{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3397549"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3397549","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Βιβλιογραφική ανασκόπηση για την αποκατάσταση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου με την τεχνική internal brace","abstract":"Εισαγωγή Οι τραυματισμοί του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ) είναι συχνοί στον νεανικό πληθυσμό και συχνά απαιτείτε χειρουργική παρέμβαση. Η κλασσική τεχνική αποκατάστασης του ΠΧΣ έχει περιορισμούς, όπως η αποτυχία του μοσχεύματος και η μετα-τραυματική οστεοαρθρίτιδα. Αυτό έχει δημιουργήσει ενδιαφέρον για νέες χειρουργικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένης τηv αποκατάσταση του ΠΧΣ με την τεχνική internal brace, προκειμένου να μειώσουν τα ποσοστά επαναρήξης. Υλικά και Μέθοδοι Πραγματοποιήθηκε μια βιβλιογραφική ανασκόπηση σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA για την αξιολόγηση των μελετών που πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace από την χρονική περίοδο 2000 μέχρι 2023. Κάθε επιλεγμένο άρθρο αναλύθηκε όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της μελέτης, τα δεδομένα των ασθενών, τις χειρουργικές λεπτομέρειες και την ανάλυση των αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα Η ανάλυσή μας περιλάμβανε 9 μελέτες, που αντιπροσωπεύουν 837 γόνατα σε 447 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace.Κλινικά, παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στις βαθμολογίες Lysholm, IKDC και KOOS μετά από μέσο όρο παρακολούθησης 24 μηνών. Κατά την κλινική εξέταση σε 220 ασθενείς έδειξαν σημαντική αποκατάσταση στην σταθερότητα της άρθρωσης του γόνατος. Ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών επέστρεψαν στο επίπεδο άθλησης πριν από τον τραυματισμό τους μετά από τουλάχιστον 2 χρόνια παρακολούθησης. Επιπλέον οι ασθενείς με την τεχνική ΙΒ εμφάνισαν βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων των των καθημερινών δραστηριοτήτων και την γρηγορότερη επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες σε σύγκριση με την κλασική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Τα αποτελέσματα από τα ερωτηματολόγια, οι διαγνωστικές δοκιμασίες για χαλάρωση του μοσχεύματος αλλά και η επαναρήξη του ΠΧΣ δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά υπερ τη χρήση του internalbrace για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Συμπέρασμα Η αποκατάσταση του ΠΧΣ με internal brace φαίνεται ότι είναι μια πολύ υποσχόμενες εναλλακτική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ, προσφέροντας δυνητικά οφέλη στη βελτίωση των αποτελεσμάτων και τη μείωση των ποσοστών επαναρήξης. Ωστόσο, χρειάζεται περεταίρω έρευνα για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα ακτινολογικά αλλά και με μαγνητική τομογραφία για το πώς αντιδράει το αυτομόσχευμα του ημιτενοντώδη τόσο με το υλικό που χρησιμοποιείται για την ενίσχυση του όσο και με τον γειτονικό οστίτη ιστό που τον περιβάλλει στα οστικά τούνελ του μηρού και της κνήμης. Πιθανών εκφυλιστικών αλλοιώσεων και χόνδρινων βλαβών στις αρθρικές επιφάνειες του γόνατος συγκρίνοντας την προεγχειρητική και μετα-εγχειρητική μαγνητική τομογραφία αλλά και τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής μέσω μεγαλύτερων, πιο μακροχρόνων μελετών.","abstract_html":"Εισαγωγή Οι τραυματισμοί του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ) είναι συχνοί στον νεανικό πληθυσμό και συχνά απαιτείτε χειρουργική παρέμβαση. Η κλασσική τεχνική αποκατάστασης του ΠΧΣ έχει περιορισμούς, όπως η αποτυχία του μοσχεύματος και η μετα-τραυματική οστεοαρθρίτιδα. Αυτό έχει δημιουργήσει ενδιαφέρον για νέες χειρουργικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένης τηv αποκατάσταση του ΠΧΣ με την τεχνική internal brace, προκειμένου να μειώσουν τα ποσοστά επαναρήξης. Υλικά και Μέθοδοι Πραγματοποιήθηκε μια βιβλιογραφική ανασκόπηση σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA για την αξιολόγηση των μελετών που πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace από την χρονική περίοδο 2000 μέχρι 2023. Κάθε επιλεγμένο άρθρο αναλύθηκε όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της μελέτης, τα δεδομένα των ασθενών, τις χειρουργικές λεπτομέρειες και την ανάλυση των αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα Η ανάλυσή μας περιλάμβανε 9 μελέτες, που αντιπροσωπεύουν 837 γόνατα σε 447 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace.Κλινικά, παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στις βαθμολογίες Lysholm, IKDC και KOOS μετά από μέσο όρο παρακολούθησης 24 μηνών. Κατά την κλινική εξέταση σε 220 ασθενείς έδειξαν σημαντική αποκατάσταση στην σταθερότητα της άρθρωσης του γόνατος. Ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών επέστρεψαν στο επίπεδο άθλησης πριν από τον τραυματισμό τους μετά από τουλάχιστον 2 χρόνια παρακολούθησης. Επιπλέον οι ασθενείς με την τεχνική ΙΒ εμφάνισαν βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων των των καθημερινών δραστηριοτήτων και την γρηγορότερη επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες σε σύγκριση με την κλασική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Τα αποτελέσματα από τα ερωτηματολόγια, οι διαγνωστικές δοκιμασίες για χαλάρωση του μοσχεύματος αλλά και η επαναρήξη του ΠΧΣ δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά υπερ τη χρήση του internalbrace για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Συμπέρασμα Η αποκατάσταση του ΠΧΣ με internal brace φαίνεται ότι είναι μια πολύ υποσχόμενες εναλλακτική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ, προσφέροντας δυνητικά οφέλη στη βελτίωση των αποτελεσμάτων και τη μείωση των ποσοστών επαναρήξης. Ωστόσο, χρειάζεται περεταίρω έρευνα για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα ακτινολογικά αλλά και με μαγνητική τομογραφία για το πώς αντιδράει το αυτομόσχευμα του ημιτενοντώδη τόσο με το υλικό που χρησιμοποιείται για την ενίσχυση του όσο και με τον γειτονικό οστίτη ιστό που τον περιβάλλει στα οστικά τούνελ του μηρού και της κνήμης. Πιθανών εκφυλιστικών αλλοιώσεων και χόνδρινων βλαβών στις αρθρικές επιφάνειες του γόνατος συγκρίνοντας την προεγχειρητική και μετα-εγχειρητική μαγνητική τομογραφία αλλά και τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής μέσω μεγαλύτερων, πιο μακροχρόνων μελετών.","abstract_has_math":false,"creators":["Σκοτίδης Εμμανουήλ","Skotidis Emmanouil"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3397549"],"render_values":[{"text":"uoadl:3397549","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397549","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397549","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3397549","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σκοτίδης Εμμανουήλ","Skotidis Emmanouil"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3397549","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397549"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή Οι τραυματισμοί του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ) είναι συχνοί στον νεανικό πληθυσμό και συχνά απαιτείτε χειρουργική παρέμβαση. Η κλασσική τεχνική αποκατάστασης του ΠΧΣ έχει περιορισμούς, όπως η αποτυχία του μοσχεύματος και η μετα-τραυματική οστεοαρθρίτιδα. Αυτό έχει δημιουργήσει ενδιαφέρον για νέες χειρουργικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένης τηv αποκατάσταση του ΠΧΣ με την τεχνική internal brace, προκειμένου να μειώσουν τα ποσοστά επαναρήξης. Υλικά και Μέθοδοι Πραγματοποιήθηκε μια βιβλιογραφική ανασκόπηση σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA για την αξιολόγηση των μελετών που πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace από την χρονική περίοδο 2000 μέχρι 2023. Κάθε επιλεγμένο άρθρο αναλύθηκε όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της μελέτης, τα δεδομένα των ασθενών, τις χειρουργικές λεπτομέρειες και την ανάλυση των αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα Η ανάλυσή μας περιλάμβανε 9 μελέτες, που αντιπροσωπεύουν 837 γόνατα σε 447 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace.Κλινικά, παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στις βαθμολογίες Lysholm, IKDC και KOOS μετά από μέσο όρο παρακολούθησης 24 μηνών. Κατά την κλινική εξέταση σε 220 ασθενείς έδειξαν σημαντική αποκατάσταση στην σταθερότητα της άρθρωσης του γόνατος. Ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών επέστρεψαν στο επίπεδο άθλησης πριν από τον τραυματισμό τους μετά από τουλάχιστον 2 χρόνια παρακολούθησης. Επιπλέον οι ασθενείς με την τεχνική ΙΒ εμφάνισαν βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων των των καθημερινών δραστηριοτήτων και την γρηγορότερη επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες σε σύγκριση με την κλασική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Τα αποτελέσματα από τα ερωτηματολόγια, οι διαγνωστικές δοκιμασίες για χαλάρωση του μοσχεύματος αλλά και η επαναρήξη του ΠΧΣ δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά υπερ τη χρήση του internalbrace για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Συμπέρασμα Η αποκατάσταση του ΠΧΣ με internal brace φαίνεται ότι είναι μια πολύ υποσχόμενες εναλλακτική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ, προσφέροντας δυνητικά οφέλη στη βελτίωση των αποτελεσμάτων και τη μείωση των ποσοστών επαναρήξης. Ωστόσο, χρειάζεται περεταίρω έρευνα για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα ακτινολογικά αλλά και με μαγνητική τομογραφία για το πώς αντιδράει το αυτομόσχευμα του ημιτενοντώδη τόσο με το υλικό που χρησιμοποιείται για την ενίσχυση του όσο και με τον γειτονικό οστίτη ιστό που τον περιβάλλει στα οστικά τούνελ του μηρού και της κνήμης. Πιθανών εκφυλιστικών αλλοιώσεων και χόνδρινων βλαβών στις αρθρικές επιφάνειες του γόνατος συγκρίνοντας την προεγχειρητική και μετα-εγχειρητική μαγνητική τομογραφία αλλά και τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής μέσω μεγαλύτερων, πιο μακροχρόνων μελετών.","Introduction Injuries to the anterior cruciate ligament (ACL) are common in the young population and often require surgical intervention. The classic technique for ACL reconstruction has limitations, such as graft failure and post-traumatic osteoarthritis. This has led to interest in new approaches, including ACL repair with internal bracing, to reduce re-rupture rates. Materials and Methods A literature review was conducted following PRISMA guidelines to evaluate studies on ACL reconstruction with internal bracing from 2000 to 2023. Each selected article was analyzed for study characteristics, patient data, surgical details, and results analysis. Results Our analysis included 9 studies, representing 837 knees in 447 patients who underwent ACL reconstruction with internal bracing. Clinically, significant improvement was observed in Lysholm, IKDC, and KOOS scores after an average follow-up of 24 months. Clinical examination of 220 patients showed significant restoration of knee joint stability. A significant proportion of patients returned to their pre-injury level of activity after at least 2 years of follow-up. Additionally, patients treated with the internal bracing technique showed improved clinical outcomes, including daily activities and faster return to sports compared to the classic technique for ACL reconstruction. Results from questionnaires, diagnostic tests for graft laxity, and ACL re-rupture rates demonstrated statistically significant differences in favor of internal bracing for ACL reconstruction. Conclusion ACL reconstruction with internal bracing appears to be a promising alternative technique, offering potential benefits in improving outcomes and reducing re-rupture rates. However, further research is needed on long-term radiological outcomes, including MRI assessment of graft and adjacent bone tissue reactions, as well as potential degenerative changes and cartilage damage on knee joint surfaces comparing preoperative and postoperative MRI. Additionally, the advantages of this technique should be evaluated through larger, longer-term studies"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση για την αποκατάσταση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου με την τεχνική internal brace"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σκοτίδης Εμμανουήλ","Skotidis Emmanouil"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή Οι τραυματισμοί του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ΠΧΣ) είναι συχνοί στον νεανικό πληθυσμό και συχνά απαιτείτε χειρουργική παρέμβαση. Η κλασσική τεχνική αποκατάστασης του ΠΧΣ έχει περιορισμούς, όπως η αποτυχία του μοσχεύματος και η μετα-τραυματική οστεοαρθρίτιδα. Αυτό έχει δημιουργήσει ενδιαφέρον για νέες χειρουργικές τεχνικές, συμπεριλαμβανομένης τηv αποκατάσταση του ΠΧΣ με την τεχνική internal brace, προκειμένου να μειώσουν τα ποσοστά επαναρήξης. Υλικά και Μέθοδοι Πραγματοποιήθηκε μια βιβλιογραφική ανασκόπηση σύμφωνα με τις οδηγίες του PRISMA για την αξιολόγηση των μελετών που πραγματοποιήθηκε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace από την χρονική περίοδο 2000 μέχρι 2023. Κάθε επιλεγμένο άρθρο αναλύθηκε όσον αφορά τα χαρακτηριστικά της μελέτης, τα δεδομένα των ασθενών, τις χειρουργικές λεπτομέρειες και την ανάλυση των αποτελεσμάτων. Αποτελέσματα Η ανάλυσή μας περιλάμβανε 9 μελέτες, που αντιπροσωπεύουν 837 γόνατα σε 447 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ανακατασκευή του ΠΧΣ με internal brace.Κλινικά, παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση στις βαθμολογίες Lysholm, IKDC και KOOS μετά από μέσο όρο παρακολούθησης 24 μηνών. Κατά την κλινική εξέταση σε 220 ασθενείς έδειξαν σημαντική αποκατάσταση στην σταθερότητα της άρθρωσης του γόνατος. Ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών επέστρεψαν στο επίπεδο άθλησης πριν από τον τραυματισμό τους μετά από τουλάχιστον 2 χρόνια παρακολούθησης. Επιπλέον οι ασθενείς με την τεχνική ΙΒ εμφάνισαν βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων των των καθημερινών δραστηριοτήτων και την γρηγορότερη επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες σε σύγκριση με την κλασική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Τα αποτελέσματα από τα ερωτηματολόγια, οι διαγνωστικές δοκιμασίες για χαλάρωση του μοσχεύματος αλλά και η επαναρήξη του ΠΧΣ δείχνουν στατιστικά σημαντική διαφορά υπερ τη χρήση του internalbrace για την αποκατάσταση του ΠΧΣ. Συμπέρασμα Η αποκατάσταση του ΠΧΣ με internal brace φαίνεται ότι είναι μια πολύ υποσχόμενες εναλλακτική τεχνική για την αποκατάσταση του ΠΧΣ, προσφέροντας δυνητικά οφέλη στη βελτίωση των αποτελεσμάτων και τη μείωση των ποσοστών επαναρήξης. Ωστόσο, χρειάζεται περεταίρω έρευνα για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα ακτινολογικά αλλά και με μαγνητική τομογραφία για το πώς αντιδράει το αυτομόσχευμα του ημιτενοντώδη τόσο με το υλικό που χρησιμοποιείται για την ενίσχυση του όσο και με τον γειτονικό οστίτη ιστό που τον περιβάλλει στα οστικά τούνελ του μηρού και της κνήμης. Πιθανών εκφυλιστικών αλλοιώσεων και χόνδρινων βλαβών στις αρθρικές επιφάνειες του γόνατος συγκρίνοντας την προεγχειρητική και μετα-εγχειρητική μαγνητική τομογραφία αλλά και τα πλεονεκτήματα αυτής της τεχνικής μέσω μεγαλύτερων, πιο μακροχρόνων μελετών.","Introduction Injuries to the anterior cruciate ligament (ACL) are common in the young population and often require surgical intervention. The classic technique for ACL reconstruction has limitations, such as graft failure and post-traumatic osteoarthritis. This has led to interest in new approaches, including ACL repair with internal bracing, to reduce re-rupture rates. Materials and Methods A literature review was conducted following PRISMA guidelines to evaluate studies on ACL reconstruction with internal bracing from 2000 to 2023. Each selected article was analyzed for study characteristics, patient data, surgical details, and results analysis. Results Our analysis included 9 studies, representing 837 knees in 447 patients who underwent ACL reconstruction with internal bracing. Clinically, significant improvement was observed in Lysholm, IKDC, and KOOS scores after an average follow-up of 24 months. Clinical examination of 220 patients showed significant restoration of knee joint stability. A significant proportion of patients returned to their pre-injury level of activity after at least 2 years of follow-up. Additionally, patients treated with the internal bracing technique showed improved clinical outcomes, including daily activities and faster return to sports compared to the classic technique for ACL reconstruction. Results from questionnaires, diagnostic tests for graft laxity, and ACL re-rupture rates demonstrated statistically significant differences in favor of internal bracing for ACL reconstruction. Conclusion ACL reconstruction with internal bracing appears to be a promising alternative technique, offering potential benefits in improving outcomes and reducing re-rupture rates. However, further research is needed on long-term radiological outcomes, including MRI assessment of graft and adjacent bone tissue reactions, as well as potential degenerative changes and cartilage damage on knee joint surfaces comparing preoperative and postoperative MRI. Additionally, the advantages of this technique should be evaluated through larger, longer-term studies"],"dc:identifier":["uoadl:3397549","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397549"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Βιβλιογραφική ανασκόπηση για την αποκατάσταση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου με την τεχνική internal brace"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:21Z"}