{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395972"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3395972","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Γονιδιακή θεραπεία στην Αιμορροφιλία Α","abstract":"Οι αιμορροφιλίες αποτελούν μία ομάδα σπάνιων αιμορραγικών διαταραχών και οφείλονται σε έλλειψη/ανεπάρκεια παραγόντων πήξης. Η συγγενής αιμορροφιλία Α κληρονομείται με φυλοσύνδετο υπολειπόμενο τύπο κληρονομικότητας και χαρακτηρίζεται από έλλειψη του FVIII. Αναλόγως των επιπέδων δραστικότητας του FVIII στο πλάσμα του εκάστοτε ασθενή ταξινομείται σε βαριά, μετρίου βαθμού ή ήπια αιμορροφιλία Α. Κλινική εκδήλωση της νόσου αποτελούν τα αυτόματα ή τραυματικής αιτιολογίας αιμορραγικά συμβάματα. Στη βαριά αιμορροφιλία συχνότερες θέσεις αιμορραγίας είναι οι αρθρώσεις (αίμαρθρα), κυρίως των γονάτων, οδηγώντας σε αιμορροφιλική αρθροπάθεια όταν συμβαίνουν επαναλαμβανόμενα στην ίδια άρθρωση. Η αντιμετώπιση της κληρονομικής αιμορροφιλίας Α συνίσταται, εκτός από εφαρμογή συντηρητικών μέτρων στις περιπτώσεις αιμορραγικών εκδηλώσεων ή πόνου, και στη χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων όπως είναι η θεραπεία υποκατάστασης με ανθρώπινο ή ανασυνδυασμένο FVIII και η χορήγηση μονοκλωνικών αντισωμάτων. Οι παράγοντες αυτοί δεν προσφέρουν ίαση, όμως κάτι τέτοιο δύναται να υλοποιηθεί με την εφαρμογή της γονιδιακής θεραπείας. Η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α βασίζεται στην ανάπτυξη ιικών φορέων, οι οποίοι φέρουν το διαγονίδιο που κωδικοποιεί τον FVIII και το μεταφέρουν στα ηπατοκύτταρα. Ποικιλία φαρμακευτικών σκευασμάτων έχει χρησιμοποιηθεί και συνεχίζει να χορηγείται σε ερευνητικό επίπεδο σε ασθενείς με βαριά αιμορροφιλία Α, ενώ έγκριση από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. έχει λάβει πρόσφατα μόνο το Valoctocogene roxaparvovec (Roctavian) για την αντιμετώπισή της. Η γονιδιακή θεραπεία χορηγείται μία μόνο φορά ως μεμονωμένη δόση με ενδοφλέβια έγχυση. Από τα αποτελέσματα των ενεργών κλινικών δοκιμών φάσεων 1/2 και 3, προκύπτει ότι η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α παρέχει ασφάλεια στους ασθενείς και επίπεδα δραστικότητας του FVIII ικανά να περιορίσουν σημαντικά τα αιμορραγικά επεισόδια των ασθενών και την ανάγκη θεραπείας προφύλαξης. Τη συχνότερη ανεπιθύμητη ενέργεια αποτελούσε η ήπια, παροδική και ασυμπτωματική αύξηση της ALT στον ορό η οποία δε σχετιζόταν με ηπατική δυσλειτουργία, όπως και κανένας από τους συμμετέχοντες δεν παρουσίασε ηπατική ίνωση ή κακοήθεια. Στην πλειοψηφία των ασθενών υπήρξε μετατροπή της βαριάς σε ήπια αιμορροφιλία Α, με επακόλουθη διακοπή ή μείωση της συχνότητας των εγχύσεων θεραπείας προφύλαξης με παράγοντα. Δε σημειώθηκε ανάπτυξη αναστολέα έναντι του FVIII, όμως σε κάποια άτομα υπήρξε ανοσοαπόκριση έναντι των καψιδίων των φορέων. Λόγω του συχνού φαινομένου της ελάττωσης των επιπέδων δραστικότητας του FVIII με την πάροδο των ετών, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον τα άτομα που έλαβαν γονιδιακή θεραπεία για την αιμορροφιλία Α να χρειαστούν επαναληπτική χορήγησή της.","abstract_html":"Οι αιμορροφιλίες αποτελούν μία ομάδα σπάνιων αιμορραγικών διαταραχών και οφείλονται σε έλλειψη/ανεπάρκεια παραγόντων πήξης. Η συγγενής αιμορροφιλία Α κληρονομείται με φυλοσύνδετο υπολειπόμενο τύπο κληρονομικότητας και χαρακτηρίζεται από έλλειψη του FVIII. Αναλόγως των επιπέδων δραστικότητας του FVIII στο πλάσμα του εκάστοτε ασθενή ταξινομείται σε βαριά, μετρίου βαθμού ή ήπια αιμορροφιλία Α. Κλινική εκδήλωση της νόσου αποτελούν τα αυτόματα ή τραυματικής αιτιολογίας αιμορραγικά συμβάματα. Στη βαριά αιμορροφιλία συχνότερες θέσεις αιμορραγίας είναι οι αρθρώσεις (αίμαρθρα), κυρίως των γονάτων, οδηγώντας σε αιμορροφιλική αρθροπάθεια όταν συμβαίνουν επαναλαμβανόμενα στην ίδια άρθρωση. Η αντιμετώπιση της κληρονομικής αιμορροφιλίας Α συνίσταται, εκτός από εφαρμογή συντηρητικών μέτρων στις περιπτώσεις αιμορραγικών εκδηλώσεων ή πόνου, και στη χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων όπως είναι η θεραπεία υποκατάστασης με ανθρώπινο ή ανασυνδυασμένο FVIII και η χορήγηση μονοκλωνικών αντισωμάτων. Οι παράγοντες αυτοί δεν προσφέρουν ίαση, όμως κάτι τέτοιο δύναται να υλοποιηθεί με την εφαρμογή της γονιδιακής θεραπείας. Η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α βασίζεται στην ανάπτυξη ιικών φορέων, οι οποίοι φέρουν το διαγονίδιο που κωδικοποιεί τον FVIII και το μεταφέρουν στα ηπατοκύτταρα. Ποικιλία φαρμακευτικών σκευασμάτων έχει χρησιμοποιηθεί και συνεχίζει να χορηγείται σε ερευνητικό επίπεδο σε ασθενείς με βαριά αιμορροφιλία Α, ενώ έγκριση από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. έχει λάβει πρόσφατα μόνο το Valoctocogene roxaparvovec (Roctavian) για την αντιμετώπισή της. Η γονιδιακή θεραπεία χορηγείται μία μόνο φορά ως μεμονωμένη δόση με ενδοφλέβια έγχυση. Από τα αποτελέσματα των ενεργών κλινικών δοκιμών φάσεων 1/2 και 3, προκύπτει ότι η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α παρέχει ασφάλεια στους ασθενείς και επίπεδα δραστικότητας του FVIII ικανά να περιορίσουν σημαντικά τα αιμορραγικά επεισόδια των ασθενών και την ανάγκη θεραπείας προφύλαξης. Τη συχνότερη ανεπιθύμητη ενέργεια αποτελούσε η ήπια, παροδική και ασυμπτωματική αύξηση της ALT στον ορό η οποία δε σχετιζόταν με ηπατική δυσλειτουργία, όπως και κανένας από τους συμμετέχοντες δεν παρουσίασε ηπατική ίνωση ή κακοήθεια. Στην πλειοψηφία των ασθενών υπήρξε μετατροπή της βαριάς σε ήπια αιμορροφιλία Α, με επακόλουθη διακοπή ή μείωση της συχνότητας των εγχύσεων θεραπείας προφύλαξης με παράγοντα. Δε σημειώθηκε ανάπτυξη αναστολέα έναντι του FVIII, όμως σε κάποια άτομα υπήρξε ανοσοαπόκριση έναντι των καψιδίων των φορέων. Λόγω του συχνού φαινομένου της ελάττωσης των επιπέδων δραστικότητας του FVIII με την πάροδο των ετών, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον τα άτομα που έλαβαν γονιδιακή θεραπεία για την αιμορροφιλία Α να χρειαστούν επαναληπτική χορήγησή της.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδοπούλου Μαρία-Άννα","Papadopoulou Maria-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395972"],"render_values":[{"text":"uoadl:3395972","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395972","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395972","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3395972","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδοπούλου Μαρία-Άννα","Papadopoulou Maria-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3395972","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395972"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αιμορροφιλίες αποτελούν μία ομάδα σπάνιων αιμορραγικών διαταραχών και οφείλονται σε έλλειψη/ανεπάρκεια παραγόντων πήξης. Η συγγενής αιμορροφιλία Α κληρονομείται με φυλοσύνδετο υπολειπόμενο τύπο κληρονομικότητας και χαρακτηρίζεται από έλλειψη του FVIII. Αναλόγως των επιπέδων δραστικότητας του FVIII στο πλάσμα του εκάστοτε ασθενή ταξινομείται σε βαριά, μετρίου βαθμού ή ήπια αιμορροφιλία Α. Κλινική εκδήλωση της νόσου αποτελούν τα αυτόματα ή τραυματικής αιτιολογίας αιμορραγικά συμβάματα. Στη βαριά αιμορροφιλία συχνότερες θέσεις αιμορραγίας είναι οι αρθρώσεις (αίμαρθρα), κυρίως των γονάτων, οδηγώντας σε αιμορροφιλική αρθροπάθεια όταν συμβαίνουν επαναλαμβανόμενα στην ίδια άρθρωση. Η αντιμετώπιση της κληρονομικής αιμορροφιλίας Α συνίσταται, εκτός από εφαρμογή συντηρητικών μέτρων στις περιπτώσεις αιμορραγικών εκδηλώσεων ή πόνου, και στη χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων όπως είναι η θεραπεία υποκατάστασης με ανθρώπινο ή ανασυνδυασμένο FVIII και η χορήγηση μονοκλωνικών αντισωμάτων. Οι παράγοντες αυτοί δεν προσφέρουν ίαση, όμως κάτι τέτοιο δύναται να υλοποιηθεί με την εφαρμογή της γονιδιακής θεραπείας. Η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α βασίζεται στην ανάπτυξη ιικών φορέων, οι οποίοι φέρουν το διαγονίδιο που κωδικοποιεί τον FVIII και το μεταφέρουν στα ηπατοκύτταρα. Ποικιλία φαρμακευτικών σκευασμάτων έχει χρησιμοποιηθεί και συνεχίζει να χορηγείται σε ερευνητικό επίπεδο σε ασθενείς με βαριά αιμορροφιλία Α, ενώ έγκριση από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. έχει λάβει πρόσφατα μόνο το Valoctocogene roxaparvovec (Roctavian) για την αντιμετώπισή της. Η γονιδιακή θεραπεία χορηγείται μία μόνο φορά ως μεμονωμένη δόση με ενδοφλέβια έγχυση. Από τα αποτελέσματα των ενεργών κλινικών δοκιμών φάσεων 1/2 και 3, προκύπτει ότι η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α παρέχει ασφάλεια στους ασθενείς και επίπεδα δραστικότητας του FVIII ικανά να περιορίσουν σημαντικά τα αιμορραγικά επεισόδια των ασθενών και την ανάγκη θεραπείας προφύλαξης. Τη συχνότερη ανεπιθύμητη ενέργεια αποτελούσε η ήπια, παροδική και ασυμπτωματική αύξηση της ALT στον ορό η οποία δε σχετιζόταν με ηπατική δυσλειτουργία, όπως και κανένας από τους συμμετέχοντες δεν παρουσίασε ηπατική ίνωση ή κακοήθεια. Στην πλειοψηφία των ασθενών υπήρξε μετατροπή της βαριάς σε ήπια αιμορροφιλία Α, με επακόλουθη διακοπή ή μείωση της συχνότητας των εγχύσεων θεραπείας προφύλαξης με παράγοντα. Δε σημειώθηκε ανάπτυξη αναστολέα έναντι του FVIII, όμως σε κάποια άτομα υπήρξε ανοσοαπόκριση έναντι των καψιδίων των φορέων. Λόγω του συχνού φαινομένου της ελάττωσης των επιπέδων δραστικότητας του FVIII με την πάροδο των ετών, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον τα άτομα που έλαβαν γονιδιακή θεραπεία για την αιμορροφιλία Α να χρειαστούν επαναληπτική χορήγησή της.","Hemophilia encompasses a group of rare bleeding disorders caused by the lack/deficiency of a clotting factor. Hereditary hemophilia A is inherited as an X-linked recessive disorder and is characterized by the lack of FVIII. It is classified as severe, moderate, or mild, according to a patient’s FVIII activity plasma levels. Clinical manifestations consist of spontaneous or traumatic bleeding events. In severe hemophilia, the most frequent sites of bleeding are the joints (hemarthroses), mainly the knee joints, leading to hemophilic arthropathy if repetitive bleedings occur in a joint. The therapeutic management of hereditary hemophilia A includes supportive measures used in the case of bleeding episodes or pain, and pharmaceutical measures like the administration of factor replacement therapy, by the use of human or recombinant FVIII, and monoclonal antibodies. This kind of treatments does not offer cure, which can be achieved by the administration of gene therapy. Gene therapy for hemophilia A is based on the development of viral vectors that carry the transgene encoding FVIII and transfer it into the hepatocytes. A variety of pharmaceutical products has been and continues being used in clinical trials for severe hemophilia A, whilst only Valoctocogene roxaparvovec (Roctavian) has been approved in Europe and the U.S.A. Gene therapy is given as a single-dose intravenous injection. Considering the results of phase 1/2 and phase 3 ongoing clinical trials, it comes out that gene therapy for hemophilia A provides safety and efficient FVIII activity levels that offer markedly reduction of the number of bleeding episodes and the need of prophylaxis treatment. The most frequent adverse effect was a mild, transient and asymptomatic elevation in ALT serum levels that was not associated with hepatic dysfunction, as well as no one of the participants presented with liver fibrosis or malignancy. In the majority of patients occurred a conversion of severe to mild hemophilia A, leading to cessation or reduction of the use of prophylaxis. There was no development of FVIII inhibitors, however,in some individuals, immune response against vector capsids had been detected. Due to the frequent lowering pattern of the FVIII activity levels over the years, it is very possible that the patients who received gene therapy for hemophilia A, will need an additional dose of the drug in the future."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Γονιδιακή θεραπεία στην Αιμορροφιλία Α"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδοπούλου Μαρία-Άννα","Papadopoulou Maria-Anna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι αιμορροφιλίες αποτελούν μία ομάδα σπάνιων αιμορραγικών διαταραχών και οφείλονται σε έλλειψη/ανεπάρκεια παραγόντων πήξης. Η συγγενής αιμορροφιλία Α κληρονομείται με φυλοσύνδετο υπολειπόμενο τύπο κληρονομικότητας και χαρακτηρίζεται από έλλειψη του FVIII. Αναλόγως των επιπέδων δραστικότητας του FVIII στο πλάσμα του εκάστοτε ασθενή ταξινομείται σε βαριά, μετρίου βαθμού ή ήπια αιμορροφιλία Α. Κλινική εκδήλωση της νόσου αποτελούν τα αυτόματα ή τραυματικής αιτιολογίας αιμορραγικά συμβάματα. Στη βαριά αιμορροφιλία συχνότερες θέσεις αιμορραγίας είναι οι αρθρώσεις (αίμαρθρα), κυρίως των γονάτων, οδηγώντας σε αιμορροφιλική αρθροπάθεια όταν συμβαίνουν επαναλαμβανόμενα στην ίδια άρθρωση. Η αντιμετώπιση της κληρονομικής αιμορροφιλίας Α συνίσταται, εκτός από εφαρμογή συντηρητικών μέτρων στις περιπτώσεις αιμορραγικών εκδηλώσεων ή πόνου, και στη χορήγηση φαρμακευτικών σκευασμάτων όπως είναι η θεραπεία υποκατάστασης με ανθρώπινο ή ανασυνδυασμένο FVIII και η χορήγηση μονοκλωνικών αντισωμάτων. Οι παράγοντες αυτοί δεν προσφέρουν ίαση, όμως κάτι τέτοιο δύναται να υλοποιηθεί με την εφαρμογή της γονιδιακής θεραπείας. Η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α βασίζεται στην ανάπτυξη ιικών φορέων, οι οποίοι φέρουν το διαγονίδιο που κωδικοποιεί τον FVIII και το μεταφέρουν στα ηπατοκύτταρα. Ποικιλία φαρμακευτικών σκευασμάτων έχει χρησιμοποιηθεί και συνεχίζει να χορηγείται σε ερευνητικό επίπεδο σε ασθενείς με βαριά αιμορροφιλία Α, ενώ έγκριση από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. έχει λάβει πρόσφατα μόνο το Valoctocogene roxaparvovec (Roctavian) για την αντιμετώπισή της. Η γονιδιακή θεραπεία χορηγείται μία μόνο φορά ως μεμονωμένη δόση με ενδοφλέβια έγχυση. Από τα αποτελέσματα των ενεργών κλινικών δοκιμών φάσεων 1/2 και 3, προκύπτει ότι η γονιδιακή θεραπεία στην αιμορροφιλία Α παρέχει ασφάλεια στους ασθενείς και επίπεδα δραστικότητας του FVIII ικανά να περιορίσουν σημαντικά τα αιμορραγικά επεισόδια των ασθενών και την ανάγκη θεραπείας προφύλαξης. Τη συχνότερη ανεπιθύμητη ενέργεια αποτελούσε η ήπια, παροδική και ασυμπτωματική αύξηση της ALT στον ορό η οποία δε σχετιζόταν με ηπατική δυσλειτουργία, όπως και κανένας από τους συμμετέχοντες δεν παρουσίασε ηπατική ίνωση ή κακοήθεια. Στην πλειοψηφία των ασθενών υπήρξε μετατροπή της βαριάς σε ήπια αιμορροφιλία Α, με επακόλουθη διακοπή ή μείωση της συχνότητας των εγχύσεων θεραπείας προφύλαξης με παράγοντα. Δε σημειώθηκε ανάπτυξη αναστολέα έναντι του FVIII, όμως σε κάποια άτομα υπήρξε ανοσοαπόκριση έναντι των καψιδίων των φορέων. Λόγω του συχνού φαινομένου της ελάττωσης των επιπέδων δραστικότητας του FVIII με την πάροδο των ετών, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον τα άτομα που έλαβαν γονιδιακή θεραπεία για την αιμορροφιλία Α να χρειαστούν επαναληπτική χορήγησή της.","Hemophilia encompasses a group of rare bleeding disorders caused by the lack/deficiency of a clotting factor. Hereditary hemophilia A is inherited as an X-linked recessive disorder and is characterized by the lack of FVIII. It is classified as severe, moderate, or mild, according to a patient’s FVIII activity plasma levels. Clinical manifestations consist of spontaneous or traumatic bleeding events. In severe hemophilia, the most frequent sites of bleeding are the joints (hemarthroses), mainly the knee joints, leading to hemophilic arthropathy if repetitive bleedings occur in a joint. The therapeutic management of hereditary hemophilia A includes supportive measures used in the case of bleeding episodes or pain, and pharmaceutical measures like the administration of factor replacement therapy, by the use of human or recombinant FVIII, and monoclonal antibodies. This kind of treatments does not offer cure, which can be achieved by the administration of gene therapy. Gene therapy for hemophilia A is based on the development of viral vectors that carry the transgene encoding FVIII and transfer it into the hepatocytes. A variety of pharmaceutical products has been and continues being used in clinical trials for severe hemophilia A, whilst only Valoctocogene roxaparvovec (Roctavian) has been approved in Europe and the U.S.A. Gene therapy is given as a single-dose intravenous injection. Considering the results of phase 1/2 and phase 3 ongoing clinical trials, it comes out that gene therapy for hemophilia A provides safety and efficient FVIII activity levels that offer markedly reduction of the number of bleeding episodes and the need of prophylaxis treatment. The most frequent adverse effect was a mild, transient and asymptomatic elevation in ALT serum levels that was not associated with hepatic dysfunction, as well as no one of the participants presented with liver fibrosis or malignancy. In the majority of patients occurred a conversion of severe to mild hemophilia A, leading to cessation or reduction of the use of prophylaxis. There was no development of FVIII inhibitors, however,in some individuals, immune response against vector capsids had been detected. Due to the frequent lowering pattern of the FVIII activity levels over the years, it is very possible that the patients who received gene therapy for hemophilia A, will need an additional dose of the drug in the future."],"dc:identifier":["uoadl:3395972","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3395972"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Γονιδιακή θεραπεία στην Αιμορροφιλία Α"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z"}