{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3392404"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3392404","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"O Ρόλος της Κληρονομικότητας στη Διάρκεια Άπνοιας και σε Φυσιολογικές Αποκρίσεις κατά την Άπνοια","abstract":"Η τεράστια ποικιλότητα που υπάρχει μέσα στον πληθυσμό όσον αφορά τα μορφολογικά και τα λειτουργικά χαρακτηριστικά οφείλεται εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από τον γονότυπο και εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από το περιβάλλον. Το μοντέλο των διδύμων χρησιμοποιείται ευρέως στις βιολογικές επιστήμες για την εκτίμηση της ποσοστιαίας συνεισφοράς του γονότυπου και του περιβάλλοντος στην εμφάνιση ενός φαινότυπου. Η άπνοια συναντάται σε διάφορες αθλητικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Οι φυσιολογικοί μηχανισμοί που τη διέπουν έχουν μελετηθεί ευρέως και παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλότητα σε πολλές μελέτες. Η καταδυτική απόκριση αποτελεί την κύρια φυσιολογική απόκριση κατά την άπνοια και χαρακτηρίζεται από παρασυμπαθητική βραδυκαρδία και περιφερική συμπαθητική αγγειοσυστολή. Παρόλο που έχουν βρεθεί μερικά γονίδια που σχετίζονται με κάποιες από τις καρδιαγγειακές αποκρίσεις κατά την άπνοια, ο βαθμός στον οποίο η γενετική προδιάθεση καθορίζει τις ατομικές διαφορές στην καταδυτική απόκριση δεν έχει μελετηθεί. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμηθεί ο δείκτης κληρονομησιμότητας (h2) των ατομικών διαφορών στη διάρκεια άπνοιας και σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άπνοια. Για το σκοπό αυτό, 40 δίδυμοι άνδρες (10 μονοζυγωτικά και 10 διζυγωτικά δίδυμα αδέλφια) ηλικίας 24.6 ± 4.8 ετών εκτελέσαν πέντε επαναλαμβανόμενες άπνοιες μέγιστης διάρκειας με το πρόσωπο βυθισμένο σε κρύο νερό και ενδιάμεσο διάλειμμα 2 λεπτών. Μετρήθηκε η διάρκεια των απνοιών και οι καρδιαγγειακές παράμετροι καρδιακή συχνότητα (ΚΣ), όγκος παλμού (ΟΠ), καρδιακή παροχή (ΚΠ), συστολική πίεση (ΣΥΣΠ), διαστολική πίεση (ΔΙΑΠ), μέση αρτηριακή πίεση (ΜΑΠ) και συνολική περιφερική αντίσταση (ΣΠΑ) καθ’ όλη τη διάρκεια του πειραματικού πρωτοκόλλου. Επιπλέον, καταγράφηκε ο κορεσμός οξυγόνου κατά τη διάρκεια των απνοιών και της αποκατάστασης αυτών καθώς και τα επίπεδα γαλακτικού στο αίμα πριν και μετά τις άπνοιες. Στο σύνολο των δοκιμαζομένων η διάρκεια άπνοιας αυξήθηκε κατά 63.4% (p < 0.001) στην πέμπτη απνεϊκή προσπάθεια σε σχέση με την πρώτη. Η απνεϊκή καρδιακή συχνότητα μειώθηκε κατά 28.3% (p<0.001) σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συστολική, διαστολική και μέση αρτηριακή πίεση στα τελικά στάδια της μέγιστης άπνοιας αυξήθηκαν (p<0.001) κατά 40.6%, 50.2% και 47.2%, αντίστοιχα, σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συγκέντρωση γαλακτικού 3 λεπτά μετά το τέλος της πέμπτης απνεϊκής προσπάθειας αυξήθηκε κατά 0.3 ± 0.4 mmol/l (p<0.05) σε σχέση με την ηρεμία. Βρέθηκε σημαντικός δείκτης κληρονομησιμότητας των ατομικών διαφορών στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας (h2=0.82) και στην απόκριση της ΜΑΠ (h2=0.73). Ωστόσο, οι στατιστικοί έλεγχοι των υποθέσεων για την εξαγωγή της γενετικής διασποράς δεν επέτρεψαν την εκτίμηση του δείκτη κληρονομησιμότητας για τις καρδιαγγειακές παραμέτρους ΚΣ, ΣΥΣΠ, ΔΙΑΠ, ΟΠ, ΚΠ και ΣΠΑ. Συμπερασματικά, φαίνεται ότι ένα σημαντικό μέρος της μεταβλητότητας στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας, στη ζωτική χωρητικότητα και στην απόκριση της μέσης αρτηριακής πίεσης κατά την άπνοια, μπορεί να εξηγηθεί από γονιδιακές διαφορές. Η μη σημαντική γενετική διασπορά που βρέθηκε για τις παραμέτρους ΚΠ, ΚΣ, ΟΠ και ΣΠΑ θα μπορούσε να αποδοθεί στην πλεονασματική φύση των μηχανισμών που ρυθμίζουν την ΜΑΠ, δεδομένου ότι παρόμοιες αποκρίσεις της ΜΑΠ θα μπορούσαν να επιτευχθούν, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της άπνοιας, μέσω διαφορετικών αποκρίσεων της ΚΠ (ΚΣ και ΟΠ) και ΣΠΑ.","abstract_html":"Η τεράστια ποικιλότητα που υπάρχει μέσα στον πληθυσμό όσον αφορά τα μορφολογικά και τα λειτουργικά χαρακτηριστικά οφείλεται εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από τον γονότυπο και εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από το περιβάλλον. Το μοντέλο των διδύμων χρησιμοποιείται ευρέως στις βιολογικές επιστήμες για την εκτίμηση της ποσοστιαίας συνεισφοράς του γονότυπου και του περιβάλλοντος στην εμφάνιση ενός φαινότυπου. Η άπνοια συναντάται σε διάφορες αθλητικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Οι φυσιολογικοί μηχανισμοί που τη διέπουν έχουν μελετηθεί ευρέως και παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλότητα σε πολλές μελέτες. Η καταδυτική απόκριση αποτελεί την κύρια φυσιολογική απόκριση κατά την άπνοια και χαρακτηρίζεται από παρασυμπαθητική βραδυκαρδία και περιφερική συμπαθητική αγγειοσυστολή. Παρόλο που έχουν βρεθεί μερικά γονίδια που σχετίζονται με κάποιες από τις καρδιαγγειακές αποκρίσεις κατά την άπνοια, ο βαθμός στον οποίο η γενετική προδιάθεση καθορίζει τις ατομικές διαφορές στην καταδυτική απόκριση δεν έχει μελετηθεί. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμηθεί ο δείκτης κληρονομησιμότητας (h2) των ατομικών διαφορών στη διάρκεια άπνοιας και σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άπνοια. Για το σκοπό αυτό, 40 δίδυμοι άνδρες (10 μονοζυγωτικά και 10 διζυγωτικά δίδυμα αδέλφια) ηλικίας 24.6 ± 4.8 ετών εκτελέσαν πέντε επαναλαμβανόμενες άπνοιες μέγιστης διάρκειας με το πρόσωπο βυθισμένο σε κρύο νερό και ενδιάμεσο διάλειμμα 2 λεπτών. Μετρήθηκε η διάρκεια των απνοιών και οι καρδιαγγειακές παράμετροι καρδιακή συχνότητα (ΚΣ), όγκος παλμού (ΟΠ), καρδιακή παροχή (ΚΠ), συστολική πίεση (ΣΥΣΠ), διαστολική πίεση (ΔΙΑΠ), μέση αρτηριακή πίεση (ΜΑΠ) και συνολική περιφερική αντίσταση (ΣΠΑ) καθ’ όλη τη διάρκεια του πειραματικού πρωτοκόλλου. Επιπλέον, καταγράφηκε ο κορεσμός οξυγόνου κατά τη διάρκεια των απνοιών και της αποκατάστασης αυτών καθώς και τα επίπεδα γαλακτικού στο αίμα πριν και μετά τις άπνοιες. Στο σύνολο των δοκιμαζομένων η διάρκεια άπνοιας αυξήθηκε κατά 63.4% (p &lt; 0.001) στην πέμπτη απνεϊκή προσπάθεια σε σχέση με την πρώτη. Η απνεϊκή καρδιακή συχνότητα μειώθηκε κατά 28.3% (p&lt;0.001) σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συστολική, διαστολική και μέση αρτηριακή πίεση στα τελικά στάδια της μέγιστης άπνοιας αυξήθηκαν (p&lt;0.001) κατά 40.6%, 50.2% και 47.2%, αντίστοιχα, σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συγκέντρωση γαλακτικού 3 λεπτά μετά το τέλος της πέμπτης απνεϊκής προσπάθειας αυξήθηκε κατά 0.3 ± 0.4 mmol/l (p&lt;0.05) σε σχέση με την ηρεμία. Βρέθηκε σημαντικός δείκτης κληρονομησιμότητας των ατομικών διαφορών στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας (h2=0.82) και στην απόκριση της ΜΑΠ (h2=0.73). Ωστόσο, οι στατιστικοί έλεγχοι των υποθέσεων για την εξαγωγή της γενετικής διασποράς δεν επέτρεψαν την εκτίμηση του δείκτη κληρονομησιμότητας για τις καρδιαγγειακές παραμέτρους ΚΣ, ΣΥΣΠ, ΔΙΑΠ, ΟΠ, ΚΠ και ΣΠΑ. Συμπερασματικά, φαίνεται ότι ένα σημαντικό μέρος της μεταβλητότητας στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας, στη ζωτική χωρητικότητα και στην απόκριση της μέσης αρτηριακής πίεσης κατά την άπνοια, μπορεί να εξηγηθεί από γονιδιακές διαφορές. Η μη σημαντική γενετική διασπορά που βρέθηκε για τις παραμέτρους ΚΠ, ΚΣ, ΟΠ και ΣΠΑ θα μπορούσε να αποδοθεί στην πλεονασματική φύση των μηχανισμών που ρυθμίζουν την ΜΑΠ, δεδομένου ότι παρόμοιες αποκρίσεις της ΜΑΠ θα μπορούσαν να επιτευχθούν, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της άπνοιας, μέσω διαφορετικών αποκρίσεων της ΚΠ (ΚΣ και ΟΠ) και ΣΠΑ.","abstract_has_math":false,"creators":["Μακρής Αναστάσιος","Makris Anastasios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:48Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3392404"],"render_values":[{"text":"uoadl:3392404","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392404","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392404","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3392404","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μακρής Αναστάσιος","Makris Anastasios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3392404","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392404"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η τεράστια ποικιλότητα που υπάρχει μέσα στον πληθυσμό όσον αφορά τα μορφολογικά και τα λειτουργικά χαρακτηριστικά οφείλεται εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από τον γονότυπο και εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από το περιβάλλον. Το μοντέλο των διδύμων χρησιμοποιείται ευρέως στις βιολογικές επιστήμες για την εκτίμηση της ποσοστιαίας συνεισφοράς του γονότυπου και του περιβάλλοντος στην εμφάνιση ενός φαινότυπου. Η άπνοια συναντάται σε διάφορες αθλητικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Οι φυσιολογικοί μηχανισμοί που τη διέπουν έχουν μελετηθεί ευρέως και παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλότητα σε πολλές μελέτες. Η καταδυτική απόκριση αποτελεί την κύρια φυσιολογική απόκριση κατά την άπνοια και χαρακτηρίζεται από παρασυμπαθητική βραδυκαρδία και περιφερική συμπαθητική αγγειοσυστολή. Παρόλο που έχουν βρεθεί μερικά γονίδια που σχετίζονται με κάποιες από τις καρδιαγγειακές αποκρίσεις κατά την άπνοια, ο βαθμός στον οποίο η γενετική προδιάθεση καθορίζει τις ατομικές διαφορές στην καταδυτική απόκριση δεν έχει μελετηθεί. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμηθεί ο δείκτης κληρονομησιμότητας (h2) των ατομικών διαφορών στη διάρκεια άπνοιας και σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άπνοια. Για το σκοπό αυτό, 40 δίδυμοι άνδρες (10 μονοζυγωτικά και 10 διζυγωτικά δίδυμα αδέλφια) ηλικίας 24.6 ± 4.8 ετών εκτελέσαν πέντε επαναλαμβανόμενες άπνοιες μέγιστης διάρκειας με το πρόσωπο βυθισμένο σε κρύο νερό και ενδιάμεσο διάλειμμα 2 λεπτών. Μετρήθηκε η διάρκεια των απνοιών και οι καρδιαγγειακές παράμετροι καρδιακή συχνότητα (ΚΣ), όγκος παλμού (ΟΠ), καρδιακή παροχή (ΚΠ), συστολική πίεση (ΣΥΣΠ), διαστολική πίεση (ΔΙΑΠ), μέση αρτηριακή πίεση (ΜΑΠ) και συνολική περιφερική αντίσταση (ΣΠΑ) καθ’ όλη τη διάρκεια του πειραματικού πρωτοκόλλου. Επιπλέον, καταγράφηκε ο κορεσμός οξυγόνου κατά τη διάρκεια των απνοιών και της αποκατάστασης αυτών καθώς και τα επίπεδα γαλακτικού στο αίμα πριν και μετά τις άπνοιες. Στο σύνολο των δοκιμαζομένων η διάρκεια άπνοιας αυξήθηκε κατά 63.4% (p < 0.001) στην πέμπτη απνεϊκή προσπάθεια σε σχέση με την πρώτη. Η απνεϊκή καρδιακή συχνότητα μειώθηκε κατά 28.3% (p<0.001) σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συστολική, διαστολική και μέση αρτηριακή πίεση στα τελικά στάδια της μέγιστης άπνοιας αυξήθηκαν (p<0.001) κατά 40.6%, 50.2% και 47.2%, αντίστοιχα, σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συγκέντρωση γαλακτικού 3 λεπτά μετά το τέλος της πέμπτης απνεϊκής προσπάθειας αυξήθηκε κατά 0.3 ± 0.4 mmol/l (p<0.05) σε σχέση με την ηρεμία. Βρέθηκε σημαντικός δείκτης κληρονομησιμότητας των ατομικών διαφορών στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας (h2=0.82) και στην απόκριση της ΜΑΠ (h2=0.73). Ωστόσο, οι στατιστικοί έλεγχοι των υποθέσεων για την εξαγωγή της γενετικής διασποράς δεν επέτρεψαν την εκτίμηση του δείκτη κληρονομησιμότητας για τις καρδιαγγειακές παραμέτρους ΚΣ, ΣΥΣΠ, ΔΙΑΠ, ΟΠ, ΚΠ και ΣΠΑ. Συμπερασματικά, φαίνεται ότι ένα σημαντικό μέρος της μεταβλητότητας στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας, στη ζωτική χωρητικότητα και στην απόκριση της μέσης αρτηριακής πίεσης κατά την άπνοια, μπορεί να εξηγηθεί από γονιδιακές διαφορές. Η μη σημαντική γενετική διασπορά που βρέθηκε για τις παραμέτρους ΚΠ, ΚΣ, ΟΠ και ΣΠΑ θα μπορούσε να αποδοθεί στην πλεονασματική φύση των μηχανισμών που ρυθμίζουν την ΜΑΠ, δεδομένου ότι παρόμοιες αποκρίσεις της ΜΑΠ θα μπορούσαν να επιτευχθούν, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της άπνοιας, μέσω διαφορετικών αποκρίσεων της ΚΠ (ΚΣ και ΟΠ) και ΣΠΑ.","The immense variation that exists within the population regarding many morphological and functional (physiological) traits could be partly explained by the variance due to genotypic differences and partly explained by the variance due to different environmental exposures. The twin model has been widely used in the biological sciences as a means of estimating the percentage contribution of the genotype to the manifestation of a phenotype. Prolonged bouts of voluntary breath-holding (apnea) take place in various sporting, recreational and occupational activities. The physiological responses that occur during apnea have been vastly examined and show great diversity in many studies. Maximal breath-hold duration depends on psychobiological factors and the magnitude of the underlying physiological responses. The basic physiological adjustments that occur during apnea, collectively called the mammalian diving response, include vagally mediated bradycardia and sympathetically mediated peripheral vasoconstriction. Although a few genes have been found to be associated with some of the cardiovascular responses during apnea, the extent to which genetic predisposition determines individual differences regarding the diving response has not been studied. Thus, the purpose of the present study was to estimate the heritability index (h2) of the individual differences in maximal apnea duration and its associated physiological responses. Forty male twins (10 monozygotic and 10 dizygotic twin pairs) aged 24.6 ± 4.8 years were recruited. At first, a detailed questionnaire was administered regarding their levels of daily physical activity and health history, followed by body and vital capacity measurements. They then performed five repeated apneas with the face immersed in cold water. Apnea duration and the cardiovascular parameters: i) heart rate (HR), ii) stroke volume (SV), iii) cardiac output (CO), iv) systolic pressure (SP), v) diastolic pressure (DP), vi) mean arterial pressure (MAP) vii) total peripheral resistance (TPR) were measured throughout the experimental protocol. In addition, oxygen saturation (%SpO2) during apneas, and the recovery thereof, as well as blood lactate levels before and after apneas were recorded. Regardless of twin type, mean apnea duration increased by 63.4% (p < 0.001) in the fifth compared to the first apnea bout. Heart rate during apnea decreased by 28.3% (p<0.001) compared to resting values. Systolic, diastolic and mean arterial pressure in the final stages of maximal apnea increased (p<0.001) by 40.6%, 50.2% and 47.2%, respectively, compared to resting values. Lactate concentration 3 minutes after the end of the fifth apneic bout increased by 0.3 ± 0.4 mmol/l (p<0.05) compared to rest. By applying the twin model, the heritability indices of individual differences in maximum apnea duration (h2=0.82), mean arterial pressure response (h2=0.73) and vital capacity (h2=0.75) were estimated. However, statistical tests of the hypotheses for derivation of the genetic variance did not allow estimation of the heritability index for the cardiovascular parameters HR, SP, DP, SV, CO and TPR. In conclusion, it appears that a significant portion of the variability that exists in maximal apnea duration, vital capacity, and mean arterial pressure response during apnea can be explained by genetic differences. The non-significant genetic variance found for CO, HR, SV and TPR could be attributed to the redundant nature of the mechanisms that control MAP, whereby the similar MAP responses could be achieved, at least during apnea, via divergent responses of CO (HR and SV) and TPR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["O Ρόλος της Κληρονομικότητας στη Διάρκεια Άπνοιας και σε Φυσιολογικές Αποκρίσεις κατά την Άπνοια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μακρής Αναστάσιος","Makris Anastasios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η τεράστια ποικιλότητα που υπάρχει μέσα στον πληθυσμό όσον αφορά τα μορφολογικά και τα λειτουργικά χαρακτηριστικά οφείλεται εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από τον γονότυπο και εν μέρει στη μεταβλητότητα που εξηγείται από το περιβάλλον. Το μοντέλο των διδύμων χρησιμοποιείται ευρέως στις βιολογικές επιστήμες για την εκτίμηση της ποσοστιαίας συνεισφοράς του γονότυπου και του περιβάλλοντος στην εμφάνιση ενός φαινότυπου. Η άπνοια συναντάται σε διάφορες αθλητικές, ψυχαγωγικές και επαγγελματικές δραστηριότητες. Οι φυσιολογικοί μηχανισμοί που τη διέπουν έχουν μελετηθεί ευρέως και παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλότητα σε πολλές μελέτες. Η καταδυτική απόκριση αποτελεί την κύρια φυσιολογική απόκριση κατά την άπνοια και χαρακτηρίζεται από παρασυμπαθητική βραδυκαρδία και περιφερική συμπαθητική αγγειοσυστολή. Παρόλο που έχουν βρεθεί μερικά γονίδια που σχετίζονται με κάποιες από τις καρδιαγγειακές αποκρίσεις κατά την άπνοια, ο βαθμός στον οποίο η γενετική προδιάθεση καθορίζει τις ατομικές διαφορές στην καταδυτική απόκριση δεν έχει μελετηθεί. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εκτιμηθεί ο δείκτης κληρονομησιμότητας (h2) των ατομικών διαφορών στη διάρκεια άπνοιας και σε φυσιολογικές αποκρίσεις κατά την άπνοια. Για το σκοπό αυτό, 40 δίδυμοι άνδρες (10 μονοζυγωτικά και 10 διζυγωτικά δίδυμα αδέλφια) ηλικίας 24.6 ± 4.8 ετών εκτελέσαν πέντε επαναλαμβανόμενες άπνοιες μέγιστης διάρκειας με το πρόσωπο βυθισμένο σε κρύο νερό και ενδιάμεσο διάλειμμα 2 λεπτών. Μετρήθηκε η διάρκεια των απνοιών και οι καρδιαγγειακές παράμετροι καρδιακή συχνότητα (ΚΣ), όγκος παλμού (ΟΠ), καρδιακή παροχή (ΚΠ), συστολική πίεση (ΣΥΣΠ), διαστολική πίεση (ΔΙΑΠ), μέση αρτηριακή πίεση (ΜΑΠ) και συνολική περιφερική αντίσταση (ΣΠΑ) καθ’ όλη τη διάρκεια του πειραματικού πρωτοκόλλου. Επιπλέον, καταγράφηκε ο κορεσμός οξυγόνου κατά τη διάρκεια των απνοιών και της αποκατάστασης αυτών καθώς και τα επίπεδα γαλακτικού στο αίμα πριν και μετά τις άπνοιες. Στο σύνολο των δοκιμαζομένων η διάρκεια άπνοιας αυξήθηκε κατά 63.4% (p < 0.001) στην πέμπτη απνεϊκή προσπάθεια σε σχέση με την πρώτη. Η απνεϊκή καρδιακή συχνότητα μειώθηκε κατά 28.3% (p<0.001) σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συστολική, διαστολική και μέση αρτηριακή πίεση στα τελικά στάδια της μέγιστης άπνοιας αυξήθηκαν (p<0.001) κατά 40.6%, 50.2% και 47.2%, αντίστοιχα, σε σχέση με τις τιμές ηρεμίας. Η συγκέντρωση γαλακτικού 3 λεπτά μετά το τέλος της πέμπτης απνεϊκής προσπάθειας αυξήθηκε κατά 0.3 ± 0.4 mmol/l (p<0.05) σε σχέση με την ηρεμία. Βρέθηκε σημαντικός δείκτης κληρονομησιμότητας των ατομικών διαφορών στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας (h2=0.82) και στην απόκριση της ΜΑΠ (h2=0.73). Ωστόσο, οι στατιστικοί έλεγχοι των υποθέσεων για την εξαγωγή της γενετικής διασποράς δεν επέτρεψαν την εκτίμηση του δείκτη κληρονομησιμότητας για τις καρδιαγγειακές παραμέτρους ΚΣ, ΣΥΣΠ, ΔΙΑΠ, ΟΠ, ΚΠ και ΣΠΑ. Συμπερασματικά, φαίνεται ότι ένα σημαντικό μέρος της μεταβλητότητας στη μέγιστη διάρκεια άπνοιας, στη ζωτική χωρητικότητα και στην απόκριση της μέσης αρτηριακής πίεσης κατά την άπνοια, μπορεί να εξηγηθεί από γονιδιακές διαφορές. Η μη σημαντική γενετική διασπορά που βρέθηκε για τις παραμέτρους ΚΠ, ΚΣ, ΟΠ και ΣΠΑ θα μπορούσε να αποδοθεί στην πλεονασματική φύση των μηχανισμών που ρυθμίζουν την ΜΑΠ, δεδομένου ότι παρόμοιες αποκρίσεις της ΜΑΠ θα μπορούσαν να επιτευχθούν, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της άπνοιας, μέσω διαφορετικών αποκρίσεων της ΚΠ (ΚΣ και ΟΠ) και ΣΠΑ.","The immense variation that exists within the population regarding many morphological and functional (physiological) traits could be partly explained by the variance due to genotypic differences and partly explained by the variance due to different environmental exposures. The twin model has been widely used in the biological sciences as a means of estimating the percentage contribution of the genotype to the manifestation of a phenotype. Prolonged bouts of voluntary breath-holding (apnea) take place in various sporting, recreational and occupational activities. The physiological responses that occur during apnea have been vastly examined and show great diversity in many studies. Maximal breath-hold duration depends on psychobiological factors and the magnitude of the underlying physiological responses. The basic physiological adjustments that occur during apnea, collectively called the mammalian diving response, include vagally mediated bradycardia and sympathetically mediated peripheral vasoconstriction. Although a few genes have been found to be associated with some of the cardiovascular responses during apnea, the extent to which genetic predisposition determines individual differences regarding the diving response has not been studied. Thus, the purpose of the present study was to estimate the heritability index (h2) of the individual differences in maximal apnea duration and its associated physiological responses. Forty male twins (10 monozygotic and 10 dizygotic twin pairs) aged 24.6 ± 4.8 years were recruited. At first, a detailed questionnaire was administered regarding their levels of daily physical activity and health history, followed by body and vital capacity measurements. They then performed five repeated apneas with the face immersed in cold water. Apnea duration and the cardiovascular parameters: i) heart rate (HR), ii) stroke volume (SV), iii) cardiac output (CO), iv) systolic pressure (SP), v) diastolic pressure (DP), vi) mean arterial pressure (MAP) vii) total peripheral resistance (TPR) were measured throughout the experimental protocol. In addition, oxygen saturation (%SpO2) during apneas, and the recovery thereof, as well as blood lactate levels before and after apneas were recorded. Regardless of twin type, mean apnea duration increased by 63.4% (p < 0.001) in the fifth compared to the first apnea bout. Heart rate during apnea decreased by 28.3% (p<0.001) compared to resting values. Systolic, diastolic and mean arterial pressure in the final stages of maximal apnea increased (p<0.001) by 40.6%, 50.2% and 47.2%, respectively, compared to resting values. Lactate concentration 3 minutes after the end of the fifth apneic bout increased by 0.3 ± 0.4 mmol/l (p<0.05) compared to rest. By applying the twin model, the heritability indices of individual differences in maximum apnea duration (h2=0.82), mean arterial pressure response (h2=0.73) and vital capacity (h2=0.75) were estimated. However, statistical tests of the hypotheses for derivation of the genetic variance did not allow estimation of the heritability index for the cardiovascular parameters HR, SP, DP, SV, CO and TPR. In conclusion, it appears that a significant portion of the variability that exists in maximal apnea duration, vital capacity, and mean arterial pressure response during apnea can be explained by genetic differences. The non-significant genetic variance found for CO, HR, SV and TPR could be attributed to the redundant nature of the mechanisms that control MAP, whereby the similar MAP responses could be achieved, at least during apnea, via divergent responses of CO (HR and SV) and TPR."],"dc:identifier":["uoadl:3392404","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392404"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["O Ρόλος της Κληρονομικότητας στη Διάρκεια Άπνοιας και σε Φυσιολογικές Αποκρίσεις κατά την Άπνοια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:48Z"}