{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395937"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395937","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μεταγγισιοθεραπεία σε ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία και μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οι ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) και μυελοδυσπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΔΣ) πολύ συχνά χρειάζονται μετάγγιση με παράγωγα αίματος, κυρίως συμπυκνωμένα ερυθρά (ΣΕ) και αιμοπετάλια (PLT). Η μεταγγισιοθεραπεία δεν είναι άμοιρη παρενεργειών, έχει υψηλό κόστος και δυσκολίες στην εφαρμογή της. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κλινικών συνθηκών υπάρχει η τάση υιοθέτησης μιας περιοριστικής στρατηγικής στις μεταγγίσεις. ΜΕΘΟΔΟΙ Προκειμένου να διερευνήσουμε τα σύγχρονα δεδομένα μεταγγισιοθεραπείας σε ΟΜΛ και ΜΔΣ οργανώσαμε αναζήτηση μελετών στην National Library of Medicine μέσω της μηχανής PubmedPubmed, στον Σύνδεσμο Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (HEAL-link) και στις βιβλιογραφικές αναφορές των δημοσιευμένων άρθρων που ανασύρθηκαν. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Αναλύθηκαν 36 μελέτες: οι 15 ήταν προοπτικές, οι 10 τυχαιοποιημένες, οι 4 αναδρομικές, οι 5 ανασκόπησης, οι 5 μετααναλύσεις, οι 5 μελέτες παρατήρησης-καταγραφής, οι περισσότερες στα πλαίσια εθνικών ή διεθνών αρχείων καταγραφής, 1 δημοσκόπηση μεταξύ ιατρών και 1 μελέτη καθορισμού οδηγιών μετάγγισης με την μέθοδο Delphi. Επίσης αναλύθηκαν 4 άρθρα που περιλάμβαναν συστάσεις για την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ, 2 άρθρα με συστάσεις για την μετάγγιση ασθενών τόσο με ΣΕ όσο και με PLT και 3 άρθρα με συστάσεις για μετάγγιση μόνο με PLT. Oι 7 μελέτες αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ που είχαν υποβληθεί σε εντατική χημειοθεραπεία ή/και σε αλλογενή μεταμόσχευση μυελού των οστών (HSCT). Συνηγορούσαν στην μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής μετάγγισης (Hb<7gr/dl), που παράλληλα μείωνε τον αριθμό των μεταγγιζόμενων μονάδων. Oι 10 μελέτες-με μικρό αριθμό συμμετεχόντων ανά μελέτη- αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ που δεν υποβάλλονταν σε εντατική θεραπεία και έδειξαν δυσκολία στην συμμόρφωση με συγκεκριμένα όρια Hb και αρνητική επίδραση της πυκνότητας των μεταγγίσεων στην επιβίωση ελεύθερη νόσου (PFS). Έντεκα (11) μελέτες ασχολήθηκαν με την μετάγγιση των ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ με PLT και υποστήριξαν την προφυλακτική μετάγγιση με PLT σε ασθενείς υπό εντατική χημειοθεραπεία, την θεραπευτική μετάγγιση σε όσους υποβάλλονταν σε αυτόλογη, ενώ υπήρχε κακή συμμόρφωση με τα χαμηλά όρια αιμοπεταλίων. Από τις 2 μελέτες που ασχολήθηκαν με την μετάγγιση με FFP σε μία φάνηκε να προστατεύουν από φλεβοαποφρακτική νόσο του ήπατος όσους υποβάλλονται σε αλλογενή HSCT. Oι 6 μελέτες αφορούσαν την επίδραση της μεταγγισιοθεραπείας στην QoL των ασθενών με αυτά τα νοσήματα και έδειξαν μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής σε όσους λάμβαναν εντατική θεραπεία, βελτίωση της QoL με υψηλότερες τιμές Hb σε όσους ήταν σταθεροί, αλλά δεν λάμβαναν θεραπεία και καμμία επίδραση της μετάγγισης σε ασθενείς τελικού σταδίου. Οι δημοσιευμένες οδηγίες, αν και στηρίζονται στα ίδια δεδομένα, έχουν αρκετές ασυμφωνίες. Οι περισσότερες προτείνουν σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ υπό εντατική θεραπεία την περιοριστική στρατηγική μετάγγισης με ΣΕ (με βάση τιμή Ηb=7-8gr/dl), με συνεκτίμηση των συμπτωμάτων, και την προφυλακτική μετάγγιση με PLT με όριο που τροποποιείται σε κάθε μελέτη, ανάλογα με τις κλινικές συνθήκες. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η αποτελεσματικότητα της μεταγγισιοθεραπείας σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ δεν είναι αυταπόδεικτη. Η τιμή της Hb και των PLT ως όρια για να χορηγηθεί μετάγγιση με παράγωγα αίματος δεν είναι αρκετή στις περισσότερες των περιπτώσεων. Υπάρχει ανάγκη για εξατομίκευση της θεραπείας με ενσωμάτωση ερωτηματολογίων μέτρησης QoL και αιμορραγικού κινδύνου κατά την διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οι ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) και μυελοδυσπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΔΣ) πολύ συχνά χρειάζονται μετάγγιση με παράγωγα αίματος, κυρίως συμπυκνωμένα ερυθρά (ΣΕ) και αιμοπετάλια (PLT). Η μεταγγισιοθεραπεία δεν είναι άμοιρη παρενεργειών, έχει υψηλό κόστος και δυσκολίες στην εφαρμογή της. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κλινικών συνθηκών υπάρχει η τάση υιοθέτησης μιας περιοριστικής στρατηγικής στις μεταγγίσεις. ΜΕΘΟΔΟΙ Προκειμένου να διερευνήσουμε τα σύγχρονα δεδομένα μεταγγισιοθεραπείας σε ΟΜΛ και ΜΔΣ οργανώσαμε αναζήτηση μελετών στην National Library of Medicine μέσω της μηχανής PubmedPubmed, στον Σύνδεσμο Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (HEAL-link) και στις βιβλιογραφικές αναφορές των δημοσιευμένων άρθρων που ανασύρθηκαν. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Αναλύθηκαν 36 μελέτες: οι 15 ήταν προοπτικές, οι 10 τυχαιοποιημένες, οι 4 αναδρομικές, οι 5 ανασκόπησης, οι 5 μετααναλύσεις, οι 5 μελέτες παρατήρησης-καταγραφής, οι περισσότερες στα πλαίσια εθνικών ή διεθνών αρχείων καταγραφής, 1 δημοσκόπηση μεταξύ ιατρών και 1 μελέτη καθορισμού οδηγιών μετάγγισης με την μέθοδο Delphi. Επίσης αναλύθηκαν 4 άρθρα που περιλάμβαναν συστάσεις για την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ, 2 άρθρα με συστάσεις για την μετάγγιση ασθενών τόσο με ΣΕ όσο και με PLT και 3 άρθρα με συστάσεις για μετάγγιση μόνο με PLT. Oι 7 μελέτες αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ που είχαν υποβληθεί σε εντατική χημειοθεραπεία ή/και σε αλλογενή μεταμόσχευση μυελού των οστών (HSCT). Συνηγορούσαν στην μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής μετάγγισης (Hb&lt;7gr/dl), που παράλληλα μείωνε τον αριθμό των μεταγγιζόμενων μονάδων. Oι 10 μελέτες-με μικρό αριθμό συμμετεχόντων ανά μελέτη- αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ που δεν υποβάλλονταν σε εντατική θεραπεία και έδειξαν δυσκολία στην συμμόρφωση με συγκεκριμένα όρια Hb και αρνητική επίδραση της πυκνότητας των μεταγγίσεων στην επιβίωση ελεύθερη νόσου (PFS). Έντεκα (11) μελέτες ασχολήθηκαν με την μετάγγιση των ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ με PLT και υποστήριξαν την προφυλακτική μετάγγιση με PLT σε ασθενείς υπό εντατική χημειοθεραπεία, την θεραπευτική μετάγγιση σε όσους υποβάλλονταν σε αυτόλογη, ενώ υπήρχε κακή συμμόρφωση με τα χαμηλά όρια αιμοπεταλίων. Από τις 2 μελέτες που ασχολήθηκαν με την μετάγγιση με FFP σε μία φάνηκε να προστατεύουν από φλεβοαποφρακτική νόσο του ήπατος όσους υποβάλλονται σε αλλογενή HSCT. Oι 6 μελέτες αφορούσαν την επίδραση της μεταγγισιοθεραπείας στην QoL των ασθενών με αυτά τα νοσήματα και έδειξαν μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής σε όσους λάμβαναν εντατική θεραπεία, βελτίωση της QoL με υψηλότερες τιμές Hb σε όσους ήταν σταθεροί, αλλά δεν λάμβαναν θεραπεία και καμμία επίδραση της μετάγγισης σε ασθενείς τελικού σταδίου. Οι δημοσιευμένες οδηγίες, αν και στηρίζονται στα ίδια δεδομένα, έχουν αρκετές ασυμφωνίες. Οι περισσότερες προτείνουν σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ υπό εντατική θεραπεία την περιοριστική στρατηγική μετάγγισης με ΣΕ (με βάση τιμή Ηb=7-8gr/dl), με συνεκτίμηση των συμπτωμάτων, και την προφυλακτική μετάγγιση με PLT με όριο που τροποποιείται σε κάθε μελέτη, ανάλογα με τις κλινικές συνθήκες. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η αποτελεσματικότητα της μεταγγισιοθεραπείας σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ δεν είναι αυταπόδεικτη. Η τιμή της Hb και των PLT ως όρια για να χορηγηθεί μετάγγιση με παράγωγα αίματος δεν είναι αρκετή στις περισσότερες των περιπτώσεων. Υπάρχει ανάγκη για εξατομίκευση της θεραπείας με ενσωμάτωση ερωτηματολογίων μέτρησης QoL και αιμορραγικού κινδύνου κατά την διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπουλά Άννα","Boula Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395937"],"render_values":[{"text":"uoadl:3395937","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395937","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395937","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3395937","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπουλά Άννα","Boula Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395937","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395937"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οι ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) και μυελοδυσπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΔΣ) πολύ συχνά χρειάζονται μετάγγιση με παράγωγα αίματος, κυρίως συμπυκνωμένα ερυθρά (ΣΕ) και αιμοπετάλια (PLT). Η μεταγγισιοθεραπεία δεν είναι άμοιρη παρενεργειών, έχει υψηλό κόστος και δυσκολίες στην εφαρμογή της. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κλινικών συνθηκών υπάρχει η τάση υιοθέτησης μιας περιοριστικής στρατηγικής στις μεταγγίσεις. ΜΕΘΟΔΟΙ Προκειμένου να διερευνήσουμε τα σύγχρονα δεδομένα μεταγγισιοθεραπείας σε ΟΜΛ και ΜΔΣ οργανώσαμε αναζήτηση μελετών στην National Library of Medicine μέσω της μηχανής PubmedPubmed, στον Σύνδεσμο Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (HEAL-link) και στις βιβλιογραφικές αναφορές των δημοσιευμένων άρθρων που ανασύρθηκαν. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Αναλύθηκαν 36 μελέτες: οι 15 ήταν προοπτικές, οι 10 τυχαιοποιημένες, οι 4 αναδρομικές, οι 5 ανασκόπησης, οι 5 μετααναλύσεις, οι 5 μελέτες παρατήρησης-καταγραφής, οι περισσότερες στα πλαίσια εθνικών ή διεθνών αρχείων καταγραφής, 1 δημοσκόπηση μεταξύ ιατρών και 1 μελέτη καθορισμού οδηγιών μετάγγισης με την μέθοδο Delphi. Επίσης αναλύθηκαν 4 άρθρα που περιλάμβαναν συστάσεις για την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ, 2 άρθρα με συστάσεις για την μετάγγιση ασθενών τόσο με ΣΕ όσο και με PLT και 3 άρθρα με συστάσεις για μετάγγιση μόνο με PLT. Oι 7 μελέτες αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ που είχαν υποβληθεί σε εντατική χημειοθεραπεία ή/και σε αλλογενή μεταμόσχευση μυελού των οστών (HSCT). Συνηγορούσαν στην μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής μετάγγισης (Hb<7gr/dl), που παράλληλα μείωνε τον αριθμό των μεταγγιζόμενων μονάδων. Oι 10 μελέτες-με μικρό αριθμό συμμετεχόντων ανά μελέτη- αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ που δεν υποβάλλονταν σε εντατική θεραπεία και έδειξαν δυσκολία στην συμμόρφωση με συγκεκριμένα όρια Hb και αρνητική επίδραση της πυκνότητας των μεταγγίσεων στην επιβίωση ελεύθερη νόσου (PFS). Έντεκα (11) μελέτες ασχολήθηκαν με την μετάγγιση των ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ με PLT και υποστήριξαν την προφυλακτική μετάγγιση με PLT σε ασθενείς υπό εντατική χημειοθεραπεία, την θεραπευτική μετάγγιση σε όσους υποβάλλονταν σε αυτόλογη, ενώ υπήρχε κακή συμμόρφωση με τα χαμηλά όρια αιμοπεταλίων. Από τις 2 μελέτες που ασχολήθηκαν με την μετάγγιση με FFP σε μία φάνηκε να προστατεύουν από φλεβοαποφρακτική νόσο του ήπατος όσους υποβάλλονται σε αλλογενή HSCT. Oι 6 μελέτες αφορούσαν την επίδραση της μεταγγισιοθεραπείας στην QoL των ασθενών με αυτά τα νοσήματα και έδειξαν μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής σε όσους λάμβαναν εντατική θεραπεία, βελτίωση της QoL με υψηλότερες τιμές Hb σε όσους ήταν σταθεροί, αλλά δεν λάμβαναν θεραπεία και καμμία επίδραση της μετάγγισης σε ασθενείς τελικού σταδίου. Οι δημοσιευμένες οδηγίες, αν και στηρίζονται στα ίδια δεδομένα, έχουν αρκετές ασυμφωνίες. Οι περισσότερες προτείνουν σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ υπό εντατική θεραπεία την περιοριστική στρατηγική μετάγγισης με ΣΕ (με βάση τιμή Ηb=7-8gr/dl), με συνεκτίμηση των συμπτωμάτων, και την προφυλακτική μετάγγιση με PLT με όριο που τροποποιείται σε κάθε μελέτη, ανάλογα με τις κλινικές συνθήκες. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η αποτελεσματικότητα της μεταγγισιοθεραπείας σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ δεν είναι αυταπόδεικτη. Η τιμή της Hb και των PLT ως όρια για να χορηγηθεί μετάγγιση με παράγωγα αίματος δεν είναι αρκετή στις περισσότερες των περιπτώσεων. Υπάρχει ανάγκη για εξατομίκευση της θεραπείας με ενσωμάτωση ερωτηματολογίων μέτρησης QoL και αιμορραγικού κινδύνου κατά την διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών.","Background: Blood product transfusion, mainly red blood cells and platelet concentrates is a common practice in patients with acute myeloid leukemia and myelodysplastic syndromes. Nevertheless it may have various side effects, it is expensive and sometimes difficult to apply. There is a tendency to adopt a restrictive strategy of transfusion in various clinical settings. Methods: The aim of this study was to assess contemporary data of transfusion therapy in patients with AML and MDS. We identified studies by searching the National Library of Medicine through Pubmed as well as the Hellenic Academic Libraries-Link (HEAL-link). We also checked reference lists of other published articles and relevant papers. Outcomes: A total of 36 studies were analyzed: 15 were prospective, 10 were randomized, 4 were retrospective, 5 were reviews, 5 were metaanalysis, 5 were observational using data from national or international registries, 1 was a survey and 1 was a guideline using the Delphi method. Furthermore we analyzed 4 articles, including patients with AML and MDS, with guidelines for blood transfusion therapy, 2 papers with guidelines for both blood and platelet transfusion and 3 articles with guidelines for platelet transfusion in this clinical setting. Seven (7) studies reported on blood transfusion in patients with AML and MDS receiving intensive chemotherapy or/and allogeneic hemopoietic stem cell transplantation (HSCT). They showed non inferiority for the restrictive red cell transfusion policy (Hb<7gr/dl) versus a liberal one and reduction of the number of blood units transfused. Ten (10) studies- with small numbers of participants per study- reported on blood transfusion in patients with AML and MDS who were not on intensive treatment and showed low compliance rates with meeting specific hemoglobin (Hb) thresholds and a negative impact of transfusion density on progression free survival (PFS). Eleven (studies) reported on platelet transfusion of patients with AML and MDS. They favored prophylactic platelet transfusion for patients treated intensively and therapeutic platelet transfusion for patients after autologous HSCT. They described poor compliance with low platelet thresholds. In one of the two studies, which reported on FFP transfusion in this clinical setting, there was evidence that FFP transfusion protected those submitted to allogeneic HSCT from venoocclusive disease of the liver (VOD). Six studies reported on the influence of transfusion on Quality of Life (QoL) of patients with AML and MDS and showed non inferiority of a restrictive versus liberal transfusion treatment in patients treated intensively , a better QoL for patients with higher Hb if they were stable and not receiving intensive treatment and no impact of transfusion on patients at the end of life. Inconsistencies were observed between the published guidelines, although the evidence they drew upon was practically the same. Most of them suggest that patients with AML and MDS, treated intensively, should follow a restrictive blood transfusion strategy (with a threshold of Hb =7-8gr/dl), taking into consideration any symptoms they have and a prophylactic platelet transfusion with a platelet threshold which may be modified , depending on the clinical setting. Conclusions: The efficacy of blood transfusion therapy for patients with MDS and AML is not self-evident. A specific -one fitting for everyone-hemoglobin or platelet threshold is not enough to justify blood product transfusion. There is a need for personalized health care by introducing queries concerning QoL and bleeding risk both at diagnosis and during treatment or monitoring of these patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μεταγγισιοθεραπεία σε ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία και μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπουλά Άννα","Boula Anna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ Οι ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ) και μυελοδυσπλαστικά νεοπλάσματα (ΜΔΣ) πολύ συχνά χρειάζονται μετάγγιση με παράγωγα αίματος, κυρίως συμπυκνωμένα ερυθρά (ΣΕ) και αιμοπετάλια (PLT). Η μεταγγισιοθεραπεία δεν είναι άμοιρη παρενεργειών, έχει υψηλό κόστος και δυσκολίες στην εφαρμογή της. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κλινικών συνθηκών υπάρχει η τάση υιοθέτησης μιας περιοριστικής στρατηγικής στις μεταγγίσεις. ΜΕΘΟΔΟΙ Προκειμένου να διερευνήσουμε τα σύγχρονα δεδομένα μεταγγισιοθεραπείας σε ΟΜΛ και ΜΔΣ οργανώσαμε αναζήτηση μελετών στην National Library of Medicine μέσω της μηχανής PubmedPubmed, στον Σύνδεσμο Ελληνικών Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών (HEAL-link) και στις βιβλιογραφικές αναφορές των δημοσιευμένων άρθρων που ανασύρθηκαν. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Αναλύθηκαν 36 μελέτες: οι 15 ήταν προοπτικές, οι 10 τυχαιοποιημένες, οι 4 αναδρομικές, οι 5 ανασκόπησης, οι 5 μετααναλύσεις, οι 5 μελέτες παρατήρησης-καταγραφής, οι περισσότερες στα πλαίσια εθνικών ή διεθνών αρχείων καταγραφής, 1 δημοσκόπηση μεταξύ ιατρών και 1 μελέτη καθορισμού οδηγιών μετάγγισης με την μέθοδο Delphi. Επίσης αναλύθηκαν 4 άρθρα που περιλάμβαναν συστάσεις για την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ, 2 άρθρα με συστάσεις για την μετάγγιση ασθενών τόσο με ΣΕ όσο και με PLT και 3 άρθρα με συστάσεις για μετάγγιση μόνο με PLT. Oι 7 μελέτες αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ που είχαν υποβληθεί σε εντατική χημειοθεραπεία ή/και σε αλλογενή μεταμόσχευση μυελού των οστών (HSCT). Συνηγορούσαν στην μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής μετάγγισης (Hb<7gr/dl), που παράλληλα μείωνε τον αριθμό των μεταγγιζόμενων μονάδων. Oι 10 μελέτες-με μικρό αριθμό συμμετεχόντων ανά μελέτη- αφορούσαν την μετάγγιση με ΣΕ ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ που δεν υποβάλλονταν σε εντατική θεραπεία και έδειξαν δυσκολία στην συμμόρφωση με συγκεκριμένα όρια Hb και αρνητική επίδραση της πυκνότητας των μεταγγίσεων στην επιβίωση ελεύθερη νόσου (PFS). Έντεκα (11) μελέτες ασχολήθηκαν με την μετάγγιση των ασθενών με ΟΜΛ και ΜΔΣ με PLT και υποστήριξαν την προφυλακτική μετάγγιση με PLT σε ασθενείς υπό εντατική χημειοθεραπεία, την θεραπευτική μετάγγιση σε όσους υποβάλλονταν σε αυτόλογη, ενώ υπήρχε κακή συμμόρφωση με τα χαμηλά όρια αιμοπεταλίων. Από τις 2 μελέτες που ασχολήθηκαν με την μετάγγιση με FFP σε μία φάνηκε να προστατεύουν από φλεβοαποφρακτική νόσο του ήπατος όσους υποβάλλονται σε αλλογενή HSCT. Oι 6 μελέτες αφορούσαν την επίδραση της μεταγγισιοθεραπείας στην QoL των ασθενών με αυτά τα νοσήματα και έδειξαν μη κατωτερότητα μιας περιοριστικής στρατηγικής σε όσους λάμβαναν εντατική θεραπεία, βελτίωση της QoL με υψηλότερες τιμές Hb σε όσους ήταν σταθεροί, αλλά δεν λάμβαναν θεραπεία και καμμία επίδραση της μετάγγισης σε ασθενείς τελικού σταδίου. Οι δημοσιευμένες οδηγίες, αν και στηρίζονται στα ίδια δεδομένα, έχουν αρκετές ασυμφωνίες. Οι περισσότερες προτείνουν σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ υπό εντατική θεραπεία την περιοριστική στρατηγική μετάγγισης με ΣΕ (με βάση τιμή Ηb=7-8gr/dl), με συνεκτίμηση των συμπτωμάτων, και την προφυλακτική μετάγγιση με PLT με όριο που τροποποιείται σε κάθε μελέτη, ανάλογα με τις κλινικές συνθήκες. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Η αποτελεσματικότητα της μεταγγισιοθεραπείας σε ασθενείς με ΟΜΛ και ΜΔΣ δεν είναι αυταπόδεικτη. Η τιμή της Hb και των PLT ως όρια για να χορηγηθεί μετάγγιση με παράγωγα αίματος δεν είναι αρκετή στις περισσότερες των περιπτώσεων. Υπάρχει ανάγκη για εξατομίκευση της θεραπείας με ενσωμάτωση ερωτηματολογίων μέτρησης QoL και αιμορραγικού κινδύνου κατά την διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών.","Background: Blood product transfusion, mainly red blood cells and platelet concentrates is a common practice in patients with acute myeloid leukemia and myelodysplastic syndromes. Nevertheless it may have various side effects, it is expensive and sometimes difficult to apply. There is a tendency to adopt a restrictive strategy of transfusion in various clinical settings. Methods: The aim of this study was to assess contemporary data of transfusion therapy in patients with AML and MDS. We identified studies by searching the National Library of Medicine through Pubmed as well as the Hellenic Academic Libraries-Link (HEAL-link). We also checked reference lists of other published articles and relevant papers. Outcomes: A total of 36 studies were analyzed: 15 were prospective, 10 were randomized, 4 were retrospective, 5 were reviews, 5 were metaanalysis, 5 were observational using data from national or international registries, 1 was a survey and 1 was a guideline using the Delphi method. Furthermore we analyzed 4 articles, including patients with AML and MDS, with guidelines for blood transfusion therapy, 2 papers with guidelines for both blood and platelet transfusion and 3 articles with guidelines for platelet transfusion in this clinical setting. Seven (7) studies reported on blood transfusion in patients with AML and MDS receiving intensive chemotherapy or/and allogeneic hemopoietic stem cell transplantation (HSCT). They showed non inferiority for the restrictive red cell transfusion policy (Hb<7gr/dl) versus a liberal one and reduction of the number of blood units transfused. Ten (10) studies- with small numbers of participants per study- reported on blood transfusion in patients with AML and MDS who were not on intensive treatment and showed low compliance rates with meeting specific hemoglobin (Hb) thresholds and a negative impact of transfusion density on progression free survival (PFS). Eleven (studies) reported on platelet transfusion of patients with AML and MDS. They favored prophylactic platelet transfusion for patients treated intensively and therapeutic platelet transfusion for patients after autologous HSCT. They described poor compliance with low platelet thresholds. In one of the two studies, which reported on FFP transfusion in this clinical setting, there was evidence that FFP transfusion protected those submitted to allogeneic HSCT from venoocclusive disease of the liver (VOD). Six studies reported on the influence of transfusion on Quality of Life (QoL) of patients with AML and MDS and showed non inferiority of a restrictive versus liberal transfusion treatment in patients treated intensively , a better QoL for patients with higher Hb if they were stable and not receiving intensive treatment and no impact of transfusion on patients at the end of life. Inconsistencies were observed between the published guidelines, although the evidence they drew upon was practically the same. Most of them suggest that patients with AML and MDS, treated intensively, should follow a restrictive blood transfusion strategy (with a threshold of Hb =7-8gr/dl), taking into consideration any symptoms they have and a prophylactic platelet transfusion with a platelet threshold which may be modified , depending on the clinical setting. Conclusions: The efficacy of blood transfusion therapy for patients with MDS and AML is not self-evident. A specific -one fitting for everyone-hemoglobin or platelet threshold is not enough to justify blood product transfusion. There is a need for personalized health care by introducing queries concerning QoL and bleeding risk both at diagnosis and during treatment or monitoring of these patients."],"dc:identifier":["uoadl:3395937","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395937"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μεταγγισιοθεραπεία σε ασθενείς με οξεία μυελογενή λευχαιμία και μυελοδυσπλαστικά σύνδρομα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z"}