{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391726"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391726","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση τεχνικών μυοπεριτονιακής χαλάρωσης του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης","abstract":"Οι μύες του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης έχουν τάση να εμφανίζουν βράχυνση η οποία εκφράζεται συνήθως με περιορισμό στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής. Αποτέλεσμα της βράχυνσης, η οποία έχει σημαντική εμφάνιση στον αθλητισμό, είναι η αλλαγή σε διάφορα κινητικά πρότυπα των κάτω άκρων και η αύξηση του κινδύνου πρόκλησης τραυματισμών κυρίως στο κάτω άκρο. Η χαλάρωση των μυών, έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετών στις οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί πληθώρα μέσων και τεχνικών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ανάλογα με την διάρκεια εφαρμογής, μπορούν να επιδράσουν ή όχι στη φυσιολογία των ιστών αλλά και στη λειτουργικότητα της περιοχής. Αρκετοί παράμετροι όμως δεν έχουν μελετηθεί ακόμη. Η διερεύνηση και η σύγκριση των τεχνικών αυτών χαλάρωσης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής και του κάτω άκρου θα βοηθήσει στην επιλογή της αποτελεσματικότερης τεχνικής χαλάρωσης των μυών. Σκοπός της παρούσας μελέτης, είναι να διερευνήσει τις επιδράσεις που έχουν διαφορετικές τεχνικές χαλάρωσης στην λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 13 νεαρά υγιή άτομα, με εύρος τροχιάς ραχιαίας κάμψης τουλάχιστον της μιας ποδοκνηνμικής ≤13°. Η λειτουργική αξιολόγηση της ποδοκνημικής πραγματοποιήθηκε πριν και μετά από την εφαρμογή μιας τεχνικής χαλάρωσης και περιλάμβανε την αξιολόγηση του εύρους κίνησης της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ, της δύναμη των πελματιαίων καμπτήρων της ΠΔΚ, τη δυναμική ισορροπία του σώματος και τη βάδιση. Οι τεχνικές χαλάρωσης που χρησιμοποιήθηκαν είναι οι ασκήσεις αυτοδιάτασης σε κεκλιμένη επιφάνεια με κλίση 3° μικρότερη του εύρους της ραχιαίας κάμψης σε κλειστή κινητική αλυσίδα (3x 30s με κάμψη και έκταση γόνατος), η χρήση αφρώδους κυλίνδρου (3x 30s για την έσω και έξω επιφάνεια) και η χρήση ειδικού εξοπλισμού υποβοηθούμενης μυοπεριτονιακής απελευθέρωσης (6 min συνολική εφαρμογή). Οι τεχνικές χαλάρωσης πραγματοποιήθηκαν σε τρεις συνεδρίες με διαφορά επτά ημέρες μεταξύ τους. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό πρόγραμμα στατιστικής επεξεργασίας και ανάλυσης δεδομένων SPSS 25.0 (IBMCorp, Armonk, NY, USA), ενώ το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο επίπεδο p≤0.05. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης έδειξαν σημαντική διαφορά στην επίδραση των τεχνικών στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ. Επίσης έδειξαν σημαντική διαφορά πριν και μετά τις διατάσεις στη μέγιστη πίεση στην πλατφόρμα από το οπίσθιο μέρος του ποδιού. Όλοι οι άλλοι παράμετροι δεν εμφάνισαν καμία σημαντική διαφορά μετά την εφαρμογή των τεχνικών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παραπάνω μελέτης, μια μεμονομένη συνεδρία στατικών διατάσεων, κυλίσεων σε αφρώδη κύλινδρο ή ΥΚΜΜΕΕ στο οπίσθιο διαμέρισμα της κνήμης αυξάνει άμεσα το εύρος τροχιάς της ΠΔΚ σε άτομα με περιορισμό της τροχιάς της άρθρωσης, χωρίς να επηρεάζει την ισομετρική δύναμη των υποκείμενων μυών, τη δυναμική ισορροπία του σώματος ή την λειτουργικότητα του κάτω άκρου. Η αύξηση του εύρους κίνησης της ΠΔΚ ήταν επίσης μεγαλύτερη μετά από ΥΚΜΜΕΕ, ακολουθούμενη από τις κυλίσεις σε αφρώδη κύλινδρο και τις στατικές αυτοδιατάσεις.","abstract_html":"Οι μύες του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης έχουν τάση να εμφανίζουν βράχυνση η οποία εκφράζεται συνήθως με περιορισμό στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής. Αποτέλεσμα της βράχυνσης, η οποία έχει σημαντική εμφάνιση στον αθλητισμό, είναι η αλλαγή σε διάφορα κινητικά πρότυπα των κάτω άκρων και η αύξηση του κινδύνου πρόκλησης τραυματισμών κυρίως στο κάτω άκρο. Η χαλάρωση των μυών, έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετών στις οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί πληθώρα μέσων και τεχνικών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ανάλογα με την διάρκεια εφαρμογής, μπορούν να επιδράσουν ή όχι στη φυσιολογία των ιστών αλλά και στη λειτουργικότητα της περιοχής. Αρκετοί παράμετροι όμως δεν έχουν μελετηθεί ακόμη. Η διερεύνηση και η σύγκριση των τεχνικών αυτών χαλάρωσης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής και του κάτω άκρου θα βοηθήσει στην επιλογή της αποτελεσματικότερης τεχνικής χαλάρωσης των μυών. Σκοπός της παρούσας μελέτης, είναι να διερευνήσει τις επιδράσεις που έχουν διαφορετικές τεχνικές χαλάρωσης στην λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 13 νεαρά υγιή άτομα, με εύρος τροχιάς ραχιαίας κάμψης τουλάχιστον της μιας ποδοκνηνμικής ≤13°. Η λειτουργική αξιολόγηση της ποδοκνημικής πραγματοποιήθηκε πριν και μετά από την εφαρμογή μιας τεχνικής χαλάρωσης και περιλάμβανε την αξιολόγηση του εύρους κίνησης της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ, της δύναμη των πελματιαίων καμπτήρων της ΠΔΚ, τη δυναμική ισορροπία του σώματος και τη βάδιση. Οι τεχνικές χαλάρωσης που χρησιμοποιήθηκαν είναι οι ασκήσεις αυτοδιάτασης σε κεκλιμένη επιφάνεια με κλίση 3° μικρότερη του εύρους της ραχιαίας κάμψης σε κλειστή κινητική αλυσίδα (3x 30s με κάμψη και έκταση γόνατος), η χρήση αφρώδους κυλίνδρου (3x 30s για την έσω και έξω επιφάνεια) και η χρήση ειδικού εξοπλισμού υποβοηθούμενης μυοπεριτονιακής απελευθέρωσης (6 min συνολική εφαρμογή). Οι τεχνικές χαλάρωσης πραγματοποιήθηκαν σε τρεις συνεδρίες με διαφορά επτά ημέρες μεταξύ τους. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό πρόγραμμα στατιστικής επεξεργασίας και ανάλυσης δεδομένων SPSS 25.0 (IBMCorp, Armonk, NY, USA), ενώ το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο επίπεδο p≤0.05. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης έδειξαν σημαντική διαφορά στην επίδραση των τεχνικών στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ. Επίσης έδειξαν σημαντική διαφορά πριν και μετά τις διατάσεις στη μέγιστη πίεση στην πλατφόρμα από το οπίσθιο μέρος του ποδιού. Όλοι οι άλλοι παράμετροι δεν εμφάνισαν καμία σημαντική διαφορά μετά την εφαρμογή των τεχνικών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παραπάνω μελέτης, μια μεμονομένη συνεδρία στατικών διατάσεων, κυλίσεων σε αφρώδη κύλινδρο ή ΥΚΜΜΕΕ στο οπίσθιο διαμέρισμα της κνήμης αυξάνει άμεσα το εύρος τροχιάς της ΠΔΚ σε άτομα με περιορισμό της τροχιάς της άρθρωσης, χωρίς να επηρεάζει την ισομετρική δύναμη των υποκείμενων μυών, τη δυναμική ισορροπία του σώματος ή την λειτουργικότητα του κάτω άκρου. Η αύξηση του εύρους κίνησης της ΠΔΚ ήταν επίσης μεγαλύτερη μετά από ΥΚΜΜΕΕ, ακολουθούμενη από τις κυλίσεις σε αφρώδη κύλινδρο και τις στατικές αυτοδιατάσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννιώτη Μαρία","Giannioti Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391726"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391726","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391726","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391726","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391726","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννιώτη Μαρία","Giannioti Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391726","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391726"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μύες του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης έχουν τάση να εμφανίζουν βράχυνση η οποία εκφράζεται συνήθως με περιορισμό στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής. Αποτέλεσμα της βράχυνσης, η οποία έχει σημαντική εμφάνιση στον αθλητισμό, είναι η αλλαγή σε διάφορα κινητικά πρότυπα των κάτω άκρων και η αύξηση του κινδύνου πρόκλησης τραυματισμών κυρίως στο κάτω άκρο. Η χαλάρωση των μυών, έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετών στις οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί πληθώρα μέσων και τεχνικών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ανάλογα με την διάρκεια εφαρμογής, μπορούν να επιδράσουν ή όχι στη φυσιολογία των ιστών αλλά και στη λειτουργικότητα της περιοχής. Αρκετοί παράμετροι όμως δεν έχουν μελετηθεί ακόμη. Η διερεύνηση και η σύγκριση των τεχνικών αυτών χαλάρωσης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής και του κάτω άκρου θα βοηθήσει στην επιλογή της αποτελεσματικότερης τεχνικής χαλάρωσης των μυών. Σκοπός της παρούσας μελέτης, είναι να διερευνήσει τις επιδράσεις που έχουν διαφορετικές τεχνικές χαλάρωσης στην λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 13 νεαρά υγιή άτομα, με εύρος τροχιάς ραχιαίας κάμψης τουλάχιστον της μιας ποδοκνηνμικής ≤13°. Η λειτουργική αξιολόγηση της ποδοκνημικής πραγματοποιήθηκε πριν και μετά από την εφαρμογή μιας τεχνικής χαλάρωσης και περιλάμβανε την αξιολόγηση του εύρους κίνησης της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ, της δύναμη των πελματιαίων καμπτήρων της ΠΔΚ, τη δυναμική ισορροπία του σώματος και τη βάδιση. Οι τεχνικές χαλάρωσης που χρησιμοποιήθηκαν είναι οι ασκήσεις αυτοδιάτασης σε κεκλιμένη επιφάνεια με κλίση 3° μικρότερη του εύρους της ραχιαίας κάμψης σε κλειστή κινητική αλυσίδα (3x 30s με κάμψη και έκταση γόνατος), η χρήση αφρώδους κυλίνδρου (3x 30s για την έσω και έξω επιφάνεια) και η χρήση ειδικού εξοπλισμού υποβοηθούμενης μυοπεριτονιακής απελευθέρωσης (6 min συνολική εφαρμογή). Οι τεχνικές χαλάρωσης πραγματοποιήθηκαν σε τρεις συνεδρίες με διαφορά επτά ημέρες μεταξύ τους. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό πρόγραμμα στατιστικής επεξεργασίας και ανάλυσης δεδομένων SPSS 25.0 (IBMCorp, Armonk, NY, USA), ενώ το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο επίπεδο p≤0.05. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης έδειξαν σημαντική διαφορά στην επίδραση των τεχνικών στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ. Επίσης έδειξαν σημαντική διαφορά πριν και μετά τις διατάσεις στη μέγιστη πίεση στην πλατφόρμα από το οπίσθιο μέρος του ποδιού. Όλοι οι άλλοι παράμετροι δεν εμφάνισαν καμία σημαντική διαφορά μετά την εφαρμογή των τεχνικών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παραπάνω μελέτης, μια μεμονομένη συνεδρία στατικών διατάσεων, κυλίσεων σε αφρώδη κύλινδρο ή ΥΚΜΜΕΕ στο οπίσθιο διαμέρισμα της κνήμης αυξάνει άμεσα το εύρος τροχιάς της ΠΔΚ σε άτομα με περιορισμό της τροχιάς της άρθρωσης, χωρίς να επηρεάζει την ισομετρική δύναμη των υποκείμενων μυών, τη δυναμική ισορροπία του σώματος ή την λειτουργικότητα του κάτω άκρου. Η αύξηση του εύρους κίνησης της ΠΔΚ ήταν επίσης μεγαλύτερη μετά από ΥΚΜΜΕΕ, ακολουθούμενη από τις κυλίσεις σε αφρώδη κύλινδρο και τις στατικές αυτοδιατάσεις.","The calf muscles have the tense to get thigh.This thightness expressed by ankle’s dorsiflexion ROM limitation. As a result of this tightness is the is the change in various motor patterns and the increase in the injury risk mainly to the lower limb. Muscle relaxation has been the subject of many studies in which different techniques have been used (e.g. foam rollers, self-stretching exercises, IASTM etc.). The results showed that depending on the duration of application, they may or may not affect the physiology of the tissues as well as the functionality of the limb. However, several parameters have not yet been studied. Investigating and comparing these relaxation techniques on ankle and lower extremity functionality will help in choosing the most effective muscle relaxation technique. The purpose of the present study is to investigate the effects that different relaxation techniques have on the functionality of the ankle joint. Thirteen young healthy subjects, without painful syndromes and/or injuries in the last year, with dorsiflexion range of motion ≤13°at least on one leg, participated in the present study. The functional evaluation of the ankle was performed before and after the application of a relaxation technique and included assessment of ankle’s dorsiflexion range of motion, strength of the plantar flexors, dynamic balance, and gait. The relaxation techniques which used was self-stretching on an inclined surface with an inclination of 3° less than the ankle’s dorsiflexion ROM in a closed kinetic chain (3x 30s with knee flexed and extented), foam roller (3x 30s for the inner and outer surface) and intrument assisted myofascial release (6 min total application). The relaxation techniques were performed in three sessions seven days apart. The statistical analysis of the data was performed with the SPSS 25.0 statistical processing and data analysis software (IBMCorp, Armonk, NY, USA), while the level of significance was set at the p≤0.05 level. The results of the study showed a significant difference in the effect of the techniques on the range of motion of dorsiflexion. They also showed a significant difference in the maximum pressure from the heel before and after the self stretching. All other parameters did not show any significant difference after applying the techniques. According to the results of the above study, a single session of static stretching, foam rolling, or IASTM on the posterior compartment of the tibia increases the range of motion of the PTA in subjects with joint motion limitation, without affecting the isometric strength of the underlying muscles, dynamic body balance, or lower extremity functionality. The increase in the range of motion of the PDC was also greater after IASTM, followed by foam roller rolling and static self-stretching."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση τεχνικών μυοπεριτονιακής χαλάρωσης του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννιώτη Μαρία","Giannioti Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι μύες του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης έχουν τάση να εμφανίζουν βράχυνση η οποία εκφράζεται συνήθως με περιορισμό στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής. Αποτέλεσμα της βράχυνσης, η οποία έχει σημαντική εμφάνιση στον αθλητισμό, είναι η αλλαγή σε διάφορα κινητικά πρότυπα των κάτω άκρων και η αύξηση του κινδύνου πρόκλησης τραυματισμών κυρίως στο κάτω άκρο. Η χαλάρωση των μυών, έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών μελετών στις οποίες έχουν χρησιμοποιηθεί πληθώρα μέσων και τεχνικών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ανάλογα με την διάρκεια εφαρμογής, μπορούν να επιδράσουν ή όχι στη φυσιολογία των ιστών αλλά και στη λειτουργικότητα της περιοχής. Αρκετοί παράμετροι όμως δεν έχουν μελετηθεί ακόμη. Η διερεύνηση και η σύγκριση των τεχνικών αυτών χαλάρωσης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής και του κάτω άκρου θα βοηθήσει στην επιλογή της αποτελεσματικότερης τεχνικής χαλάρωσης των μυών. Σκοπός της παρούσας μελέτης, είναι να διερευνήσει τις επιδράσεις που έχουν διαφορετικές τεχνικές χαλάρωσης στην λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης. Στην παρούσα μελέτη συμμετείχαν 13 νεαρά υγιή άτομα, με εύρος τροχιάς ραχιαίας κάμψης τουλάχιστον της μιας ποδοκνηνμικής ≤13°. Η λειτουργική αξιολόγηση της ποδοκνημικής πραγματοποιήθηκε πριν και μετά από την εφαρμογή μιας τεχνικής χαλάρωσης και περιλάμβανε την αξιολόγηση του εύρους κίνησης της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ, της δύναμη των πελματιαίων καμπτήρων της ΠΔΚ, τη δυναμική ισορροπία του σώματος και τη βάδιση. Οι τεχνικές χαλάρωσης που χρησιμοποιήθηκαν είναι οι ασκήσεις αυτοδιάτασης σε κεκλιμένη επιφάνεια με κλίση 3° μικρότερη του εύρους της ραχιαίας κάμψης σε κλειστή κινητική αλυσίδα (3x 30s με κάμψη και έκταση γόνατος), η χρήση αφρώδους κυλίνδρου (3x 30s για την έσω και έξω επιφάνεια) και η χρήση ειδικού εξοπλισμού υποβοηθούμενης μυοπεριτονιακής απελευθέρωσης (6 min συνολική εφαρμογή). Οι τεχνικές χαλάρωσης πραγματοποιήθηκαν σε τρεις συνεδρίες με διαφορά επτά ημέρες μεταξύ τους. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με το λογισμικό πρόγραμμα στατιστικής επεξεργασίας και ανάλυσης δεδομένων SPSS 25.0 (IBMCorp, Armonk, NY, USA), ενώ το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο επίπεδο p≤0.05. Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης έδειξαν σημαντική διαφορά στην επίδραση των τεχνικών στο εύρος τροχιάς της ραχιαίας κάμψης της ΠΔΚ. Επίσης έδειξαν σημαντική διαφορά πριν και μετά τις διατάσεις στη μέγιστη πίεση στην πλατφόρμα από το οπίσθιο μέρος του ποδιού. Όλοι οι άλλοι παράμετροι δεν εμφάνισαν καμία σημαντική διαφορά μετά την εφαρμογή των τεχνικών. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παραπάνω μελέτης, μια μεμονομένη συνεδρία στατικών διατάσεων, κυλίσεων σε αφρώδη κύλινδρο ή ΥΚΜΜΕΕ στο οπίσθιο διαμέρισμα της κνήμης αυξάνει άμεσα το εύρος τροχιάς της ΠΔΚ σε άτομα με περιορισμό της τροχιάς της άρθρωσης, χωρίς να επηρεάζει την ισομετρική δύναμη των υποκείμενων μυών, τη δυναμική ισορροπία του σώματος ή την λειτουργικότητα του κάτω άκρου. Η αύξηση του εύρους κίνησης της ΠΔΚ ήταν επίσης μεγαλύτερη μετά από ΥΚΜΜΕΕ, ακολουθούμενη από τις κυλίσεις σε αφρώδη κύλινδρο και τις στατικές αυτοδιατάσεις.","The calf muscles have the tense to get thigh.This thightness expressed by ankle’s dorsiflexion ROM limitation. As a result of this tightness is the is the change in various motor patterns and the increase in the injury risk mainly to the lower limb. Muscle relaxation has been the subject of many studies in which different techniques have been used (e.g. foam rollers, self-stretching exercises, IASTM etc.). The results showed that depending on the duration of application, they may or may not affect the physiology of the tissues as well as the functionality of the limb. However, several parameters have not yet been studied. Investigating and comparing these relaxation techniques on ankle and lower extremity functionality will help in choosing the most effective muscle relaxation technique. The purpose of the present study is to investigate the effects that different relaxation techniques have on the functionality of the ankle joint. Thirteen young healthy subjects, without painful syndromes and/or injuries in the last year, with dorsiflexion range of motion ≤13°at least on one leg, participated in the present study. The functional evaluation of the ankle was performed before and after the application of a relaxation technique and included assessment of ankle’s dorsiflexion range of motion, strength of the plantar flexors, dynamic balance, and gait. The relaxation techniques which used was self-stretching on an inclined surface with an inclination of 3° less than the ankle’s dorsiflexion ROM in a closed kinetic chain (3x 30s with knee flexed and extented), foam roller (3x 30s for the inner and outer surface) and intrument assisted myofascial release (6 min total application). The relaxation techniques were performed in three sessions seven days apart. The statistical analysis of the data was performed with the SPSS 25.0 statistical processing and data analysis software (IBMCorp, Armonk, NY, USA), while the level of significance was set at the p≤0.05 level. The results of the study showed a significant difference in the effect of the techniques on the range of motion of dorsiflexion. They also showed a significant difference in the maximum pressure from the heel before and after the self stretching. All other parameters did not show any significant difference after applying the techniques. According to the results of the above study, a single session of static stretching, foam rolling, or IASTM on the posterior compartment of the tibia increases the range of motion of the PTA in subjects with joint motion limitation, without affecting the isometric strength of the underlying muscles, dynamic body balance, or lower extremity functionality. The increase in the range of motion of the PDC was also greater after IASTM, followed by foam roller rolling and static self-stretching."],"dc:identifier":["uoadl:3391726","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391726"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Η επίδραση τεχνικών μυοπεριτονιακής χαλάρωσης του οπίσθιου διαμερίσματος της κνήμης στη λειτουργικότητα της ποδοκνημικής άρθρωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z"}