{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391612"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391612","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μοριακή παθοφυσιολογία των μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων της παιδικής ηλικίας","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) αποτελούν ετερογενή ομάδα αιμοποιητικών κλωνικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση και ποικίλο βαθμό μετάπτωσης σε οξεία λευχαιμία. Σύμφωνα με τη νεότερη ταξινόμηση του WHO διακρίνονται 3 κύριες ομάδες: ανθεκτική κυτταροπενία της παιδικής ηλικίας - RCC (<5% βλάστες στο μυελό) και τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα με περίσσεια βλαστών RAEB (5-19% βλάστες) και RAEB-T (20-29% βλάστες στο μυελό). Ο συχνότερος υπότυπος των ΜΔΣ είναι η ανθεκτική κυτταροπενία. Με βάση την παθογένεια, τα παιδιατρικά ΜΔΣ διακρίνονται σε πρωτοπαθή ή de novo και σε δευτεροπαθή. Τα δευτεροπαθή ΜΔΣ ορίζονται ως αυτά που ακολουθούν χημειοθεραπεία ή/και ακτινοβολία και ως αυτά που αναπτύσσονται επί υποστρώματος γνωστών συγγενών κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας. Μια ιδιαίτερη οντότητα των ΜΔΣ αποτελούν τα οικογενή ΜΔΣ. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί των ΜΔΣ παραμένουν υπό διερεύνηση. ΣΚΟΠΟΣ: Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο τη διερεύνηση των αιτιών και συγκεκριμένα της μοριακής παθογένεσης των ΜΔΣ στους παιδιατρικούς ασθενείς, εστιάζοντας στην ανάδειξη των σωματικών και κληρονομούμενων μεταλλάξεων των γονιδίων που εμπλέκονται στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για την υλοποίηση της διπλωματικής εργασίας πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση σε διαδικτυακά διαθέσιμες βάσεις δεδομένων με τη χρήση λέξεων-κλειδιών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στα παιδιατρικά ΜΔΣ η μονοσωμία 7 συμβαίνει περίπου στο 30% των ασθενών με πρωτοπαθή ΜΔΣ και στο 50% στα ΜΔΣ που σχετίζονται με τη θεραπεία. Οι μεταλλάξεις των SAMD9/SAMD9L και η ανεπάρκεια του γονιδίου GATA2 εμπλέκονται για το 8% και 7% των ΜΔΣ στην παιδική ηλικία αντίστοιχα. Η επίπτωση των κληρονομούμενων κυρίως μεταλλάξεων γονιδίων όπως RUNX1, CEBPA, DDX41, ETV6, ANKRD26, των κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων των RAS γονιδίων είναι εξίσου σημαντική με εμφάνιση εικόνας μυελοδυσπλασίας και αυξημένη μετάπτωση σε μυελική κακοήθεια. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το ΜΔΣ είναι σπάνιο νόσημα στην παιδική ηλικία. Ο γενετικός έλεγχος είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για τη διαγνωστική αξιολόγηση των de novo ή κληρονομούμενων μεταλλάξεων των συνδρόμων αυτών. Επίσης συμβάλλει καταλυτικά στη δημιουργία του πλάνου θεραπείας αλλά και στην επιλογή του κατάλληλου δότη μυελικού μοσχεύματος και στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχουν όλα τα μέλη της οικογένειας του. Η μοριακή αποτύπωση των μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών συνεχώς εμπλουτίζεται, οδηγώντας ίσως στο μέλλον σε ευνοϊκότερες συνθήκες για περισσότερο στοχευμένες θεραπείες και βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) αποτελούν ετερογενή ομάδα αιμοποιητικών κλωνικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση και ποικίλο βαθμό μετάπτωσης σε οξεία λευχαιμία. Σύμφωνα με τη νεότερη ταξινόμηση του WHO διακρίνονται 3 κύριες ομάδες: ανθεκτική κυτταροπενία της παιδικής ηλικίας - RCC (&lt;5% βλάστες στο μυελό) και τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα με περίσσεια βλαστών RAEB (5-19% βλάστες) και RAEB-T (20-29% βλάστες στο μυελό). Ο συχνότερος υπότυπος των ΜΔΣ είναι η ανθεκτική κυτταροπενία. Με βάση την παθογένεια, τα παιδιατρικά ΜΔΣ διακρίνονται σε πρωτοπαθή ή de novo και σε δευτεροπαθή. Τα δευτεροπαθή ΜΔΣ ορίζονται ως αυτά που ακολουθούν χημειοθεραπεία ή/και ακτινοβολία και ως αυτά που αναπτύσσονται επί υποστρώματος γνωστών συγγενών κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας. Μια ιδιαίτερη οντότητα των ΜΔΣ αποτελούν τα οικογενή ΜΔΣ. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί των ΜΔΣ παραμένουν υπό διερεύνηση. ΣΚΟΠΟΣ: Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο τη διερεύνηση των αιτιών και συγκεκριμένα της μοριακής παθογένεσης των ΜΔΣ στους παιδιατρικούς ασθενείς, εστιάζοντας στην ανάδειξη των σωματικών και κληρονομούμενων μεταλλάξεων των γονιδίων που εμπλέκονται στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για την υλοποίηση της διπλωματικής εργασίας πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση σε διαδικτυακά διαθέσιμες βάσεις δεδομένων με τη χρήση λέξεων-κλειδιών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στα παιδιατρικά ΜΔΣ η μονοσωμία 7 συμβαίνει περίπου στο 30% των ασθενών με πρωτοπαθή ΜΔΣ και στο 50% στα ΜΔΣ που σχετίζονται με τη θεραπεία. Οι μεταλλάξεις των SAMD9/SAMD9L και η ανεπάρκεια του γονιδίου GATA2 εμπλέκονται για το 8% και 7% των ΜΔΣ στην παιδική ηλικία αντίστοιχα. Η επίπτωση των κληρονομούμενων κυρίως μεταλλάξεων γονιδίων όπως RUNX1, CEBPA, DDX41, ETV6, ANKRD26, των κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων των RAS γονιδίων είναι εξίσου σημαντική με εμφάνιση εικόνας μυελοδυσπλασίας και αυξημένη μετάπτωση σε μυελική κακοήθεια. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το ΜΔΣ είναι σπάνιο νόσημα στην παιδική ηλικία. Ο γενετικός έλεγχος είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για τη διαγνωστική αξιολόγηση των de novo ή κληρονομούμενων μεταλλάξεων των συνδρόμων αυτών. Επίσης συμβάλλει καταλυτικά στη δημιουργία του πλάνου θεραπείας αλλά και στην επιλογή του κατάλληλου δότη μυελικού μοσχεύματος και στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχουν όλα τα μέλη της οικογένειας του. Η μοριακή αποτύπωση των μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών συνεχώς εμπλουτίζεται, οδηγώντας ίσως στο μέλλον σε ευνοϊκότερες συνθήκες για περισσότερο στοχευμένες θεραπείες και βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Λέτσιου Μαρίνα","Letsiou Marina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391612"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391612","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391612","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391612","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391612","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λέτσιου Μαρίνα","Letsiou Marina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391612"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) αποτελούν ετερογενή ομάδα αιμοποιητικών κλωνικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση και ποικίλο βαθμό μετάπτωσης σε οξεία λευχαιμία. Σύμφωνα με τη νεότερη ταξινόμηση του WHO διακρίνονται 3 κύριες ομάδες: ανθεκτική κυτταροπενία της παιδικής ηλικίας - RCC (<5% βλάστες στο μυελό) και τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα με περίσσεια βλαστών RAEB (5-19% βλάστες) και RAEB-T (20-29% βλάστες στο μυελό). Ο συχνότερος υπότυπος των ΜΔΣ είναι η ανθεκτική κυτταροπενία. Με βάση την παθογένεια, τα παιδιατρικά ΜΔΣ διακρίνονται σε πρωτοπαθή ή de novo και σε δευτεροπαθή. Τα δευτεροπαθή ΜΔΣ ορίζονται ως αυτά που ακολουθούν χημειοθεραπεία ή/και ακτινοβολία και ως αυτά που αναπτύσσονται επί υποστρώματος γνωστών συγγενών κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας. Μια ιδιαίτερη οντότητα των ΜΔΣ αποτελούν τα οικογενή ΜΔΣ. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί των ΜΔΣ παραμένουν υπό διερεύνηση. ΣΚΟΠΟΣ: Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο τη διερεύνηση των αιτιών και συγκεκριμένα της μοριακής παθογένεσης των ΜΔΣ στους παιδιατρικούς ασθενείς, εστιάζοντας στην ανάδειξη των σωματικών και κληρονομούμενων μεταλλάξεων των γονιδίων που εμπλέκονται στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για την υλοποίηση της διπλωματικής εργασίας πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση σε διαδικτυακά διαθέσιμες βάσεις δεδομένων με τη χρήση λέξεων-κλειδιών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στα παιδιατρικά ΜΔΣ η μονοσωμία 7 συμβαίνει περίπου στο 30% των ασθενών με πρωτοπαθή ΜΔΣ και στο 50% στα ΜΔΣ που σχετίζονται με τη θεραπεία. Οι μεταλλάξεις των SAMD9/SAMD9L και η ανεπάρκεια του γονιδίου GATA2 εμπλέκονται για το 8% και 7% των ΜΔΣ στην παιδική ηλικία αντίστοιχα. Η επίπτωση των κληρονομούμενων κυρίως μεταλλάξεων γονιδίων όπως RUNX1, CEBPA, DDX41, ETV6, ANKRD26, των κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων των RAS γονιδίων είναι εξίσου σημαντική με εμφάνιση εικόνας μυελοδυσπλασίας και αυξημένη μετάπτωση σε μυελική κακοήθεια. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το ΜΔΣ είναι σπάνιο νόσημα στην παιδική ηλικία. Ο γενετικός έλεγχος είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για τη διαγνωστική αξιολόγηση των de novo ή κληρονομούμενων μεταλλάξεων των συνδρόμων αυτών. Επίσης συμβάλλει καταλυτικά στη δημιουργία του πλάνου θεραπείας αλλά και στην επιλογή του κατάλληλου δότη μυελικού μοσχεύματος και στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχουν όλα τα μέλη της οικογένειας του. Η μοριακή αποτύπωση των μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών συνεχώς εμπλουτίζεται, οδηγώντας ίσως στο μέλλον σε ευνοϊκότερες συνθήκες για περισσότερο στοχευμένες θεραπείες και βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών.","BACKGROUND: Myelodysplastic syndromes (MDS) are a heterogenous group of clonal disorders characterized by ineffective and dysplastic hematopoiesis and the risk of leukemic transformation. According to the latest WHO classification, there are three main recognised subtypes of MDS, Refractory Cytopenia of Childhood (RCC <5% blasts in bone marrow), Refractory Anemia with Excess Blasts (RAEB 5-19% blasts) and Refractory Anemia with Excess blasts in Transformation (RAEB-T 20-29% blasts in bone marrow). The most common subtype is RCC. In terms of pathogenesis, MDS are distinguished in primary or de novo MDS and in secondary MDS. Secondary MDS occur following chemotherapy and/or radiation therapy or develop on the grounds of inherited bone marrow failure syndromes (IBMFs). Another special group comprises familial MDS. The underlying genetic background of MDS has not yet been elucidated. ΑΙΜ: The aim of this master thesis is the investigation of the etiology and in particular, the molecular pathophysiology of myelodysplastic syndromes in pediatric patients, focusing on the identification of somatic and germline mutations of the genes involved in the emergence of these syndromes METHODOLOGY: For the purposes of this thesis, bibliographical research was carried out in online available data bases with the use of keywords RESULTS: Monosomy 7 occurs in approximately 30% of primary MDS in childhood and in approximately 50% of therapy related MDS (t-MDS). SAMD9/SAMD9L mutations and GATA2 haploinsufficiency are implicated for 8% and 7% of MDS in children respectively. The incidence of germline mutations of RUNX1, CEBPA, DDX41, ETV6, ANKRD26 genes, inherited bone marrow failure syndromes, RAS gene mutations, is also important, leading to emergence of myelodysplasia and increased progression to myeloid malignancy. CONCLUSIONS: Myelodysplastic syndromes are a rare entity in childhood. Genetic testing is an essential tool for the diagnostic evaluation of de novo or inherited mutations of these syndromes. In addition, this radically contributes to effective treatment plan formation, selection of the appropriate marrow transplant donor, as well as the evaluation of the risk family members are subject to. The molecular imprinting of the mechanisms that lead to the appearance of these syndromes is constantly being enriched, perhaps leading in the future to more favourable conditions for more targeted treatments and optimization of patient care."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μοριακή παθοφυσιολογία των μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων της παιδικής ηλικίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λέτσιου Μαρίνα","Letsiou Marina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα (ΜΔΣ) αποτελούν ετερογενή ομάδα αιμοποιητικών κλωνικών διαταραχών που χαρακτηρίζονται από μη αποτελεσματική αιμοποίηση και ποικίλο βαθμό μετάπτωσης σε οξεία λευχαιμία. Σύμφωνα με τη νεότερη ταξινόμηση του WHO διακρίνονται 3 κύριες ομάδες: ανθεκτική κυτταροπενία της παιδικής ηλικίας - RCC (<5% βλάστες στο μυελό) και τα μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα με περίσσεια βλαστών RAEB (5-19% βλάστες) και RAEB-T (20-29% βλάστες στο μυελό). Ο συχνότερος υπότυπος των ΜΔΣ είναι η ανθεκτική κυτταροπενία. Με βάση την παθογένεια, τα παιδιατρικά ΜΔΣ διακρίνονται σε πρωτοπαθή ή de novo και σε δευτεροπαθή. Τα δευτεροπαθή ΜΔΣ ορίζονται ως αυτά που ακολουθούν χημειοθεραπεία ή/και ακτινοβολία και ως αυτά που αναπτύσσονται επί υποστρώματος γνωστών συγγενών κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας. Μια ιδιαίτερη οντότητα των ΜΔΣ αποτελούν τα οικογενή ΜΔΣ. Οι παθογενετικοί μηχανισμοί των ΜΔΣ παραμένουν υπό διερεύνηση. ΣΚΟΠΟΣ: Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως στόχο τη διερεύνηση των αιτιών και συγκεκριμένα της μοριακής παθογένεσης των ΜΔΣ στους παιδιατρικούς ασθενείς, εστιάζοντας στην ανάδειξη των σωματικών και κληρονομούμενων μεταλλάξεων των γονιδίων που εμπλέκονται στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Για την υλοποίηση της διπλωματικής εργασίας πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση σε διαδικτυακά διαθέσιμες βάσεις δεδομένων με τη χρήση λέξεων-κλειδιών. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Στα παιδιατρικά ΜΔΣ η μονοσωμία 7 συμβαίνει περίπου στο 30% των ασθενών με πρωτοπαθή ΜΔΣ και στο 50% στα ΜΔΣ που σχετίζονται με τη θεραπεία. Οι μεταλλάξεις των SAMD9/SAMD9L και η ανεπάρκεια του γονιδίου GATA2 εμπλέκονται για το 8% και 7% των ΜΔΣ στην παιδική ηλικία αντίστοιχα. Η επίπτωση των κληρονομούμενων κυρίως μεταλλάξεων γονιδίων όπως RUNX1, CEBPA, DDX41, ETV6, ANKRD26, των κληρονομούμενων συνδρόμων μυελικής ανεπάρκειας, των μεταλλάξεων των RAS γονιδίων είναι εξίσου σημαντική με εμφάνιση εικόνας μυελοδυσπλασίας και αυξημένη μετάπτωση σε μυελική κακοήθεια. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το ΜΔΣ είναι σπάνιο νόσημα στην παιδική ηλικία. Ο γενετικός έλεγχος είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για τη διαγνωστική αξιολόγηση των de novo ή κληρονομούμενων μεταλλάξεων των συνδρόμων αυτών. Επίσης συμβάλλει καταλυτικά στη δημιουργία του πλάνου θεραπείας αλλά και στην επιλογή του κατάλληλου δότη μυελικού μοσχεύματος και στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχουν όλα τα μέλη της οικογένειας του. Η μοριακή αποτύπωση των μηχανισμών που οδηγούν στην εμφάνιση των συνδρόμων αυτών συνεχώς εμπλουτίζεται, οδηγώντας ίσως στο μέλλον σε ευνοϊκότερες συνθήκες για περισσότερο στοχευμένες θεραπείες και βελτιστοποίηση της φροντίδας των ασθενών.","BACKGROUND: Myelodysplastic syndromes (MDS) are a heterogenous group of clonal disorders characterized by ineffective and dysplastic hematopoiesis and the risk of leukemic transformation. According to the latest WHO classification, there are three main recognised subtypes of MDS, Refractory Cytopenia of Childhood (RCC <5% blasts in bone marrow), Refractory Anemia with Excess Blasts (RAEB 5-19% blasts) and Refractory Anemia with Excess blasts in Transformation (RAEB-T 20-29% blasts in bone marrow). The most common subtype is RCC. In terms of pathogenesis, MDS are distinguished in primary or de novo MDS and in secondary MDS. Secondary MDS occur following chemotherapy and/or radiation therapy or develop on the grounds of inherited bone marrow failure syndromes (IBMFs). Another special group comprises familial MDS. The underlying genetic background of MDS has not yet been elucidated. ΑΙΜ: The aim of this master thesis is the investigation of the etiology and in particular, the molecular pathophysiology of myelodysplastic syndromes in pediatric patients, focusing on the identification of somatic and germline mutations of the genes involved in the emergence of these syndromes METHODOLOGY: For the purposes of this thesis, bibliographical research was carried out in online available data bases with the use of keywords RESULTS: Monosomy 7 occurs in approximately 30% of primary MDS in childhood and in approximately 50% of therapy related MDS (t-MDS). SAMD9/SAMD9L mutations and GATA2 haploinsufficiency are implicated for 8% and 7% of MDS in children respectively. The incidence of germline mutations of RUNX1, CEBPA, DDX41, ETV6, ANKRD26 genes, inherited bone marrow failure syndromes, RAS gene mutations, is also important, leading to emergence of myelodysplasia and increased progression to myeloid malignancy. CONCLUSIONS: Myelodysplastic syndromes are a rare entity in childhood. Genetic testing is an essential tool for the diagnostic evaluation of de novo or inherited mutations of these syndromes. In addition, this radically contributes to effective treatment plan formation, selection of the appropriate marrow transplant donor, as well as the evaluation of the risk family members are subject to. The molecular imprinting of the mechanisms that lead to the appearance of these syndromes is constantly being enriched, perhaps leading in the future to more favourable conditions for more targeted treatments and optimization of patient care."],"dc:identifier":["uoadl:3391612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391612"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μοριακή παθοφυσιολογία των μυελοδυσπλαστικών συνδρόμων της παιδικής ηλικίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z"}