{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3396124"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3396124","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αλλοανοσοποίηση στην κύηση και οι κλινικές της προεκτάσεις (Αιμολυτική νόσος του νεογνού, αλλοανοσοθρομβοπενία)","abstract":"Η αλλοανοσοποίηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενέχει σημαντικούς κινδύνους τόσο για το έμβρυο όσο και για τη μητέρα, γεγονός που απαιτεί προσεκτική διαχείριση από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει όταν ενεργοποιούνται ανοσολογικές αντιδράσεις έναντι ξένων αντιγόνων που υπάρχουν στα εμβρυϊκά ερυθροκύτταρα, οδηγώντας στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων. Αυτό συμβαίνει λόγω ασυμβατότητας και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Τα πιο κοινά αλλοαντισώματα που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία είναι τα anti-Rh(D) -που θεωρούνται και τα πιο ανοσογόνα και τα anti-Kell, αν και άλλα αντισώματα ομάδας αίματος μπορούν επίσης να συνεισφέρουν. Αυτά τα αντισώματα ονομάζονται αλλοαντισώματα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος όταν ήδη έχουν παραχθεί τα αντισώματα και επανεκτεθεί η μητέρα (πχ. σε επόμενη κύηση ή μετάγγιση), οπότε και αυξάνει ο τίτλος τους. Ο βαθμός κινδύνου για την αλλοανοσοποίηση στην κύηση επηρεάζεται από αρκετούς παράγοντες . Ανάμεσα σε αυτά τα αντισώματα υπάρχουν κάποια που επιτίθενται σε αντιγόνα – ερυθροκύτταρα της εμβρυϊκής κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία αιμόλυσης .Το παραπάνω φαινόμενο προκαλεί την αιμολυτική νόσο του εμβρύου και νεογνού. Το παραπάνω φαινόμενο ενδέχεται να προκαλέσει επίσης νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία, λόγω διαπλακουντιακής μεταφοράς μητρικών αντισωμάτων τα οποία μειώνουν τον αριθμό των αιμοπεταλίων και προκαλούν μια πληθώρα κλινικών εκδηλώσεων στο έμβρυο. Αυτο είναι το αποτέλεσμα ασυμβατότητας αντιαιμοπεταλιακών αντιγόνων μεταξύ μητέρας και πατέρα σε περίπτωση που το έμβρυο κληρονομήσει τον γονότυπο του πατέρα. Η παθογένεση της νόσου περιλαμβάνει την ευαισθητοποίηση της μητέρας σε πατρικά κληρονομικά αντιγόνα αιμοπεταλίων, που οδηγεί στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων IgG που διασχίζουν τον πλακούντα και καταστρέφουν τα εμβρυϊκά αιμοπετάλια.Τα πιο γνωστά αντιγόνα, υπεύθυνα για την νόσο είναι το HPA1a, το HPA5b, και HLΑ. Η διαχείριση και η θεραπεία της αλλοανοσοποίησης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια επιστημονική πρόκληση. Ορισμένες μεταβλητές μπορούν να επηρεάσουν την σοβαρότητα της νόσου όπως η ηλικία κύησης ,ο τύπος και η συγκέντρωση των αντισωμάτων που παράγει η μητέρα,η ικανότητα του εμβρύου να αντικαταστήσει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Η έγκαιρη και ακριβής ανίχνευση μητρικών αλλοαντισωμάτων μέσω εξετάσεων ρουτίνας ,που περιλαμβάνουν ορολογικές και μη μεθόδους (Coombs test), μη επεμβατικές (NIPT test), μοριακές (PCR), είναι ζωτικής σημασίας για την έγκαιρη παρέμβαση και διαχείριση της νόσου. Συνεπώς, κρίνεται σημαντική η λήψη τεκμηριωμένου ιστορικού από τον γιατρό και η διερεύνηση των δυνατών και των αδύνατων σημείων των εργαστηριακών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για την υποβοήθηση της ανίχνευσης αλλοανοσοποίησης . Ως εκ τούτου, τονίζεται η πλήρης κατανόηση της έγκαιρης ανίχνευσης και της διεπιστημονικής φροντίδας για τον μετριασμό των σχετικών επιπλοκών και τη διασφάλιση ευνοϊκών αποτελεσμάτων τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.","abstract_html":"Η αλλοανοσοποίηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενέχει σημαντικούς κινδύνους τόσο για το έμβρυο όσο και για τη μητέρα, γεγονός που απαιτεί προσεκτική διαχείριση από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει όταν ενεργοποιούνται ανοσολογικές αντιδράσεις έναντι ξένων αντιγόνων που υπάρχουν στα εμβρυϊκά ερυθροκύτταρα, οδηγώντας στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων. Αυτό συμβαίνει λόγω ασυμβατότητας και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Τα πιο κοινά αλλοαντισώματα που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία είναι τα anti-Rh(D) -που θεωρούνται και τα πιο ανοσογόνα και τα anti-Kell, αν και άλλα αντισώματα ομάδας αίματος μπορούν επίσης να συνεισφέρουν. Αυτά τα αντισώματα ονομάζονται αλλοαντισώματα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος όταν ήδη έχουν παραχθεί τα αντισώματα και επανεκτεθεί η μητέρα (πχ. σε επόμενη κύηση ή μετάγγιση), οπότε και αυξάνει ο τίτλος τους. Ο βαθμός κινδύνου για την αλλοανοσοποίηση στην κύηση επηρεάζεται από αρκετούς παράγοντες . Ανάμεσα σε αυτά τα αντισώματα υπάρχουν κάποια που επιτίθενται σε αντιγόνα – ερυθροκύτταρα της εμβρυϊκής κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία αιμόλυσης .Το παραπάνω φαινόμενο προκαλεί την αιμολυτική νόσο του εμβρύου και νεογνού. Το παραπάνω φαινόμενο ενδέχεται να προκαλέσει επίσης νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία, λόγω διαπλακουντιακής μεταφοράς μητρικών αντισωμάτων τα οποία μειώνουν τον αριθμό των αιμοπεταλίων και προκαλούν μια πληθώρα κλινικών εκδηλώσεων στο έμβρυο. Αυτο είναι το αποτέλεσμα ασυμβατότητας αντιαιμοπεταλιακών αντιγόνων μεταξύ μητέρας και πατέρα σε περίπτωση που το έμβρυο κληρονομήσει τον γονότυπο του πατέρα. Η παθογένεση της νόσου περιλαμβάνει την ευαισθητοποίηση της μητέρας σε πατρικά κληρονομικά αντιγόνα αιμοπεταλίων, που οδηγεί στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων IgG που διασχίζουν τον πλακούντα και καταστρέφουν τα εμβρυϊκά αιμοπετάλια.Τα πιο γνωστά αντιγόνα, υπεύθυνα για την νόσο είναι το HPA1a, το HPA5b, και HLΑ. Η διαχείριση και η θεραπεία της αλλοανοσοποίησης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια επιστημονική πρόκληση. Ορισμένες μεταβλητές μπορούν να επηρεάσουν την σοβαρότητα της νόσου όπως η ηλικία κύησης ,ο τύπος και η συγκέντρωση των αντισωμάτων που παράγει η μητέρα,η ικανότητα του εμβρύου να αντικαταστήσει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Η έγκαιρη και ακριβής ανίχνευση μητρικών αλλοαντισωμάτων μέσω εξετάσεων ρουτίνας ,που περιλαμβάνουν ορολογικές και μη μεθόδους (Coombs test), μη επεμβατικές (NIPT test), μοριακές (PCR), είναι ζωτικής σημασίας για την έγκαιρη παρέμβαση και διαχείριση της νόσου. Συνεπώς, κρίνεται σημαντική η λήψη τεκμηριωμένου ιστορικού από τον γιατρό και η διερεύνηση των δυνατών και των αδύνατων σημείων των εργαστηριακών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για την υποβοήθηση της ανίχνευσης αλλοανοσοποίησης . Ως εκ τούτου, τονίζεται η πλήρης κατανόηση της έγκαιρης ανίχνευσης και της διεπιστημονικής φροντίδας για τον μετριασμό των σχετικών επιπλοκών και τη διασφάλιση ευνοϊκών αποτελεσμάτων τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκαράνα Ντεζιρέ-Αμάντα","Gkarana Ntezire-Amanta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3396124"],"render_values":[{"text":"uoadl:3396124","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396124","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396124","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3396124","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκαράνα Ντεζιρέ-Αμάντα","Gkarana Ntezire-Amanta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3396124","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396124"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αλλοανοσοποίηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενέχει σημαντικούς κινδύνους τόσο για το έμβρυο όσο και για τη μητέρα, γεγονός που απαιτεί προσεκτική διαχείριση από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει όταν ενεργοποιούνται ανοσολογικές αντιδράσεις έναντι ξένων αντιγόνων που υπάρχουν στα εμβρυϊκά ερυθροκύτταρα, οδηγώντας στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων. Αυτό συμβαίνει λόγω ασυμβατότητας και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Τα πιο κοινά αλλοαντισώματα που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία είναι τα anti-Rh(D) -που θεωρούνται και τα πιο ανοσογόνα και τα anti-Kell, αν και άλλα αντισώματα ομάδας αίματος μπορούν επίσης να συνεισφέρουν. Αυτά τα αντισώματα ονομάζονται αλλοαντισώματα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος όταν ήδη έχουν παραχθεί τα αντισώματα και επανεκτεθεί η μητέρα (πχ. σε επόμενη κύηση ή μετάγγιση), οπότε και αυξάνει ο τίτλος τους. Ο βαθμός κινδύνου για την αλλοανοσοποίηση στην κύηση επηρεάζεται από αρκετούς παράγοντες . Ανάμεσα σε αυτά τα αντισώματα υπάρχουν κάποια που επιτίθενται σε αντιγόνα – ερυθροκύτταρα της εμβρυϊκής κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία αιμόλυσης .Το παραπάνω φαινόμενο προκαλεί την αιμολυτική νόσο του εμβρύου και νεογνού. Το παραπάνω φαινόμενο ενδέχεται να προκαλέσει επίσης νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία, λόγω διαπλακουντιακής μεταφοράς μητρικών αντισωμάτων τα οποία μειώνουν τον αριθμό των αιμοπεταλίων και προκαλούν μια πληθώρα κλινικών εκδηλώσεων στο έμβρυο. Αυτο είναι το αποτέλεσμα ασυμβατότητας αντιαιμοπεταλιακών αντιγόνων μεταξύ μητέρας και πατέρα σε περίπτωση που το έμβρυο κληρονομήσει τον γονότυπο του πατέρα. Η παθογένεση της νόσου περιλαμβάνει την ευαισθητοποίηση της μητέρας σε πατρικά κληρονομικά αντιγόνα αιμοπεταλίων, που οδηγεί στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων IgG που διασχίζουν τον πλακούντα και καταστρέφουν τα εμβρυϊκά αιμοπετάλια.Τα πιο γνωστά αντιγόνα, υπεύθυνα για την νόσο είναι το HPA1a, το HPA5b, και HLΑ. Η διαχείριση και η θεραπεία της αλλοανοσοποίησης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια επιστημονική πρόκληση. Ορισμένες μεταβλητές μπορούν να επηρεάσουν την σοβαρότητα της νόσου όπως η ηλικία κύησης ,ο τύπος και η συγκέντρωση των αντισωμάτων που παράγει η μητέρα,η ικανότητα του εμβρύου να αντικαταστήσει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Η έγκαιρη και ακριβής ανίχνευση μητρικών αλλοαντισωμάτων μέσω εξετάσεων ρουτίνας ,που περιλαμβάνουν ορολογικές και μη μεθόδους (Coombs test), μη επεμβατικές (NIPT test), μοριακές (PCR), είναι ζωτικής σημασίας για την έγκαιρη παρέμβαση και διαχείριση της νόσου. Συνεπώς, κρίνεται σημαντική η λήψη τεκμηριωμένου ιστορικού από τον γιατρό και η διερεύνηση των δυνατών και των αδύνατων σημείων των εργαστηριακών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για την υποβοήθηση της ανίχνευσης αλλοανοσοποίησης . Ως εκ τούτου, τονίζεται η πλήρης κατανόηση της έγκαιρης ανίχνευσης και της διεπιστημονικής φροντίδας για τον μετριασμό των σχετικών επιπλοκών και τη διασφάλιση ευνοϊκών αποτελεσμάτων τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.","Alloimmunization during pregnancy carries significant risks to both the fetus and the mother, requiring careful management by health care providers. This phenomenon occurs when immune reactions are activated against foreign antigens present on fetal erythrocytes, leading to the production of alloantibodies. This happens due to incompatibility and is affected by many factors. The most common alloantibodies involved in this process are anti-Rh(D)—considered the most immunogenic—and anti-Kell, although other blood group antibodies may also contribute. These antibodies are called alloantibodies. The risk is significant when the antibodies have already been produced and the mother is re-exposed (e.g. in a subsequent pregnancy or transfusion), in which case ,their titer increases. The degree of risk for alloimmunization in pregnancy is determined by several factors. Among these antibodies there are some that attack antigens - erythrocytes of the fetal circulation, resulting in the creation of hemolysis. The above phenomenon causes the hemolytic disease of the fetus and newborn. The above phenomenon may also cause neonatal alloimmune thrombocytopenia, due to transplacental transfer of maternal antibodies which reduce the number of platelets and cause a variety of clinical manifestations in the fetus. This is the result of antiplatelet antigen incompatibility between mother and father in case the fetus inherits the father's genotype.The pathogenesis of the disease involves maternal sensitization to paternal inherited platelet antigens, leading to the production of IgG alloantibodies that cross the placenta and destroy fetal platelets.Most common antigens responsible for the disease are HPA1a, HPA5b, and HLA. The management and treatment of alloimmunization during pregnancy is a scientific challenge. Certain variables can affect the severity of the disease such as gestational age, the type and concentration of antibodies produced by the mother, the ability of the fetus to replace red blood cells. The timely and accurate detection of maternal alloantibodies through routine tests, which include serological and non-serological methods (Coombs test), non-invasive (NIPT test), molecular (PCR), are vital for early intervention and management of the disease. Therefore, it is important to obtain a documented history from the physician and explore the strengths and weaknesses of the laboratory tools used to aid in the detection of alloimmunization. Therefore, a thorough understanding of early detection and multidisciplinary care is emphasized to mitigate associated complications and ensure favorable outcomes for both mother and child."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αλλοανοσοποίηση στην κύηση και οι κλινικές της προεκτάσεις (Αιμολυτική νόσος του νεογνού, αλλοανοσοθρομβοπενία)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκαράνα Ντεζιρέ-Αμάντα","Gkarana Ntezire-Amanta"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η αλλοανοσοποίηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενέχει σημαντικούς κινδύνους τόσο για το έμβρυο όσο και για τη μητέρα, γεγονός που απαιτεί προσεκτική διαχείριση από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει όταν ενεργοποιούνται ανοσολογικές αντιδράσεις έναντι ξένων αντιγόνων που υπάρχουν στα εμβρυϊκά ερυθροκύτταρα, οδηγώντας στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων. Αυτό συμβαίνει λόγω ασυμβατότητας και επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες. Τα πιο κοινά αλλοαντισώματα που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία είναι τα anti-Rh(D) -που θεωρούνται και τα πιο ανοσογόνα και τα anti-Kell, αν και άλλα αντισώματα ομάδας αίματος μπορούν επίσης να συνεισφέρουν. Αυτά τα αντισώματα ονομάζονται αλλοαντισώματα. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος όταν ήδη έχουν παραχθεί τα αντισώματα και επανεκτεθεί η μητέρα (πχ. σε επόμενη κύηση ή μετάγγιση), οπότε και αυξάνει ο τίτλος τους. Ο βαθμός κινδύνου για την αλλοανοσοποίηση στην κύηση επηρεάζεται από αρκετούς παράγοντες . Ανάμεσα σε αυτά τα αντισώματα υπάρχουν κάποια που επιτίθενται σε αντιγόνα – ερυθροκύτταρα της εμβρυϊκής κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία αιμόλυσης .Το παραπάνω φαινόμενο προκαλεί την αιμολυτική νόσο του εμβρύου και νεογνού. Το παραπάνω φαινόμενο ενδέχεται να προκαλέσει επίσης νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία, λόγω διαπλακουντιακής μεταφοράς μητρικών αντισωμάτων τα οποία μειώνουν τον αριθμό των αιμοπεταλίων και προκαλούν μια πληθώρα κλινικών εκδηλώσεων στο έμβρυο. Αυτο είναι το αποτέλεσμα ασυμβατότητας αντιαιμοπεταλιακών αντιγόνων μεταξύ μητέρας και πατέρα σε περίπτωση που το έμβρυο κληρονομήσει τον γονότυπο του πατέρα. Η παθογένεση της νόσου περιλαμβάνει την ευαισθητοποίηση της μητέρας σε πατρικά κληρονομικά αντιγόνα αιμοπεταλίων, που οδηγεί στην παραγωγή αλλοαντισωμάτων IgG που διασχίζουν τον πλακούντα και καταστρέφουν τα εμβρυϊκά αιμοπετάλια.Τα πιο γνωστά αντιγόνα, υπεύθυνα για την νόσο είναι το HPA1a, το HPA5b, και HLΑ. Η διαχείριση και η θεραπεία της αλλοανοσοποίησης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί μια επιστημονική πρόκληση. Ορισμένες μεταβλητές μπορούν να επηρεάσουν την σοβαρότητα της νόσου όπως η ηλικία κύησης ,ο τύπος και η συγκέντρωση των αντισωμάτων που παράγει η μητέρα,η ικανότητα του εμβρύου να αντικαταστήσει τα ερυθρά αιμοσφαίρια. Η έγκαιρη και ακριβής ανίχνευση μητρικών αλλοαντισωμάτων μέσω εξετάσεων ρουτίνας ,που περιλαμβάνουν ορολογικές και μη μεθόδους (Coombs test), μη επεμβατικές (NIPT test), μοριακές (PCR), είναι ζωτικής σημασίας για την έγκαιρη παρέμβαση και διαχείριση της νόσου. Συνεπώς, κρίνεται σημαντική η λήψη τεκμηριωμένου ιστορικού από τον γιατρό και η διερεύνηση των δυνατών και των αδύνατων σημείων των εργαστηριακών εργαλείων που χρησιμοποιούνται για την υποβοήθηση της ανίχνευσης αλλοανοσοποίησης . Ως εκ τούτου, τονίζεται η πλήρης κατανόηση της έγκαιρης ανίχνευσης και της διεπιστημονικής φροντίδας για τον μετριασμό των σχετικών επιπλοκών και τη διασφάλιση ευνοϊκών αποτελεσμάτων τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί.","Alloimmunization during pregnancy carries significant risks to both the fetus and the mother, requiring careful management by health care providers. This phenomenon occurs when immune reactions are activated against foreign antigens present on fetal erythrocytes, leading to the production of alloantibodies. This happens due to incompatibility and is affected by many factors. The most common alloantibodies involved in this process are anti-Rh(D)—considered the most immunogenic—and anti-Kell, although other blood group antibodies may also contribute. These antibodies are called alloantibodies. The risk is significant when the antibodies have already been produced and the mother is re-exposed (e.g. in a subsequent pregnancy or transfusion), in which case ,their titer increases. The degree of risk for alloimmunization in pregnancy is determined by several factors. Among these antibodies there are some that attack antigens - erythrocytes of the fetal circulation, resulting in the creation of hemolysis. The above phenomenon causes the hemolytic disease of the fetus and newborn. The above phenomenon may also cause neonatal alloimmune thrombocytopenia, due to transplacental transfer of maternal antibodies which reduce the number of platelets and cause a variety of clinical manifestations in the fetus. This is the result of antiplatelet antigen incompatibility between mother and father in case the fetus inherits the father's genotype.The pathogenesis of the disease involves maternal sensitization to paternal inherited platelet antigens, leading to the production of IgG alloantibodies that cross the placenta and destroy fetal platelets.Most common antigens responsible for the disease are HPA1a, HPA5b, and HLA. The management and treatment of alloimmunization during pregnancy is a scientific challenge. Certain variables can affect the severity of the disease such as gestational age, the type and concentration of antibodies produced by the mother, the ability of the fetus to replace red blood cells. The timely and accurate detection of maternal alloantibodies through routine tests, which include serological and non-serological methods (Coombs test), non-invasive (NIPT test), molecular (PCR), are vital for early intervention and management of the disease. Therefore, it is important to obtain a documented history from the physician and explore the strengths and weaknesses of the laboratory tools used to aid in the detection of alloimmunization. Therefore, a thorough understanding of early detection and multidisciplinary care is emphasized to mitigate associated complications and ensure favorable outcomes for both mother and child."],"dc:identifier":["uoadl:3396124","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396124"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αλλοανοσοποίηση στην κύηση και οι κλινικές της προεκτάσεις (Αιμολυτική νόσος του νεογνού, αλλοανοσοθρομβοπενία)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:01Z"}