{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391680"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391680","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χονδροβλάστωμα: Κλινικό-παθολογοανατομική διάγνωση, θεραπεία και πρόγνωση–νέα δεδομένα","abstract":"Τα χονδροβλαστώματα αποτελούν περίπου το 2% όλων των όγκων των οστών. Πρόκειται για καλοήθεις όγκους, που εμφανίζονται κυρίως στη δεύτερη δεκαετία, και αφορούν κυρίως στις επιφύσεις των μακρών οστών. Ωστόσο δεν είναι λίγα τα περιστατικά που αφορούν σε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά και σε άλλες εντοπίσεις όπως βραχέα οστά, πλατιά οστά κ.α. Προέρχονται από τα πολυδύναμα μεσεγχυματικά κύτταρα, που έχουν ήδη λάβει την οδό διαφοροποίησης προς στη χονδρογένεση. Εμφανίζουν μεγάλη μακροσκοπική και μικροσκοπική ομοιογένεια. Οι απεικονιστικοί τους χαρακτήρες στην απλή ακτινογραφία, στην υπολογιστική αξονική τομογραφία και στην τομογραφία μαγνητικού συντονισμού, είναι τυπικοί και διευκολύνουν τη διαφοροδιάγνωση. Σε μικροσκοπικό επίπεδο, η παρουσία matrix χόνδρου με κατά τόπους εστίες οστεοποίησης, τα τυπικά ωοειδή κύτταρα με τους λεπτοχρωματικούς πυρήνες, και οι περιφερικές εντοπίσεις γιγαντοκυττάρων, επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Η χειρουργική εκτομή αποτελεί πρακτικά τη μόνη θεραπευτική επιλογή, στις περισσότερες περιπτώσεις η εκτομή με κοχλιάριο είναι επαρκής, ενώ σε λιγότερες περιπτώσεις και κυρίως στις υποτροπές εκτεταμένες εκτομές μπορεί να είναι απαραίτητες. Η αποκατάσταση του ελλείμματος μπορεί να επιχειρηθεί σε πρώτο χρόνο με τη χρήση οστικού μοσχεύματος ή ακρυλικών παραγώγων, αλλά και σε δεύτερο χρόνο. Η πιθανότητα τοπικής υποτροπής αγγίζει το 30%, η πιθανότητα εμφάνισης απομακρυσμένων μεταστάσεων αγγίζει το 2%, αλλά ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις δεν επηρεάζεται η επιβίωση των ασθενών.","abstract_html":"Τα χονδροβλαστώματα αποτελούν περίπου το 2% όλων των όγκων των οστών. Πρόκειται για καλοήθεις όγκους, που εμφανίζονται κυρίως στη δεύτερη δεκαετία, και αφορούν κυρίως στις επιφύσεις των μακρών οστών. Ωστόσο δεν είναι λίγα τα περιστατικά που αφορούν σε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά και σε άλλες εντοπίσεις όπως βραχέα οστά, πλατιά οστά κ.α. Προέρχονται από τα πολυδύναμα μεσεγχυματικά κύτταρα, που έχουν ήδη λάβει την οδό διαφοροποίησης προς στη χονδρογένεση. Εμφανίζουν μεγάλη μακροσκοπική και μικροσκοπική ομοιογένεια. Οι απεικονιστικοί τους χαρακτήρες στην απλή ακτινογραφία, στην υπολογιστική αξονική τομογραφία και στην τομογραφία μαγνητικού συντονισμού, είναι τυπικοί και διευκολύνουν τη διαφοροδιάγνωση. Σε μικροσκοπικό επίπεδο, η παρουσία matrix χόνδρου με κατά τόπους εστίες οστεοποίησης, τα τυπικά ωοειδή κύτταρα με τους λεπτοχρωματικούς πυρήνες, και οι περιφερικές εντοπίσεις γιγαντοκυττάρων, επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Η χειρουργική εκτομή αποτελεί πρακτικά τη μόνη θεραπευτική επιλογή, στις περισσότερες περιπτώσεις η εκτομή με κοχλιάριο είναι επαρκής, ενώ σε λιγότερες περιπτώσεις και κυρίως στις υποτροπές εκτεταμένες εκτομές μπορεί να είναι απαραίτητες. Η αποκατάσταση του ελλείμματος μπορεί να επιχειρηθεί σε πρώτο χρόνο με τη χρήση οστικού μοσχεύματος ή ακρυλικών παραγώγων, αλλά και σε δεύτερο χρόνο. Η πιθανότητα τοπικής υποτροπής αγγίζει το 30%, η πιθανότητα εμφάνισης απομακρυσμένων μεταστάσεων αγγίζει το 2%, αλλά ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις δεν επηρεάζεται η επιβίωση των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Τόλης Ιωάννης-Παναγιώτης","Tolis Ioannis-Panagiotis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391680"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391680","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391680","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391680","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391680","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τόλης Ιωάννης-Παναγιώτης","Tolis Ioannis-Panagiotis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391680","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391680"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα χονδροβλαστώματα αποτελούν περίπου το 2% όλων των όγκων των οστών. Πρόκειται για καλοήθεις όγκους, που εμφανίζονται κυρίως στη δεύτερη δεκαετία, και αφορούν κυρίως στις επιφύσεις των μακρών οστών. Ωστόσο δεν είναι λίγα τα περιστατικά που αφορούν σε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά και σε άλλες εντοπίσεις όπως βραχέα οστά, πλατιά οστά κ.α. Προέρχονται από τα πολυδύναμα μεσεγχυματικά κύτταρα, που έχουν ήδη λάβει την οδό διαφοροποίησης προς στη χονδρογένεση. Εμφανίζουν μεγάλη μακροσκοπική και μικροσκοπική ομοιογένεια. Οι απεικονιστικοί τους χαρακτήρες στην απλή ακτινογραφία, στην υπολογιστική αξονική τομογραφία και στην τομογραφία μαγνητικού συντονισμού, είναι τυπικοί και διευκολύνουν τη διαφοροδιάγνωση. Σε μικροσκοπικό επίπεδο, η παρουσία matrix χόνδρου με κατά τόπους εστίες οστεοποίησης, τα τυπικά ωοειδή κύτταρα με τους λεπτοχρωματικούς πυρήνες, και οι περιφερικές εντοπίσεις γιγαντοκυττάρων, επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Η χειρουργική εκτομή αποτελεί πρακτικά τη μόνη θεραπευτική επιλογή, στις περισσότερες περιπτώσεις η εκτομή με κοχλιάριο είναι επαρκής, ενώ σε λιγότερες περιπτώσεις και κυρίως στις υποτροπές εκτεταμένες εκτομές μπορεί να είναι απαραίτητες. Η αποκατάσταση του ελλείμματος μπορεί να επιχειρηθεί σε πρώτο χρόνο με τη χρήση οστικού μοσχεύματος ή ακρυλικών παραγώγων, αλλά και σε δεύτερο χρόνο. Η πιθανότητα τοπικής υποτροπής αγγίζει το 30%, η πιθανότητα εμφάνισης απομακρυσμένων μεταστάσεων αγγίζει το 2%, αλλά ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις δεν επηρεάζεται η επιβίωση των ασθενών.","Chondroblastomas comprise approximately 2% of all bone tumors. These are benign tumors, appearing most frequently during the second decade, and affecting mainly the epiphysis of long bones. However, reported cases of patients older in age, and sites including short and flat bones are not uncommon. They derive from multipotent mesenchymal cells, which have already taken the differentiated route towards chondrogenesis. They are characterized by high microscopic and macroscopic homogeneity. Imaging appearances in plain radiography, in computed tomography and in magnetic resonance imaging, are consistent and facilitate differential diagnosis. At a microscopical level, the presence of cartilage matrix with few areas of ossification, the typical round shaped cells with fine chromatin nuclei, and the marginal giant cells, confirm the diagnosis. Surgical resection practically comprises the only therapeutic option, in most cases the resection by curettage is sufficient, while in fewer cases and mainly in recurrences extensive resections might be necessary. Defect filling can be attempted at the same time with the use of bone graft or acrylates, but this can also be done at a later stage. The risk of recurrence can be up to 30%, the risk of development of distal metastasis can be up to 2%, but even in these cases patients’ survival remains unaffected."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χονδροβλάστωμα: Κλινικό-παθολογοανατομική διάγνωση, θεραπεία και πρόγνωση–νέα δεδομένα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τόλης Ιωάννης-Παναγιώτης","Tolis Ioannis-Panagiotis"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα χονδροβλαστώματα αποτελούν περίπου το 2% όλων των όγκων των οστών. Πρόκειται για καλοήθεις όγκους, που εμφανίζονται κυρίως στη δεύτερη δεκαετία, και αφορούν κυρίως στις επιφύσεις των μακρών οστών. Ωστόσο δεν είναι λίγα τα περιστατικά που αφορούν σε πολύ μεγαλύτερες ηλικίες, αλλά και σε άλλες εντοπίσεις όπως βραχέα οστά, πλατιά οστά κ.α. Προέρχονται από τα πολυδύναμα μεσεγχυματικά κύτταρα, που έχουν ήδη λάβει την οδό διαφοροποίησης προς στη χονδρογένεση. Εμφανίζουν μεγάλη μακροσκοπική και μικροσκοπική ομοιογένεια. Οι απεικονιστικοί τους χαρακτήρες στην απλή ακτινογραφία, στην υπολογιστική αξονική τομογραφία και στην τομογραφία μαγνητικού συντονισμού, είναι τυπικοί και διευκολύνουν τη διαφοροδιάγνωση. Σε μικροσκοπικό επίπεδο, η παρουσία matrix χόνδρου με κατά τόπους εστίες οστεοποίησης, τα τυπικά ωοειδή κύτταρα με τους λεπτοχρωματικούς πυρήνες, και οι περιφερικές εντοπίσεις γιγαντοκυττάρων, επιβεβαιώνουν τη διάγνωση. Η χειρουργική εκτομή αποτελεί πρακτικά τη μόνη θεραπευτική επιλογή, στις περισσότερες περιπτώσεις η εκτομή με κοχλιάριο είναι επαρκής, ενώ σε λιγότερες περιπτώσεις και κυρίως στις υποτροπές εκτεταμένες εκτομές μπορεί να είναι απαραίτητες. Η αποκατάσταση του ελλείμματος μπορεί να επιχειρηθεί σε πρώτο χρόνο με τη χρήση οστικού μοσχεύματος ή ακρυλικών παραγώγων, αλλά και σε δεύτερο χρόνο. Η πιθανότητα τοπικής υποτροπής αγγίζει το 30%, η πιθανότητα εμφάνισης απομακρυσμένων μεταστάσεων αγγίζει το 2%, αλλά ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις δεν επηρεάζεται η επιβίωση των ασθενών.","Chondroblastomas comprise approximately 2% of all bone tumors. These are benign tumors, appearing most frequently during the second decade, and affecting mainly the epiphysis of long bones. However, reported cases of patients older in age, and sites including short and flat bones are not uncommon. They derive from multipotent mesenchymal cells, which have already taken the differentiated route towards chondrogenesis. They are characterized by high microscopic and macroscopic homogeneity. Imaging appearances in plain radiography, in computed tomography and in magnetic resonance imaging, are consistent and facilitate differential diagnosis. At a microscopical level, the presence of cartilage matrix with few areas of ossification, the typical round shaped cells with fine chromatin nuclei, and the marginal giant cells, confirm the diagnosis. Surgical resection practically comprises the only therapeutic option, in most cases the resection by curettage is sufficient, while in fewer cases and mainly in recurrences extensive resections might be necessary. Defect filling can be attempted at the same time with the use of bone graft or acrylates, but this can also be done at a later stage. The risk of recurrence can be up to 30%, the risk of development of distal metastasis can be up to 2%, but even in these cases patients’ survival remains unaffected."],"dc:identifier":["uoadl:3391680","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391680"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Χονδροβλάστωμα: Κλινικό-παθολογοανατομική διάγνωση, θεραπεία και πρόγνωση–νέα δεδομένα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z"}