{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391749"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391749","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μία αφετηρία, μύρια μονοπάτια :Η διαχείριση του οργανικού σκοπού της \"Παλιάς Ιτιάς\" από επτά δεξιοτέχνες του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου από το 1923 μέχρι το 1987.","abstract":"Η διάδοση και η επικράτηση του κλαρίνου στον ελληνικό χώρο, ενός νεωτερικού οργάνου με ένα εύρος δυνατοτήτων πολύ μεγαλύτερο από τα τοπικά προϋπάρχοντα πνευστά, η διαμόρφωση της ιδιότητας του επαγγελματία οργανοπαίκτη και η άνθηση της δισκογραφικής βιομηχανίας, εισάγουν και υποδεικνύουν νέες προτεραιότητες για τον λαϊκό οργανοπαίκτη , εντείνοντας την ανάγκη προβολής της δεξιοτεχνίας του και της διαφοροποίησης του: δύο ιδιότητες άμεσα συνυφασμένες με την αυτοσχεδιαστική δεινότητα. Το βέρσο δίνοντας «χώρο» στους μουσικούς να αυτοσχεδιάσουν, αποτέλεσε κίνητρο για την ανάδειξη της δεξιοτεχνίας τους, με αποτέλεσμα την συνεχή επινόηση καινούριων εντυπωσιακών θεμάτων πάνω στους ήδη υπάρχοντες σκοπούς, την δημιουργία εντελώς καινούριων, καθώς και την συνεχή διεύρυνση των εκφραστικών «ορίων» του οργάνου. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του βέρσου της «Παλιάς Ιτιάς», μέσα στις ερμηνείες επτά σπουδαίων μορφών του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου (με χρονολογική σειρά): του Νίκου Ξηρού (1923), του Γιάννη Κυριακάτη (1923), του Νίκου Ρέλλια (1930), του Νικήτα Κωτσόπουλου (1931), του Τάσου Χαλκιά (1967), του Νίκου Χαλιάσου-Ράρα (1972) και του Γιώργου Μπραχόπουλου (1987). Μέσα από την μεταγραφή των ερμηνειών τους σε παρτιτούρα, την παρατήρηση του τονικού περιβάλλοντος και τη μεταξύ τους σύγκριση, εξετάζεται η ξεχωριστή διαχείριση του σκοπού, τα ιδιαίτερα ιδιωματικά στοιχεία που αναδεικνύονται, οι πιθανές κοινές αναφορές καθώς και τα εκφραστικά στοιχεία διαφοροποίησής τους. Παρατίθενται επίσης, στοιχειώδη βιογραφικά στοιχεία για κάθε κλαρινίστα, καθώς και φωτογραφικό υλικό, για τη δημιουργία μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας, για τις συνθήκες όπου έδρασαν και τις επιρροές που δέχτηκαν.","abstract_html":"Η διάδοση και η επικράτηση του κλαρίνου στον ελληνικό χώρο, ενός νεωτερικού οργάνου με ένα εύρος δυνατοτήτων πολύ μεγαλύτερο από τα τοπικά προϋπάρχοντα πνευστά, η διαμόρφωση της ιδιότητας του επαγγελματία οργανοπαίκτη και η άνθηση της δισκογραφικής βιομηχανίας, εισάγουν και υποδεικνύουν νέες προτεραιότητες για τον λαϊκό οργανοπαίκτη , εντείνοντας την ανάγκη προβολής της δεξιοτεχνίας του και της διαφοροποίησης του: δύο ιδιότητες άμεσα συνυφασμένες με την αυτοσχεδιαστική δεινότητα. Το βέρσο δίνοντας «χώρο» στους μουσικούς να αυτοσχεδιάσουν, αποτέλεσε κίνητρο για την ανάδειξη της δεξιοτεχνίας τους, με αποτέλεσμα την συνεχή επινόηση καινούριων εντυπωσιακών θεμάτων πάνω στους ήδη υπάρχοντες σκοπούς, την δημιουργία εντελώς καινούριων, καθώς και την συνεχή διεύρυνση των εκφραστικών «ορίων» του οργάνου. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του βέρσου της «Παλιάς Ιτιάς», μέσα στις ερμηνείες επτά σπουδαίων μορφών του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου (με χρονολογική σειρά): του Νίκου Ξηρού (1923), του Γιάννη Κυριακάτη (1923), του Νίκου Ρέλλια (1930), του Νικήτα Κωτσόπουλου (1931), του Τάσου Χαλκιά (1967), του Νίκου Χαλιάσου-Ράρα (1972) και του Γιώργου Μπραχόπουλου (1987). Μέσα από την μεταγραφή των ερμηνειών τους σε παρτιτούρα, την παρατήρηση του τονικού περιβάλλοντος και τη μεταξύ τους σύγκριση, εξετάζεται η ξεχωριστή διαχείριση του σκοπού, τα ιδιαίτερα ιδιωματικά στοιχεία που αναδεικνύονται, οι πιθανές κοινές αναφορές καθώς και τα εκφραστικά στοιχεία διαφοροποίησής τους. Παρατίθενται επίσης, στοιχειώδη βιογραφικά στοιχεία για κάθε κλαρινίστα, καθώς και φωτογραφικό υλικό, για τη δημιουργία μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας, για τις συνθήκες όπου έδρασαν και τις επιρροές που δέχτηκαν.","abstract_has_math":false,"creators":["Κυπριανού Μαρία","Kyprianou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391749"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391749","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391749","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391749","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391749","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κυπριανού Μαρία","Kyprianou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391749","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391749"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διάδοση και η επικράτηση του κλαρίνου στον ελληνικό χώρο, ενός νεωτερικού οργάνου με ένα εύρος δυνατοτήτων πολύ μεγαλύτερο από τα τοπικά προϋπάρχοντα πνευστά, η διαμόρφωση της ιδιότητας του επαγγελματία οργανοπαίκτη και η άνθηση της δισκογραφικής βιομηχανίας, εισάγουν και υποδεικνύουν νέες προτεραιότητες για τον λαϊκό οργανοπαίκτη , εντείνοντας την ανάγκη προβολής της δεξιοτεχνίας του και της διαφοροποίησης του: δύο ιδιότητες άμεσα συνυφασμένες με την αυτοσχεδιαστική δεινότητα. Το βέρσο δίνοντας «χώρο» στους μουσικούς να αυτοσχεδιάσουν, αποτέλεσε κίνητρο για την ανάδειξη της δεξιοτεχνίας τους, με αποτέλεσμα την συνεχή επινόηση καινούριων εντυπωσιακών θεμάτων πάνω στους ήδη υπάρχοντες σκοπούς, την δημιουργία εντελώς καινούριων, καθώς και την συνεχή διεύρυνση των εκφραστικών «ορίων» του οργάνου. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του βέρσου της «Παλιάς Ιτιάς», μέσα στις ερμηνείες επτά σπουδαίων μορφών του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου (με χρονολογική σειρά): του Νίκου Ξηρού (1923), του Γιάννη Κυριακάτη (1923), του Νίκου Ρέλλια (1930), του Νικήτα Κωτσόπουλου (1931), του Τάσου Χαλκιά (1967), του Νίκου Χαλιάσου-Ράρα (1972) και του Γιώργου Μπραχόπουλου (1987). Μέσα από την μεταγραφή των ερμηνειών τους σε παρτιτούρα, την παρατήρηση του τονικού περιβάλλοντος και τη μεταξύ τους σύγκριση, εξετάζεται η ξεχωριστή διαχείριση του σκοπού, τα ιδιαίτερα ιδιωματικά στοιχεία που αναδεικνύονται, οι πιθανές κοινές αναφορές καθώς και τα εκφραστικά στοιχεία διαφοροποίησής τους. Παρατίθενται επίσης, στοιχειώδη βιογραφικά στοιχεία για κάθε κλαρινίστα, καθώς και φωτογραφικό υλικό, για τη δημιουργία μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας, για τις συνθήκες όπου έδρασαν και τις επιρροές που δέχτηκαν.","The spread of the clarinet in Greece, and its dominance as a modern instrument with a greater potential over the local pre-existing wind instruments, the establishment of the music-playing as a profession and the flourishing of the recording industry; introduce and indicate new priorities for the folk musician. One of the most important of them needing to manifest their virtuosity on an elevated level and to differentiate themselves, highlighting the importance of improvisational dexterity. The vérso as a form of organized improvisation, gave the musicians the room to improvise, acting as a great incentive for their expressive and compositional development, resulting in them constantly introducing new impressive parts on the popular existing tunes, creating entirely new ones and challenging the limits of their instrument. This paper examines this suggestion in the case of the popular vérso of ‘Palia etia’ through the performances of seven great figures of the Greek folk clarinet (in chronological order): Nikos Xeros (1923), Yiannis Kyriakatis (1923), Nikos Rellias (1930), Nikitas Kotsopoulos (1931), Tasos Chalkias (1967), Nikos Haliasos-Raras (1972) and George Brachopoulos (1987). By transcribing their performances to a score, analyzing the tonal environment and comparing them to each other, an observation of their distinct approach to the tune and the unique idiomatic elements that emerge is attempted, while looking for their common references as well as their expressive differences. Basic biographical information on each clarinetist are also included, as well as photographic material, in order to give a more complete view of the circumstances in which they performed and the influences they received."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μία αφετηρία, μύρια μονοπάτια :Η διαχείριση του οργανικού σκοπού της \"Παλιάς Ιτιάς\" από επτά δεξιοτέχνες του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου από το 1923 μέχρι το 1987."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κυπριανού Μαρία","Kyprianou Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η διάδοση και η επικράτηση του κλαρίνου στον ελληνικό χώρο, ενός νεωτερικού οργάνου με ένα εύρος δυνατοτήτων πολύ μεγαλύτερο από τα τοπικά προϋπάρχοντα πνευστά, η διαμόρφωση της ιδιότητας του επαγγελματία οργανοπαίκτη και η άνθηση της δισκογραφικής βιομηχανίας, εισάγουν και υποδεικνύουν νέες προτεραιότητες για τον λαϊκό οργανοπαίκτη , εντείνοντας την ανάγκη προβολής της δεξιοτεχνίας του και της διαφοροποίησης του: δύο ιδιότητες άμεσα συνυφασμένες με την αυτοσχεδιαστική δεινότητα. Το βέρσο δίνοντας «χώρο» στους μουσικούς να αυτοσχεδιάσουν, αποτέλεσε κίνητρο για την ανάδειξη της δεξιοτεχνίας τους, με αποτέλεσμα την συνεχή επινόηση καινούριων εντυπωσιακών θεμάτων πάνω στους ήδη υπάρχοντες σκοπούς, την δημιουργία εντελώς καινούριων, καθώς και την συνεχή διεύρυνση των εκφραστικών «ορίων» του οργάνου. Στην παρούσα εργασία εξετάζεται πώς αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του βέρσου της «Παλιάς Ιτιάς», μέσα στις ερμηνείες επτά σπουδαίων μορφών του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου (με χρονολογική σειρά): του Νίκου Ξηρού (1923), του Γιάννη Κυριακάτη (1923), του Νίκου Ρέλλια (1930), του Νικήτα Κωτσόπουλου (1931), του Τάσου Χαλκιά (1967), του Νίκου Χαλιάσου-Ράρα (1972) και του Γιώργου Μπραχόπουλου (1987). Μέσα από την μεταγραφή των ερμηνειών τους σε παρτιτούρα, την παρατήρηση του τονικού περιβάλλοντος και τη μεταξύ τους σύγκριση, εξετάζεται η ξεχωριστή διαχείριση του σκοπού, τα ιδιαίτερα ιδιωματικά στοιχεία που αναδεικνύονται, οι πιθανές κοινές αναφορές καθώς και τα εκφραστικά στοιχεία διαφοροποίησής τους. Παρατίθενται επίσης, στοιχειώδη βιογραφικά στοιχεία για κάθε κλαρινίστα, καθώς και φωτογραφικό υλικό, για τη δημιουργία μιας πιο ολοκληρωμένης εικόνας, για τις συνθήκες όπου έδρασαν και τις επιρροές που δέχτηκαν.","The spread of the clarinet in Greece, and its dominance as a modern instrument with a greater potential over the local pre-existing wind instruments, the establishment of the music-playing as a profession and the flourishing of the recording industry; introduce and indicate new priorities for the folk musician. One of the most important of them needing to manifest their virtuosity on an elevated level and to differentiate themselves, highlighting the importance of improvisational dexterity. The vérso as a form of organized improvisation, gave the musicians the room to improvise, acting as a great incentive for their expressive and compositional development, resulting in them constantly introducing new impressive parts on the popular existing tunes, creating entirely new ones and challenging the limits of their instrument. This paper examines this suggestion in the case of the popular vérso of ‘Palia etia’ through the performances of seven great figures of the Greek folk clarinet (in chronological order): Nikos Xeros (1923), Yiannis Kyriakatis (1923), Nikos Rellias (1930), Nikitas Kotsopoulos (1931), Tasos Chalkias (1967), Nikos Haliasos-Raras (1972) and George Brachopoulos (1987). By transcribing their performances to a score, analyzing the tonal environment and comparing them to each other, an observation of their distinct approach to the tune and the unique idiomatic elements that emerge is attempted, while looking for their common references as well as their expressive differences. Basic biographical information on each clarinetist are also included, as well as photographic material, in order to give a more complete view of the circumstances in which they performed and the influences they received."],"dc:identifier":["uoadl:3391749","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391749"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Μία αφετηρία, μύρια μονοπάτια :Η διαχείριση του οργανικού σκοπού της \"Παλιάς Ιτιάς\" από επτά δεξιοτέχνες του ελληνικού λαϊκού κλαρίνου από το 1923 μέχρι το 1987."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z"}