εκ. Συμπερασματικά, οι ασθενείς επωφελούνται από την τμηματεκτομή, ειδικά όταν επιστρατεύεται υπό προϋποθέσεις, ενώ η λοβεκτομή παραμένει γενικά το χειρουργείο εκλογής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ.","abstract_html":"Ο καρκίνος του πνεύμονα κατατάσσεται ως η πιο θανατηφόρος κακοήθεια παγκοσμίως. Η χειρουργική εκτομή του μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα στα αρχικά στάδια συμβάλει στην ευνοϊκότερη πρόγνωση των ασθενών. Η λοβεκτομή με συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό αποτελεί παραδοσιακά τη χειρουργική θεραπεία εκλογής στα εξαιρέσιμα στάδια. Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης συνεπάγεται υψηλό ποσοστό υπερηλίκων με καρκίνο του πνεύμονα, οι οποίοι συχνά εμφανίζουν συννοσηρότητες και μείωση των καρδιοαναπνευστικών εφεδρειών. Η πρόοδος της ιατρικής τεχνολογίας συνεισφέρει στην πρώιμη διάγνωση μικρότερων σε διαστάσεις πνευμονικών όγκων. Τα νέα αυτά δεδομένα ενισχύουν την τάση προς υιοθέτηση περιορισμένων εκτομών υπό προϋποθέσεις, όπως η τμηματεκτομή, για διατήρηση επαρκούς λειτουργικού πνευμονικού παρεγχύματος. Πρόσφατες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες εξέτασαν τη μη κατωτερότητα της τμηματεκτομής έναντι της λοβεκτομής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ. Η πολυπληθέστερη διεξήχθη στην Ιαπωνία συμπεριλαμβανομένου άνω των 1000 ασθενών. Βασικά κριτήρια ένταξης αποτέλεσαν η παρουσία περιφερικού όγκου διαμέτρου έως και 2 εκ., με συμπαγές τμήμα &gt;50% του όγκου, άνευ λεμφαδενικής νόσου. Η συνολική 5-ετής επιβίωση ανήλθε σε 94.3% κατόπιν τμηματεκτομής έναντι 91.1% κατόπιν λοβεκτομής. Από την άλλη, το ποσοστό τοπικής υποτροπής ασθενών με τμηματεκτομή ήταν 10.5%, ενώ με λοβεκτομή 5.4%. Συνεπώς, αναδείχθηκε το όφελος στην επιβίωση μετά από τμηματεκτομή για όγκους έως 2εκ. Αφορμής δοθείσης, μελετήσαμε 40 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου Ι που χειρουργήθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ´´Αττικόν´´. Οι 13 είχαν υποβληθεί σε τμηματεκτομή και 27 σε λοβεκτομή. Η 5ετής επιβίωση ανήλθε στο 84% μετά από τμηματεκτομή και στο 74% μετά από λοβεκτομή. Ο κίνδυνος υποτροπής μετά από τμηματεκτομή έφθασε να είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος συγκριτικά με τη λοβεκτομή. Τα αποτελέσματα αυτά συνάδουν με τα αντίστοιχα της Ιαπωνικής μελέτης, παρά το γεγονός ότι στην ομάδα της τμηματεκτομής περιλαμβάνονταν και ασθενείς με όγκους &gt;2εκ. Συμπερασματικά, οι ασθενείς επωφελούνται από την τμηματεκτομή, ειδικά όταν επιστρατεύεται υπό προϋποθέσεις, ενώ η λοβεκτομή παραμένει γενικά το χειρουργείο εκλογής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ.","abstract_has_math":false,"creators":["Κυρίτσης Ιωάννης","Kyritsis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391247"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391247","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391247","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391247","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391247","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κυρίτσης Ιωάννης","Kyritsis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391247","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391247"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του πνεύμονα κατατάσσεται ως η πιο θανατηφόρος κακοήθεια παγκοσμίως. Η χειρουργική εκτομή του μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα στα αρχικά στάδια συμβάλει στην ευνοϊκότερη πρόγνωση των ασθενών. Η λοβεκτομή με συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό αποτελεί παραδοσιακά τη χειρουργική θεραπεία εκλογής στα εξαιρέσιμα στάδια. Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης συνεπάγεται υψηλό ποσοστό υπερηλίκων με καρκίνο του πνεύμονα, οι οποίοι συχνά εμφανίζουν συννοσηρότητες και μείωση των καρδιοαναπνευστικών εφεδρειών. Η πρόοδος της ιατρικής τεχνολογίας συνεισφέρει στην πρώιμη διάγνωση μικρότερων σε διαστάσεις πνευμονικών όγκων. Τα νέα αυτά δεδομένα ενισχύουν την τάση προς υιοθέτηση περιορισμένων εκτομών υπό προϋποθέσεις, όπως η τμηματεκτομή, για διατήρηση επαρκούς λειτουργικού πνευμονικού παρεγχύματος. Πρόσφατες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες εξέτασαν τη μη κατωτερότητα της τμηματεκτομής έναντι της λοβεκτομής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ. Η πολυπληθέστερη διεξήχθη στην Ιαπωνία συμπεριλαμβανομένου άνω των 1000 ασθενών. Βασικά κριτήρια ένταξης αποτέλεσαν η παρουσία περιφερικού όγκου διαμέτρου έως και 2 εκ., με συμπαγές τμήμα >50% του όγκου, άνευ λεμφαδενικής νόσου. Η συνολική 5-ετής επιβίωση ανήλθε σε 94.3% κατόπιν τμηματεκτομής έναντι 91.1% κατόπιν λοβεκτομής. Από την άλλη, το ποσοστό τοπικής υποτροπής ασθενών με τμηματεκτομή ήταν 10.5%, ενώ με λοβεκτομή 5.4%. Συνεπώς, αναδείχθηκε το όφελος στην επιβίωση μετά από τμηματεκτομή για όγκους έως 2εκ. Αφορμής δοθείσης, μελετήσαμε 40 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου Ι που χειρουργήθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ´´Αττικόν´´. Οι 13 είχαν υποβληθεί σε τμηματεκτομή και 27 σε λοβεκτομή. Η 5ετής επιβίωση ανήλθε στο 84% μετά από τμηματεκτομή και στο 74% μετά από λοβεκτομή. Ο κίνδυνος υποτροπής μετά από τμηματεκτομή έφθασε να είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος συγκριτικά με τη λοβεκτομή. Τα αποτελέσματα αυτά συνάδουν με τα αντίστοιχα της Ιαπωνικής μελέτης, παρά το γεγονός ότι στην ομάδα της τμηματεκτομής περιλαμβάνονταν και ασθενείς με όγκους >2εκ. Συμπερασματικά, οι ασθενείς επωφελούνται από την τμηματεκτομή, ειδικά όταν επιστρατεύεται υπό προϋποθέσεις, ενώ η λοβεκτομή παραμένει γενικά το χειρουργείο εκλογής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ.","Lung cancer remains the leading cause of death among oncological patients worldwide. Surgical resection offers the best prognosis for patients with early-stage non-small cell lung cancer (NSCLC). Lobectomy with lymph node dissection is traditionally the gold standard in resectable NCSLC. The continuous increase in the aging of the population results in more patients with NSCLC who are older and more fragile. On the other side, medical technology contributes in early detection of small lung tumors. Under the light of these new data, many scientists question the role of lobectomy, in favor of sublobar resection, as anatomical segmentectomy, for parenchyma preservation. Recent randomised control trials examined the non-inferiority of segmentectomy compared to lobectomy for Stage I NSCLC. A study from Japan (JCOG0802/WJOG4607L) included more than 1000 such patients. The inclusion criteria referred to peripheral carcinoma 2 cm in diameter with a consolidation tumor (C/T) ratio >0,5 and negative hilar nodes. The 5-year overall survival was 94.3% for segmentectomy and 91.1% for lobectomy (p<0.0001). However, the proportions of patients with local relapse were 10.5% for segmentectomy and 5.4% for lobectomy (p<0.0018). Thus, this was the first phase 3 trial to prove the benefits of segmentectomy versus lobectomy in overall survival of patients with peripheral NSCLC 2 cm. We had the opportunity to analyze the results of 40 patients with Stage I NSCLC who were operated at the <<Attikon>> University Hospital. Thirteen patients underwent anatomical segmentectomy and 27 lobectomy. The 5-year overall survival reached 84% after segmentectomy and 74% after lobectomy. However, the risk of local relapse was 2.3 times higher for segmentectomy compared to lobectomy. Our results agree with those of the Japanese study, although there were patients with tumors >2cm in the segmentectomy group. In conclusion, segmentectomy gains ground under circumstances and lobectomy remains the gold standard in stage I NSCLC."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κλινική σημασία της λοβεκτομής έναντι της τμηματεκτομής σε στάδιο Ι ΜΜΚΠ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κυρίτσης Ιωάννης","Kyritsis Ioannis"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Ο καρκίνος του πνεύμονα κατατάσσεται ως η πιο θανατηφόρος κακοήθεια παγκοσμίως. Η χειρουργική εκτομή του μη μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονα στα αρχικά στάδια συμβάλει στην ευνοϊκότερη πρόγνωση των ασθενών. Η λοβεκτομή με συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό αποτελεί παραδοσιακά τη χειρουργική θεραπεία εκλογής στα εξαιρέσιμα στάδια. Η αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης συνεπάγεται υψηλό ποσοστό υπερηλίκων με καρκίνο του πνεύμονα, οι οποίοι συχνά εμφανίζουν συννοσηρότητες και μείωση των καρδιοαναπνευστικών εφεδρειών. Η πρόοδος της ιατρικής τεχνολογίας συνεισφέρει στην πρώιμη διάγνωση μικρότερων σε διαστάσεις πνευμονικών όγκων. Τα νέα αυτά δεδομένα ενισχύουν την τάση προς υιοθέτηση περιορισμένων εκτομών υπό προϋποθέσεις, όπως η τμηματεκτομή, για διατήρηση επαρκούς λειτουργικού πνευμονικού παρεγχύματος. Πρόσφατες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες εξέτασαν τη μη κατωτερότητα της τμηματεκτομής έναντι της λοβεκτομής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ. Η πολυπληθέστερη διεξήχθη στην Ιαπωνία συμπεριλαμβανομένου άνω των 1000 ασθενών. Βασικά κριτήρια ένταξης αποτέλεσαν η παρουσία περιφερικού όγκου διαμέτρου έως και 2 εκ., με συμπαγές τμήμα >50% του όγκου, άνευ λεμφαδενικής νόσου. Η συνολική 5-ετής επιβίωση ανήλθε σε 94.3% κατόπιν τμηματεκτομής έναντι 91.1% κατόπιν λοβεκτομής. Από την άλλη, το ποσοστό τοπικής υποτροπής ασθενών με τμηματεκτομή ήταν 10.5%, ενώ με λοβεκτομή 5.4%. Συνεπώς, αναδείχθηκε το όφελος στην επιβίωση μετά από τμηματεκτομή για όγκους έως 2εκ. Αφορμής δοθείσης, μελετήσαμε 40 ασθενείς με ΜΜΚΠ σταδίου Ι που χειρουργήθηκαν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο ´´Αττικόν´´. Οι 13 είχαν υποβληθεί σε τμηματεκτομή και 27 σε λοβεκτομή. Η 5ετής επιβίωση ανήλθε στο 84% μετά από τμηματεκτομή και στο 74% μετά από λοβεκτομή. Ο κίνδυνος υποτροπής μετά από τμηματεκτομή έφθασε να είναι 2,3 φορές μεγαλύτερος συγκριτικά με τη λοβεκτομή. Τα αποτελέσματα αυτά συνάδουν με τα αντίστοιχα της Ιαπωνικής μελέτης, παρά το γεγονός ότι στην ομάδα της τμηματεκτομής περιλαμβάνονταν και ασθενείς με όγκους >2εκ. Συμπερασματικά, οι ασθενείς επωφελούνται από την τμηματεκτομή, ειδικά όταν επιστρατεύεται υπό προϋποθέσεις, ενώ η λοβεκτομή παραμένει γενικά το χειρουργείο εκλογής στο στάδιο Ι ΜΜΚΠ.","Lung cancer remains the leading cause of death among oncological patients worldwide. Surgical resection offers the best prognosis for patients with early-stage non-small cell lung cancer (NSCLC). Lobectomy with lymph node dissection is traditionally the gold standard in resectable NCSLC. The continuous increase in the aging of the population results in more patients with NSCLC who are older and more fragile. On the other side, medical technology contributes in early detection of small lung tumors. Under the light of these new data, many scientists question the role of lobectomy, in favor of sublobar resection, as anatomical segmentectomy, for parenchyma preservation. Recent randomised control trials examined the non-inferiority of segmentectomy compared to lobectomy for Stage I NSCLC. A study from Japan (JCOG0802/WJOG4607L) included more than 1000 such patients. The inclusion criteria referred to peripheral carcinoma 2 cm in diameter with a consolidation tumor (C/T) ratio >0,5 and negative hilar nodes. The 5-year overall survival was 94.3% for segmentectomy and 91.1% for lobectomy (p<0.0001). However, the proportions of patients with local relapse were 10.5% for segmentectomy and 5.4% for lobectomy (p<0.0018). Thus, this was the first phase 3 trial to prove the benefits of segmentectomy versus lobectomy in overall survival of patients with peripheral NSCLC 2 cm. We had the opportunity to analyze the results of 40 patients with Stage I NSCLC who were operated at the <<Attikon>> University Hospital. Thirteen patients underwent anatomical segmentectomy and 27 lobectomy. The 5-year overall survival reached 84% after segmentectomy and 74% after lobectomy. However, the risk of local relapse was 2.3 times higher for segmentectomy compared to lobectomy. Our results agree with those of the Japanese study, although there were patients with tumors >2cm in the segmentectomy group. In conclusion, segmentectomy gains ground under circumstances and lobectomy remains the gold standard in stage I NSCLC."],"dc:identifier":["uoadl:3391247","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391247"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η κλινική σημασία της λοβεκτομής έναντι της τμηματεκτομής σε στάδιο Ι ΜΜΚΠ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:21Z"}