{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395859"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395859","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στρατηγική διαχείρισης μιας φυσικής καταστροφής ως μέσο άσκησης διπλωματίας. Μελέτη της διαχείρισης των φυσικών καταστροφών των σεισμών που έπληξαν την Ελλάδα και την Τουρκία το 1999 και πως η επονομαζόμενη διπλωματία των σεισμών αποτέλεσε μια τραγική «ευκαιρία» για την βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο χωρών.","abstract":"Στην παρούσα εργασία αρχικά, γίνεται μια σύντομη αναφορά στις φυσικές καταστροφές καθώς και στις βασικές έννοιες που σχετίζονται με αυτές. Επίσης, εξετάζεται η επίδραση του συνδυασμού της επικινδυνότητας και της τρωτότητας στην τέλεση των καταστροφών και μελετώνται οι χωρικές και οι χρονικές κλίμακες που διέπουν την τέλεση μιας καταστροφής. Παράλληλα, διερευνώνται τα πραγματικά αίτια στα οποία οφείλεται η εμφάνιση της τρωτότητας και γίνεται αναφορά στις πρωτοβουλίες που δύναται να αναληφθούν σε κυβερνητικό και μη επίπεδο για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών. Επίσης, αναλύεται και μελετάται ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να καταστεί δυνατή η στρατηγική διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής χρησιμοποιώντας τη διπλωματία των καταστροφών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται οι θεωρίες της διπλωματίας γενικά και της διπλωματίας των καταστροφών ειδικά, ενώ στη συνέχεια αναλύονται οι βασικές παράμετροι που διατρέχουν μια επιτυχημένη ή μια αποτυχημένη εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών. Ακολούθως, γίνεται μια συνοπτική παρουσίαση και ανάλυση ορισμένων χαρακτηριστικών περιπτωσιολογικών μελετών φυσικών καταστροφών από τη διεθνή βιβλιογραφία, όπου η διπλωματία των καταστροφών εφαρμόστηκε άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με πλήρη αποτυχία. Επιπλέον, εξετάζεται ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν πότε η εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών κρίνεται ως επιτυχημένη και διερευνώνται ποια είναι τα διπλωματικά οφέλη από την εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών όταν συμβαίνει μια φυσική καταστροφή. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στα θεωρητικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί για την κατηγοριοποίηση των περιπτωσιολογικών μελετών εφαρμογής της διπλωματίας των καταστροφών, διατυπώνονται οι χαρακτηρισμοί που έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στην διπλωματία των καταστροφών και εξετάζεται η χρήση του μοντέλου των σύνθετων προσαρμοστικών συστημάτων στη διαδικασία σύγκρισης των διαφόρων περιπτωσιολογικών μελετών. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται και αναλύεται η περιπτωσιολογική μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των σεισμών στην Τουρκία και στην Ελλάδα το 1999, με την εφαρμογή της διπλωματίας των σεισμών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται αναλυτικά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων το 1821 έως τους σεισμούς του 1999, ενώ ακολούθως γίνεται αναφορά στον σεισμό του Izmit και τον σεισμό της Αθήνας και παρουσιάζονται οι ελληνικές και τουρκικές αντιδράσεις αντίστοιχα. Κατόπιν, γίνεται αναλυτική παρουσίαση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά τους σεισμούς του 1999. Επιπλέον, εξετάζεται η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας σε δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές πριν και μετά τους σεισμούς του 1999 και γίνεται αναφορά στην κοινή ελληνοτουρκική μονάδα JHET-SDRU. Ακολούθως, παρατίθενται οι βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την επίτευξη μιας μακροχρόνιας συνεργασίας και προσέγγισης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας και γίνεται εξέταση της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και στην ελληνοτουρκική συνεργασία που αφορά δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές. Κατόπιν, παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της διπλωματίας των σεισμών στην περίπτωση των σεισμών του 1999 σε Ελλάδα και Τουρκία. Η εργασία ολοκληρώνεται με την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από την μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των φυσικών καταστροφών με τη χρήση της διπλωματίας των καταστροφών και τη μελέτη της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην μακροπρόθεσμη ελληνοτουρκική προσέγγιση και βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο κρατών.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία αρχικά, γίνεται μια σύντομη αναφορά στις φυσικές καταστροφές καθώς και στις βασικές έννοιες που σχετίζονται με αυτές. Επίσης, εξετάζεται η επίδραση του συνδυασμού της επικινδυνότητας και της τρωτότητας στην τέλεση των καταστροφών και μελετώνται οι χωρικές και οι χρονικές κλίμακες που διέπουν την τέλεση μιας καταστροφής. Παράλληλα, διερευνώνται τα πραγματικά αίτια στα οποία οφείλεται η εμφάνιση της τρωτότητας και γίνεται αναφορά στις πρωτοβουλίες που δύναται να αναληφθούν σε κυβερνητικό και μη επίπεδο για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών. Επίσης, αναλύεται και μελετάται ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να καταστεί δυνατή η στρατηγική διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής χρησιμοποιώντας τη διπλωματία των καταστροφών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται οι θεωρίες της διπλωματίας γενικά και της διπλωματίας των καταστροφών ειδικά, ενώ στη συνέχεια αναλύονται οι βασικές παράμετροι που διατρέχουν μια επιτυχημένη ή μια αποτυχημένη εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών. Ακολούθως, γίνεται μια συνοπτική παρουσίαση και ανάλυση ορισμένων χαρακτηριστικών περιπτωσιολογικών μελετών φυσικών καταστροφών από τη διεθνή βιβλιογραφία, όπου η διπλωματία των καταστροφών εφαρμόστηκε άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με πλήρη αποτυχία. Επιπλέον, εξετάζεται ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν πότε η εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών κρίνεται ως επιτυχημένη και διερευνώνται ποια είναι τα διπλωματικά οφέλη από την εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών όταν συμβαίνει μια φυσική καταστροφή. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στα θεωρητικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί για την κατηγοριοποίηση των περιπτωσιολογικών μελετών εφαρμογής της διπλωματίας των καταστροφών, διατυπώνονται οι χαρακτηρισμοί που έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στην διπλωματία των καταστροφών και εξετάζεται η χρήση του μοντέλου των σύνθετων προσαρμοστικών συστημάτων στη διαδικασία σύγκρισης των διαφόρων περιπτωσιολογικών μελετών. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται και αναλύεται η περιπτωσιολογική μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των σεισμών στην Τουρκία και στην Ελλάδα το 1999, με την εφαρμογή της διπλωματίας των σεισμών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται αναλυτικά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων το 1821 έως τους σεισμούς του 1999, ενώ ακολούθως γίνεται αναφορά στον σεισμό του Izmit και τον σεισμό της Αθήνας και παρουσιάζονται οι ελληνικές και τουρκικές αντιδράσεις αντίστοιχα. Κατόπιν, γίνεται αναλυτική παρουσίαση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά τους σεισμούς του 1999. Επιπλέον, εξετάζεται η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας σε δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές πριν και μετά τους σεισμούς του 1999 και γίνεται αναφορά στην κοινή ελληνοτουρκική μονάδα JHET-SDRU. Ακολούθως, παρατίθενται οι βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την επίτευξη μιας μακροχρόνιας συνεργασίας και προσέγγισης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας και γίνεται εξέταση της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και στην ελληνοτουρκική συνεργασία που αφορά δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές. Κατόπιν, παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της διπλωματίας των σεισμών στην περίπτωση των σεισμών του 1999 σε Ελλάδα και Τουρκία. Η εργασία ολοκληρώνεται με την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από την μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των φυσικών καταστροφών με τη χρήση της διπλωματίας των καταστροφών και τη μελέτη της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην μακροπρόθεσμη ελληνοτουρκική προσέγγιση και βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο κρατών.","abstract_has_math":false,"creators":["Σταύρου Γεώργιος","Stavrou Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395859"],"render_values":[{"text":"uoadl:3395859","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395859","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395859","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3395859","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σταύρου Γεώργιος","Stavrou Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395859","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395859"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία αρχικά, γίνεται μια σύντομη αναφορά στις φυσικές καταστροφές καθώς και στις βασικές έννοιες που σχετίζονται με αυτές. Επίσης, εξετάζεται η επίδραση του συνδυασμού της επικινδυνότητας και της τρωτότητας στην τέλεση των καταστροφών και μελετώνται οι χωρικές και οι χρονικές κλίμακες που διέπουν την τέλεση μιας καταστροφής. Παράλληλα, διερευνώνται τα πραγματικά αίτια στα οποία οφείλεται η εμφάνιση της τρωτότητας και γίνεται αναφορά στις πρωτοβουλίες που δύναται να αναληφθούν σε κυβερνητικό και μη επίπεδο για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών. Επίσης, αναλύεται και μελετάται ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να καταστεί δυνατή η στρατηγική διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής χρησιμοποιώντας τη διπλωματία των καταστροφών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται οι θεωρίες της διπλωματίας γενικά και της διπλωματίας των καταστροφών ειδικά, ενώ στη συνέχεια αναλύονται οι βασικές παράμετροι που διατρέχουν μια επιτυχημένη ή μια αποτυχημένη εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών. Ακολούθως, γίνεται μια συνοπτική παρουσίαση και ανάλυση ορισμένων χαρακτηριστικών περιπτωσιολογικών μελετών φυσικών καταστροφών από τη διεθνή βιβλιογραφία, όπου η διπλωματία των καταστροφών εφαρμόστηκε άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με πλήρη αποτυχία. Επιπλέον, εξετάζεται ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν πότε η εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών κρίνεται ως επιτυχημένη και διερευνώνται ποια είναι τα διπλωματικά οφέλη από την εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών όταν συμβαίνει μια φυσική καταστροφή. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στα θεωρητικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί για την κατηγοριοποίηση των περιπτωσιολογικών μελετών εφαρμογής της διπλωματίας των καταστροφών, διατυπώνονται οι χαρακτηρισμοί που έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στην διπλωματία των καταστροφών και εξετάζεται η χρήση του μοντέλου των σύνθετων προσαρμοστικών συστημάτων στη διαδικασία σύγκρισης των διαφόρων περιπτωσιολογικών μελετών. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται και αναλύεται η περιπτωσιολογική μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των σεισμών στην Τουρκία και στην Ελλάδα το 1999, με την εφαρμογή της διπλωματίας των σεισμών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται αναλυτικά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων το 1821 έως τους σεισμούς του 1999, ενώ ακολούθως γίνεται αναφορά στον σεισμό του Izmit και τον σεισμό της Αθήνας και παρουσιάζονται οι ελληνικές και τουρκικές αντιδράσεις αντίστοιχα. Κατόπιν, γίνεται αναλυτική παρουσίαση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά τους σεισμούς του 1999. Επιπλέον, εξετάζεται η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας σε δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές πριν και μετά τους σεισμούς του 1999 και γίνεται αναφορά στην κοινή ελληνοτουρκική μονάδα JHET-SDRU. Ακολούθως, παρατίθενται οι βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την επίτευξη μιας μακροχρόνιας συνεργασίας και προσέγγισης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας και γίνεται εξέταση της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και στην ελληνοτουρκική συνεργασία που αφορά δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές. Κατόπιν, παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της διπλωματίας των σεισμών στην περίπτωση των σεισμών του 1999 σε Ελλάδα και Τουρκία. Η εργασία ολοκληρώνεται με την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από την μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των φυσικών καταστροφών με τη χρήση της διπλωματίας των καταστροφών και τη μελέτη της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην μακροπρόθεσμη ελληνοτουρκική προσέγγιση και βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο κρατών.","This paper will examine the multiple aspects of strategic disaster management through disaster diplomacy and how disaster-related activities can lead to changes in foreign policy and positively influence the approach and cooperation of countries in chronic conflict. It will also examine whether a natural disaster can trigger disaster diplomacy when the natural disaster affects countries in conflict with neighbouring and non-neighbouring countries and whether this natural disaster could create favourable conditions for peace between hostile countries or create conditions leading to an increase in hostility and conflict. The term \"natural disaster\" is defined as a significant negative event that takes place over a large area and is a consequence of the various natural phenomena that are evolving on the planet. Floods, volcanic eruptions, earthquakes, tornadoes, hurricanes, and droughts are some of the most common natural events that cause natural disasters. The consequences of natural disasters extend to a wide range of social and economic activity, causing injuries and deaths to people and animals, loss of property, psychological diseases, environmental degradation and damage to social and economic infrastructure. Before analyzing the strategic management of natural disaster with the application of disaster diplomacy, a brief reference is made to natural disasters in general where definitions are given for basic concepts related to natural disasters such as what is a disaster, what is a natural disaster, what is defined as a hazard and what are its forms and what we mean by vulnerability. It also examines the effect of the combination of hazard and vulnerability on the occurrence of disasters, presents the most important international disaster databases and studies the spatial and temporal scales governing the occurrence of a disaster. At the same time, the real causes of vulnerability when disasters occur are investigated and reference is made to initiatives that can be taken at government level and grassroots society to reduce disaster risk. Disaster diplomacy explores whether actions between neighboring and non-neighboring countries affected by a natural disaster ultimately lead to conflict mitigation and increased cooperation between them or not. A typical example, which has been the subject of many disaster diplomacy studies, is the natural earthquake disaster that took place in 1999 in both Turkey and Greece. At the same time, in the context of examining disaster diplomacy, studies have been carried out that investigate whether or not disaster risk reduction plays a role in the emergence and evolution of conflicts between countries. In this paper, the way in which the strategic management of a natural disaster can be possible using disaster diplomacy is analyzed and studied. In this context, the theories of diplomacy in general and disaster diplomacy in particular are presented, while then the basic parameters that run through a successful or a failed implementation of disaster diplomacy are analyzed. Subsequently, there is a brief presentation and analysis of some characteristic case studies of natural disasters from the international bibliography, where disaster diplomacy was applied sometimes successfully and sometimes with complete failure. In addition, it examines what elements determine when the implementation of disaster diplomacy is judged as successful and explores what are the diplomatic benefits of implementing disaster diplomacy when a natural disaster occurs. At the same time, reference is made to the theoretical models that have been developed for the categorization of case studies for the implementation of disaster diplomacy and the characterizations that have been assigned to disaster diplomacy from time to time are formulated. Concluding this section, the use of the model of complex adaptive systems in the process of comparing the various case studies cited is examined, while presenting the properties, mechanisms and limitations of this model. On diplomatic relations between Greece and Turkey since 1999, many books have been written by many scholars. The earthquakes that struck Greece and Turkey in 1999 were not the real reason for the Greek-Turkish rapprochement. This was made possible due to the diplomatic processes that had begun between the two countries since the previous period before the earthquakes. That is, the earthquakes of 1999 only legitimized and strengthened the diplomatic approach that was already underway. Although the literature on the Greek-Turkish rapprochement since the earthquakes of 1999 is extensive, on cooperation between the two countries in disaster response and disaster risk reduction with a long-term perspective, the bibliography is very limited. This paper focus on the case study of earthquake management strategy in Turkey and Greece in 1999, with the application of earthquake diplomacy, is presented and analyzed. In this context, Greek-Turkish relations from the national liberation struggle of the Greeks in 1821 to the earthquakes of 1999 are presented in detail, followed by reference to the Izmit earthquake and the Athens earthquake and the Greek and Turkish reactions respectively. Then, an attempt is made to determine the date for the beginning of the Greek-Turkish rapprochement, followed by a detailed presentation of Greek-Turkish relations after the earthquakes of 1999. In addition, this paper examines the cooperation between Greece and Turkey in activities related to disasters before and after the earthquakes of 1999, both at government level and at the level of non-governmental organizations, associations, groups and ordinary citizens and refers to the joint Greek-Turkish unit JHET-SDRU. Below, the basic conditions that must be met in order to achieve a long-term cooperation and rapprochement between Greece and Turkey are presented, reference is made to the main factors affecting the success of the Greek-Turkish rapprochement and the axes of influence of the earthquakes of 1999 are presented. Next, the contribution of earthquake diplomacy to the Greek-Turkish rapprochement and to Greek-Turkish cooperation concerning disaster-related activities is examined. This section concludes with a presentation of the results of earthquake diplomacy in the case of the 1999 earthquakes in Greece and Turkey. The paper concludes with the extraction of useful conclusions regarding the strategic management of natural disasters with the use of disaster diplomacy, as well as with the extraction of useful conclusions regarding the contribution of earthquake diplomacy applied during the earthquakes of 1999 to the long-term Greek-Turkish rapprochement and improvement of bilateral relations between the two countries."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στρατηγική διαχείρισης μιας φυσικής καταστροφής ως μέσο άσκησης διπλωματίας. Μελέτη της διαχείρισης των φυσικών καταστροφών των σεισμών που έπληξαν την Ελλάδα και την Τουρκία το 1999 και πως η επονομαζόμενη διπλωματία των σεισμών αποτέλεσε μια τραγική «ευκαιρία» για την βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο χωρών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σταύρου Γεώργιος","Stavrou Georgios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία αρχικά, γίνεται μια σύντομη αναφορά στις φυσικές καταστροφές καθώς και στις βασικές έννοιες που σχετίζονται με αυτές. Επίσης, εξετάζεται η επίδραση του συνδυασμού της επικινδυνότητας και της τρωτότητας στην τέλεση των καταστροφών και μελετώνται οι χωρικές και οι χρονικές κλίμακες που διέπουν την τέλεση μιας καταστροφής. Παράλληλα, διερευνώνται τα πραγματικά αίτια στα οποία οφείλεται η εμφάνιση της τρωτότητας και γίνεται αναφορά στις πρωτοβουλίες που δύναται να αναληφθούν σε κυβερνητικό και μη επίπεδο για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών. Επίσης, αναλύεται και μελετάται ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να καταστεί δυνατή η στρατηγική διαχείριση μιας φυσικής καταστροφής χρησιμοποιώντας τη διπλωματία των καταστροφών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται οι θεωρίες της διπλωματίας γενικά και της διπλωματίας των καταστροφών ειδικά, ενώ στη συνέχεια αναλύονται οι βασικές παράμετροι που διατρέχουν μια επιτυχημένη ή μια αποτυχημένη εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών. Ακολούθως, γίνεται μια συνοπτική παρουσίαση και ανάλυση ορισμένων χαρακτηριστικών περιπτωσιολογικών μελετών φυσικών καταστροφών από τη διεθνή βιβλιογραφία, όπου η διπλωματία των καταστροφών εφαρμόστηκε άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με πλήρη αποτυχία. Επιπλέον, εξετάζεται ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που καθορίζουν πότε η εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών κρίνεται ως επιτυχημένη και διερευνώνται ποια είναι τα διπλωματικά οφέλη από την εφαρμογή της διπλωματίας των καταστροφών όταν συμβαίνει μια φυσική καταστροφή. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στα θεωρητικά πρότυπα που έχουν αναπτυχθεί για την κατηγοριοποίηση των περιπτωσιολογικών μελετών εφαρμογής της διπλωματίας των καταστροφών, διατυπώνονται οι χαρακτηρισμοί που έχουν κατά καιρούς αποδοθεί στην διπλωματία των καταστροφών και εξετάζεται η χρήση του μοντέλου των σύνθετων προσαρμοστικών συστημάτων στη διαδικασία σύγκρισης των διαφόρων περιπτωσιολογικών μελετών. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται και αναλύεται η περιπτωσιολογική μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των σεισμών στην Τουρκία και στην Ελλάδα το 1999, με την εφαρμογή της διπλωματίας των σεισμών. Στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζονται αναλυτικά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από τον εθνικό απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων το 1821 έως τους σεισμούς του 1999, ενώ ακολούθως γίνεται αναφορά στον σεισμό του Izmit και τον σεισμό της Αθήνας και παρουσιάζονται οι ελληνικές και τουρκικές αντιδράσεις αντίστοιχα. Κατόπιν, γίνεται αναλυτική παρουσίαση των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά τους σεισμούς του 1999. Επιπλέον, εξετάζεται η συνεργασία Ελλάδας και Τουρκίας σε δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές πριν και μετά τους σεισμούς του 1999 και γίνεται αναφορά στην κοινή ελληνοτουρκική μονάδα JHET-SDRU. Ακολούθως, παρατίθενται οι βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την επίτευξη μιας μακροχρόνιας συνεργασίας και προσέγγισης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας και γίνεται εξέταση της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην ελληνοτουρκική προσέγγιση και στην ελληνοτουρκική συνεργασία που αφορά δραστηριότητες που σχετίζονται με καταστροφές. Κατόπιν, παρουσιάζονται τα αποτελέσματα της διπλωματίας των σεισμών στην περίπτωση των σεισμών του 1999 σε Ελλάδα και Τουρκία. Η εργασία ολοκληρώνεται με την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από την μελέτη της στρατηγικής διαχείρισης των φυσικών καταστροφών με τη χρήση της διπλωματίας των καταστροφών και τη μελέτη της συμβολής της διπλωματίας των σεισμών στην μακροπρόθεσμη ελληνοτουρκική προσέγγιση και βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο κρατών.","This paper will examine the multiple aspects of strategic disaster management through disaster diplomacy and how disaster-related activities can lead to changes in foreign policy and positively influence the approach and cooperation of countries in chronic conflict. It will also examine whether a natural disaster can trigger disaster diplomacy when the natural disaster affects countries in conflict with neighbouring and non-neighbouring countries and whether this natural disaster could create favourable conditions for peace between hostile countries or create conditions leading to an increase in hostility and conflict. The term \"natural disaster\" is defined as a significant negative event that takes place over a large area and is a consequence of the various natural phenomena that are evolving on the planet. Floods, volcanic eruptions, earthquakes, tornadoes, hurricanes, and droughts are some of the most common natural events that cause natural disasters. The consequences of natural disasters extend to a wide range of social and economic activity, causing injuries and deaths to people and animals, loss of property, psychological diseases, environmental degradation and damage to social and economic infrastructure. Before analyzing the strategic management of natural disaster with the application of disaster diplomacy, a brief reference is made to natural disasters in general where definitions are given for basic concepts related to natural disasters such as what is a disaster, what is a natural disaster, what is defined as a hazard and what are its forms and what we mean by vulnerability. It also examines the effect of the combination of hazard and vulnerability on the occurrence of disasters, presents the most important international disaster databases and studies the spatial and temporal scales governing the occurrence of a disaster. At the same time, the real causes of vulnerability when disasters occur are investigated and reference is made to initiatives that can be taken at government level and grassroots society to reduce disaster risk. Disaster diplomacy explores whether actions between neighboring and non-neighboring countries affected by a natural disaster ultimately lead to conflict mitigation and increased cooperation between them or not. A typical example, which has been the subject of many disaster diplomacy studies, is the natural earthquake disaster that took place in 1999 in both Turkey and Greece. At the same time, in the context of examining disaster diplomacy, studies have been carried out that investigate whether or not disaster risk reduction plays a role in the emergence and evolution of conflicts between countries. In this paper, the way in which the strategic management of a natural disaster can be possible using disaster diplomacy is analyzed and studied. In this context, the theories of diplomacy in general and disaster diplomacy in particular are presented, while then the basic parameters that run through a successful or a failed implementation of disaster diplomacy are analyzed. Subsequently, there is a brief presentation and analysis of some characteristic case studies of natural disasters from the international bibliography, where disaster diplomacy was applied sometimes successfully and sometimes with complete failure. In addition, it examines what elements determine when the implementation of disaster diplomacy is judged as successful and explores what are the diplomatic benefits of implementing disaster diplomacy when a natural disaster occurs. At the same time, reference is made to the theoretical models that have been developed for the categorization of case studies for the implementation of disaster diplomacy and the characterizations that have been assigned to disaster diplomacy from time to time are formulated. Concluding this section, the use of the model of complex adaptive systems in the process of comparing the various case studies cited is examined, while presenting the properties, mechanisms and limitations of this model. On diplomatic relations between Greece and Turkey since 1999, many books have been written by many scholars. The earthquakes that struck Greece and Turkey in 1999 were not the real reason for the Greek-Turkish rapprochement. This was made possible due to the diplomatic processes that had begun between the two countries since the previous period before the earthquakes. That is, the earthquakes of 1999 only legitimized and strengthened the diplomatic approach that was already underway. Although the literature on the Greek-Turkish rapprochement since the earthquakes of 1999 is extensive, on cooperation between the two countries in disaster response and disaster risk reduction with a long-term perspective, the bibliography is very limited. This paper focus on the case study of earthquake management strategy in Turkey and Greece in 1999, with the application of earthquake diplomacy, is presented and analyzed. In this context, Greek-Turkish relations from the national liberation struggle of the Greeks in 1821 to the earthquakes of 1999 are presented in detail, followed by reference to the Izmit earthquake and the Athens earthquake and the Greek and Turkish reactions respectively. Then, an attempt is made to determine the date for the beginning of the Greek-Turkish rapprochement, followed by a detailed presentation of Greek-Turkish relations after the earthquakes of 1999. In addition, this paper examines the cooperation between Greece and Turkey in activities related to disasters before and after the earthquakes of 1999, both at government level and at the level of non-governmental organizations, associations, groups and ordinary citizens and refers to the joint Greek-Turkish unit JHET-SDRU. Below, the basic conditions that must be met in order to achieve a long-term cooperation and rapprochement between Greece and Turkey are presented, reference is made to the main factors affecting the success of the Greek-Turkish rapprochement and the axes of influence of the earthquakes of 1999 are presented. Next, the contribution of earthquake diplomacy to the Greek-Turkish rapprochement and to Greek-Turkish cooperation concerning disaster-related activities is examined. This section concludes with a presentation of the results of earthquake diplomacy in the case of the 1999 earthquakes in Greece and Turkey. The paper concludes with the extraction of useful conclusions regarding the strategic management of natural disasters with the use of disaster diplomacy, as well as with the extraction of useful conclusions regarding the contribution of earthquake diplomacy applied during the earthquakes of 1999 to the long-term Greek-Turkish rapprochement and improvement of bilateral relations between the two countries."],"dc:identifier":["uoadl:3395859","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395859"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Στρατηγική διαχείρισης μιας φυσικής καταστροφής ως μέσο άσκησης διπλωματίας. Μελέτη της διαχείρισης των φυσικών καταστροφών των σεισμών που έπληξαν την Ελλάδα και την Τουρκία το 1999 και πως η επονομαζόμενη διπλωματία των σεισμών αποτέλεσε μια τραγική «ευκαιρία» για την βελτίωση των διμερών σχέσεων των δύο χωρών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z"}