{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3394213"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3394213","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η περιφερική νευροπάθεια ως παρανεοπλασματική εκδήλωση: Βιβλιογραφική ανασκόπηση","abstract":"Τα παρανεοπλασματικά νευρολογικά σύνδρομα (ΠΝΣ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών που μπορεί να αφορούν σε οποιοδήποτε μέρος του νευρικού συστήματος ατόμων με συμπαγείς όγκους ή αιματολογικές κακοήθειες. Συχνά προκαλούνται από ανοσομεσολαβούμενους μηχανισμούς και μπορεί να σχετίζονται με ή χωρίς τη συνύπαρξη ανιχνεύσιμων αυτοαντισωμάτων στον ορό και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Τα ΠΝΣ είναι πιθανό να αναπτυχθούν πριν την εμφάνιση της κακοήθειας, κυρίως με υποξεία κλινική πορεία, παρέχοντας ενδείξεις για την παρουσία υποκείμενης νόσου. Η υπόθεση ότι η αύξηση της χρήσης των αναστολέων σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού (immune checkpoint inhibitors-ΙCIs) μπορεί να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ΠΝΣ τονίζει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας τους. Τα ανανεωμένα διαγνωστικά κριτήρια που δημοσιεύθηκαν το 2021 αφορούν στα επίπεδα διαγνωστικού κινδύνου ανάλογα με τον κλινικό φαινότυπο (υψηλός/ενδιάμεσος) και τα ανευρισκόμενα αντισώματα (υψηλός/ενδιάμεσος/χαμηλός) και παρέχουν μία χρήσιμη ταξινόμηση των ΠΝΣ, συμπεριλαμβανομένων και τον παρανεοπλασματικών νευροπαθειών. Από τα ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος, ο φαινότυπος υψηλού κινδύνου είναι η υποξεία αισθητική νευρωνοπάθεια, ενώ η αξονική αισθητικοκινητική πολυριζονευροπάθεια και το σύνδρομο Morvan ταξινομούνται στους φαινότυπους ενδιάμεσου κινδύνου. Το φάσμα των ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος περιλαμβάνει επίσης λιγότερο συχνές μορφές νευροπάθειας, όπως η αισθητική/αισθητικοκινητική/κινητική νευροπάθεια, η κινητική νευρωνοπάθεια, οι αυτόνομες νευροπάθειες και οι ανοσοεπαγώμενες νευροπάθειες. Επιπλέον, οι εστιακές νευροπάθειες, η νευροπάθεια των μικρών ινών και οι κρανιακές νευροπάθειες σπάνια μπορεί να είναι παρανεοπλασματικής αρχής. Διαφορική διάγνωση πρέπει να γίνεται από την περιφερική νευροπάθεια που επάγεται από χημειοθεραπευτικά μέσα. Η θεραπευτική προσέγγιση των ΠΝΣ αποτελείται κυρίως από εξαίρεση της υποκείμενης κακοήθειας και ανοσοτροποιητική αγωγή. Η διερεύνηση νεοεμφανιζόμενης διαταραχής του περιφερικού νευρικού συστήματος θα πρέπει να εγείρει την υποψία ΠΝΣ. Η συσχέτιση των ICIs με την εμφάνιση ΠΝΣ αναδεικνύει την αναγκαιότητα σχεδιασμού μελετών που θα περιλαμβάνουν στα καταληκτικά τους σημεία τόσο την εμφάνιση νευροπαθειών όσο και την αξιολόγηση του τίτλου σχετιζόμενων αντισωμάτων προ και μετά την έναρξη της θεραπείας. Η ανεύρεση βιοδεικτών θα μπορούσε μελλοντικά να βοηθήσει στην έγκαιρη διάγνωση των συνδρόμων αυτών και των ειδικών κακοηθειών που τα συνοδεύουν.","abstract_html":"Τα παρανεοπλασματικά νευρολογικά σύνδρομα (ΠΝΣ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών που μπορεί να αφορούν σε οποιοδήποτε μέρος του νευρικού συστήματος ατόμων με συμπαγείς όγκους ή αιματολογικές κακοήθειες. Συχνά προκαλούνται από ανοσομεσολαβούμενους μηχανισμούς και μπορεί να σχετίζονται με ή χωρίς τη συνύπαρξη ανιχνεύσιμων αυτοαντισωμάτων στον ορό και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Τα ΠΝΣ είναι πιθανό να αναπτυχθούν πριν την εμφάνιση της κακοήθειας, κυρίως με υποξεία κλινική πορεία, παρέχοντας ενδείξεις για την παρουσία υποκείμενης νόσου. Η υπόθεση ότι η αύξηση της χρήσης των αναστολέων σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού (immune checkpoint inhibitors-ΙCIs) μπορεί να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ΠΝΣ τονίζει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας τους. Τα ανανεωμένα διαγνωστικά κριτήρια που δημοσιεύθηκαν το 2021 αφορούν στα επίπεδα διαγνωστικού κινδύνου ανάλογα με τον κλινικό φαινότυπο (υψηλός/ενδιάμεσος) και τα ανευρισκόμενα αντισώματα (υψηλός/ενδιάμεσος/χαμηλός) και παρέχουν μία χρήσιμη ταξινόμηση των ΠΝΣ, συμπεριλαμβανομένων και τον παρανεοπλασματικών νευροπαθειών. Από τα ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος, ο φαινότυπος υψηλού κινδύνου είναι η υποξεία αισθητική νευρωνοπάθεια, ενώ η αξονική αισθητικοκινητική πολυριζονευροπάθεια και το σύνδρομο Morvan ταξινομούνται στους φαινότυπους ενδιάμεσου κινδύνου. Το φάσμα των ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος περιλαμβάνει επίσης λιγότερο συχνές μορφές νευροπάθειας, όπως η αισθητική/αισθητικοκινητική/κινητική νευροπάθεια, η κινητική νευρωνοπάθεια, οι αυτόνομες νευροπάθειες και οι ανοσοεπαγώμενες νευροπάθειες. Επιπλέον, οι εστιακές νευροπάθειες, η νευροπάθεια των μικρών ινών και οι κρανιακές νευροπάθειες σπάνια μπορεί να είναι παρανεοπλασματικής αρχής. Διαφορική διάγνωση πρέπει να γίνεται από την περιφερική νευροπάθεια που επάγεται από χημειοθεραπευτικά μέσα. Η θεραπευτική προσέγγιση των ΠΝΣ αποτελείται κυρίως από εξαίρεση της υποκείμενης κακοήθειας και ανοσοτροποιητική αγωγή. Η διερεύνηση νεοεμφανιζόμενης διαταραχής του περιφερικού νευρικού συστήματος θα πρέπει να εγείρει την υποψία ΠΝΣ. Η συσχέτιση των ICIs με την εμφάνιση ΠΝΣ αναδεικνύει την αναγκαιότητα σχεδιασμού μελετών που θα περιλαμβάνουν στα καταληκτικά τους σημεία τόσο την εμφάνιση νευροπαθειών όσο και την αξιολόγηση του τίτλου σχετιζόμενων αντισωμάτων προ και μετά την έναρξη της θεραπείας. Η ανεύρεση βιοδεικτών θα μπορούσε μελλοντικά να βοηθήσει στην έγκαιρη διάγνωση των συνδρόμων αυτών και των ειδικών κακοηθειών που τα συνοδεύουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Βρεττού Αναστασία","Vrettou Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:28:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3394213"],"render_values":[{"text":"uoadl:3394213","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3394213","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3394213","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3394213","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βρεττού Αναστασία","Vrettou Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3394213","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3394213"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα παρανεοπλασματικά νευρολογικά σύνδρομα (ΠΝΣ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών που μπορεί να αφορούν σε οποιοδήποτε μέρος του νευρικού συστήματος ατόμων με συμπαγείς όγκους ή αιματολογικές κακοήθειες. Συχνά προκαλούνται από ανοσομεσολαβούμενους μηχανισμούς και μπορεί να σχετίζονται με ή χωρίς τη συνύπαρξη ανιχνεύσιμων αυτοαντισωμάτων στον ορό και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Τα ΠΝΣ είναι πιθανό να αναπτυχθούν πριν την εμφάνιση της κακοήθειας, κυρίως με υποξεία κλινική πορεία, παρέχοντας ενδείξεις για την παρουσία υποκείμενης νόσου. Η υπόθεση ότι η αύξηση της χρήσης των αναστολέων σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού (immune checkpoint inhibitors-ΙCIs) μπορεί να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ΠΝΣ τονίζει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας τους. Τα ανανεωμένα διαγνωστικά κριτήρια που δημοσιεύθηκαν το 2021 αφορούν στα επίπεδα διαγνωστικού κινδύνου ανάλογα με τον κλινικό φαινότυπο (υψηλός/ενδιάμεσος) και τα ανευρισκόμενα αντισώματα (υψηλός/ενδιάμεσος/χαμηλός) και παρέχουν μία χρήσιμη ταξινόμηση των ΠΝΣ, συμπεριλαμβανομένων και τον παρανεοπλασματικών νευροπαθειών. Από τα ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος, ο φαινότυπος υψηλού κινδύνου είναι η υποξεία αισθητική νευρωνοπάθεια, ενώ η αξονική αισθητικοκινητική πολυριζονευροπάθεια και το σύνδρομο Morvan ταξινομούνται στους φαινότυπους ενδιάμεσου κινδύνου. Το φάσμα των ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος περιλαμβάνει επίσης λιγότερο συχνές μορφές νευροπάθειας, όπως η αισθητική/αισθητικοκινητική/κινητική νευροπάθεια, η κινητική νευρωνοπάθεια, οι αυτόνομες νευροπάθειες και οι ανοσοεπαγώμενες νευροπάθειες. Επιπλέον, οι εστιακές νευροπάθειες, η νευροπάθεια των μικρών ινών και οι κρανιακές νευροπάθειες σπάνια μπορεί να είναι παρανεοπλασματικής αρχής. Διαφορική διάγνωση πρέπει να γίνεται από την περιφερική νευροπάθεια που επάγεται από χημειοθεραπευτικά μέσα. Η θεραπευτική προσέγγιση των ΠΝΣ αποτελείται κυρίως από εξαίρεση της υποκείμενης κακοήθειας και ανοσοτροποιητική αγωγή. Η διερεύνηση νεοεμφανιζόμενης διαταραχής του περιφερικού νευρικού συστήματος θα πρέπει να εγείρει την υποψία ΠΝΣ. Η συσχέτιση των ICIs με την εμφάνιση ΠΝΣ αναδεικνύει την αναγκαιότητα σχεδιασμού μελετών που θα περιλαμβάνουν στα καταληκτικά τους σημεία τόσο την εμφάνιση νευροπαθειών όσο και την αξιολόγηση του τίτλου σχετιζόμενων αντισωμάτων προ και μετά την έναρξη της θεραπείας. Η ανεύρεση βιοδεικτών θα μπορούσε μελλοντικά να βοηθήσει στην έγκαιρη διάγνωση των συνδρόμων αυτών και των ειδικών κακοηθειών που τα συνοδεύουν.","Paraneoplastic neurological syndromes (PNS) comprise a heterogeneous group of neurological disorders that may involve every aspect of the nervous system in patients with solid cancer or hematological malignancies. They are frequently caused by remote immune-mediated mechanisms and may occur with or without detectable autoantibodies in serum and cerebrospinal fluid. These neurological disorders might develop before the onset of cancer, mainly with subacute clinical features, providing evidence for the presence of an underlying malignancy. Currently, the hypothesis that the introduction of immune checkpoint inhibitors (ICIs) in cancer therapeutics may increase the risk of PNS emphasizes the importance of their prompt diagnosis and treatment. The updated diagnostic criteria published in 2021 by the PNS- Care panel contain diagnostic risk stratification based on clinical presentation (high/intermediate) and antibodies (high/intermediate/low) and provide a useful classification of PNS, including paraneoplastic neuropathies. The high-risk phenotype of peripheral PNS is subacute sensory neuronopathy, whereas axonal sensorimotor polyradiculopathy and Morvan syndrome are commonly classified as intermediate risk phenotypes. The spectrum of peripheral PNS encompasses less frequent forms of neuropathy, such as sensory/sensorimotor/motor neuropathy, motor neuronopathy, autonomic neuropathies and immune-mediated neuropathies. In addition, focal neuropathies, small fiber neuropathies and cranial neuropathies may rarely be of paraneoplastic origin. A key differential diagnosis of paraneoplastic neuropathy is chemotherapy-induced peripheral neuropathy. The therapeutic approach of PNS consists mainly of tumor removal and immunomodulation. The observed correlation between the use of ICIs and the occurrence of PNS highlights the need for further studies including endpoints that will evaluate both the occurrence of neuropathies and the levels of associated antibodies before and after treatment. The assessment of new-onset peripheral nervous system disorders contributes to the early diagnosis of these syndromes and the specific malignancies that accompany them."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η περιφερική νευροπάθεια ως παρανεοπλασματική εκδήλωση: Βιβλιογραφική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βρεττού Αναστασία","Vrettou Anastasia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα παρανεοπλασματικά νευρολογικά σύνδρομα (ΠΝΣ) αποτελούν μια ετερογενή ομάδα νευρολογικών διαταραχών που μπορεί να αφορούν σε οποιοδήποτε μέρος του νευρικού συστήματος ατόμων με συμπαγείς όγκους ή αιματολογικές κακοήθειες. Συχνά προκαλούνται από ανοσομεσολαβούμενους μηχανισμούς και μπορεί να σχετίζονται με ή χωρίς τη συνύπαρξη ανιχνεύσιμων αυτοαντισωμάτων στον ορό και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Τα ΠΝΣ είναι πιθανό να αναπτυχθούν πριν την εμφάνιση της κακοήθειας, κυρίως με υποξεία κλινική πορεία, παρέχοντας ενδείξεις για την παρουσία υποκείμενης νόσου. Η υπόθεση ότι η αύξηση της χρήσης των αναστολέων σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού (immune checkpoint inhibitors-ΙCIs) μπορεί να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ΠΝΣ τονίζει τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και θεραπείας τους. Τα ανανεωμένα διαγνωστικά κριτήρια που δημοσιεύθηκαν το 2021 αφορούν στα επίπεδα διαγνωστικού κινδύνου ανάλογα με τον κλινικό φαινότυπο (υψηλός/ενδιάμεσος) και τα ανευρισκόμενα αντισώματα (υψηλός/ενδιάμεσος/χαμηλός) και παρέχουν μία χρήσιμη ταξινόμηση των ΠΝΣ, συμπεριλαμβανομένων και τον παρανεοπλασματικών νευροπαθειών. Από τα ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος, ο φαινότυπος υψηλού κινδύνου είναι η υποξεία αισθητική νευρωνοπάθεια, ενώ η αξονική αισθητικοκινητική πολυριζονευροπάθεια και το σύνδρομο Morvan ταξινομούνται στους φαινότυπους ενδιάμεσου κινδύνου. Το φάσμα των ΠΝΣ του περιφερικού νευρικού συστήματος περιλαμβάνει επίσης λιγότερο συχνές μορφές νευροπάθειας, όπως η αισθητική/αισθητικοκινητική/κινητική νευροπάθεια, η κινητική νευρωνοπάθεια, οι αυτόνομες νευροπάθειες και οι ανοσοεπαγώμενες νευροπάθειες. Επιπλέον, οι εστιακές νευροπάθειες, η νευροπάθεια των μικρών ινών και οι κρανιακές νευροπάθειες σπάνια μπορεί να είναι παρανεοπλασματικής αρχής. Διαφορική διάγνωση πρέπει να γίνεται από την περιφερική νευροπάθεια που επάγεται από χημειοθεραπευτικά μέσα. Η θεραπευτική προσέγγιση των ΠΝΣ αποτελείται κυρίως από εξαίρεση της υποκείμενης κακοήθειας και ανοσοτροποιητική αγωγή. Η διερεύνηση νεοεμφανιζόμενης διαταραχής του περιφερικού νευρικού συστήματος θα πρέπει να εγείρει την υποψία ΠΝΣ. Η συσχέτιση των ICIs με την εμφάνιση ΠΝΣ αναδεικνύει την αναγκαιότητα σχεδιασμού μελετών που θα περιλαμβάνουν στα καταληκτικά τους σημεία τόσο την εμφάνιση νευροπαθειών όσο και την αξιολόγηση του τίτλου σχετιζόμενων αντισωμάτων προ και μετά την έναρξη της θεραπείας. Η ανεύρεση βιοδεικτών θα μπορούσε μελλοντικά να βοηθήσει στην έγκαιρη διάγνωση των συνδρόμων αυτών και των ειδικών κακοηθειών που τα συνοδεύουν.","Paraneoplastic neurological syndromes (PNS) comprise a heterogeneous group of neurological disorders that may involve every aspect of the nervous system in patients with solid cancer or hematological malignancies. They are frequently caused by remote immune-mediated mechanisms and may occur with or without detectable autoantibodies in serum and cerebrospinal fluid. These neurological disorders might develop before the onset of cancer, mainly with subacute clinical features, providing evidence for the presence of an underlying malignancy. Currently, the hypothesis that the introduction of immune checkpoint inhibitors (ICIs) in cancer therapeutics may increase the risk of PNS emphasizes the importance of their prompt diagnosis and treatment. The updated diagnostic criteria published in 2021 by the PNS- Care panel contain diagnostic risk stratification based on clinical presentation (high/intermediate) and antibodies (high/intermediate/low) and provide a useful classification of PNS, including paraneoplastic neuropathies. The high-risk phenotype of peripheral PNS is subacute sensory neuronopathy, whereas axonal sensorimotor polyradiculopathy and Morvan syndrome are commonly classified as intermediate risk phenotypes. The spectrum of peripheral PNS encompasses less frequent forms of neuropathy, such as sensory/sensorimotor/motor neuropathy, motor neuronopathy, autonomic neuropathies and immune-mediated neuropathies. In addition, focal neuropathies, small fiber neuropathies and cranial neuropathies may rarely be of paraneoplastic origin. A key differential diagnosis of paraneoplastic neuropathy is chemotherapy-induced peripheral neuropathy. The therapeutic approach of PNS consists mainly of tumor removal and immunomodulation. The observed correlation between the use of ICIs and the occurrence of PNS highlights the need for further studies including endpoints that will evaluate both the occurrence of neuropathies and the levels of associated antibodies before and after treatment. The assessment of new-onset peripheral nervous system disorders contributes to the early diagnosis of these syndromes and the specific malignancies that accompany them."],"dc:identifier":["uoadl:3394213","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3394213"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η περιφερική νευροπάθεια ως παρανεοπλασματική εκδήλωση: Βιβλιογραφική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:28:55Z"}