{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3396384"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3396384","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο λόγος του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας του επιπολής κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, ως δείκτης αρχόμενης πολυνευροπάθειας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη","abstract":"Σκοπός: Η διαβητική πολυνευροπάθεια αποτελεί συχνή επιπλοκή του σακχαρώδη διαβήτη. Η νευροφυσιολογική μελέτη μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωσή της όταν υπάρχουν ενδεικτικά σημεία ή συμπτώματα, αλλά και να εντοπίσει υποκλινικές διαταραχές. Η διαβητική πολυνευροπάθεια είναι μια μηκοεξαρτώμενη αξονική κυρίως πολυνευροπάθεια, όπου παρατηρείται το φαινόμενο της παλίνδρομης νέκρωσης και τα περιφερικά τμήματα των νεύρων προσβάλλονται πιο πρώιμα από τα κεντρικά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να μελετήσει το λόγο του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας (ΣΑΔΕ) του κερκιδικού νεύρου, κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, το ένα κεντρικότερα στον καρπό και το άλλο περιφερικότερα στον έσω κλάδο, τόσο σε υγιείς μάρτυρες, όσο και σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, ώστε να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητά του ως τρόπου ελέγχου μιας αρχόμενης πολυνευροπάθειας. Μεθοδολογία- Υλικό: Πρόκειται για συγχρονική μελέτη ασθενών μαρτύρων. Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει 28 υγιείς ενήλικες (10 άνδρες, 18 γυναίκες) που δεν πάσχουν από παθήσεις των περιφερικών νεύρων και η δεύτερη 25 διαβητικούς ασθενείς (10 άνδρες, 15 γυναίκες), οι οποίοι δεν πληρούν τα κλινικά και νευροφυσιολογικά κριτήρια της τυπικής διαβητικής πολυνευροπάθειας. Αποτελέσματα: Στην ομάδα των υγιών η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό ήταν 54,29±14.63 μV, ενώ στην ομάδα των διαβητικών 44,76±13,02 μV. Τα ύψη παρουσίαζαν στατιστικά σημαντική ελάττωση στην ομάδα των διαβητικών, η οποία εξακολουθούσε να είναι σημαντική, λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος (β=-5,63, SE=2,77, p=0,045). Αντίστοιχα, στην ομάδα των υγιών, η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα ήταν 13,59±4,46 μV και στην ομάδα των διαβητικών 11,14±4,87 μV. Οι τιμές λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος δε διέφεραν σημαντικά μεταξύ διαβητικών και μη (β=-0,84, SE=1,01, p=0,407). Η μέση τιμή του λόγου του ύψους των ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου στο περιφερικό προς το κεντρικό σημείο καταγραφής ήταν 0,26±0,08 για τους υγιείς και 0,25±0,1 για τους διαβητικούς ασθενείς, ενώ δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά. Όσον αφορά την επίδραση της ηλικίας στο λόγο, ο λόγος έτεινε να μειωθεί με την ηλικία, ενώ η συνύπαρξη διαβήτη καιμεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου. Η μέση τιμή των ταχυτήτων αγωγής κατά την καταγραφή στον καρπό ήταν για τα άτομα χωρίς διαβήτη 60,61±4,28 m/s και για τα άτομα με διαβήτη 60,15±5,44 m/s. Κατά την καταγραφή του έσω κλάδου (στον αντίχειρα) η μέση τιμή της αισθητικής ταχύτητας αγωγής (ΑΤΑ) ήταν 53,8±8,12 m/s για τα άτομα χωρίς διαβήτη και 54,9±8,2 m/s στην ομάδα των διαβητικών ασθενών. Οι δύο ομάδες δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης καταδεικνύουν τη σημαντική ελάττωση του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό, σε διαβητικούς ασθενείς, υποδηλώνοντας πως πρώιμες νευροφυσιολογικές διαταραχές παρατηρούνται και στα άνω άκρα σε ασυμπτωματικούς διαβητικούς ασθενείς. Λόγω της ταυτόχρονης ελάττωσης του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα, ο λόγος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά πρώιμα στους διαβητικούς ασθενείς. Η συνύπαρξη διαβήτη και μεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου, πιθανά λόγω του εντονότερου φαινομένου της παλίνδρομης αξονικής εκφύλισης, σε αυτή την ομάδα ασθενών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να καταγράψουν το ύψος του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου σε δύο σημεία και το λόγο τους σε μεγαλύτερο αριθμό ατόμων και σε ασθενείς με ήπια πολυνευροπάθεια και να ελέγξουν τη μεταβολή του σε συνάρτηση με την εξέλιξη της πολυνευροπάθειας ώστε να κατανοηθεί καλύτερα η φυσική ιστορία της νόσου.","abstract_html":"Σκοπός: Η διαβητική πολυνευροπάθεια αποτελεί συχνή επιπλοκή του σακχαρώδη διαβήτη. Η νευροφυσιολογική μελέτη μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωσή της όταν υπάρχουν ενδεικτικά σημεία ή συμπτώματα, αλλά και να εντοπίσει υποκλινικές διαταραχές. Η διαβητική πολυνευροπάθεια είναι μια μηκοεξαρτώμενη αξονική κυρίως πολυνευροπάθεια, όπου παρατηρείται το φαινόμενο της παλίνδρομης νέκρωσης και τα περιφερικά τμήματα των νεύρων προσβάλλονται πιο πρώιμα από τα κεντρικά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να μελετήσει το λόγο του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας (ΣΑΔΕ) του κερκιδικού νεύρου, κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, το ένα κεντρικότερα στον καρπό και το άλλο περιφερικότερα στον έσω κλάδο, τόσο σε υγιείς μάρτυρες, όσο και σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, ώστε να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητά του ως τρόπου ελέγχου μιας αρχόμενης πολυνευροπάθειας. Μεθοδολογία- Υλικό: Πρόκειται για συγχρονική μελέτη ασθενών μαρτύρων. Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει 28 υγιείς ενήλικες (10 άνδρες, 18 γυναίκες) που δεν πάσχουν από παθήσεις των περιφερικών νεύρων και η δεύτερη 25 διαβητικούς ασθενείς (10 άνδρες, 15 γυναίκες), οι οποίοι δεν πληρούν τα κλινικά και νευροφυσιολογικά κριτήρια της τυπικής διαβητικής πολυνευροπάθειας. Αποτελέσματα: Στην ομάδα των υγιών η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό ήταν 54,29±14.63 μV, ενώ στην ομάδα των διαβητικών 44,76±13,02 μV. Τα ύψη παρουσίαζαν στατιστικά σημαντική ελάττωση στην ομάδα των διαβητικών, η οποία εξακολουθούσε να είναι σημαντική, λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος (β=-5,63, SE=2,77, p=0,045). Αντίστοιχα, στην ομάδα των υγιών, η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα ήταν 13,59±4,46 μV και στην ομάδα των διαβητικών 11,14±4,87 μV. Οι τιμές λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος δε διέφεραν σημαντικά μεταξύ διαβητικών και μη (β=-0,84, SE=1,01, p=0,407). Η μέση τιμή του λόγου του ύψους των ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου στο περιφερικό προς το κεντρικό σημείο καταγραφής ήταν 0,26±0,08 για τους υγιείς και 0,25±0,1 για τους διαβητικούς ασθενείς, ενώ δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά. Όσον αφορά την επίδραση της ηλικίας στο λόγο, ο λόγος έτεινε να μειωθεί με την ηλικία, ενώ η συνύπαρξη διαβήτη καιμεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου. Η μέση τιμή των ταχυτήτων αγωγής κατά την καταγραφή στον καρπό ήταν για τα άτομα χωρίς διαβήτη 60,61±4,28 m/s και για τα άτομα με διαβήτη 60,15±5,44 m/s. Κατά την καταγραφή του έσω κλάδου (στον αντίχειρα) η μέση τιμή της αισθητικής ταχύτητας αγωγής (ΑΤΑ) ήταν 53,8±8,12 m/s για τα άτομα χωρίς διαβήτη και 54,9±8,2 m/s στην ομάδα των διαβητικών ασθενών. Οι δύο ομάδες δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης καταδεικνύουν τη σημαντική ελάττωση του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό, σε διαβητικούς ασθενείς, υποδηλώνοντας πως πρώιμες νευροφυσιολογικές διαταραχές παρατηρούνται και στα άνω άκρα σε ασυμπτωματικούς διαβητικούς ασθενείς. Λόγω της ταυτόχρονης ελάττωσης του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα, ο λόγος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά πρώιμα στους διαβητικούς ασθενείς. Η συνύπαρξη διαβήτη και μεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου, πιθανά λόγω του εντονότερου φαινομένου της παλίνδρομης αξονικής εκφύλισης, σε αυτή την ομάδα ασθενών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να καταγράψουν το ύψος του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου σε δύο σημεία και το λόγο τους σε μεγαλύτερο αριθμό ατόμων και σε ασθενείς με ήπια πολυνευροπάθεια και να ελέγξουν τη μεταβολή του σε συνάρτηση με την εξέλιξη της πολυνευροπάθειας ώστε να κατανοηθεί καλύτερα η φυσική ιστορία της νόσου.","abstract_has_math":false,"creators":["Κορώνα Ευθυμία","Korona Efthymia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:12Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3396384"],"render_values":[{"text":"uoadl:3396384","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396384","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396384","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3396384","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κορώνα Ευθυμία","Korona Efthymia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3396384","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396384"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η διαβητική πολυνευροπάθεια αποτελεί συχνή επιπλοκή του σακχαρώδη διαβήτη. Η νευροφυσιολογική μελέτη μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωσή της όταν υπάρχουν ενδεικτικά σημεία ή συμπτώματα, αλλά και να εντοπίσει υποκλινικές διαταραχές. Η διαβητική πολυνευροπάθεια είναι μια μηκοεξαρτώμενη αξονική κυρίως πολυνευροπάθεια, όπου παρατηρείται το φαινόμενο της παλίνδρομης νέκρωσης και τα περιφερικά τμήματα των νεύρων προσβάλλονται πιο πρώιμα από τα κεντρικά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να μελετήσει το λόγο του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας (ΣΑΔΕ) του κερκιδικού νεύρου, κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, το ένα κεντρικότερα στον καρπό και το άλλο περιφερικότερα στον έσω κλάδο, τόσο σε υγιείς μάρτυρες, όσο και σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, ώστε να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητά του ως τρόπου ελέγχου μιας αρχόμενης πολυνευροπάθειας. Μεθοδολογία- Υλικό: Πρόκειται για συγχρονική μελέτη ασθενών μαρτύρων. Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει 28 υγιείς ενήλικες (10 άνδρες, 18 γυναίκες) που δεν πάσχουν από παθήσεις των περιφερικών νεύρων και η δεύτερη 25 διαβητικούς ασθενείς (10 άνδρες, 15 γυναίκες), οι οποίοι δεν πληρούν τα κλινικά και νευροφυσιολογικά κριτήρια της τυπικής διαβητικής πολυνευροπάθειας. Αποτελέσματα: Στην ομάδα των υγιών η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό ήταν 54,29±14.63 μV, ενώ στην ομάδα των διαβητικών 44,76±13,02 μV. Τα ύψη παρουσίαζαν στατιστικά σημαντική ελάττωση στην ομάδα των διαβητικών, η οποία εξακολουθούσε να είναι σημαντική, λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος (β=-5,63, SE=2,77, p=0,045). Αντίστοιχα, στην ομάδα των υγιών, η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα ήταν 13,59±4,46 μV και στην ομάδα των διαβητικών 11,14±4,87 μV. Οι τιμές λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος δε διέφεραν σημαντικά μεταξύ διαβητικών και μη (β=-0,84, SE=1,01, p=0,407). Η μέση τιμή του λόγου του ύψους των ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου στο περιφερικό προς το κεντρικό σημείο καταγραφής ήταν 0,26±0,08 για τους υγιείς και 0,25±0,1 για τους διαβητικούς ασθενείς, ενώ δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά. Όσον αφορά την επίδραση της ηλικίας στο λόγο, ο λόγος έτεινε να μειωθεί με την ηλικία, ενώ η συνύπαρξη διαβήτη καιμεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου. Η μέση τιμή των ταχυτήτων αγωγής κατά την καταγραφή στον καρπό ήταν για τα άτομα χωρίς διαβήτη 60,61±4,28 m/s και για τα άτομα με διαβήτη 60,15±5,44 m/s. Κατά την καταγραφή του έσω κλάδου (στον αντίχειρα) η μέση τιμή της αισθητικής ταχύτητας αγωγής (ΑΤΑ) ήταν 53,8±8,12 m/s για τα άτομα χωρίς διαβήτη και 54,9±8,2 m/s στην ομάδα των διαβητικών ασθενών. Οι δύο ομάδες δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης καταδεικνύουν τη σημαντική ελάττωση του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό, σε διαβητικούς ασθενείς, υποδηλώνοντας πως πρώιμες νευροφυσιολογικές διαταραχές παρατηρούνται και στα άνω άκρα σε ασυμπτωματικούς διαβητικούς ασθενείς. Λόγω της ταυτόχρονης ελάττωσης του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα, ο λόγος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά πρώιμα στους διαβητικούς ασθενείς. Η συνύπαρξη διαβήτη και μεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου, πιθανά λόγω του εντονότερου φαινομένου της παλίνδρομης αξονικής εκφύλισης, σε αυτή την ομάδα ασθενών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να καταγράψουν το ύψος του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου σε δύο σημεία και το λόγο τους σε μεγαλύτερο αριθμό ατόμων και σε ασθενείς με ήπια πολυνευροπάθεια και να ελέγξουν τη μεταβολή του σε συνάρτηση με την εξέλιξη της πολυνευροπάθειας ώστε να κατανοηθεί καλύτερα η φυσική ιστορία της νόσου.","Objective: Diabetic neuropathy is a common long-term complication of diabetes mellitus. Nerve conduction studies can be used to confirm diagnosis of diabetic neuropathy when there are signs or symptoms as well as to enable detection of subclinical abnormalities. Diabetic neuropathy is a length dependent neuropathy and distal parts of the nerves are affected first. The purpose of this study was to examine the ratio of the amplitude of the superficial radial nerve (SRN) sensory action potential (SNAP) recorded at the palm to the amplitude when it is recorded more distally, at the medial branch, and investigate its usefulness in the early diagnosis of diabetic neuropathy. Methods: In this case control study SNAP was recorded in the superficial branch and medial branch of the radial nerve in 28 healthy subjects (18 female, 10 male) and 25 diabetic patients (15 female, 10 male). Diabetic patients with neurophysiological findings consistent with neuropathy were excluded. The ratio of radial medial branch/radial SNAP was examined in both groups. Results: In healthy controls, the mean amplitude of the superficial radial nerve SNAP was 54.29±14.63μV and in diabetics 44.76±13.02 μV. SNAP amplitude in the diabetic group was lower even when multiple linear regression was used to test the correlation between amplitude as a dependent factor and diabetes, BMI, height and age as independent factors (β=-5.63, SE=2.77, p=0.045). The mean amplitude of the medial branch SNAP was 13.59±4.46 μV in healthy controls and 11.14±4,87 μV in diabetic patients. Diabetes displayed a negative correlation with amplitude. After the linear regression model was applied the correlation was not confirmed (β=-0.84, SE=1.01, p=0.407). The mean ratio of medial branch to superficial radial nerve SNAP amplitude was 0.26 ±0.08 in healthy controls and 0.25±0.1 in the diabetic group. There was no statistically significant difference between the two groups. Αge displayed a negative correlation with ratio in diabetic patients. The mean sensory conduction velocity (SCN) for SRN was 60.61±4.28 m/s in healthy controls groups and 60.15±5.44 in the diabetic group. The mean SCV for medial branch was 53.8±8.12 in healthy controls and 54.9±8.2 m/sec in diabetic patients. There was no statistically significant difference between the two groups. Conclusions: The superficial radial nerve SNAP amplitude was significantly lower in diabetic patients, showing that axonal dysfunction of the sensory nerves of upper arm is prominent in asymptomatic diabetic patients. Due to simultaneous decrease in the SNAP amplitude of the medial branch, their ratio did not prove to be early affected in diabetic patients. The ratio was significantly lower in diabetic patients with older age, result which could be attributed to the more intense phenomenon of dying back degeneration in this group of patients. In conclusion, further studies which would evaluate nerve conduction studies of both radial sensory nerve and its medial branch as well as their ratio progression rate in a larger population, including patients with mild neuropathy, are suggested in order to provide further understanding regarding the natural history of the disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο λόγος του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας του επιπολής κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, ως δείκτης αρχόμενης πολυνευροπάθειας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κορώνα Ευθυμία","Korona Efthymia"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Σκοπός: Η διαβητική πολυνευροπάθεια αποτελεί συχνή επιπλοκή του σακχαρώδη διαβήτη. Η νευροφυσιολογική μελέτη μπορεί να βοηθήσει στη διάγνωσή της όταν υπάρχουν ενδεικτικά σημεία ή συμπτώματα, αλλά και να εντοπίσει υποκλινικές διαταραχές. Η διαβητική πολυνευροπάθεια είναι μια μηκοεξαρτώμενη αξονική κυρίως πολυνευροπάθεια, όπου παρατηρείται το φαινόμενο της παλίνδρομης νέκρωσης και τα περιφερικά τμήματα των νεύρων προσβάλλονται πιο πρώιμα από τα κεντρικά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να μελετήσει το λόγο του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας (ΣΑΔΕ) του κερκιδικού νεύρου, κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, το ένα κεντρικότερα στον καρπό και το άλλο περιφερικότερα στον έσω κλάδο, τόσο σε υγιείς μάρτυρες, όσο και σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη, ώστε να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητά του ως τρόπου ελέγχου μιας αρχόμενης πολυνευροπάθειας. Μεθοδολογία- Υλικό: Πρόκειται για συγχρονική μελέτη ασθενών μαρτύρων. Το δείγμα της μελέτης αποτελείται από δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει 28 υγιείς ενήλικες (10 άνδρες, 18 γυναίκες) που δεν πάσχουν από παθήσεις των περιφερικών νεύρων και η δεύτερη 25 διαβητικούς ασθενείς (10 άνδρες, 15 γυναίκες), οι οποίοι δεν πληρούν τα κλινικά και νευροφυσιολογικά κριτήρια της τυπικής διαβητικής πολυνευροπάθειας. Αποτελέσματα: Στην ομάδα των υγιών η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό ήταν 54,29±14.63 μV, ενώ στην ομάδα των διαβητικών 44,76±13,02 μV. Τα ύψη παρουσίαζαν στατιστικά σημαντική ελάττωση στην ομάδα των διαβητικών, η οποία εξακολουθούσε να είναι σημαντική, λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος (β=-5,63, SE=2,77, p=0,045). Αντίστοιχα, στην ομάδα των υγιών, η μέση τιμή του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα ήταν 13,59±4,46 μV και στην ομάδα των διαβητικών 11,14±4,87 μV. Οι τιμές λαμβάνοντας υπόψη το φύλο, την ηλικία και το δείκτη μάζας σώματος δε διέφεραν σημαντικά μεταξύ διαβητικών και μη (β=-0,84, SE=1,01, p=0,407). Η μέση τιμή του λόγου του ύψους των ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου στο περιφερικό προς το κεντρικό σημείο καταγραφής ήταν 0,26±0,08 για τους υγιείς και 0,25±0,1 για τους διαβητικούς ασθενείς, ενώ δεν παρατηρήθηκε στατιστικώς σημαντική διαφορά. Όσον αφορά την επίδραση της ηλικίας στο λόγο, ο λόγος έτεινε να μειωθεί με την ηλικία, ενώ η συνύπαρξη διαβήτη καιμεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου. Η μέση τιμή των ταχυτήτων αγωγής κατά την καταγραφή στον καρπό ήταν για τα άτομα χωρίς διαβήτη 60,61±4,28 m/s και για τα άτομα με διαβήτη 60,15±5,44 m/s. Κατά την καταγραφή του έσω κλάδου (στον αντίχειρα) η μέση τιμή της αισθητικής ταχύτητας αγωγής (ΑΤΑ) ήταν 53,8±8,12 m/s για τα άτομα χωρίς διαβήτη και 54,9±8,2 m/s στην ομάδα των διαβητικών ασθενών. Οι δύο ομάδες δεν παρουσίαζαν στατιστικά σημαντικές διαφορές. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματα της μελέτης καταδεικνύουν τη σημαντική ελάττωση του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον καρπό, σε διαβητικούς ασθενείς, υποδηλώνοντας πως πρώιμες νευροφυσιολογικές διαταραχές παρατηρούνται και στα άνω άκρα σε ασυμπτωματικούς διαβητικούς ασθενείς. Λόγω της ταυτόχρονης ελάττωσης του ύψους του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του στον αντίχειρα, ο λόγος δεν παρουσίασε στατιστικά σημαντική διαφορά πρώιμα στους διαβητικούς ασθενείς. Η συνύπαρξη διαβήτη και μεγαλύτερης ηλικίας οδηγούσε σε στατιστικά σημαντική ελάττωση του λόγου, πιθανά λόγω του εντονότερου φαινομένου της παλίνδρομης αξονικής εκφύλισης, σε αυτή την ομάδα ασθενών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να καταγράψουν το ύψος του ΣΑΔΕ του κερκιδικού νεύρου σε δύο σημεία και το λόγο τους σε μεγαλύτερο αριθμό ατόμων και σε ασθενείς με ήπια πολυνευροπάθεια και να ελέγξουν τη μεταβολή του σε συνάρτηση με την εξέλιξη της πολυνευροπάθειας ώστε να κατανοηθεί καλύτερα η φυσική ιστορία της νόσου.","Objective: Diabetic neuropathy is a common long-term complication of diabetes mellitus. Nerve conduction studies can be used to confirm diagnosis of diabetic neuropathy when there are signs or symptoms as well as to enable detection of subclinical abnormalities. Diabetic neuropathy is a length dependent neuropathy and distal parts of the nerves are affected first. The purpose of this study was to examine the ratio of the amplitude of the superficial radial nerve (SRN) sensory action potential (SNAP) recorded at the palm to the amplitude when it is recorded more distally, at the medial branch, and investigate its usefulness in the early diagnosis of diabetic neuropathy. Methods: In this case control study SNAP was recorded in the superficial branch and medial branch of the radial nerve in 28 healthy subjects (18 female, 10 male) and 25 diabetic patients (15 female, 10 male). Diabetic patients with neurophysiological findings consistent with neuropathy were excluded. The ratio of radial medial branch/radial SNAP was examined in both groups. Results: In healthy controls, the mean amplitude of the superficial radial nerve SNAP was 54.29±14.63μV and in diabetics 44.76±13.02 μV. SNAP amplitude in the diabetic group was lower even when multiple linear regression was used to test the correlation between amplitude as a dependent factor and diabetes, BMI, height and age as independent factors (β=-5.63, SE=2.77, p=0.045). The mean amplitude of the medial branch SNAP was 13.59±4.46 μV in healthy controls and 11.14±4,87 μV in diabetic patients. Diabetes displayed a negative correlation with amplitude. After the linear regression model was applied the correlation was not confirmed (β=-0.84, SE=1.01, p=0.407). The mean ratio of medial branch to superficial radial nerve SNAP amplitude was 0.26 ±0.08 in healthy controls and 0.25±0.1 in the diabetic group. There was no statistically significant difference between the two groups. Αge displayed a negative correlation with ratio in diabetic patients. The mean sensory conduction velocity (SCN) for SRN was 60.61±4.28 m/s in healthy controls groups and 60.15±5.44 in the diabetic group. The mean SCV for medial branch was 53.8±8.12 in healthy controls and 54.9±8.2 m/sec in diabetic patients. There was no statistically significant difference between the two groups. Conclusions: The superficial radial nerve SNAP amplitude was significantly lower in diabetic patients, showing that axonal dysfunction of the sensory nerves of upper arm is prominent in asymptomatic diabetic patients. Due to simultaneous decrease in the SNAP amplitude of the medial branch, their ratio did not prove to be early affected in diabetic patients. The ratio was significantly lower in diabetic patients with older age, result which could be attributed to the more intense phenomenon of dying back degeneration in this group of patients. In conclusion, further studies which would evaluate nerve conduction studies of both radial sensory nerve and its medial branch as well as their ratio progression rate in a larger population, including patients with mild neuropathy, are suggested in order to provide further understanding regarding the natural history of the disease."],"dc:identifier":["uoadl:3396384","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3396384"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο λόγος του ύψους του σύνθετου αισθητικού δυναμικού ενεργείας του επιπολής κερκιδικού νεύρου κατά την καταγραφή του σε δύο σημεία, ως δείκτης αρχόμενης πολυνευροπάθειας σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:12Z"}