{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391437"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391437","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οικογενές μελάνωμα: βιβλιογραφική ανασκόπηση και παρουσίαση κοορτής ασθενών από το Νοσοκομείο \"Ανδρέας Συγγρός\"","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο όρος οικογενές μελάνωμα χρησιμοποιείται όταν σε μία οικογένεια υπάρχουν 2 ή περισσότεροι συγγενείς με ιστορικό μελανώματος. Πρόκειται για σπάνιο νόσημα και υπολογίζεται ότι αποτελεί περίπου το 5-12% του συνόλου των μελανωμάτων. Από μελέτες έχουν βρεθεί παθογόνες κληρονομούμενες παραλλαγές στα γονίδια CDKN2A, CDK4, POT1, TERT, ACD, TERF2IP, MITF και BAP1 που σχετίζονται με το νόσημα. Οι φορείς αυτών των παθογόνων παραλλαγών συνήθως αναπτύσσουν μελάνωμα σε νεαρή ηλικία και έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων, ενώ βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο και για άλλες κακοήθειες. ΣΚΟΠΟΣ Στα πλαίσια της παρούσας μελέτης πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση για το οικογενές μελάνωμα σε σχέση με τα υπάρχοντα γενετικά δεδομένα, και την κλινική τους σημασία για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Παρουσιάζονται επίσης τα κλινικο-επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά κοορτής ασθενών με οικογενές μελάνωμα που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός” και έχουν υποβληθεί σε γενετικό έλεγχο σχετικό με το νόσημα, με στόχο τον καθορισμό των παραγόντων κινδύνου του νοσήματος στον υπό εξέταση πληθυσμό. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed και Google Scholar με λέξεις -κλειδιά που αφορούν στο πεδίο του οικογενούς μελανώματος. Συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν όλα τα περιστατικά οικογενούς μελανώματος με καταγεγραμμένα κλινικά, επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Οι γνωστές κληρονομούμενες παθογόνες παραλλαγές γονιδίων εξηγούν λιγότερο από το 50% της κληρονομικής προδιάθεσης για το νόσημα. Το συχνότερο γονίδιο που σχετίζεται με προδιάθεση για οικογενές μελάνωμα είναι το CDKN2A. Από τις οικογένειες που μελετήθηκαν, 32.6% (30/92) έφεραν παθογόνες παραλλαγές στο γονίδιο CDKN2A. Τα ποσοστά ανίχνευσης ήταν υψηλότερα στις οικογένειες με τουλάχιστον 3 πάσχοντα από μελάνωμα μέλη σε σύγκριση με τις οικογένειες με μόνο 2 πάσχοντα μέλη (50% έναντι 28.4%), και σε περιπτώσεις 1ου βαθμού συγγένειας μεταξύ των πασχόντων σε σύγκριση με 2ου ή 3ου βαθμού συγγένεια (37.7% έναντι 22.6%). Οι φορείς παθογόνων παραλλαγών διαγνώστηκαν με μελάνωμα σε μικρότερη ηλικία σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ασθενείς (40.1 έτη έναντι 50 έτη) και είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων (38.2% έναντι 2.6%), ενώ ήταν πιθανότερο να έχουν μεγαλύτερο αριθμό σπίλων (>25) και/ή κλινικά άτυπους σπίλους (75% έναντι 52.7% και 72.7% έναντι 44.6% αντίστοιχα). Από τα υπόλοιπα γονίδια υψηλής διεισδυτικότητας για μελάνωμα, ένας ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή στο γονίδιο CDK4, ενώ ένας άλλος ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή ταυτόχρονα στο CDKN2A και στο POT1. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ Οι ασθενείς με οικογενές μελάνωμα εμφανίζουν παθογόνες παραλλαγές του γονιδίου CDKN2A σε αυξημένη συχνότητα, γεγονός που υποστηρίζει τη σημασία του γενετικού ελέγχου στον αντίστοιχο πληθυσμό.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο όρος οικογενές μελάνωμα χρησιμοποιείται όταν σε μία οικογένεια υπάρχουν 2 ή περισσότεροι συγγενείς με ιστορικό μελανώματος. Πρόκειται για σπάνιο νόσημα και υπολογίζεται ότι αποτελεί περίπου το 5-12% του συνόλου των μελανωμάτων. Από μελέτες έχουν βρεθεί παθογόνες κληρονομούμενες παραλλαγές στα γονίδια CDKN2A, CDK4, POT1, TERT, ACD, TERF2IP, MITF και BAP1 που σχετίζονται με το νόσημα. Οι φορείς αυτών των παθογόνων παραλλαγών συνήθως αναπτύσσουν μελάνωμα σε νεαρή ηλικία και έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων, ενώ βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο και για άλλες κακοήθειες. ΣΚΟΠΟΣ Στα πλαίσια της παρούσας μελέτης πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση για το οικογενές μελάνωμα σε σχέση με τα υπάρχοντα γενετικά δεδομένα, και την κλινική τους σημασία για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Παρουσιάζονται επίσης τα κλινικο-επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά κοορτής ασθενών με οικογενές μελάνωμα που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός” και έχουν υποβληθεί σε γενετικό έλεγχο σχετικό με το νόσημα, με στόχο τον καθορισμό των παραγόντων κινδύνου του νοσήματος στον υπό εξέταση πληθυσμό. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed και Google Scholar με λέξεις -κλειδιά που αφορούν στο πεδίο του οικογενούς μελανώματος. Συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν όλα τα περιστατικά οικογενούς μελανώματος με καταγεγραμμένα κλινικά, επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Οι γνωστές κληρονομούμενες παθογόνες παραλλαγές γονιδίων εξηγούν λιγότερο από το 50% της κληρονομικής προδιάθεσης για το νόσημα. Το συχνότερο γονίδιο που σχετίζεται με προδιάθεση για οικογενές μελάνωμα είναι το CDKN2A. Από τις οικογένειες που μελετήθηκαν, 32.6% (30/92) έφεραν παθογόνες παραλλαγές στο γονίδιο CDKN2A. Τα ποσοστά ανίχνευσης ήταν υψηλότερα στις οικογένειες με τουλάχιστον 3 πάσχοντα από μελάνωμα μέλη σε σύγκριση με τις οικογένειες με μόνο 2 πάσχοντα μέλη (50% έναντι 28.4%), και σε περιπτώσεις 1ου βαθμού συγγένειας μεταξύ των πασχόντων σε σύγκριση με 2ου ή 3ου βαθμού συγγένεια (37.7% έναντι 22.6%). Οι φορείς παθογόνων παραλλαγών διαγνώστηκαν με μελάνωμα σε μικρότερη ηλικία σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ασθενείς (40.1 έτη έναντι 50 έτη) και είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων (38.2% έναντι 2.6%), ενώ ήταν πιθανότερο να έχουν μεγαλύτερο αριθμό σπίλων (&gt;25) και/ή κλινικά άτυπους σπίλους (75% έναντι 52.7% και 72.7% έναντι 44.6% αντίστοιχα). Από τα υπόλοιπα γονίδια υψηλής διεισδυτικότητας για μελάνωμα, ένας ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή στο γονίδιο CDK4, ενώ ένας άλλος ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή ταυτόχρονα στο CDKN2A και στο POT1. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ Οι ασθενείς με οικογενές μελάνωμα εμφανίζουν παθογόνες παραλλαγές του γονιδίου CDKN2A σε αυξημένη συχνότητα, γεγονός που υποστηρίζει τη σημασία του γενετικού ελέγχου στον αντίστοιχο πληθυσμό.","abstract_has_math":false,"creators":["Στεφανάκη Ειρήνη","Stefanaki Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391437"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391437","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391437","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391437","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391437","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στεφανάκη Ειρήνη","Stefanaki Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391437"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο όρος οικογενές μελάνωμα χρησιμοποιείται όταν σε μία οικογένεια υπάρχουν 2 ή περισσότεροι συγγενείς με ιστορικό μελανώματος. Πρόκειται για σπάνιο νόσημα και υπολογίζεται ότι αποτελεί περίπου το 5-12% του συνόλου των μελανωμάτων. Από μελέτες έχουν βρεθεί παθογόνες κληρονομούμενες παραλλαγές στα γονίδια CDKN2A, CDK4, POT1, TERT, ACD, TERF2IP, MITF και BAP1 που σχετίζονται με το νόσημα. Οι φορείς αυτών των παθογόνων παραλλαγών συνήθως αναπτύσσουν μελάνωμα σε νεαρή ηλικία και έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων, ενώ βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο και για άλλες κακοήθειες. ΣΚΟΠΟΣ Στα πλαίσια της παρούσας μελέτης πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση για το οικογενές μελάνωμα σε σχέση με τα υπάρχοντα γενετικά δεδομένα, και την κλινική τους σημασία για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Παρουσιάζονται επίσης τα κλινικο-επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά κοορτής ασθενών με οικογενές μελάνωμα που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός” και έχουν υποβληθεί σε γενετικό έλεγχο σχετικό με το νόσημα, με στόχο τον καθορισμό των παραγόντων κινδύνου του νοσήματος στον υπό εξέταση πληθυσμό. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed και Google Scholar με λέξεις -κλειδιά που αφορούν στο πεδίο του οικογενούς μελανώματος. Συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν όλα τα περιστατικά οικογενούς μελανώματος με καταγεγραμμένα κλινικά, επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Οι γνωστές κληρονομούμενες παθογόνες παραλλαγές γονιδίων εξηγούν λιγότερο από το 50% της κληρονομικής προδιάθεσης για το νόσημα. Το συχνότερο γονίδιο που σχετίζεται με προδιάθεση για οικογενές μελάνωμα είναι το CDKN2A. Από τις οικογένειες που μελετήθηκαν, 32.6% (30/92) έφεραν παθογόνες παραλλαγές στο γονίδιο CDKN2A. Τα ποσοστά ανίχνευσης ήταν υψηλότερα στις οικογένειες με τουλάχιστον 3 πάσχοντα από μελάνωμα μέλη σε σύγκριση με τις οικογένειες με μόνο 2 πάσχοντα μέλη (50% έναντι 28.4%), και σε περιπτώσεις 1ου βαθμού συγγένειας μεταξύ των πασχόντων σε σύγκριση με 2ου ή 3ου βαθμού συγγένεια (37.7% έναντι 22.6%). Οι φορείς παθογόνων παραλλαγών διαγνώστηκαν με μελάνωμα σε μικρότερη ηλικία σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ασθενείς (40.1 έτη έναντι 50 έτη) και είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων (38.2% έναντι 2.6%), ενώ ήταν πιθανότερο να έχουν μεγαλύτερο αριθμό σπίλων (>25) και/ή κλινικά άτυπους σπίλους (75% έναντι 52.7% και 72.7% έναντι 44.6% αντίστοιχα). Από τα υπόλοιπα γονίδια υψηλής διεισδυτικότητας για μελάνωμα, ένας ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή στο γονίδιο CDK4, ενώ ένας άλλος ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή ταυτόχρονα στο CDKN2A και στο POT1. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ Οι ασθενείς με οικογενές μελάνωμα εμφανίζουν παθογόνες παραλλαγές του γονιδίου CDKN2A σε αυξημένη συχνότητα, γεγονός που υποστηρίζει τη σημασία του γενετικού ελέγχου στον αντίστοιχο πληθυσμό.","BACKGROUND: Familial melanoma is a term used in referring to families in which at least 2 relatives have a history of melanoma. It is a rare disease, accounting for approximately 5-10% of melanomas. Studies conducted in familial melanomas have revealed germline pathogenic variants in genes CDKN2A, CDK4, POT1, TERT, ACD, TERF2IP, MITF and BAP1 that are associated with the disease. Carriers of these variants tend to develop melanoma at a younger age and/or multiple primary melanomas, while they have an increased risk for other malignancies. AIM: To conduct a literature review on existing genetic data for familial melanoma, and their clinical significance for patients and families, as well as to present the clinico-epidemiological and genetic characteristics of a cohort of familial melanoma patients from \"Andreas Syggros\" Hospital, in order to investigate the risk factors associated with the disease in our population. METHODOLOGY: A search of PubMed and Google Scholar database was performed using keywords relevant to the field of familial melanoma. All familial melanoma cases from \"Andreas Syggros\" Hospital with recorded clinical, epidemiological, and genetic characteristics were collected and analyzed. RESULTS: Known germline pathogenic gene variants explain less than 50% of inherited predisposition to the disease. The most common gene associated with familial melanoma susceptibility is CDKN2A. Of the families studied, 32.6% (30/92) carried pathogenic variants in the CDKN2A gene. Detection rates were higher in families with at least 3 melanoma-affected members compared to families with only 2 affected members (50% versus 28.4%), and in cases of 1st-degree of relatedness between patients compared to 2nd- or 3rd-degree of relatedness (37.7% versus 22.6%). Carriers of pathogenic variants were diagnosed with melanoma at a younger age compared to the rest of patients (40.1 years versus 50 years), and were more likely to develop multiple primary melanomas (38.2% versus 2.6%), and to have a higher number of nevi (>25) and/or clinically atypical nevi (75% versus 52.7% and 72.7% versus 44.6% respectively). Regarding high-risk genes other than CDKN2A, one patient carried a pathogenic variant in CDK4, while another patient carried both a pathogenic variant in CDKN2A and POT1. CONCLUSIONS: Familial melanoma patients harbor CDKN2A pathogenic variants in an increased frequency, supporting the value of genetic testing in this setting."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οικογενές μελάνωμα: βιβλιογραφική ανασκόπηση και παρουσίαση κοορτής ασθενών από το Νοσοκομείο \"Ανδρέας Συγγρός\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στεφανάκη Ειρήνη","Stefanaki Eirini"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ο όρος οικογενές μελάνωμα χρησιμοποιείται όταν σε μία οικογένεια υπάρχουν 2 ή περισσότεροι συγγενείς με ιστορικό μελανώματος. Πρόκειται για σπάνιο νόσημα και υπολογίζεται ότι αποτελεί περίπου το 5-12% του συνόλου των μελανωμάτων. Από μελέτες έχουν βρεθεί παθογόνες κληρονομούμενες παραλλαγές στα γονίδια CDKN2A, CDK4, POT1, TERT, ACD, TERF2IP, MITF και BAP1 που σχετίζονται με το νόσημα. Οι φορείς αυτών των παθογόνων παραλλαγών συνήθως αναπτύσσουν μελάνωμα σε νεαρή ηλικία και έχουν αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων, ενώ βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο και για άλλες κακοήθειες. ΣΚΟΠΟΣ Στα πλαίσια της παρούσας μελέτης πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική ανασκόπηση για το οικογενές μελάνωμα σε σχέση με τα υπάρχοντα γενετικά δεδομένα, και την κλινική τους σημασία για τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Παρουσιάζονται επίσης τα κλινικο-επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά κοορτής ασθενών με οικογενές μελάνωμα που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός” και έχουν υποβληθεί σε γενετικό έλεγχο σχετικό με το νόσημα, με στόχο τον καθορισμό των παραγόντων κινδύνου του νοσήματος στον υπό εξέταση πληθυσμό. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ Πραγματοποιήθηκε αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed και Google Scholar με λέξεις -κλειδιά που αφορούν στο πεδίο του οικογενούς μελανώματος. Συγκεντρώθηκαν και αναλύθηκαν όλα τα περιστατικά οικογενούς μελανώματος με καταγεγραμμένα κλινικά, επιδημιολογικά και γενετικά χαρακτηριστικά που παρακολουθούνται στο Νοσοκομείο “Ανδρέας Συγγρός”. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Οι γνωστές κληρονομούμενες παθογόνες παραλλαγές γονιδίων εξηγούν λιγότερο από το 50% της κληρονομικής προδιάθεσης για το νόσημα. Το συχνότερο γονίδιο που σχετίζεται με προδιάθεση για οικογενές μελάνωμα είναι το CDKN2A. Από τις οικογένειες που μελετήθηκαν, 32.6% (30/92) έφεραν παθογόνες παραλλαγές στο γονίδιο CDKN2A. Τα ποσοστά ανίχνευσης ήταν υψηλότερα στις οικογένειες με τουλάχιστον 3 πάσχοντα από μελάνωμα μέλη σε σύγκριση με τις οικογένειες με μόνο 2 πάσχοντα μέλη (50% έναντι 28.4%), και σε περιπτώσεις 1ου βαθμού συγγένειας μεταξύ των πασχόντων σε σύγκριση με 2ου ή 3ου βαθμού συγγένεια (37.7% έναντι 22.6%). Οι φορείς παθογόνων παραλλαγών διαγνώστηκαν με μελάνωμα σε μικρότερη ηλικία σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ασθενείς (40.1 έτη έναντι 50 έτη) και είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης πολλαπλών πρωτοπαθών μελανωμάτων (38.2% έναντι 2.6%), ενώ ήταν πιθανότερο να έχουν μεγαλύτερο αριθμό σπίλων (>25) και/ή κλινικά άτυπους σπίλους (75% έναντι 52.7% και 72.7% έναντι 44.6% αντίστοιχα). Από τα υπόλοιπα γονίδια υψηλής διεισδυτικότητας για μελάνωμα, ένας ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή στο γονίδιο CDK4, ενώ ένας άλλος ασθενής έφερε παθογόνο παραλλαγή ταυτόχρονα στο CDKN2A και στο POT1. ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ Οι ασθενείς με οικογενές μελάνωμα εμφανίζουν παθογόνες παραλλαγές του γονιδίου CDKN2A σε αυξημένη συχνότητα, γεγονός που υποστηρίζει τη σημασία του γενετικού ελέγχου στον αντίστοιχο πληθυσμό.","BACKGROUND: Familial melanoma is a term used in referring to families in which at least 2 relatives have a history of melanoma. It is a rare disease, accounting for approximately 5-10% of melanomas. Studies conducted in familial melanomas have revealed germline pathogenic variants in genes CDKN2A, CDK4, POT1, TERT, ACD, TERF2IP, MITF and BAP1 that are associated with the disease. Carriers of these variants tend to develop melanoma at a younger age and/or multiple primary melanomas, while they have an increased risk for other malignancies. AIM: To conduct a literature review on existing genetic data for familial melanoma, and their clinical significance for patients and families, as well as to present the clinico-epidemiological and genetic characteristics of a cohort of familial melanoma patients from \"Andreas Syggros\" Hospital, in order to investigate the risk factors associated with the disease in our population. METHODOLOGY: A search of PubMed and Google Scholar database was performed using keywords relevant to the field of familial melanoma. All familial melanoma cases from \"Andreas Syggros\" Hospital with recorded clinical, epidemiological, and genetic characteristics were collected and analyzed. RESULTS: Known germline pathogenic gene variants explain less than 50% of inherited predisposition to the disease. The most common gene associated with familial melanoma susceptibility is CDKN2A. Of the families studied, 32.6% (30/92) carried pathogenic variants in the CDKN2A gene. Detection rates were higher in families with at least 3 melanoma-affected members compared to families with only 2 affected members (50% versus 28.4%), and in cases of 1st-degree of relatedness between patients compared to 2nd- or 3rd-degree of relatedness (37.7% versus 22.6%). Carriers of pathogenic variants were diagnosed with melanoma at a younger age compared to the rest of patients (40.1 years versus 50 years), and were more likely to develop multiple primary melanomas (38.2% versus 2.6%), and to have a higher number of nevi (>25) and/or clinically atypical nevi (75% versus 52.7% and 72.7% versus 44.6% respectively). Regarding high-risk genes other than CDKN2A, one patient carried a pathogenic variant in CDK4, while another patient carried both a pathogenic variant in CDKN2A and POT1. CONCLUSIONS: Familial melanoma patients harbor CDKN2A pathogenic variants in an increased frequency, supporting the value of genetic testing in this setting."],"dc:identifier":["uoadl:3391437","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391437"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οικογενές μελάνωμα: βιβλιογραφική ανασκόπηση και παρουσίαση κοορτής ασθενών από το Νοσοκομείο \"Ανδρέας Συγγρός\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z"}