{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391820"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3391820","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Μέσα στήν ρέμβην ὃλως/ καί τήν ὑποβολή»: η ανάδυση των οραμάτων ως έκρηξη της παροντικότητας και οι διεργασίες της καλλιτεχνικής (ανα)παράστασης στον Κ. Π. Καβάφη και τον D. G. Rossetti","abstract":"Στόχος της παρούσας εργασίας αποτελεί μία συστηματική παράλληλη μελέτη του Κ. Π. Καβάφη και του D. G. Rossetti στον άξονα της Συγκριτικής Ποιητικής και ιδιαίτερα ως προς τους όρους με τους οποίους πραγματοποιείται η ανάδυση και μορφοποίηση των οραμάτων. Πιο συγκεκριμένα, και στις δύο περιπτώσεις έχουμε έναν αφηγητή ο οποίος, αφού επιδιώξει την απομάκρυνση από κάθε πιθανό αντιπερισπασμό, βυθίζεται συνειδητά σε κατάσταση ρέμβης, αποβλέποντας επίμονα σε ένα πρόσωπο το οποίο φαινομενικά απουσιάζει, προκειμένου να το συγκροτήσει βαθμιαία μπροστά του. Έτσι, σε έναν πρώτο άξονα θα μας απασχολήσει ο τρόπος με τον οποίο η απουσία λειτουργεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναληπτική εμφάνιση της αγαπημένης μορφής. Έπειτα, σε έναν δεύτερο άξονα θα ερευνήσουμε αναλυτικότερα τα επιμέρους στάδια αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα της ρέμβης, από τη στιγμή που ο αφηγητής κατορθώνει να αποκρυπτογραφήσει τους μυστηριώδεις ήχους και να τους μεταστοιχειώσει σε λέξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το ποίημα λειτουργεί ακριβώς ως εκείνο το κομβικό σημείο από όπου εκτυλίσσονται προοδευτικά οι όγκοι, με τη ζωγραφική και τη γλυπτική να γίνονται αντιληπτές ως διαφορετικές διαβαθμίσεις αυτής της πτύχωσης και επομένως ως προέκταση της εκτέλεσής της. Παράλληλα, ως αποτέλεσμα των παλμικών δονήσεων που θέτουν τα πάντα σε κίνηση και καθώς ο χρόνος χωροποιείται με επίκεντρο το έργο τέχνης, οι αποστάσεις εκμηδενίζονται, με τα δύο πρόσωπα να ενώνονται πλέον στην ίδια σφαίρα χάρη σε μια ατέρμονη αντανάκλαση.","abstract_html":"Στόχος της παρούσας εργασίας αποτελεί μία συστηματική παράλληλη μελέτη του Κ. Π. Καβάφη και του D. G. Rossetti στον άξονα της Συγκριτικής Ποιητικής και ιδιαίτερα ως προς τους όρους με τους οποίους πραγματοποιείται η ανάδυση και μορφοποίηση των οραμάτων. Πιο συγκεκριμένα, και στις δύο περιπτώσεις έχουμε έναν αφηγητή ο οποίος, αφού επιδιώξει την απομάκρυνση από κάθε πιθανό αντιπερισπασμό, βυθίζεται συνειδητά σε κατάσταση ρέμβης, αποβλέποντας επίμονα σε ένα πρόσωπο το οποίο φαινομενικά απουσιάζει, προκειμένου να το συγκροτήσει βαθμιαία μπροστά του. Έτσι, σε έναν πρώτο άξονα θα μας απασχολήσει ο τρόπος με τον οποίο η απουσία λειτουργεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναληπτική εμφάνιση της αγαπημένης μορφής. Έπειτα, σε έναν δεύτερο άξονα θα ερευνήσουμε αναλυτικότερα τα επιμέρους στάδια αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα της ρέμβης, από τη στιγμή που ο αφηγητής κατορθώνει να αποκρυπτογραφήσει τους μυστηριώδεις ήχους και να τους μεταστοιχειώσει σε λέξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το ποίημα λειτουργεί ακριβώς ως εκείνο το κομβικό σημείο από όπου εκτυλίσσονται προοδευτικά οι όγκοι, με τη ζωγραφική και τη γλυπτική να γίνονται αντιληπτές ως διαφορετικές διαβαθμίσεις αυτής της πτύχωσης και επομένως ως προέκταση της εκτέλεσής της. Παράλληλα, ως αποτέλεσμα των παλμικών δονήσεων που θέτουν τα πάντα σε κίνηση και καθώς ο χρόνος χωροποιείται με επίκεντρο το έργο τέχνης, οι αποστάσεις εκμηδενίζονται, με τα δύο πρόσωπα να ενώνονται πλέον στην ίδια σφαίρα χάρη σε μια ατέρμονη αντανάκλαση.","abstract_has_math":false,"creators":["Ανωμερίτη Χρύσα","Anomeriti Chrysa"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Γαλλικά","Ιταλικά","Greek","English","French","Italian"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391820"],"render_values":[{"text":"uoadl:3391820","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391820","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391820","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3391820","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ανωμερίτη Χρύσα","Anomeriti Chrysa"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Γαλλικά","Ιταλικά","Greek","English","French","Italian"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3391820","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391820"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος της παρούσας εργασίας αποτελεί μία συστηματική παράλληλη μελέτη του Κ. Π. Καβάφη και του D. G. Rossetti στον άξονα της Συγκριτικής Ποιητικής και ιδιαίτερα ως προς τους όρους με τους οποίους πραγματοποιείται η ανάδυση και μορφοποίηση των οραμάτων. Πιο συγκεκριμένα, και στις δύο περιπτώσεις έχουμε έναν αφηγητή ο οποίος, αφού επιδιώξει την απομάκρυνση από κάθε πιθανό αντιπερισπασμό, βυθίζεται συνειδητά σε κατάσταση ρέμβης, αποβλέποντας επίμονα σε ένα πρόσωπο το οποίο φαινομενικά απουσιάζει, προκειμένου να το συγκροτήσει βαθμιαία μπροστά του. Έτσι, σε έναν πρώτο άξονα θα μας απασχολήσει ο τρόπος με τον οποίο η απουσία λειτουργεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναληπτική εμφάνιση της αγαπημένης μορφής. Έπειτα, σε έναν δεύτερο άξονα θα ερευνήσουμε αναλυτικότερα τα επιμέρους στάδια αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα της ρέμβης, από τη στιγμή που ο αφηγητής κατορθώνει να αποκρυπτογραφήσει τους μυστηριώδεις ήχους και να τους μεταστοιχειώσει σε λέξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το ποίημα λειτουργεί ακριβώς ως εκείνο το κομβικό σημείο από όπου εκτυλίσσονται προοδευτικά οι όγκοι, με τη ζωγραφική και τη γλυπτική να γίνονται αντιληπτές ως διαφορετικές διαβαθμίσεις αυτής της πτύχωσης και επομένως ως προέκταση της εκτέλεσής της. Παράλληλα, ως αποτέλεσμα των παλμικών δονήσεων που θέτουν τα πάντα σε κίνηση και καθώς ο χρόνος χωροποιείται με επίκεντρο το έργο τέχνης, οι αποστάσεις εκμηδενίζονται, με τα δύο πρόσωπα να ενώνονται πλέον στην ίδια σφαίρα χάρη σε μια ατέρμονη αντανάκλαση.","The aim of the present paper is a systematic parallel study of C. P. Cavafy and D. G. Rossetti on the axis of Comparative Poetics and particularly on the terms in which the emergence and formation of visions takes place. More specifically, in both cases we have a narrator who, after seeking a certain distance from any potential distraction, consciously immerses himself in a state of reverie, persistently thinking of a person who is seemingly absent, in order to gradually constitute it in front of him. Thus, we will firstly attempt to examine the way in which absence functions as a necessary condition for the repetitive appearance of the beloved figure. Consequently, we will investigate in detail the individual stages, but most importantly the effects of reverie, once the speaker manages to decipher the mysterious sounds and transmute them into words. In this context, it can be argued that the poem functions precisely as the crucial point from which the volumes progressively evolve, with painting and sculpture being perceived as different gradations of the same fold and therefore as an extension of its execution. Simultaneously, as a result of the pulsating vibrations that set everything in motion, and as time is spatialized with the artwork at its centre, distances are annihilated, with the two lovers united in the same sphere thanks to an endless reflection."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Μέσα στήν ρέμβην ὃλως/ καί τήν ὑποβολή»: η ανάδυση των οραμάτων ως έκρηξη της παροντικότητας και οι διεργασίες της καλλιτεχνικής (ανα)παράστασης στον Κ. Π. Καβάφη και τον D. G. Rossetti"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ανωμερίτη Χρύσα","Anomeriti Chrysa"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Στόχος της παρούσας εργασίας αποτελεί μία συστηματική παράλληλη μελέτη του Κ. Π. Καβάφη και του D. G. Rossetti στον άξονα της Συγκριτικής Ποιητικής και ιδιαίτερα ως προς τους όρους με τους οποίους πραγματοποιείται η ανάδυση και μορφοποίηση των οραμάτων. Πιο συγκεκριμένα, και στις δύο περιπτώσεις έχουμε έναν αφηγητή ο οποίος, αφού επιδιώξει την απομάκρυνση από κάθε πιθανό αντιπερισπασμό, βυθίζεται συνειδητά σε κατάσταση ρέμβης, αποβλέποντας επίμονα σε ένα πρόσωπο το οποίο φαινομενικά απουσιάζει, προκειμένου να το συγκροτήσει βαθμιαία μπροστά του. Έτσι, σε έναν πρώτο άξονα θα μας απασχολήσει ο τρόπος με τον οποίο η απουσία λειτουργεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναληπτική εμφάνιση της αγαπημένης μορφής. Έπειτα, σε έναν δεύτερο άξονα θα ερευνήσουμε αναλυτικότερα τα επιμέρους στάδια αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα της ρέμβης, από τη στιγμή που ο αφηγητής κατορθώνει να αποκρυπτογραφήσει τους μυστηριώδεις ήχους και να τους μεταστοιχειώσει σε λέξεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι το ποίημα λειτουργεί ακριβώς ως εκείνο το κομβικό σημείο από όπου εκτυλίσσονται προοδευτικά οι όγκοι, με τη ζωγραφική και τη γλυπτική να γίνονται αντιληπτές ως διαφορετικές διαβαθμίσεις αυτής της πτύχωσης και επομένως ως προέκταση της εκτέλεσής της. Παράλληλα, ως αποτέλεσμα των παλμικών δονήσεων που θέτουν τα πάντα σε κίνηση και καθώς ο χρόνος χωροποιείται με επίκεντρο το έργο τέχνης, οι αποστάσεις εκμηδενίζονται, με τα δύο πρόσωπα να ενώνονται πλέον στην ίδια σφαίρα χάρη σε μια ατέρμονη αντανάκλαση.","The aim of the present paper is a systematic parallel study of C. P. Cavafy and D. G. Rossetti on the axis of Comparative Poetics and particularly on the terms in which the emergence and formation of visions takes place. More specifically, in both cases we have a narrator who, after seeking a certain distance from any potential distraction, consciously immerses himself in a state of reverie, persistently thinking of a person who is seemingly absent, in order to gradually constitute it in front of him. Thus, we will firstly attempt to examine the way in which absence functions as a necessary condition for the repetitive appearance of the beloved figure. Consequently, we will investigate in detail the individual stages, but most importantly the effects of reverie, once the speaker manages to decipher the mysterious sounds and transmute them into words. In this context, it can be argued that the poem functions precisely as the crucial point from which the volumes progressively evolve, with painting and sculpture being perceived as different gradations of the same fold and therefore as an extension of its execution. Simultaneously, as a result of the pulsating vibrations that set everything in motion, and as time is spatialized with the artwork at its centre, distances are annihilated, with the two lovers united in the same sphere thanks to an endless reflection."],"dc:identifier":["uoadl:3391820","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3391820"],"dc:language":["Ελληνικά","Γαλλικά","Ιταλικά","Greek","English","French","Italian"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["«Μέσα στήν ρέμβην ὃλως/ καί τήν ὑποβολή»: η ανάδυση των οραμάτων ως έκρηξη της παροντικότητας και οι διεργασίες της καλλιτεχνικής (ανα)παράστασης στον Κ. Π. Καβάφη και τον D. G. Rossetti"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:46Z"}