{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3396376"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3396376","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Ευθύνη για Προστασία (Responsibility to Protect – R2P)». Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις σύγχρονες διεθνείς επεμβάσεις.","abstract":"Βασιζόμενη σε μια επανεξέταση της Κυριαρχίας ως ευθύνης αντί για δικαίωμα, η αρχή της \"Responsibility to Protect\" (R2P) διαμόρφωσε μια περιοχή προτεραιότητας με μια διεθνή συμφωνία και ένα νομικό πλαίσιο για τον χειρισμό της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου, της εθνοκάθαρσης και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η αρχική έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής για την Παρέμβαση και την Κρατική Κυριαρχία (ICISS) κατέληξε σε τρεις κύριους πυλώνες για την αντιμετώπιση της μαζικής θηριωδίας: πρόληψη, αντίδραση και ανοικοδόμηση. Πέρα από τη στρατιωτική επέμβαση για ανθρωπιστικούς σκοπούς, η R2P περιλαμβάνει μια \"προληπτική εργαλειοθήκη\" που λαμβάνει υπόψη πιθανές πηγές συγκρούσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε μαζικές φρικαλεότητες, καθώς και δέσμευση για υποστήριξη των κοινοτήτων μετά από σύγκρουση και αναταραχή. Η αστάθεια και η βία που προκύπτουν από την κλιματική αλλαγή αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό παράδειγμα ασφαλείας που δεν περιλαμβάνεται ρητά στην αρχική έκθεση. Ενισχύοντας τις αξίες και τις δεσμεύσεις της R2P, αναγνωρίζει την κλιματική αλλαγή και τα συνακόλουθα ζητήματα ως απειλή. Μαζί με τη φτώχεια και τις μολυσματικές ασθένειες, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αναγνωρίζεται ως ενισχυτής των φυσικών καταστροφών. Παρά τις προσπάθειες για παγκόσμια προστασία του περιβάλλοντος, η έλλειψη συνοχής και η αντίσταση σε συμφωνίες όπως η COP21 αποκαλύπτουν αδυναμίες στην αντιμετώπιση κρίσιμων θεμάτων όπως οι εκπομπές άνθρακα, η οξίνιση των ωκεανών και η απώλεια βιοποικιλότητας. Αυτή η εργασία εξετάζει και φέρνει στο προσκήνιο πώς η κλιματική αλλαγή (ως περιβαλλοντική ανησυχία) έχει γίνει κατανοητή και συζητηθεί στην κοινότητα R2P. Το δίλημμα που μορφώνεται είναι το αν πρέπει η κλιματική αλλαγή να γίνει κατανοητή ως ένα ευρύτερο ζήτημα ανθρώπινης ασφάλειας αντί να ενταχθεί στο πλαίσιο της R2P και της εντολής που αυτή ορίζει να ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες μαζικές φρικαλεότητες ή αν πρέπει αυτή να κατανοείται καλύτερα ως ένας «πολλαπλασιαστής απειλής» σε μία ήδη υφιστάμενο περιβάλλον αστάθειας και πιθανής σύγκρουσης. Το πρώτο θεωρείται ότι απειλεί και υπονομεύει τη συνοχή του κανόνα της «κυριαρχίας ως ευθύνης» και το δεύτερο βοηθά στην τοποθέτηση της κλιματικής αλλαγής στην «προληπτική εργαλειοθήκη» του R2P, κάτι το οποίο αναλύεται στο τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας εργασίας. Σίγουρα η κατανόηση της κλιματικής αλλαγής ως «πολλαπλασιαστής απειλής» προσφέρει θετικό πρόσημο στη συζήτηση, ενώ στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να μπερδέψει περαιτέρω ορισμένες προσεγγίσεις, μεθόδους ή τακτικές που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής. Η έλλειψη διεθνούς δεσμευτικού πλαισίου, είτε με τη μορφή κειμένων είτε ως σύμβαση που θεσπίζουν υποχρεώσεις και δικαιώματα κατά τη διάρκεια ειρηνικών περιόδων, ειδικά όσον αφορά φυσικές καταστροφές, σε συνδυασμό με την σύγχρονη διαμορφωμένη κατάσταση γέννησε το Διεθνές Δίκαιο Αντιμετώπισης Καταστροφών. Αυτό λειτούργησε ως ένας συνδυασμός αναγκαστικού και ευέλικτου νομικού πλαισίου, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τα σχετικά έθιμα, συμπεριλαμβανομένων διεθνών ή περιφερειακών συμβάσεων και συμφωνιών αναγνώρισης. Η διατριβή αναπτύσσεται σε δύο κεντρικούς άξονες: ο πρώτος αναλύει το ζήτημα του δικαιώματος επέμβασης σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, αναδεικνύοντας πτυχές που αφορούν στην έννοια της κρατικής κυριαρχίας. Συγχρόνως, εξετάζει τη μετάβαση από την έννοια της κυριαρχίας σε μια προοδευτική \"υποχρέωση συνεργασίας\". Κεντρικό ζήτημα αναδεικνύεται στο ερώτημα εάν το \"δικαίωμα επέμβασης\" των κρατών αποτελεί τη θεμελίωση του \"δικαιώματος στην ανθρωπιστική βοήθεια\" σε πλαίσιο φυσικών καταστροφών. Ο δεύτερος εστιάζει στην διευρυμένη έννοια της ευθύνης για προστασία, εκλαμβάνοντας τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής ως ένα πολλαπλασιαστή ισχύος της πιθανότητας εμφάνισης ειδεχθών εγκλημάτων. Από τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας είναι: α. η έλλειψη νομικής υποχρέωσης των κρατών, όπως αυτή αναδύεται, τόσο στην παροχή όσο και στην αποδοχή βοήθειας μετά από φυσική καταστροφή, και β. η αδυναμία διαχωρισμού του δικαιώματος παροχής βοήθειας με το «δικαίωμα της επέμβασης» σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, με τάση σύγκλισης μιας «υποχρέωσης συνεργασίας». Η αρχή της εθνικής κυριαρχίας παραμένει αδιαπραγμάτευτη στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, ωστόσο φαίνεται να προκρίνεται ως επιτακτική μια πιο ολιστική προσέγγιση, γεγονός που οι σύγχρονες προκλήσεις και οι κίνδυνοι απαιτούν σε ένα πλαίσιο γεμάτο μεταρρυθμίσεις, νέες μορφές διακυβέρνησης και δημιουργικές απαντήσεις σε όλα τα διακυβερνητικά επίπεδα αναφορικά με της μεσο-μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.","abstract_html":"Βασιζόμενη σε μια επανεξέταση της Κυριαρχίας ως ευθύνης αντί για δικαίωμα, η αρχή της &quot;Responsibility to Protect&quot; (R2P) διαμόρφωσε μια περιοχή προτεραιότητας με μια διεθνή συμφωνία και ένα νομικό πλαίσιο για τον χειρισμό της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου, της εθνοκάθαρσης και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η αρχική έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής για την Παρέμβαση και την Κρατική Κυριαρχία (ICISS) κατέληξε σε τρεις κύριους πυλώνες για την αντιμετώπιση της μαζικής θηριωδίας: πρόληψη, αντίδραση και ανοικοδόμηση. Πέρα από τη στρατιωτική επέμβαση για ανθρωπιστικούς σκοπούς, η R2P περιλαμβάνει μια &quot;προληπτική εργαλειοθήκη&quot; που λαμβάνει υπόψη πιθανές πηγές συγκρούσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε μαζικές φρικαλεότητες, καθώς και δέσμευση για υποστήριξη των κοινοτήτων μετά από σύγκρουση και αναταραχή. Η αστάθεια και η βία που προκύπτουν από την κλιματική αλλαγή αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό παράδειγμα ασφαλείας που δεν περιλαμβάνεται ρητά στην αρχική έκθεση. Ενισχύοντας τις αξίες και τις δεσμεύσεις της R2P, αναγνωρίζει την κλιματική αλλαγή και τα συνακόλουθα ζητήματα ως απειλή. Μαζί με τη φτώχεια και τις μολυσματικές ασθένειες, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αναγνωρίζεται ως ενισχυτής των φυσικών καταστροφών. Παρά τις προσπάθειες για παγκόσμια προστασία του περιβάλλοντος, η έλλειψη συνοχής και η αντίσταση σε συμφωνίες όπως η COP21 αποκαλύπτουν αδυναμίες στην αντιμετώπιση κρίσιμων θεμάτων όπως οι εκπομπές άνθρακα, η οξίνιση των ωκεανών και η απώλεια βιοποικιλότητας. Αυτή η εργασία εξετάζει και φέρνει στο προσκήνιο πώς η κλιματική αλλαγή (ως περιβαλλοντική ανησυχία) έχει γίνει κατανοητή και συζητηθεί στην κοινότητα R2P. Το δίλημμα που μορφώνεται είναι το αν πρέπει η κλιματική αλλαγή να γίνει κατανοητή ως ένα ευρύτερο ζήτημα ανθρώπινης ασφάλειας αντί να ενταχθεί στο πλαίσιο της R2P και της εντολής που αυτή ορίζει να ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες μαζικές φρικαλεότητες ή αν πρέπει αυτή να κατανοείται καλύτερα ως ένας «πολλαπλασιαστής απειλής» σε μία ήδη υφιστάμενο περιβάλλον αστάθειας και πιθανής σύγκρουσης. Το πρώτο θεωρείται ότι απειλεί και υπονομεύει τη συνοχή του κανόνα της «κυριαρχίας ως ευθύνης» και το δεύτερο βοηθά στην τοποθέτηση της κλιματικής αλλαγής στην «προληπτική εργαλειοθήκη» του R2P, κάτι το οποίο αναλύεται στο τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας εργασίας. Σίγουρα η κατανόηση της κλιματικής αλλαγής ως «πολλαπλασιαστής απειλής» προσφέρει θετικό πρόσημο στη συζήτηση, ενώ στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να μπερδέψει περαιτέρω ορισμένες προσεγγίσεις, μεθόδους ή τακτικές που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής. Η έλλειψη διεθνούς δεσμευτικού πλαισίου, είτε με τη μορφή κειμένων είτε ως σύμβαση που θεσπίζουν υποχρεώσεις και δικαιώματα κατά τη διάρκεια ειρηνικών περιόδων, ειδικά όσον αφορά φυσικές καταστροφές, σε συνδυασμό με την σύγχρονη διαμορφωμένη κατάσταση γέννησε το Διεθνές Δίκαιο Αντιμετώπισης Καταστροφών. Αυτό λειτούργησε ως ένας συνδυασμός αναγκαστικού και ευέλικτου νομικού πλαισίου, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τα σχετικά έθιμα, συμπεριλαμβανομένων διεθνών ή περιφερειακών συμβάσεων και συμφωνιών αναγνώρισης. Η διατριβή αναπτύσσεται σε δύο κεντρικούς άξονες: ο πρώτος αναλύει το ζήτημα του δικαιώματος επέμβασης σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, αναδεικνύοντας πτυχές που αφορούν στην έννοια της κρατικής κυριαρχίας. Συγχρόνως, εξετάζει τη μετάβαση από την έννοια της κυριαρχίας σε μια προοδευτική &quot;υποχρέωση συνεργασίας&quot;. Κεντρικό ζήτημα αναδεικνύεται στο ερώτημα εάν το &quot;δικαίωμα επέμβασης&quot; των κρατών αποτελεί τη θεμελίωση του &quot;δικαιώματος στην ανθρωπιστική βοήθεια&quot; σε πλαίσιο φυσικών καταστροφών. Ο δεύτερος εστιάζει στην διευρυμένη έννοια της ευθύνης για προστασία, εκλαμβάνοντας τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής ως ένα πολλαπλασιαστή ισχύος της πιθανότητας εμφάνισης ειδεχθών εγκλημάτων. Από τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας είναι: α. η έλλειψη νομικής υποχρέωσης των κρατών, όπως αυτή αναδύεται, τόσο στην παροχή όσο και στην αποδοχή βοήθειας μετά από φυσική καταστροφή, και β. η αδυναμία διαχωρισμού του δικαιώματος παροχής βοήθειας με το «δικαίωμα της επέμβασης» σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, με τάση σύγκλισης μιας «υποχρέωσης συνεργασίας». Η αρχή της εθνικής κυριαρχίας παραμένει αδιαπραγμάτευτη στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, ωστόσο φαίνεται να προκρίνεται ως επιτακτική μια πιο ολιστική προσέγγιση, γεγονός που οι σύγχρονες προκλήσεις και οι κίνδυνοι απαιτούν σε ένα πλαίσιο γεμάτο μεταρρυθμίσεις, νέες μορφές διακυβέρνησης και δημιουργικές απαντήσεις σε όλα τα διακυβερνητικά επίπεδα αναφορικά με της μεσο-μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.","abstract_has_math":false,"creators":["Δράκος Δημήτριος","Drakos Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:12Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3396376"],"render_values":[{"text":"uoadl:3396376","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396376","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396376","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3396376","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δράκος Δημήτριος","Drakos Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3396376","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396376"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Βασιζόμενη σε μια επανεξέταση της Κυριαρχίας ως ευθύνης αντί για δικαίωμα, η αρχή της \"Responsibility to Protect\" (R2P) διαμόρφωσε μια περιοχή προτεραιότητας με μια διεθνή συμφωνία και ένα νομικό πλαίσιο για τον χειρισμό της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου, της εθνοκάθαρσης και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η αρχική έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής για την Παρέμβαση και την Κρατική Κυριαρχία (ICISS) κατέληξε σε τρεις κύριους πυλώνες για την αντιμετώπιση της μαζικής θηριωδίας: πρόληψη, αντίδραση και ανοικοδόμηση. Πέρα από τη στρατιωτική επέμβαση για ανθρωπιστικούς σκοπούς, η R2P περιλαμβάνει μια \"προληπτική εργαλειοθήκη\" που λαμβάνει υπόψη πιθανές πηγές συγκρούσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε μαζικές φρικαλεότητες, καθώς και δέσμευση για υποστήριξη των κοινοτήτων μετά από σύγκρουση και αναταραχή. Η αστάθεια και η βία που προκύπτουν από την κλιματική αλλαγή αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό παράδειγμα ασφαλείας που δεν περιλαμβάνεται ρητά στην αρχική έκθεση. Ενισχύοντας τις αξίες και τις δεσμεύσεις της R2P, αναγνωρίζει την κλιματική αλλαγή και τα συνακόλουθα ζητήματα ως απειλή. Μαζί με τη φτώχεια και τις μολυσματικές ασθένειες, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αναγνωρίζεται ως ενισχυτής των φυσικών καταστροφών. Παρά τις προσπάθειες για παγκόσμια προστασία του περιβάλλοντος, η έλλειψη συνοχής και η αντίσταση σε συμφωνίες όπως η COP21 αποκαλύπτουν αδυναμίες στην αντιμετώπιση κρίσιμων θεμάτων όπως οι εκπομπές άνθρακα, η οξίνιση των ωκεανών και η απώλεια βιοποικιλότητας. Αυτή η εργασία εξετάζει και φέρνει στο προσκήνιο πώς η κλιματική αλλαγή (ως περιβαλλοντική ανησυχία) έχει γίνει κατανοητή και συζητηθεί στην κοινότητα R2P. Το δίλημμα που μορφώνεται είναι το αν πρέπει η κλιματική αλλαγή να γίνει κατανοητή ως ένα ευρύτερο ζήτημα ανθρώπινης ασφάλειας αντί να ενταχθεί στο πλαίσιο της R2P και της εντολής που αυτή ορίζει να ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες μαζικές φρικαλεότητες ή αν πρέπει αυτή να κατανοείται καλύτερα ως ένας «πολλαπλασιαστής απειλής» σε μία ήδη υφιστάμενο περιβάλλον αστάθειας και πιθανής σύγκρουσης. Το πρώτο θεωρείται ότι απειλεί και υπονομεύει τη συνοχή του κανόνα της «κυριαρχίας ως ευθύνης» και το δεύτερο βοηθά στην τοποθέτηση της κλιματικής αλλαγής στην «προληπτική εργαλειοθήκη» του R2P, κάτι το οποίο αναλύεται στο τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας εργασίας. Σίγουρα η κατανόηση της κλιματικής αλλαγής ως «πολλαπλασιαστής απειλής» προσφέρει θετικό πρόσημο στη συζήτηση, ενώ στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να μπερδέψει περαιτέρω ορισμένες προσεγγίσεις, μεθόδους ή τακτικές που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής. Η έλλειψη διεθνούς δεσμευτικού πλαισίου, είτε με τη μορφή κειμένων είτε ως σύμβαση που θεσπίζουν υποχρεώσεις και δικαιώματα κατά τη διάρκεια ειρηνικών περιόδων, ειδικά όσον αφορά φυσικές καταστροφές, σε συνδυασμό με την σύγχρονη διαμορφωμένη κατάσταση γέννησε το Διεθνές Δίκαιο Αντιμετώπισης Καταστροφών. Αυτό λειτούργησε ως ένας συνδυασμός αναγκαστικού και ευέλικτου νομικού πλαισίου, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τα σχετικά έθιμα, συμπεριλαμβανομένων διεθνών ή περιφερειακών συμβάσεων και συμφωνιών αναγνώρισης. Η διατριβή αναπτύσσεται σε δύο κεντρικούς άξονες: ο πρώτος αναλύει το ζήτημα του δικαιώματος επέμβασης σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, αναδεικνύοντας πτυχές που αφορούν στην έννοια της κρατικής κυριαρχίας. Συγχρόνως, εξετάζει τη μετάβαση από την έννοια της κυριαρχίας σε μια προοδευτική \"υποχρέωση συνεργασίας\". Κεντρικό ζήτημα αναδεικνύεται στο ερώτημα εάν το \"δικαίωμα επέμβασης\" των κρατών αποτελεί τη θεμελίωση του \"δικαιώματος στην ανθρωπιστική βοήθεια\" σε πλαίσιο φυσικών καταστροφών. Ο δεύτερος εστιάζει στην διευρυμένη έννοια της ευθύνης για προστασία, εκλαμβάνοντας τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής ως ένα πολλαπλασιαστή ισχύος της πιθανότητας εμφάνισης ειδεχθών εγκλημάτων. Από τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας είναι: α. η έλλειψη νομικής υποχρέωσης των κρατών, όπως αυτή αναδύεται, τόσο στην παροχή όσο και στην αποδοχή βοήθειας μετά από φυσική καταστροφή, και β. η αδυναμία διαχωρισμού του δικαιώματος παροχής βοήθειας με το «δικαίωμα της επέμβασης» σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, με τάση σύγκλισης μιας «υποχρέωσης συνεργασίας». Η αρχή της εθνικής κυριαρχίας παραμένει αδιαπραγμάτευτη στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, ωστόσο φαίνεται να προκρίνεται ως επιτακτική μια πιο ολιστική προσέγγιση, γεγονός που οι σύγχρονες προκλήσεις και οι κίνδυνοι απαιτούν σε ένα πλαίσιο γεμάτο μεταρρυθμίσεις, νέες μορφές διακυβέρνησης και δημιουργικές απαντήσεις σε όλα τα διακυβερνητικά επίπεδα αναφορικά με της μεσο-μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.","Through a reevaluation of Sovereignty, framing it as a duty rather than a entitlement, the Responsibility to Protect (R2P) principle, prominently featured in \"A More Secure World (2004)\" and the \"World Summit Outcome Document (2005),\" has formulated a comprehensive plan. This plan includes an international agreement and a legal structure aimed at confronting issues such as genocide, war crimes, ethnic cleansing, and crimes against humanity. The inaugural report from the International Commission on Intervention and State Sovereignty (ICISS), unveiled in 2001, was organized based on three fundamental principles to prevent and tackle large-scale atrocities: a) the obligation to prevent, b) the need to respond, and c) the imperative to engage in reconstruction efforts. In addition to military intervention for humanitarian purposes, it encompasses both a \"preventive toolkit\" that considers potential root causes of conflicts leading to mass atrocities and a commitment to supporting communities post-conflict and upheaval. Undoubtedly, the report's publication has brought attention to emerging and heightened security challenges. Notably, the instability and violence stemming from the consequences of climate change stand out as an illustrative instance of security situations that were not explicitly covered in the initial report. Emphasizing and broadening the principles and obligations articulated in the R2P principle, the report recognizes climate change and its related concerns as a security threat. Alongside poverty and infectious diseases, environmental degradation is acknowledged as a factor amplifying the impact of natural disasters. There is a widely held belief that issues related to the environment are seldom \"incorporated into strategies concerning security, development, or humanitarian assistance,\" and there exists a \"lack of consistency in global initiatives aimed at safeguarding the environment\" (High-Level Panel, 2004). Regrettably, this inadequacy has seen only marginal improvement since 2004, as demonstrated by the opposition to the Paris Agreement on Climate Change (COP21). This opposition highlights the failure of the international state system to collaboratively address critical issues such as elevated carbon emissions, ocean acidification, environmental contamination, species extinction, and the depletion of biodiversity in a genuinely substantive manner. As of now, there has been insufficient acknowledgment, application, and enforcement at regional and global scales. The main focus of security institutions continues to be on climate change. This study investigates and emphasizes the understanding and discourse surrounding climate change within the R2P community as an environmental concern. The central dilemma revolves around whether climate change should be perceived as a broader aspect of human security or be incorporated into the R2P framework, which obliges responses to particular mass atrocities. On the flip side, an alternative perspective is to see climate change as a \"threat multiplier\" within an environment already marked by instability and potential conflicts. The former viewpoint is seen as posing a threat to and undermining the consistency of the \"sovereignty as responsibility\" principle. In contrast, the latter perspective aids in categorizing climate change within the \"preventive toolkit\" of R2P, as scrutinized in the concluding chapter of this study. Certainly, regarding climate change as a \"threat multiplier\" introduces a positive aspect to the conversation, but at its worst, it may complicate certain approaches, methods, or tactics that could more effectively address the challenges posed by climate change. The lack of an international binding framework, either in the form of texts or conventions establishing obligations and rights during peaceful periods, especially concerning natural disasters, in combination with the contemporary shaped situation, gave rise to the International Disaster Response Law. This served as a combination of a mandatory and flexible legal framework, based on International Law and relevant customs, including international or regional conventions and agreements of recognition. The dissertation is structured into four comprehensive chapters, each contributing uniquely to the overarching exploration of its subject matter: a. Chapter One: Establishing the Framework In this initial chapter, the groundwork is laid for the entire dissertation. It meticulously outlines the general framework of the research, shedding light on the various conditions and limitations that have surfaced during the investigative process. Furthermore, it provides a historical context crucial for a nuanced understanding of the topic under consideration. b. Chapter Two: Unpacking the \"Responsibility to Protect.\" The second chapter delves deeply into the conceptualization and development of the \"Responsibility to Protect.\" This section offers an in-depth analysis, addressing the intricate challenges that manifest as a consequence state coexisting within the international system. c. Chapter Three: Elaborating on Legal Notions and Frameworks The third chapter takes a multifaceted approach, exploring key notions such as disaster, international law, international humanitarian law, and international law for the protection of rights. It extends its exploration to the legal frameworks devised to tackle natural disasters, delving into the complexities of providing humanitarian aid. Additionally, this chapter introduces a contemporary dimension by discussing the emergence of the concept of environmental refugees, highlighting the plight of populations displaced by environmental disasters and climate change impacts, both domestically and in neighboring nations. d. Chapter Four: Analyzing Governance and a Case Study The final chapter focuses on a nuanced analysis of specific governance realms and their influence on the potential development of crimes that might trigger the \"Responsibility to Protect\" principle. A noteworthy feature is the incorporation of a case study, centering on the complex dynamics of the Fiji Islands, adding a real-world perspective to the academic exploration. Among the main conclusions of the research are: a. The lack of legal obligation for states, as it emerges, both in providing and accepting assistance after a natural disaster, and b. The inability to separate the right to provide assistance from the \"right to intervene\" in cases of natural disasters, with a tendency toward the convergence of a \"cooperation obligation.\" The principle of national sovereignty remains non-negotiable in cases of natural disasters, yet a more holistic approach appears to be advocated as imperative in the face of contemporary challenges and risks. This underscores the need for a framework filled with reforms, new forms of governance, and creative responses at all intergovernmental levels concerning the medium to long-term impacts of climate change."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Ευθύνη για Προστασία (Responsibility to Protect – R2P)». Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις σύγχρονες διεθνείς επεμβάσεις."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δράκος Δημήτριος","Drakos Dimitrios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Βασιζόμενη σε μια επανεξέταση της Κυριαρχίας ως ευθύνης αντί για δικαίωμα, η αρχή της \"Responsibility to Protect\" (R2P) διαμόρφωσε μια περιοχή προτεραιότητας με μια διεθνή συμφωνία και ένα νομικό πλαίσιο για τον χειρισμό της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου, της εθνοκάθαρσης και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η αρχική έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής για την Παρέμβαση και την Κρατική Κυριαρχία (ICISS) κατέληξε σε τρεις κύριους πυλώνες για την αντιμετώπιση της μαζικής θηριωδίας: πρόληψη, αντίδραση και ανοικοδόμηση. Πέρα από τη στρατιωτική επέμβαση για ανθρωπιστικούς σκοπούς, η R2P περιλαμβάνει μια \"προληπτική εργαλειοθήκη\" που λαμβάνει υπόψη πιθανές πηγές συγκρούσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε μαζικές φρικαλεότητες, καθώς και δέσμευση για υποστήριξη των κοινοτήτων μετά από σύγκρουση και αναταραχή. Η αστάθεια και η βία που προκύπτουν από την κλιματική αλλαγή αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό παράδειγμα ασφαλείας που δεν περιλαμβάνεται ρητά στην αρχική έκθεση. Ενισχύοντας τις αξίες και τις δεσμεύσεις της R2P, αναγνωρίζει την κλιματική αλλαγή και τα συνακόλουθα ζητήματα ως απειλή. Μαζί με τη φτώχεια και τις μολυσματικές ασθένειες, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αναγνωρίζεται ως ενισχυτής των φυσικών καταστροφών. Παρά τις προσπάθειες για παγκόσμια προστασία του περιβάλλοντος, η έλλειψη συνοχής και η αντίσταση σε συμφωνίες όπως η COP21 αποκαλύπτουν αδυναμίες στην αντιμετώπιση κρίσιμων θεμάτων όπως οι εκπομπές άνθρακα, η οξίνιση των ωκεανών και η απώλεια βιοποικιλότητας. Αυτή η εργασία εξετάζει και φέρνει στο προσκήνιο πώς η κλιματική αλλαγή (ως περιβαλλοντική ανησυχία) έχει γίνει κατανοητή και συζητηθεί στην κοινότητα R2P. Το δίλημμα που μορφώνεται είναι το αν πρέπει η κλιματική αλλαγή να γίνει κατανοητή ως ένα ευρύτερο ζήτημα ανθρώπινης ασφάλειας αντί να ενταχθεί στο πλαίσιο της R2P και της εντολής που αυτή ορίζει να ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες μαζικές φρικαλεότητες ή αν πρέπει αυτή να κατανοείται καλύτερα ως ένας «πολλαπλασιαστής απειλής» σε μία ήδη υφιστάμενο περιβάλλον αστάθειας και πιθανής σύγκρουσης. Το πρώτο θεωρείται ότι απειλεί και υπονομεύει τη συνοχή του κανόνα της «κυριαρχίας ως ευθύνης» και το δεύτερο βοηθά στην τοποθέτηση της κλιματικής αλλαγής στην «προληπτική εργαλειοθήκη» του R2P, κάτι το οποίο αναλύεται στο τελευταίο κεφάλαιο της παρούσας εργασίας. Σίγουρα η κατανόηση της κλιματικής αλλαγής ως «πολλαπλασιαστής απειλής» προσφέρει θετικό πρόσημο στη συζήτηση, ενώ στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να μπερδέψει περαιτέρω ορισμένες προσεγγίσεις, μεθόδους ή τακτικές που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν καλύτερα τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής. Η έλλειψη διεθνούς δεσμευτικού πλαισίου, είτε με τη μορφή κειμένων είτε ως σύμβαση που θεσπίζουν υποχρεώσεις και δικαιώματα κατά τη διάρκεια ειρηνικών περιόδων, ειδικά όσον αφορά φυσικές καταστροφές, σε συνδυασμό με την σύγχρονη διαμορφωμένη κατάσταση γέννησε το Διεθνές Δίκαιο Αντιμετώπισης Καταστροφών. Αυτό λειτούργησε ως ένας συνδυασμός αναγκαστικού και ευέλικτου νομικού πλαισίου, με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τα σχετικά έθιμα, συμπεριλαμβανομένων διεθνών ή περιφερειακών συμβάσεων και συμφωνιών αναγνώρισης. Η διατριβή αναπτύσσεται σε δύο κεντρικούς άξονες: ο πρώτος αναλύει το ζήτημα του δικαιώματος επέμβασης σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, αναδεικνύοντας πτυχές που αφορούν στην έννοια της κρατικής κυριαρχίας. Συγχρόνως, εξετάζει τη μετάβαση από την έννοια της κυριαρχίας σε μια προοδευτική \"υποχρέωση συνεργασίας\". Κεντρικό ζήτημα αναδεικνύεται στο ερώτημα εάν το \"δικαίωμα επέμβασης\" των κρατών αποτελεί τη θεμελίωση του \"δικαιώματος στην ανθρωπιστική βοήθεια\" σε πλαίσιο φυσικών καταστροφών. Ο δεύτερος εστιάζει στην διευρυμένη έννοια της ευθύνης για προστασία, εκλαμβάνοντας τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής ως ένα πολλαπλασιαστή ισχύος της πιθανότητας εμφάνισης ειδεχθών εγκλημάτων. Από τα κυριότερα συμπεράσματα της έρευνας είναι: α. η έλλειψη νομικής υποχρέωσης των κρατών, όπως αυτή αναδύεται, τόσο στην παροχή όσο και στην αποδοχή βοήθειας μετά από φυσική καταστροφή, και β. η αδυναμία διαχωρισμού του δικαιώματος παροχής βοήθειας με το «δικαίωμα της επέμβασης» σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, με τάση σύγκλισης μιας «υποχρέωσης συνεργασίας». Η αρχή της εθνικής κυριαρχίας παραμένει αδιαπραγμάτευτη στις περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, ωστόσο φαίνεται να προκρίνεται ως επιτακτική μια πιο ολιστική προσέγγιση, γεγονός που οι σύγχρονες προκλήσεις και οι κίνδυνοι απαιτούν σε ένα πλαίσιο γεμάτο μεταρρυθμίσεις, νέες μορφές διακυβέρνησης και δημιουργικές απαντήσεις σε όλα τα διακυβερνητικά επίπεδα αναφορικά με της μεσο-μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.","Through a reevaluation of Sovereignty, framing it as a duty rather than a entitlement, the Responsibility to Protect (R2P) principle, prominently featured in \"A More Secure World (2004)\" and the \"World Summit Outcome Document (2005),\" has formulated a comprehensive plan. This plan includes an international agreement and a legal structure aimed at confronting issues such as genocide, war crimes, ethnic cleansing, and crimes against humanity. The inaugural report from the International Commission on Intervention and State Sovereignty (ICISS), unveiled in 2001, was organized based on three fundamental principles to prevent and tackle large-scale atrocities: a) the obligation to prevent, b) the need to respond, and c) the imperative to engage in reconstruction efforts. In addition to military intervention for humanitarian purposes, it encompasses both a \"preventive toolkit\" that considers potential root causes of conflicts leading to mass atrocities and a commitment to supporting communities post-conflict and upheaval. Undoubtedly, the report's publication has brought attention to emerging and heightened security challenges. Notably, the instability and violence stemming from the consequences of climate change stand out as an illustrative instance of security situations that were not explicitly covered in the initial report. Emphasizing and broadening the principles and obligations articulated in the R2P principle, the report recognizes climate change and its related concerns as a security threat. Alongside poverty and infectious diseases, environmental degradation is acknowledged as a factor amplifying the impact of natural disasters. There is a widely held belief that issues related to the environment are seldom \"incorporated into strategies concerning security, development, or humanitarian assistance,\" and there exists a \"lack of consistency in global initiatives aimed at safeguarding the environment\" (High-Level Panel, 2004). Regrettably, this inadequacy has seen only marginal improvement since 2004, as demonstrated by the opposition to the Paris Agreement on Climate Change (COP21). This opposition highlights the failure of the international state system to collaboratively address critical issues such as elevated carbon emissions, ocean acidification, environmental contamination, species extinction, and the depletion of biodiversity in a genuinely substantive manner. As of now, there has been insufficient acknowledgment, application, and enforcement at regional and global scales. The main focus of security institutions continues to be on climate change. This study investigates and emphasizes the understanding and discourse surrounding climate change within the R2P community as an environmental concern. The central dilemma revolves around whether climate change should be perceived as a broader aspect of human security or be incorporated into the R2P framework, which obliges responses to particular mass atrocities. On the flip side, an alternative perspective is to see climate change as a \"threat multiplier\" within an environment already marked by instability and potential conflicts. The former viewpoint is seen as posing a threat to and undermining the consistency of the \"sovereignty as responsibility\" principle. In contrast, the latter perspective aids in categorizing climate change within the \"preventive toolkit\" of R2P, as scrutinized in the concluding chapter of this study. Certainly, regarding climate change as a \"threat multiplier\" introduces a positive aspect to the conversation, but at its worst, it may complicate certain approaches, methods, or tactics that could more effectively address the challenges posed by climate change. The lack of an international binding framework, either in the form of texts or conventions establishing obligations and rights during peaceful periods, especially concerning natural disasters, in combination with the contemporary shaped situation, gave rise to the International Disaster Response Law. This served as a combination of a mandatory and flexible legal framework, based on International Law and relevant customs, including international or regional conventions and agreements of recognition. The dissertation is structured into four comprehensive chapters, each contributing uniquely to the overarching exploration of its subject matter: a. Chapter One: Establishing the Framework In this initial chapter, the groundwork is laid for the entire dissertation. It meticulously outlines the general framework of the research, shedding light on the various conditions and limitations that have surfaced during the investigative process. Furthermore, it provides a historical context crucial for a nuanced understanding of the topic under consideration. b. Chapter Two: Unpacking the \"Responsibility to Protect.\" The second chapter delves deeply into the conceptualization and development of the \"Responsibility to Protect.\" This section offers an in-depth analysis, addressing the intricate challenges that manifest as a consequence state coexisting within the international system. c. Chapter Three: Elaborating on Legal Notions and Frameworks The third chapter takes a multifaceted approach, exploring key notions such as disaster, international law, international humanitarian law, and international law for the protection of rights. It extends its exploration to the legal frameworks devised to tackle natural disasters, delving into the complexities of providing humanitarian aid. Additionally, this chapter introduces a contemporary dimension by discussing the emergence of the concept of environmental refugees, highlighting the plight of populations displaced by environmental disasters and climate change impacts, both domestically and in neighboring nations. d. Chapter Four: Analyzing Governance and a Case Study The final chapter focuses on a nuanced analysis of specific governance realms and their influence on the potential development of crimes that might trigger the \"Responsibility to Protect\" principle. A noteworthy feature is the incorporation of a case study, centering on the complex dynamics of the Fiji Islands, adding a real-world perspective to the academic exploration. Among the main conclusions of the research are: a. The lack of legal obligation for states, as it emerges, both in providing and accepting assistance after a natural disaster, and b. The inability to separate the right to provide assistance from the \"right to intervene\" in cases of natural disasters, with a tendency toward the convergence of a \"cooperation obligation.\" The principle of national sovereignty remains non-negotiable in cases of natural disasters, yet a more holistic approach appears to be advocated as imperative in the face of contemporary challenges and risks. This underscores the need for a framework filled with reforms, new forms of governance, and creative responses at all intergovernmental levels concerning the medium to long-term impacts of climate change."],"dc:identifier":["uoadl:3396376","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396376"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["«Ευθύνη για Προστασία (Responsibility to Protect – R2P)». Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις σύγχρονες διεθνείς επεμβάσεις."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:12Z"}