{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395845"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395845","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εργαστηριακά ευρήματα της παροξυντικής νυκτερινής αιμοσφαιρινουρίας (PNH)","abstract":"Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία (PNH) ή Marchiafava-Micheli σύνδρομο, είναι μία σπάνια επίκτητη, κλωνική διαταραχή του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση αιμολυτικής αναιμίας, μυελικής ανεπάρκειας και θρόμβωσης. Η κύρια μοριακή βλάβη της εντοπίζεται στο γονίδιο PIG-A (phosphatidylinositol glycan group A), το οποίο εδράζεται στο χρωμόσωμα Χ και είναι υπεύθυνο για την σύνθεση των GPI πρωτεϊνών (GPI-Aps). Η απουσία των ρυθμιστικών πρωτεϊνών του συμπληρώματος CD55 και CD59 οδηγούν σε αιμόλυση. Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία ταξινομείται σε τρεις κύριες μορφές σύμφωνα με το International PNH Group (I-PIG): την κλασική PNH, μία μορφή κυρίως αιμολυτική χωρίς εμφανή μυελική ανεπάρκεια, την PNH στα πλαίσια ενός συνδρόμου μυελικής ανεπάρκειας (Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο, Απλαστική Αναιμία ή Πρωτοπαθής Μυελοΐνωση) και την Υποκλινική PNH μία πολύ ήπια ασθένεια χωρίς σχεδόν καθόλου συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μία σειρά ποικίλων κλινικών εκδηλώσεων, όπως αναιμία, θρόμβωση, δυστονία λείων μυών, υπερβολική κόπωση, κοιλιακό άλγος, δύσπνοια, νεφρική νόσο και υπερπηκτικότητα. Η καθυστέρηση της διάγνωσης της Παροξυντικής Νυκτερινής Αιμοσφαιρινουρίας αυξάνει τόσο τον κίνδυνο θνητότητας όσο και νοσηρότητας. Η θρόμβωση στην PNH μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο. Ωστόσο, η φλεβική θρόμβωση είναι πιο συχνή από την αρτηριακή. Τα εργαστηριακά ευρήματα της PNH περιλαμβάνουν υψηλά επίπεδα γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH), έμμεσης χολερυθρίνης και δικτυοερυθροκυττάρων (ΔΕΚ). Επιπλέον, οι ασθενείς με PNH έχουν χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίνης και απτοσφαιρίνης. Υποφέρουν επίσης από κυτταροπενίες, όπως λευκοπενία και ουδετεροπενία. Σήμερα η διάγνωση της PNH βασίζεται στην ανάλυση κυτταρομετρίας ροής (FCM). Η FLAER (αερολυσίνη με σήμανση φθορισμού) είναι πολύ πιο ευαίσθητη από την FCM, όσο αφορά την ποσοτικοποίηση του CD59. Στο παρελθόν, η εργαστηριακή διάγνωση περιελάμβανε τη δοκιμασία αιμόλυσης σε σουκρόζη, το τεστ Ham (Δοκιμασία οξινισθέντος ορού) και τη δοκιμασία μικροσωληναρίων γέλης seplacryl. Η θεραπεία της PNH είναι κυρίως υποστηρικτική και συνιστάται θεραπεία μετάγγισης, αντιπηκτική αγωγή ή μεταμόσχευση των αιμοποιητικών κυττάρων. Από το 2007, οι αναστολείς της τελικής οδού του συμπληρώματος (C5), όπως το eculizumab και το ravulizumab έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία της συγκεκριμένης νόσου. Ωστόσο, οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αυτούς τους αναστολείς μπορεί να εμφανίσουν αναιμία λόγω της εξωαγγειακής αιμόλυσης, που προκαλείται από το C3. Οι αναστολείς της εγγύς οδού του συμπληρώματος (C3), οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα, στοχεύοντας σε συστατικά της οδού έναντι του C5, προστατεύοντας έτσι τους ασθενείς τόσο από την ενδοαγγειακή όσο και την εξωαγγειακή αιμόλυση.","abstract_html":"Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία (PNH) ή Marchiafava-Micheli σύνδρομο, είναι μία σπάνια επίκτητη, κλωνική διαταραχή του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση αιμολυτικής αναιμίας, μυελικής ανεπάρκειας και θρόμβωσης. Η κύρια μοριακή βλάβη της εντοπίζεται στο γονίδιο PIG-A (phosphatidylinositol glycan group A), το οποίο εδράζεται στο χρωμόσωμα Χ και είναι υπεύθυνο για την σύνθεση των GPI πρωτεϊνών (GPI-Aps). Η απουσία των ρυθμιστικών πρωτεϊνών του συμπληρώματος CD55 και CD59 οδηγούν σε αιμόλυση. Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία ταξινομείται σε τρεις κύριες μορφές σύμφωνα με το International PNH Group (I-PIG): την κλασική PNH, μία μορφή κυρίως αιμολυτική χωρίς εμφανή μυελική ανεπάρκεια, την PNH στα πλαίσια ενός συνδρόμου μυελικής ανεπάρκειας (Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο, Απλαστική Αναιμία ή Πρωτοπαθής Μυελοΐνωση) και την Υποκλινική PNH μία πολύ ήπια ασθένεια χωρίς σχεδόν καθόλου συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μία σειρά ποικίλων κλινικών εκδηλώσεων, όπως αναιμία, θρόμβωση, δυστονία λείων μυών, υπερβολική κόπωση, κοιλιακό άλγος, δύσπνοια, νεφρική νόσο και υπερπηκτικότητα. Η καθυστέρηση της διάγνωσης της Παροξυντικής Νυκτερινής Αιμοσφαιρινουρίας αυξάνει τόσο τον κίνδυνο θνητότητας όσο και νοσηρότητας. Η θρόμβωση στην PNH μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο. Ωστόσο, η φλεβική θρόμβωση είναι πιο συχνή από την αρτηριακή. Τα εργαστηριακά ευρήματα της PNH περιλαμβάνουν υψηλά επίπεδα γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH), έμμεσης χολερυθρίνης και δικτυοερυθροκυττάρων (ΔΕΚ). Επιπλέον, οι ασθενείς με PNH έχουν χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίνης και απτοσφαιρίνης. Υποφέρουν επίσης από κυτταροπενίες, όπως λευκοπενία και ουδετεροπενία. Σήμερα η διάγνωση της PNH βασίζεται στην ανάλυση κυτταρομετρίας ροής (FCM). Η FLAER (αερολυσίνη με σήμανση φθορισμού) είναι πολύ πιο ευαίσθητη από την FCM, όσο αφορά την ποσοτικοποίηση του CD59. Στο παρελθόν, η εργαστηριακή διάγνωση περιελάμβανε τη δοκιμασία αιμόλυσης σε σουκρόζη, το τεστ Ham (Δοκιμασία οξινισθέντος ορού) και τη δοκιμασία μικροσωληναρίων γέλης seplacryl. Η θεραπεία της PNH είναι κυρίως υποστηρικτική και συνιστάται θεραπεία μετάγγισης, αντιπηκτική αγωγή ή μεταμόσχευση των αιμοποιητικών κυττάρων. Από το 2007, οι αναστολείς της τελικής οδού του συμπληρώματος (C5), όπως το eculizumab και το ravulizumab έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία της συγκεκριμένης νόσου. Ωστόσο, οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αυτούς τους αναστολείς μπορεί να εμφανίσουν αναιμία λόγω της εξωαγγειακής αιμόλυσης, που προκαλείται από το C3. Οι αναστολείς της εγγύς οδού του συμπληρώματος (C3), οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα, στοχεύοντας σε συστατικά της οδού έναντι του C5, προστατεύοντας έτσι τους ασθενείς τόσο από την ενδοαγγειακή όσο και την εξωαγγειακή αιμόλυση.","abstract_has_math":false,"creators":["Γούλου Χριστίνα","Goulou Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395845"],"render_values":[{"text":"uoadl:3395845","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395845","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395845","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3395845","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γούλου Χριστίνα","Goulou Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395845","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395845"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία (PNH) ή Marchiafava-Micheli σύνδρομο, είναι μία σπάνια επίκτητη, κλωνική διαταραχή του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση αιμολυτικής αναιμίας, μυελικής ανεπάρκειας και θρόμβωσης. Η κύρια μοριακή βλάβη της εντοπίζεται στο γονίδιο PIG-A (phosphatidylinositol glycan group A), το οποίο εδράζεται στο χρωμόσωμα Χ και είναι υπεύθυνο για την σύνθεση των GPI πρωτεϊνών (GPI-Aps). Η απουσία των ρυθμιστικών πρωτεϊνών του συμπληρώματος CD55 και CD59 οδηγούν σε αιμόλυση. Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία ταξινομείται σε τρεις κύριες μορφές σύμφωνα με το International PNH Group (I-PIG): την κλασική PNH, μία μορφή κυρίως αιμολυτική χωρίς εμφανή μυελική ανεπάρκεια, την PNH στα πλαίσια ενός συνδρόμου μυελικής ανεπάρκειας (Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο, Απλαστική Αναιμία ή Πρωτοπαθής Μυελοΐνωση) και την Υποκλινική PNH μία πολύ ήπια ασθένεια χωρίς σχεδόν καθόλου συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μία σειρά ποικίλων κλινικών εκδηλώσεων, όπως αναιμία, θρόμβωση, δυστονία λείων μυών, υπερβολική κόπωση, κοιλιακό άλγος, δύσπνοια, νεφρική νόσο και υπερπηκτικότητα. Η καθυστέρηση της διάγνωσης της Παροξυντικής Νυκτερινής Αιμοσφαιρινουρίας αυξάνει τόσο τον κίνδυνο θνητότητας όσο και νοσηρότητας. Η θρόμβωση στην PNH μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο. Ωστόσο, η φλεβική θρόμβωση είναι πιο συχνή από την αρτηριακή. Τα εργαστηριακά ευρήματα της PNH περιλαμβάνουν υψηλά επίπεδα γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH), έμμεσης χολερυθρίνης και δικτυοερυθροκυττάρων (ΔΕΚ). Επιπλέον, οι ασθενείς με PNH έχουν χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίνης και απτοσφαιρίνης. Υποφέρουν επίσης από κυτταροπενίες, όπως λευκοπενία και ουδετεροπενία. Σήμερα η διάγνωση της PNH βασίζεται στην ανάλυση κυτταρομετρίας ροής (FCM). Η FLAER (αερολυσίνη με σήμανση φθορισμού) είναι πολύ πιο ευαίσθητη από την FCM, όσο αφορά την ποσοτικοποίηση του CD59. Στο παρελθόν, η εργαστηριακή διάγνωση περιελάμβανε τη δοκιμασία αιμόλυσης σε σουκρόζη, το τεστ Ham (Δοκιμασία οξινισθέντος ορού) και τη δοκιμασία μικροσωληναρίων γέλης seplacryl. Η θεραπεία της PNH είναι κυρίως υποστηρικτική και συνιστάται θεραπεία μετάγγισης, αντιπηκτική αγωγή ή μεταμόσχευση των αιμοποιητικών κυττάρων. Από το 2007, οι αναστολείς της τελικής οδού του συμπληρώματος (C5), όπως το eculizumab και το ravulizumab έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία της συγκεκριμένης νόσου. Ωστόσο, οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αυτούς τους αναστολείς μπορεί να εμφανίσουν αναιμία λόγω της εξωαγγειακής αιμόλυσης, που προκαλείται από το C3. Οι αναστολείς της εγγύς οδού του συμπληρώματος (C3), οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα, στοχεύοντας σε συστατικά της οδού έναντι του C5, προστατεύοντας έτσι τους ασθενείς τόσο από την ενδοαγγειακή όσο και την εξωαγγειακή αιμόλυση.","Paroxysmal nocturnal hemoglobinuria (PNH) or Marchiafava-Micheli Syndrome is a rare acquired clonal disorder of hematopoietic stem cell that manifests with hemolytic anemia, bonne marrow failure and thrombosis. PNH is related to a somatic mutation in the phosphatydilinositol glycan class A (PIG-A), X-linked gene, responsible for a deficiency in glycosylphosphatidylinositol- anchored proteins (GPI-Aps). The absence of GPI-Aps complement regulatory proteins CD55 and CD59 leads to hemolysis. PNH is classified in three variants by the International PNH Interest Group: The Classic PNH, one form predominantly hemolytic without overt marrow failure, the PNH in the setting of another bone marrow failure syndrome (myelodysplastic syndrome, aplastic anemia or primary myelofibrosis) and the Subclinical PNH, a very mild disease with almost no symptoms. Patients may present with a variety of clinical manifestations, such as anemia, thrombosis, smooth muscle dystonia, extreme fatigue, abdominal pain, dyspnea, kidney disease and hypercoagulability. The delay of diagnosis of PNH increases the risk of mortality and morbidity. Thrombosis in PNH may occur at any site. However, venous thrombosis is more common than arterial. The laboratory findings of PNH include high levels of dehydrogenase (LDH), bilirubin and reticulocytes. Furthermore, patients with PNH have low levels of hemoglobin and haptoglobin. They also suffer from cytopenias such as leucopenia and neutropenia. Nowadays, the diagnosis of PNH is based on flow cytometry analysis (FCM). FLAER (fluorescently labeled aerolysin) is a more sensitive than FCM quantification of antibody binding to CD59. In the past, laboratory diagnosis was including the Sucrose hemolysis test, the Ham test and the Gel card test. Treatment of PNH is mainly supportive consisting of transfusion therapy, anticoagulation or hematopoietic stem cell transplantation. Since 2007, terminal complement inhibitors (C5), such as eculizumab and ravulizumab have revolutionized the treatment of this disease. However, patients treated with these inhibitors can still experience anemia because of C3-mediated extravascular hemolysis. Proximal complement inhibitors (C3), which are only just beginning to emerge, have the potential to address this problem by targeting components of the pathway upstream of C5, thereby protecting patients against both intra- and extravascular hemolysis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εργαστηριακά ευρήματα της παροξυντικής νυκτερινής αιμοσφαιρινουρίας (PNH)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γούλου Χριστίνα","Goulou Christina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία (PNH) ή Marchiafava-Micheli σύνδρομο, είναι μία σπάνια επίκτητη, κλωνική διαταραχή του αρχέγονου αιμοποιητικού κυττάρου, που χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση αιμολυτικής αναιμίας, μυελικής ανεπάρκειας και θρόμβωσης. Η κύρια μοριακή βλάβη της εντοπίζεται στο γονίδιο PIG-A (phosphatidylinositol glycan group A), το οποίο εδράζεται στο χρωμόσωμα Χ και είναι υπεύθυνο για την σύνθεση των GPI πρωτεϊνών (GPI-Aps). Η απουσία των ρυθμιστικών πρωτεϊνών του συμπληρώματος CD55 και CD59 οδηγούν σε αιμόλυση. Η Παροξυντική Νυκτερινή Αιμοσφαιρινουρία ταξινομείται σε τρεις κύριες μορφές σύμφωνα με το International PNH Group (I-PIG): την κλασική PNH, μία μορφή κυρίως αιμολυτική χωρίς εμφανή μυελική ανεπάρκεια, την PNH στα πλαίσια ενός συνδρόμου μυελικής ανεπάρκειας (Μυελοδυσπλαστικό Σύνδρομο, Απλαστική Αναιμία ή Πρωτοπαθής Μυελοΐνωση) και την Υποκλινική PNH μία πολύ ήπια ασθένεια χωρίς σχεδόν καθόλου συμπτώματα. Οι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν μία σειρά ποικίλων κλινικών εκδηλώσεων, όπως αναιμία, θρόμβωση, δυστονία λείων μυών, υπερβολική κόπωση, κοιλιακό άλγος, δύσπνοια, νεφρική νόσο και υπερπηκτικότητα. Η καθυστέρηση της διάγνωσης της Παροξυντικής Νυκτερινής Αιμοσφαιρινουρίας αυξάνει τόσο τον κίνδυνο θνητότητας όσο και νοσηρότητας. Η θρόμβωση στην PNH μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο. Ωστόσο, η φλεβική θρόμβωση είναι πιο συχνή από την αρτηριακή. Τα εργαστηριακά ευρήματα της PNH περιλαμβάνουν υψηλά επίπεδα γαλακτικής αφυδρογονάσης (LDH), έμμεσης χολερυθρίνης και δικτυοερυθροκυττάρων (ΔΕΚ). Επιπλέον, οι ασθενείς με PNH έχουν χαμηλά επίπεδα αιμοσφαιρίνης και απτοσφαιρίνης. Υποφέρουν επίσης από κυτταροπενίες, όπως λευκοπενία και ουδετεροπενία. Σήμερα η διάγνωση της PNH βασίζεται στην ανάλυση κυτταρομετρίας ροής (FCM). Η FLAER (αερολυσίνη με σήμανση φθορισμού) είναι πολύ πιο ευαίσθητη από την FCM, όσο αφορά την ποσοτικοποίηση του CD59. Στο παρελθόν, η εργαστηριακή διάγνωση περιελάμβανε τη δοκιμασία αιμόλυσης σε σουκρόζη, το τεστ Ham (Δοκιμασία οξινισθέντος ορού) και τη δοκιμασία μικροσωληναρίων γέλης seplacryl. Η θεραπεία της PNH είναι κυρίως υποστηρικτική και συνιστάται θεραπεία μετάγγισης, αντιπηκτική αγωγή ή μεταμόσχευση των αιμοποιητικών κυττάρων. Από το 2007, οι αναστολείς της τελικής οδού του συμπληρώματος (C5), όπως το eculizumab και το ravulizumab έχουν φέρει επανάσταση στη θεραπεία της συγκεκριμένης νόσου. Ωστόσο, οι ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αυτούς τους αναστολείς μπορεί να εμφανίσουν αναιμία λόγω της εξωαγγειακής αιμόλυσης, που προκαλείται από το C3. Οι αναστολείς της εγγύς οδού του συμπληρώματος (C3), οι οποίοι μόλις έχουν αρχίσει να εμφανίζονται, έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα, στοχεύοντας σε συστατικά της οδού έναντι του C5, προστατεύοντας έτσι τους ασθενείς τόσο από την ενδοαγγειακή όσο και την εξωαγγειακή αιμόλυση.","Paroxysmal nocturnal hemoglobinuria (PNH) or Marchiafava-Micheli Syndrome is a rare acquired clonal disorder of hematopoietic stem cell that manifests with hemolytic anemia, bonne marrow failure and thrombosis. PNH is related to a somatic mutation in the phosphatydilinositol glycan class A (PIG-A), X-linked gene, responsible for a deficiency in glycosylphosphatidylinositol- anchored proteins (GPI-Aps). The absence of GPI-Aps complement regulatory proteins CD55 and CD59 leads to hemolysis. PNH is classified in three variants by the International PNH Interest Group: The Classic PNH, one form predominantly hemolytic without overt marrow failure, the PNH in the setting of another bone marrow failure syndrome (myelodysplastic syndrome, aplastic anemia or primary myelofibrosis) and the Subclinical PNH, a very mild disease with almost no symptoms. Patients may present with a variety of clinical manifestations, such as anemia, thrombosis, smooth muscle dystonia, extreme fatigue, abdominal pain, dyspnea, kidney disease and hypercoagulability. The delay of diagnosis of PNH increases the risk of mortality and morbidity. Thrombosis in PNH may occur at any site. However, venous thrombosis is more common than arterial. The laboratory findings of PNH include high levels of dehydrogenase (LDH), bilirubin and reticulocytes. Furthermore, patients with PNH have low levels of hemoglobin and haptoglobin. They also suffer from cytopenias such as leucopenia and neutropenia. Nowadays, the diagnosis of PNH is based on flow cytometry analysis (FCM). FLAER (fluorescently labeled aerolysin) is a more sensitive than FCM quantification of antibody binding to CD59. In the past, laboratory diagnosis was including the Sucrose hemolysis test, the Ham test and the Gel card test. Treatment of PNH is mainly supportive consisting of transfusion therapy, anticoagulation or hematopoietic stem cell transplantation. Since 2007, terminal complement inhibitors (C5), such as eculizumab and ravulizumab have revolutionized the treatment of this disease. However, patients treated with these inhibitors can still experience anemia because of C3-mediated extravascular hemolysis. Proximal complement inhibitors (C3), which are only just beginning to emerge, have the potential to address this problem by targeting components of the pathway upstream of C5, thereby protecting patients against both intra- and extravascular hemolysis."],"dc:identifier":["uoadl:3395845","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395845"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εργαστηριακά ευρήματα της παροξυντικής νυκτερινής αιμοσφαιρινουρίας (PNH)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z"}