{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3397567"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3397567","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οφθαλμογενετικά νοσήματα : Γονιδιακό αποτύπωμα και θεραπευτική προσέγγιση","abstract":"Οι κληρονομούμενες αμφιβληστροειδοπάθειες (IRDs) αποτελούν μία ομάδα ετερογενών γενετικών διαταραχών που οφείλονται σε γονιδιακές μεταλλάξεις που πλήττουν τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού. Οι κληρονομικοί αυτοί εκφυλισμοί, που προκαλούνται από μεταλλάξεις σε περισσότερα από 300 γονίδια διαταράσσουν προοδευτικά την οπτική οξύτητα του ασθενούς δυσχεραίνοντας την όραση. Σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν σε οπτική αναπηρία και τύφλωση λόγω δυσλειτουργίας και εκφυλισμού των φωτοϋποδοχέων, του χρωστικού επιθηλίου του αμφιβληστροειδούς ή του χοριοειδούς. Ως πιο συχνές γενετικές νόσοι που επηρεάζουν τους οφθαλμούς, με δυσμενή αποτελέσματα για την όραση των ασθενών αναφέρονται οι: (1) η συγγενής αμαύρωση Leber (LCA), (2) η «δυστροφία της ωχράς κηλίδας» ή νόσος του Stargardt, (3) η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια (RP), (4) η χοριοειδερημία (CHM), (5) η φυλοσύνδετη ρετινόσχιση ή αλλιώς το συγγενές XLRS, (6) το σύνδρομο Usher και (6) η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΑΜD) που προσβάλλει ανθρώπους 60 ετών και άνω και διακρίνεται σε ξηρού και υγρού τύπου. Στα διαγνωστικά μέσα που διατίθενται περιλαμβάνεται ο γονιδιακός έλεγχος, το ηλεκτροαμφιβληστροειδογράφημα (ERG) και οι μη επεμβατικές τεχνικές απεικόνισης, συγκεκριμένα η οπτική τομογραφία συνοχής με ψηφιακή αγγειογραφία (OCTA) και η οπτική τομογραφία συνοχής (OCT). Η ανάπτυξη κατάλληλων θεραπειών καθίσταται ιδιαιτέρως απαιτητική και δύσκολη λόγω του γενετικού υποβάθρου των προαναφερθέντων ασθενειών. Εκτός ελαχίστων οφθαλμογενετικών συνδρόμων αποτελεσματικές θεραπείες δεν υφίστανται ακόμη ή βρίσκονται σε φάση κλινικών δοκιμών. Παρά ταύτα, έχει συντελεστεί μεγάλη πρόoδος σε ανάπτυξη μεθόδων που στόχο έχουν την καθυστέρηση της νόσου και την βελτίωση στην ποιότητα ζωής των ασθενών, δεδομένου ότι οι IRDs επηρεάζουν περίπου 1 στα 3000 άτομα. Μεταξύ των «όπλων» κατά των οφθαλμογενετικών νοσημάτων συγκαταλέγονται οι αδενο-σχετιζόμενοι ιοί, -που έχουν το ρόλο του φορέα του υγιούς γονιδίου για χορήγηση στον οφθαλμό στο πλαίσιο της γενετικής θεραπείας- , η χρήση βλαστοκυττάρων, οφθαλμικές συσκευές ως προσθέσεις στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, φωτοδυναμικές θεραπείες και χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων με βάση τα καροτενοειδή. Ωστόσο, προκειμένου να εξασφαλισθεί η καθυστέρηση της εξέλιξης των παραπάνω νοσημάτων είναι ζήτημα κομβικής σημασίας η εύρεση κατάλληλων θεραπειών, ενώ προς αυτήν την κατεύθυνση προσανατολίζονται οι γονιδιακές θεραπείες. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται τα οφθαλμογενετικά νοσήματα, οι μέθοδοι διάγνωσης καθώς και οι θεραπείες που εφαρμόζονται επί του παρόντος. Από τη βιβλιογραφική έρευνα που πραγματοποιήθηκε προκύπτει ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω νοσήματα είναι ανίατα. Ωστόσο, οι εξελίξεις στο πεδίο της γενετικής, οι νεότερες απεικονιστικές μέθοδοι και η μοριακή βιολογία έχουν οδηγήσει στην καθιέρωση της πρώτης διαθέσιμης γονιδιακής θεραπείας καθώς και την ανάπτυξη θεραπευτικών μεθόδων που καθυστερούν την εξέλιξη των νοσημάτων.","abstract_html":"Οι κληρονομούμενες αμφιβληστροειδοπάθειες (IRDs) αποτελούν μία ομάδα ετερογενών γενετικών διαταραχών που οφείλονται σε γονιδιακές μεταλλάξεις που πλήττουν τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού. Οι κληρονομικοί αυτοί εκφυλισμοί, που προκαλούνται από μεταλλάξεις σε περισσότερα από 300 γονίδια διαταράσσουν προοδευτικά την οπτική οξύτητα του ασθενούς δυσχεραίνοντας την όραση. Σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν σε οπτική αναπηρία και τύφλωση λόγω δυσλειτουργίας και εκφυλισμού των φωτοϋποδοχέων, του χρωστικού επιθηλίου του αμφιβληστροειδούς ή του χοριοειδούς. Ως πιο συχνές γενετικές νόσοι που επηρεάζουν τους οφθαλμούς, με δυσμενή αποτελέσματα για την όραση των ασθενών αναφέρονται οι: (1) η συγγενής αμαύρωση Leber (LCA), (2) η «δυστροφία της ωχράς κηλίδας» ή νόσος του Stargardt, (3) η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια (RP), (4) η χοριοειδερημία (CHM), (5) η φυλοσύνδετη ρετινόσχιση ή αλλιώς το συγγενές XLRS, (6) το σύνδρομο Usher και (6) η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΑΜD) που προσβάλλει ανθρώπους 60 ετών και άνω και διακρίνεται σε ξηρού και υγρού τύπου. Στα διαγνωστικά μέσα που διατίθενται περιλαμβάνεται ο γονιδιακός έλεγχος, το ηλεκτροαμφιβληστροειδογράφημα (ERG) και οι μη επεμβατικές τεχνικές απεικόνισης, συγκεκριμένα η οπτική τομογραφία συνοχής με ψηφιακή αγγειογραφία (OCTA) και η οπτική τομογραφία συνοχής (OCT). Η ανάπτυξη κατάλληλων θεραπειών καθίσταται ιδιαιτέρως απαιτητική και δύσκολη λόγω του γενετικού υποβάθρου των προαναφερθέντων ασθενειών. Εκτός ελαχίστων οφθαλμογενετικών συνδρόμων αποτελεσματικές θεραπείες δεν υφίστανται ακόμη ή βρίσκονται σε φάση κλινικών δοκιμών. Παρά ταύτα, έχει συντελεστεί μεγάλη πρόoδος σε ανάπτυξη μεθόδων που στόχο έχουν την καθυστέρηση της νόσου και την βελτίωση στην ποιότητα ζωής των ασθενών, δεδομένου ότι οι IRDs επηρεάζουν περίπου 1 στα 3000 άτομα. Μεταξύ των «όπλων» κατά των οφθαλμογενετικών νοσημάτων συγκαταλέγονται οι αδενο-σχετιζόμενοι ιοί, -που έχουν το ρόλο του φορέα του υγιούς γονιδίου για χορήγηση στον οφθαλμό στο πλαίσιο της γενετικής θεραπείας- , η χρήση βλαστοκυττάρων, οφθαλμικές συσκευές ως προσθέσεις στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, φωτοδυναμικές θεραπείες και χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων με βάση τα καροτενοειδή. Ωστόσο, προκειμένου να εξασφαλισθεί η καθυστέρηση της εξέλιξης των παραπάνω νοσημάτων είναι ζήτημα κομβικής σημασίας η εύρεση κατάλληλων θεραπειών, ενώ προς αυτήν την κατεύθυνση προσανατολίζονται οι γονιδιακές θεραπείες. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται τα οφθαλμογενετικά νοσήματα, οι μέθοδοι διάγνωσης καθώς και οι θεραπείες που εφαρμόζονται επί του παρόντος. Από τη βιβλιογραφική έρευνα που πραγματοποιήθηκε προκύπτει ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω νοσήματα είναι ανίατα. Ωστόσο, οι εξελίξεις στο πεδίο της γενετικής, οι νεότερες απεικονιστικές μέθοδοι και η μοριακή βιολογία έχουν οδηγήσει στην καθιέρωση της πρώτης διαθέσιμης γονιδιακής θεραπείας καθώς και την ανάπτυξη θεραπευτικών μεθόδων που καθυστερούν την εξέλιξη των νοσημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Καβουκλή Αφροδίτη","Kavoukli Afroditi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3397567"],"render_values":[{"text":"uoadl:3397567","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397567","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397567","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3397567","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καβουκλή Αφροδίτη","Kavoukli Afroditi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3397567","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397567"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι κληρονομούμενες αμφιβληστροειδοπάθειες (IRDs) αποτελούν μία ομάδα ετερογενών γενετικών διαταραχών που οφείλονται σε γονιδιακές μεταλλάξεις που πλήττουν τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού. Οι κληρονομικοί αυτοί εκφυλισμοί, που προκαλούνται από μεταλλάξεις σε περισσότερα από 300 γονίδια διαταράσσουν προοδευτικά την οπτική οξύτητα του ασθενούς δυσχεραίνοντας την όραση. Σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν σε οπτική αναπηρία και τύφλωση λόγω δυσλειτουργίας και εκφυλισμού των φωτοϋποδοχέων, του χρωστικού επιθηλίου του αμφιβληστροειδούς ή του χοριοειδούς. Ως πιο συχνές γενετικές νόσοι που επηρεάζουν τους οφθαλμούς, με δυσμενή αποτελέσματα για την όραση των ασθενών αναφέρονται οι: (1) η συγγενής αμαύρωση Leber (LCA), (2) η «δυστροφία της ωχράς κηλίδας» ή νόσος του Stargardt, (3) η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια (RP), (4) η χοριοειδερημία (CHM), (5) η φυλοσύνδετη ρετινόσχιση ή αλλιώς το συγγενές XLRS, (6) το σύνδρομο Usher και (6) η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΑΜD) που προσβάλλει ανθρώπους 60 ετών και άνω και διακρίνεται σε ξηρού και υγρού τύπου. Στα διαγνωστικά μέσα που διατίθενται περιλαμβάνεται ο γονιδιακός έλεγχος, το ηλεκτροαμφιβληστροειδογράφημα (ERG) και οι μη επεμβατικές τεχνικές απεικόνισης, συγκεκριμένα η οπτική τομογραφία συνοχής με ψηφιακή αγγειογραφία (OCTA) και η οπτική τομογραφία συνοχής (OCT). Η ανάπτυξη κατάλληλων θεραπειών καθίσταται ιδιαιτέρως απαιτητική και δύσκολη λόγω του γενετικού υποβάθρου των προαναφερθέντων ασθενειών. Εκτός ελαχίστων οφθαλμογενετικών συνδρόμων αποτελεσματικές θεραπείες δεν υφίστανται ακόμη ή βρίσκονται σε φάση κλινικών δοκιμών. Παρά ταύτα, έχει συντελεστεί μεγάλη πρόoδος σε ανάπτυξη μεθόδων που στόχο έχουν την καθυστέρηση της νόσου και την βελτίωση στην ποιότητα ζωής των ασθενών, δεδομένου ότι οι IRDs επηρεάζουν περίπου 1 στα 3000 άτομα. Μεταξύ των «όπλων» κατά των οφθαλμογενετικών νοσημάτων συγκαταλέγονται οι αδενο-σχετιζόμενοι ιοί, -που έχουν το ρόλο του φορέα του υγιούς γονιδίου για χορήγηση στον οφθαλμό στο πλαίσιο της γενετικής θεραπείας- , η χρήση βλαστοκυττάρων, οφθαλμικές συσκευές ως προσθέσεις στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, φωτοδυναμικές θεραπείες και χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων με βάση τα καροτενοειδή. Ωστόσο, προκειμένου να εξασφαλισθεί η καθυστέρηση της εξέλιξης των παραπάνω νοσημάτων είναι ζήτημα κομβικής σημασίας η εύρεση κατάλληλων θεραπειών, ενώ προς αυτήν την κατεύθυνση προσανατολίζονται οι γονιδιακές θεραπείες. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται τα οφθαλμογενετικά νοσήματα, οι μέθοδοι διάγνωσης καθώς και οι θεραπείες που εφαρμόζονται επί του παρόντος. Από τη βιβλιογραφική έρευνα που πραγματοποιήθηκε προκύπτει ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω νοσήματα είναι ανίατα. Ωστόσο, οι εξελίξεις στο πεδίο της γενετικής, οι νεότερες απεικονιστικές μέθοδοι και η μοριακή βιολογία έχουν οδηγήσει στην καθιέρωση της πρώτης διαθέσιμης γονιδιακής θεραπείας καθώς και την ανάπτυξη θεραπευτικών μεθόδων που καθυστερούν την εξέλιξη των νοσημάτων.","Inherited retinopathies (IRDs) are a group of heterogeneous genetic disorders caused by gene mutations that affect the retina of the eye. These hereditary degenerations, caused by mutations in more than 300 genes, progressively disrupt the visual acuity of the patient making vision difficult. In many cases they lead to visual impairment and blindness due to dysfunction and degeneration of the photoreceptors, retinal pigment epithelium or choroid. The following are mentioned as the most common genetic diseases that affect the eyes, with adverse effects on the vision of the patients: (1) Leber congenital amaurosis (LCA), (2) 'macular dystrophy' or Stargardt's disease, (3) retinitis pigmentosa (RP), (4) choroideremia (CHM), (5) sex-linked retinoschisis or congenital XLRS, (6) Usher syndrome and (7) age-related macular degeneration (AMD) that affects people aged 60 and over and is divided into dry and wet type. Diagnostic tools available include genetic testing, electroretinogram (ERG), and noninvasive imaging techniques, namely optical coherence tomography with digital angiography (OCTA) and optical coherence tomography (OCT). The development of appropriate treatments becomes particularly challenging due to the genetic background of the aforementioned diseases. Except for a few ophthalmogenetic syndromes, effective treatments do not yet exist or are in clinical trials. Nevertheless, great progress has been made in developing methods aimed at delaying the disease and improving the quality of life of patients, given that IRDs affect approximately 1 in 3000 people. Among the 'weapons' against ophthalmogenetic diseases are adeno-associated viruses, -which have the role of the carrier of the healthy gene for administration to the eye in the context of genetic therapy-, the use of stem cells, ocular devices as retinal prostheses, photodynamic treatments and use of dietary supplements based on carotenoids. However, in order to delay the progression of the above diseases, it is a matter of key importance to find appropriate treatments, while gene therapies are oriented in this direction. This paper presents the ophthalmogenetic diseases, the methods of diagnosis as well as the currently applied treatments. From the bibliographic research carried out, it appears that most of the above diseases are incurable. However, advance in genetics, newer imaging methods, and molecular biology have led to the establishment of the first available gene therapy as well as the development of therapeutic methods that delay disease progression."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οφθαλμογενετικά νοσήματα : Γονιδιακό αποτύπωμα και θεραπευτική προσέγγιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καβουκλή Αφροδίτη","Kavoukli Afroditi"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι κληρονομούμενες αμφιβληστροειδοπάθειες (IRDs) αποτελούν μία ομάδα ετερογενών γενετικών διαταραχών που οφείλονται σε γονιδιακές μεταλλάξεις που πλήττουν τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού. Οι κληρονομικοί αυτοί εκφυλισμοί, που προκαλούνται από μεταλλάξεις σε περισσότερα από 300 γονίδια διαταράσσουν προοδευτικά την οπτική οξύτητα του ασθενούς δυσχεραίνοντας την όραση. Σε πολλές περιπτώσεις οδηγούν σε οπτική αναπηρία και τύφλωση λόγω δυσλειτουργίας και εκφυλισμού των φωτοϋποδοχέων, του χρωστικού επιθηλίου του αμφιβληστροειδούς ή του χοριοειδούς. Ως πιο συχνές γενετικές νόσοι που επηρεάζουν τους οφθαλμούς, με δυσμενή αποτελέσματα για την όραση των ασθενών αναφέρονται οι: (1) η συγγενής αμαύρωση Leber (LCA), (2) η «δυστροφία της ωχράς κηλίδας» ή νόσος του Stargardt, (3) η μελαγχρωστική αμφιβληστροειδοπάθεια (RP), (4) η χοριοειδερημία (CHM), (5) η φυλοσύνδετη ρετινόσχιση ή αλλιώς το συγγενές XLRS, (6) το σύνδρομο Usher και (6) η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (ΑΜD) που προσβάλλει ανθρώπους 60 ετών και άνω και διακρίνεται σε ξηρού και υγρού τύπου. Στα διαγνωστικά μέσα που διατίθενται περιλαμβάνεται ο γονιδιακός έλεγχος, το ηλεκτροαμφιβληστροειδογράφημα (ERG) και οι μη επεμβατικές τεχνικές απεικόνισης, συγκεκριμένα η οπτική τομογραφία συνοχής με ψηφιακή αγγειογραφία (OCTA) και η οπτική τομογραφία συνοχής (OCT). Η ανάπτυξη κατάλληλων θεραπειών καθίσταται ιδιαιτέρως απαιτητική και δύσκολη λόγω του γενετικού υποβάθρου των προαναφερθέντων ασθενειών. Εκτός ελαχίστων οφθαλμογενετικών συνδρόμων αποτελεσματικές θεραπείες δεν υφίστανται ακόμη ή βρίσκονται σε φάση κλινικών δοκιμών. Παρά ταύτα, έχει συντελεστεί μεγάλη πρόoδος σε ανάπτυξη μεθόδων που στόχο έχουν την καθυστέρηση της νόσου και την βελτίωση στην ποιότητα ζωής των ασθενών, δεδομένου ότι οι IRDs επηρεάζουν περίπου 1 στα 3000 άτομα. Μεταξύ των «όπλων» κατά των οφθαλμογενετικών νοσημάτων συγκαταλέγονται οι αδενο-σχετιζόμενοι ιοί, -που έχουν το ρόλο του φορέα του υγιούς γονιδίου για χορήγηση στον οφθαλμό στο πλαίσιο της γενετικής θεραπείας- , η χρήση βλαστοκυττάρων, οφθαλμικές συσκευές ως προσθέσεις στον αμφιβληστροειδή χιτώνα, φωτοδυναμικές θεραπείες και χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων με βάση τα καροτενοειδή. Ωστόσο, προκειμένου να εξασφαλισθεί η καθυστέρηση της εξέλιξης των παραπάνω νοσημάτων είναι ζήτημα κομβικής σημασίας η εύρεση κατάλληλων θεραπειών, ενώ προς αυτήν την κατεύθυνση προσανατολίζονται οι γονιδιακές θεραπείες. Στην παρούσα εργασία παρουσιάζονται τα οφθαλμογενετικά νοσήματα, οι μέθοδοι διάγνωσης καθώς και οι θεραπείες που εφαρμόζονται επί του παρόντος. Από τη βιβλιογραφική έρευνα που πραγματοποιήθηκε προκύπτει ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω νοσήματα είναι ανίατα. Ωστόσο, οι εξελίξεις στο πεδίο της γενετικής, οι νεότερες απεικονιστικές μέθοδοι και η μοριακή βιολογία έχουν οδηγήσει στην καθιέρωση της πρώτης διαθέσιμης γονιδιακής θεραπείας καθώς και την ανάπτυξη θεραπευτικών μεθόδων που καθυστερούν την εξέλιξη των νοσημάτων.","Inherited retinopathies (IRDs) are a group of heterogeneous genetic disorders caused by gene mutations that affect the retina of the eye. These hereditary degenerations, caused by mutations in more than 300 genes, progressively disrupt the visual acuity of the patient making vision difficult. In many cases they lead to visual impairment and blindness due to dysfunction and degeneration of the photoreceptors, retinal pigment epithelium or choroid. The following are mentioned as the most common genetic diseases that affect the eyes, with adverse effects on the vision of the patients: (1) Leber congenital amaurosis (LCA), (2) 'macular dystrophy' or Stargardt's disease, (3) retinitis pigmentosa (RP), (4) choroideremia (CHM), (5) sex-linked retinoschisis or congenital XLRS, (6) Usher syndrome and (7) age-related macular degeneration (AMD) that affects people aged 60 and over and is divided into dry and wet type. Diagnostic tools available include genetic testing, electroretinogram (ERG), and noninvasive imaging techniques, namely optical coherence tomography with digital angiography (OCTA) and optical coherence tomography (OCT). The development of appropriate treatments becomes particularly challenging due to the genetic background of the aforementioned diseases. Except for a few ophthalmogenetic syndromes, effective treatments do not yet exist or are in clinical trials. Nevertheless, great progress has been made in developing methods aimed at delaying the disease and improving the quality of life of patients, given that IRDs affect approximately 1 in 3000 people. Among the 'weapons' against ophthalmogenetic diseases are adeno-associated viruses, -which have the role of the carrier of the healthy gene for administration to the eye in the context of genetic therapy-, the use of stem cells, ocular devices as retinal prostheses, photodynamic treatments and use of dietary supplements based on carotenoids. However, in order to delay the progression of the above diseases, it is a matter of key importance to find appropriate treatments, while gene therapies are oriented in this direction. This paper presents the ophthalmogenetic diseases, the methods of diagnosis as well as the currently applied treatments. From the bibliographic research carried out, it appears that most of the above diseases are incurable. However, advance in genetics, newer imaging methods, and molecular biology have led to the establishment of the first available gene therapy as well as the development of therapeutic methods that delay disease progression."],"dc:identifier":["uoadl:3397567","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3397567"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οφθαλμογενετικά νοσήματα : Γονιδιακό αποτύπωμα και θεραπευτική προσέγγιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:21Z"}