{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3392597"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3392597","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδαγγειακή θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας","abstract":"Η Στυτική Δυσλειτουργία (ΣΔ) ορίζεται ως η αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης μίας στύσης ικανής να ολοκληρώσει μια σεξουαλική πράξη. Επηρεάζει περίπου το 52% των ανδρών ηλικίας μεταξύ 40 – 70 έτη, με τον επιπολασμό να αυξάνεται με την ηλικία. Η παθοφυσιολογία της ΣΔ είναι περίπλοκη και πολυπαραγοντική. Για την επιτυχή στύση απαιτούνται αγγειακές, νευρικές, ορμονικές και ψυχολογικές διαδικασίες. Παραδοσιακά, οι θεραπευτικές επιλογές για τη στυτική δυσλειτουργία περιλαμβάνουν τη ρύθμιση των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου με βελτίωση της δίαιτας, την τακτική άσκηση και τη διακοπή του καπνίσματος. Ασθενείς που αποτυγχάνουν με τη συντηρητική αγωγή, τίθενται σε από του στόματος φαρμακοθεραπεία με αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης PDE-5 που προκαλούν χάλαση των λείων μυϊκών ινών των αρτηριών και των σηραγγωδών σωμάτων μεσω της αναστολής της αποσύνθεσης της cGMP. Οι ασθενίς με πρωτοπαθή ΣΔ αγγειακής αιτιολογίας μπορεί να χρειαστούν αυξημένη θεραπεία, αν αποτύχει η αγωγή με αναστολείς φωσφοδιεστεράσης, που συχνά περιλαμβάνει επεμβατικές τεχνικές όπως η ενδοσηραγγώδης έγχυση αγγειοδραστικών ουσιών, η θεραπεία με αντλία κενού, οι χειρουργικές απολινώσεις και τα πεϊκά εμφυτεύματα. Τα τελευταία χρόνια η ενδαγγειακή θεραπεία για την ανθεκτική αγγειακή ΣΔ, έχει αυξημένη εφαρμογή, περιλαμβάνοντας τις αγγειοπλαστικές με ή χωρίς stent για την αρτηριακή ανεπάρκεια (Arterial Insufficiency – AI) ή τις τεχνικές εμβολισμού για την θεραπεία της φλεβο – αποφρακτικής δυσλειτουργίας. Η αιτιολογία της Σδ είναι επίσης πολυπαραγοντική. Η πλειοψηφία των ασθενών με μακροχρόνια αθηροσκληρωτική νόσο πιθανότατα, δε θα είναι καλοί υποψήφιοι για stenting της IPA, λόγω της διάχυτης φύσης της νόσου. Η κατάλληλη επιλογή ασθενών είναι κορυφαίας σημασίας για την τεχνική επιτυχία και εξαρτάται από τις ικανότητες των θεραπόντων να αξιολογούν τα απεικονιστικά δεδομένα και να συσχετίζουν το βαθμό του αθηρωματικού φορτίου με τη σοβαρότητα της ΣΔ. Περισσότερο ακριβείς και μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση της εντοπισμένης στενωτικής βλάβης που μπορεί να είναι θεραπεύσιμες με τις επεμβατικές μεθόδους , προσθέτουν σοβαρό όφελος στην επιλογή των ασθενών. Επιπλέον τεχνικές όπως η αξονική αγγειογραφία (CTA) για την αξιολόγηση των πυελικών αρτηριακών βλαβών εξελίσσονται και εφαρμόζονται σήμερα. Τα αποτελέσματα είναι ενδεικτικά θετικής συσχέτισης μεταξύ των αποφρακτικών βλαβών που απεικονίζονται τη στιγμή της παρέμβασης και αυτών που είχαν εντοπισθεί προηγουμένως με τη CTA. Τέτοιες μη επεμβατικές απεικονιστικές τεχνικές μπορούν να εντοπίσουν ένα μεγάλο αριθμό ασθενών με ΣΔ που οφείλεται σε μεμονωμένες αποφρακτικές βλάβες. Συνοψίζοντας, η ενδαγγειακές τεχνικές όπως η αγγειοπλαστικής και η τοποθέτηση DES (Drug Eluting Stent) , προσφέρει ελπίδα στους ασθενείς με εντοπισμένες αρτηριακές βλάβες που προκαλούνται από αμβύ πυελικό τραύμα και η ελπίδα είναι πως ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι θα είναι διαθέσιμες στο άμεσο μέλλον για τη θεραπεία της αγγειακής στυτικής δυσλειτουργίας.","abstract_html":"Η Στυτική Δυσλειτουργία (ΣΔ) ορίζεται ως η αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης μίας στύσης ικανής να ολοκληρώσει μια σεξουαλική πράξη. Επηρεάζει περίπου το 52% των ανδρών ηλικίας μεταξύ 40 – 70 έτη, με τον επιπολασμό να αυξάνεται με την ηλικία. Η παθοφυσιολογία της ΣΔ είναι περίπλοκη και πολυπαραγοντική. Για την επιτυχή στύση απαιτούνται αγγειακές, νευρικές, ορμονικές και ψυχολογικές διαδικασίες. Παραδοσιακά, οι θεραπευτικές επιλογές για τη στυτική δυσλειτουργία περιλαμβάνουν τη ρύθμιση των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου με βελτίωση της δίαιτας, την τακτική άσκηση και τη διακοπή του καπνίσματος. Ασθενείς που αποτυγχάνουν με τη συντηρητική αγωγή, τίθενται σε από του στόματος φαρμακοθεραπεία με αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης PDE-5 που προκαλούν χάλαση των λείων μυϊκών ινών των αρτηριών και των σηραγγωδών σωμάτων μεσω της αναστολής της αποσύνθεσης της cGMP. Οι ασθενίς με πρωτοπαθή ΣΔ αγγειακής αιτιολογίας μπορεί να χρειαστούν αυξημένη θεραπεία, αν αποτύχει η αγωγή με αναστολείς φωσφοδιεστεράσης, που συχνά περιλαμβάνει επεμβατικές τεχνικές όπως η ενδοσηραγγώδης έγχυση αγγειοδραστικών ουσιών, η θεραπεία με αντλία κενού, οι χειρουργικές απολινώσεις και τα πεϊκά εμφυτεύματα. Τα τελευταία χρόνια η ενδαγγειακή θεραπεία για την ανθεκτική αγγειακή ΣΔ, έχει αυξημένη εφαρμογή, περιλαμβάνοντας τις αγγειοπλαστικές με ή χωρίς stent για την αρτηριακή ανεπάρκεια (Arterial Insufficiency – AI) ή τις τεχνικές εμβολισμού για την θεραπεία της φλεβο – αποφρακτικής δυσλειτουργίας. Η αιτιολογία της Σδ είναι επίσης πολυπαραγοντική. Η πλειοψηφία των ασθενών με μακροχρόνια αθηροσκληρωτική νόσο πιθανότατα, δε θα είναι καλοί υποψήφιοι για stenting της IPA, λόγω της διάχυτης φύσης της νόσου. Η κατάλληλη επιλογή ασθενών είναι κορυφαίας σημασίας για την τεχνική επιτυχία και εξαρτάται από τις ικανότητες των θεραπόντων να αξιολογούν τα απεικονιστικά δεδομένα και να συσχετίζουν το βαθμό του αθηρωματικού φορτίου με τη σοβαρότητα της ΣΔ. Περισσότερο ακριβείς και μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση της εντοπισμένης στενωτικής βλάβης που μπορεί να είναι θεραπεύσιμες με τις επεμβατικές μεθόδους , προσθέτουν σοβαρό όφελος στην επιλογή των ασθενών. Επιπλέον τεχνικές όπως η αξονική αγγειογραφία (CTA) για την αξιολόγηση των πυελικών αρτηριακών βλαβών εξελίσσονται και εφαρμόζονται σήμερα. Τα αποτελέσματα είναι ενδεικτικά θετικής συσχέτισης μεταξύ των αποφρακτικών βλαβών που απεικονίζονται τη στιγμή της παρέμβασης και αυτών που είχαν εντοπισθεί προηγουμένως με τη CTA. Τέτοιες μη επεμβατικές απεικονιστικές τεχνικές μπορούν να εντοπίσουν ένα μεγάλο αριθμό ασθενών με ΣΔ που οφείλεται σε μεμονωμένες αποφρακτικές βλάβες. Συνοψίζοντας, η ενδαγγειακές τεχνικές όπως η αγγειοπλαστικής και η τοποθέτηση DES (Drug Eluting Stent) , προσφέρει ελπίδα στους ασθενείς με εντοπισμένες αρτηριακές βλάβες που προκαλούνται από αμβύ πυελικό τραύμα και η ελπίδα είναι πως ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι θα είναι διαθέσιμες στο άμεσο μέλλον για τη θεραπεία της αγγειακής στυτικής δυσλειτουργίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Παναγιωτόπουλος Ανδρέας","Panagiotopoulos Andreas"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3392597"],"render_values":[{"text":"uoadl:3392597","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392597","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392597","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3392597","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παναγιωτόπουλος Ανδρέας","Panagiotopoulos Andreas"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3392597","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392597"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Στυτική Δυσλειτουργία (ΣΔ) ορίζεται ως η αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης μίας στύσης ικανής να ολοκληρώσει μια σεξουαλική πράξη. Επηρεάζει περίπου το 52% των ανδρών ηλικίας μεταξύ 40 – 70 έτη, με τον επιπολασμό να αυξάνεται με την ηλικία. Η παθοφυσιολογία της ΣΔ είναι περίπλοκη και πολυπαραγοντική. Για την επιτυχή στύση απαιτούνται αγγειακές, νευρικές, ορμονικές και ψυχολογικές διαδικασίες. Παραδοσιακά, οι θεραπευτικές επιλογές για τη στυτική δυσλειτουργία περιλαμβάνουν τη ρύθμιση των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου με βελτίωση της δίαιτας, την τακτική άσκηση και τη διακοπή του καπνίσματος. Ασθενείς που αποτυγχάνουν με τη συντηρητική αγωγή, τίθενται σε από του στόματος φαρμακοθεραπεία με αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης PDE-5 που προκαλούν χάλαση των λείων μυϊκών ινών των αρτηριών και των σηραγγωδών σωμάτων μεσω της αναστολής της αποσύνθεσης της cGMP. Οι ασθενίς με πρωτοπαθή ΣΔ αγγειακής αιτιολογίας μπορεί να χρειαστούν αυξημένη θεραπεία, αν αποτύχει η αγωγή με αναστολείς φωσφοδιεστεράσης, που συχνά περιλαμβάνει επεμβατικές τεχνικές όπως η ενδοσηραγγώδης έγχυση αγγειοδραστικών ουσιών, η θεραπεία με αντλία κενού, οι χειρουργικές απολινώσεις και τα πεϊκά εμφυτεύματα. Τα τελευταία χρόνια η ενδαγγειακή θεραπεία για την ανθεκτική αγγειακή ΣΔ, έχει αυξημένη εφαρμογή, περιλαμβάνοντας τις αγγειοπλαστικές με ή χωρίς stent για την αρτηριακή ανεπάρκεια (Arterial Insufficiency – AI) ή τις τεχνικές εμβολισμού για την θεραπεία της φλεβο – αποφρακτικής δυσλειτουργίας. Η αιτιολογία της Σδ είναι επίσης πολυπαραγοντική. Η πλειοψηφία των ασθενών με μακροχρόνια αθηροσκληρωτική νόσο πιθανότατα, δε θα είναι καλοί υποψήφιοι για stenting της IPA, λόγω της διάχυτης φύσης της νόσου. Η κατάλληλη επιλογή ασθενών είναι κορυφαίας σημασίας για την τεχνική επιτυχία και εξαρτάται από τις ικανότητες των θεραπόντων να αξιολογούν τα απεικονιστικά δεδομένα και να συσχετίζουν το βαθμό του αθηρωματικού φορτίου με τη σοβαρότητα της ΣΔ. Περισσότερο ακριβείς και μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση της εντοπισμένης στενωτικής βλάβης που μπορεί να είναι θεραπεύσιμες με τις επεμβατικές μεθόδους , προσθέτουν σοβαρό όφελος στην επιλογή των ασθενών. Επιπλέον τεχνικές όπως η αξονική αγγειογραφία (CTA) για την αξιολόγηση των πυελικών αρτηριακών βλαβών εξελίσσονται και εφαρμόζονται σήμερα. Τα αποτελέσματα είναι ενδεικτικά θετικής συσχέτισης μεταξύ των αποφρακτικών βλαβών που απεικονίζονται τη στιγμή της παρέμβασης και αυτών που είχαν εντοπισθεί προηγουμένως με τη CTA. Τέτοιες μη επεμβατικές απεικονιστικές τεχνικές μπορούν να εντοπίσουν ένα μεγάλο αριθμό ασθενών με ΣΔ που οφείλεται σε μεμονωμένες αποφρακτικές βλάβες. Συνοψίζοντας, η ενδαγγειακές τεχνικές όπως η αγγειοπλαστικής και η τοποθέτηση DES (Drug Eluting Stent) , προσφέρει ελπίδα στους ασθενείς με εντοπισμένες αρτηριακές βλάβες που προκαλούνται από αμβύ πυελικό τραύμα και η ελπίδα είναι πως ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι θα είναι διαθέσιμες στο άμεσο μέλλον για τη θεραπεία της αγγειακής στυτικής δυσλειτουργίας.","Erectile dysfunction (ED) is defined as the inability to obtain or maintain an erection firm enough for satisfactory sexual performance. It affects nearly 52% of men aged 40–70 years with prevalence increasing with age (1,2). The pathophysiology of ED is complex and multifactorial, with neural, vascular, hormonal, and psychologic processes needed for successful erection. The traditional armamentarium for ED treatment begins with lowering cardiovascular risk factors by improving diet, exercising regularly, and stopping tobacco use. Patients who fail conservative measures are placed on oral PDE-5 inhibitor pharmacotherapy to induce relaxation of cavernosal and arterial smooth muscle by preventing degradation of cyclic guanosine monophosphate (3,4). Individuals with primarily vasculogenic ED may require escalating therapy if oral therapies are ineffective, often involving more intrusive or invasive treatments, such as intracavernosal injections, vacuum pump therapy, surgical ligations, and penile implants (5). In recent years, endovascular treatments for refractory vasculogenic ED have increased in popularity, including angioplasty or stenting for arterial insufficiency (AI) and embolization procedures for veno-occlusive dysfunction (VOD). The etiology of vasculogenic ED is also multifactorial. Most patients with long‑standing atherosclerotic disease will likely not be good candidates for IPA stenting due to the diffuse nature of atherosclerotic disease. Appropriate patient selection will be paramount for success and depend on clinicians’ abilities to interpret imaging data and correlate degrees of atherosclerotic burden with severity of ED. More accurate and noninvasive methods for the diagnosis of focal stenotic lesions that are likely amenable to endovascular revascularization techniques will provide added benefit in patient selection. Moreover, techniques such as computed tomographic angiography (CTA) to evaluate pelvic arterial lesions are currently being studied by Wang et al.25 for planned percutaneous angioplasty of distal penile vasculogenic lesions in the PERFECT‑1 study.26 Results indicate a positive correlation between obstructive lesions identified at the time of intervention and those previously discovered on CTA. Such noninvasive imaging has the potential to identify a larger subset of men with ED secondary to isolated obstructive lesions. In summary, endovascular intervention with angioplasty and DES placement offers hope for men with ED from focal arterial lesions resulting from blunt trauma. However, long‑term data will be required to evaluate its efficacy fully. Although hemodynamically feasible, the pathophysiology of ED is commonly multifactorial, even in such isolated lesions. Whereas coronary and peripheral vasculature are often amenable to luminal diameter increases that result in long‑term patency, the penile anatomy is co‑dependent on surrounding anatomy for successful tumescence. Furthermore, when endothelial dysfunction, microvascular changes or structural defects that result in CVOD accompany arterial inflow stenosis, isolated therapy with endovascular stent placement becomes less effective. The hope for a less invasive method to treat ED in select populations may be possible in the future. but its time is not right now"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδαγγειακή θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παναγιωτόπουλος Ανδρέας","Panagiotopoulos Andreas"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η Στυτική Δυσλειτουργία (ΣΔ) ορίζεται ως η αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης μίας στύσης ικανής να ολοκληρώσει μια σεξουαλική πράξη. Επηρεάζει περίπου το 52% των ανδρών ηλικίας μεταξύ 40 – 70 έτη, με τον επιπολασμό να αυξάνεται με την ηλικία. Η παθοφυσιολογία της ΣΔ είναι περίπλοκη και πολυπαραγοντική. Για την επιτυχή στύση απαιτούνται αγγειακές, νευρικές, ορμονικές και ψυχολογικές διαδικασίες. Παραδοσιακά, οι θεραπευτικές επιλογές για τη στυτική δυσλειτουργία περιλαμβάνουν τη ρύθμιση των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου με βελτίωση της δίαιτας, την τακτική άσκηση και τη διακοπή του καπνίσματος. Ασθενείς που αποτυγχάνουν με τη συντηρητική αγωγή, τίθενται σε από του στόματος φαρμακοθεραπεία με αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης PDE-5 που προκαλούν χάλαση των λείων μυϊκών ινών των αρτηριών και των σηραγγωδών σωμάτων μεσω της αναστολής της αποσύνθεσης της cGMP. Οι ασθενίς με πρωτοπαθή ΣΔ αγγειακής αιτιολογίας μπορεί να χρειαστούν αυξημένη θεραπεία, αν αποτύχει η αγωγή με αναστολείς φωσφοδιεστεράσης, που συχνά περιλαμβάνει επεμβατικές τεχνικές όπως η ενδοσηραγγώδης έγχυση αγγειοδραστικών ουσιών, η θεραπεία με αντλία κενού, οι χειρουργικές απολινώσεις και τα πεϊκά εμφυτεύματα. Τα τελευταία χρόνια η ενδαγγειακή θεραπεία για την ανθεκτική αγγειακή ΣΔ, έχει αυξημένη εφαρμογή, περιλαμβάνοντας τις αγγειοπλαστικές με ή χωρίς stent για την αρτηριακή ανεπάρκεια (Arterial Insufficiency – AI) ή τις τεχνικές εμβολισμού για την θεραπεία της φλεβο – αποφρακτικής δυσλειτουργίας. Η αιτιολογία της Σδ είναι επίσης πολυπαραγοντική. Η πλειοψηφία των ασθενών με μακροχρόνια αθηροσκληρωτική νόσο πιθανότατα, δε θα είναι καλοί υποψήφιοι για stenting της IPA, λόγω της διάχυτης φύσης της νόσου. Η κατάλληλη επιλογή ασθενών είναι κορυφαίας σημασίας για την τεχνική επιτυχία και εξαρτάται από τις ικανότητες των θεραπόντων να αξιολογούν τα απεικονιστικά δεδομένα και να συσχετίζουν το βαθμό του αθηρωματικού φορτίου με τη σοβαρότητα της ΣΔ. Περισσότερο ακριβείς και μη επεμβατικές μέθοδοι για τη διάγνωση της εντοπισμένης στενωτικής βλάβης που μπορεί να είναι θεραπεύσιμες με τις επεμβατικές μεθόδους , προσθέτουν σοβαρό όφελος στην επιλογή των ασθενών. Επιπλέον τεχνικές όπως η αξονική αγγειογραφία (CTA) για την αξιολόγηση των πυελικών αρτηριακών βλαβών εξελίσσονται και εφαρμόζονται σήμερα. Τα αποτελέσματα είναι ενδεικτικά θετικής συσχέτισης μεταξύ των αποφρακτικών βλαβών που απεικονίζονται τη στιγμή της παρέμβασης και αυτών που είχαν εντοπισθεί προηγουμένως με τη CTA. Τέτοιες μη επεμβατικές απεικονιστικές τεχνικές μπορούν να εντοπίσουν ένα μεγάλο αριθμό ασθενών με ΣΔ που οφείλεται σε μεμονωμένες αποφρακτικές βλάβες. Συνοψίζοντας, η ενδαγγειακές τεχνικές όπως η αγγειοπλαστικής και η τοποθέτηση DES (Drug Eluting Stent) , προσφέρει ελπίδα στους ασθενείς με εντοπισμένες αρτηριακές βλάβες που προκαλούνται από αμβύ πυελικό τραύμα και η ελπίδα είναι πως ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι θα είναι διαθέσιμες στο άμεσο μέλλον για τη θεραπεία της αγγειακής στυτικής δυσλειτουργίας.","Erectile dysfunction (ED) is defined as the inability to obtain or maintain an erection firm enough for satisfactory sexual performance. It affects nearly 52% of men aged 40–70 years with prevalence increasing with age (1,2). The pathophysiology of ED is complex and multifactorial, with neural, vascular, hormonal, and psychologic processes needed for successful erection. The traditional armamentarium for ED treatment begins with lowering cardiovascular risk factors by improving diet, exercising regularly, and stopping tobacco use. Patients who fail conservative measures are placed on oral PDE-5 inhibitor pharmacotherapy to induce relaxation of cavernosal and arterial smooth muscle by preventing degradation of cyclic guanosine monophosphate (3,4). Individuals with primarily vasculogenic ED may require escalating therapy if oral therapies are ineffective, often involving more intrusive or invasive treatments, such as intracavernosal injections, vacuum pump therapy, surgical ligations, and penile implants (5). In recent years, endovascular treatments for refractory vasculogenic ED have increased in popularity, including angioplasty or stenting for arterial insufficiency (AI) and embolization procedures for veno-occlusive dysfunction (VOD). The etiology of vasculogenic ED is also multifactorial. Most patients with long‑standing atherosclerotic disease will likely not be good candidates for IPA stenting due to the diffuse nature of atherosclerotic disease. Appropriate patient selection will be paramount for success and depend on clinicians’ abilities to interpret imaging data and correlate degrees of atherosclerotic burden with severity of ED. More accurate and noninvasive methods for the diagnosis of focal stenotic lesions that are likely amenable to endovascular revascularization techniques will provide added benefit in patient selection. Moreover, techniques such as computed tomographic angiography (CTA) to evaluate pelvic arterial lesions are currently being studied by Wang et al.25 for planned percutaneous angioplasty of distal penile vasculogenic lesions in the PERFECT‑1 study.26 Results indicate a positive correlation between obstructive lesions identified at the time of intervention and those previously discovered on CTA. Such noninvasive imaging has the potential to identify a larger subset of men with ED secondary to isolated obstructive lesions. In summary, endovascular intervention with angioplasty and DES placement offers hope for men with ED from focal arterial lesions resulting from blunt trauma. However, long‑term data will be required to evaluate its efficacy fully. Although hemodynamically feasible, the pathophysiology of ED is commonly multifactorial, even in such isolated lesions. Whereas coronary and peripheral vasculature are often amenable to luminal diameter increases that result in long‑term patency, the penile anatomy is co‑dependent on surrounding anatomy for successful tumescence. Furthermore, when endothelial dysfunction, microvascular changes or structural defects that result in CVOD accompany arterial inflow stenosis, isolated therapy with endovascular stent placement becomes less effective. The hope for a less invasive method to treat ED in select populations may be possible in the future. but its time is not right now"],"dc:identifier":["uoadl:3392597","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3392597"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδαγγειακή θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:51Z"}