{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400004"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400004","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση στην μετεγχειρητική αναλγησία της ενδοαρθρικής έγχυσης τοπικού αναισθητικού (ροπιβακαΐνης) με ή χωρίς προσθήκη θειϊκού μαγνησίου σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ημιολική αρθροπλαστική του ισχίου χειρουργική επέμβαση","abstract":"Σκοπός της μελέτης : Η ανάδειξη της υπεροχής της ενδοαρθικής έγχυσης του συνδυασμού ροπιβακακϊνης με θειικό μαγνήσιο συγκρινόμενη με την χορήγηση μόνο ροπιβακαϊνης στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ημιαρθροπλαστική ισχίου. Υλικά και Μέθοδοι : Στην παρούσα διπλή τυχαιοποιημένη προοπτική μελέτη παρατήρησης συμπεριλήφθηκαν 72 ασθενείς άνω των 65 ετών ASA Ι-ΙΙΙ που υποβλήθηκαν σε ημιαρθροπλαστική ισχίου υπό γενική ή υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες των 36 ασθενών: στην ομάδα 1 χορηγήθηκε ενδαρθρικά στο πέρας του χειρουργείου 30ml Ropivacaine 0.3% και στην ομάδα 2 χορηγήθηκε 30ml Ropivacaine 0,3% και 50mg/kg magnesium sulfate. Σε κάθε ομάδα οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ίσες ομάδες των 18 ατόμων ανάλογα με το είδος της αναισθησίας που έλαβαν (ολική ενδοφλέβια γενική αναισθησία ή υπαραχνοειδή με λεβο-μπουπιβακαϊνη 0.5% 10-15mg). Την ένδαρθρική έγχυση την χορήγησε ο εκάστοτε χειρουργός. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν παρακεταμόλη 1gr 20 λεπτά πριν το τέλος της επέμβασης. Κατά την μετεγχειρητική περίοδο χορηγήθηκε παρακεταμόλη 1gr/8ωρο και επί πόνου VAS &gt;4 τραμαδόλη 50-100mg σε συνδυασμό με ondansetron. Πρωταρχικός σκοπός της μελέτης ήταν η καταγραφή του πόνου στην κλίμακα VAS άμεσα μετεγχειρητικά, στα 30 λεπτά, και 1,4,8,16 και 24 ώρες μετά το χειρουργείο και οι ανάγκες για αναλγησία το πρώτο 24ωρο. Για την σύγκριση δυο ποιοτικών μεταβλητών μεταξύ τους χρησιμοποιήθηκε ο Χ2 έλεγχος, και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες όσο αφορά την ηλικία, το βάρος, τις απώλειες αίματος, τον χρόνο επέμβασης διεγχειρητικά και τα ζωτικά σημεία μετεγχειρητικά καθώς και τον χρόνο αποδρομής της υπαραχνοειδούς αναισθησίας. Οι ασθενείς της ομάδας Α(1 Α) που έλαβαν γενική αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερο VAS score την ώρα 0 και 30 λεπτά μετά το πέρας του χειρουργείου σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας Β(1Β) (VAS 4.4±0.9 vs 3.6 ±0,9 αντίστοιχα p&lt;0.05). Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στο αναφερόμενο VAS score. Περισσότεροι ασθενείς της ομάδας 1Α ζήτησαν αναλγησία (τραμαδόλη) 30 λεπτά μετά την επέμβαση σε σχέση με της ομάδας 1Β. Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στις ανάγκες για αναλγησία. Οι ασθενείς της ομάδας 1 που έλαβαν υπαραχνοειδή αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά υψηλότερο VAS score 4ώρες μετά το πέρας του χειρουργείου ή μόλις απέδραμε η υπαραχνοειδής αναισθησία καθώς και 8 ώρες αργότερα σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0,9 αντίστοιχα). Τις υπόλοιπες ώρες του 24ώρου δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στα VAS score. Η κατανάλωση οπιοειδών μετεγχειρητικά το πρώτο 24ώρο ήταν υψηλότερη στην ομάδα 1 σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 είτε οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε γενική αναισθησία είτε σε υπαραχνοειδή (p0.05). Συμπεράσματα : Η διεγχειρητική ενδοαρθρική έγχυση ροπιβακαϊνης και θειικού μαγνησίου σε υπερήλικες που υποβλήθηκαν σε ημιολική αρθροπλαστική ισχίου είτε με ολική ενδοφλέβια αναισθησία ή με υπαραχνοειδή, πέτυχε καλύτερη αναλγησία τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση και οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης των οπιοειδών την 1η μετεγχειρητική ημέρα συγκρινόμενη με την έγχυση ροπιβακαϊνης μόνο. Αποτελεί μία απλή, ασφαλή και εύκολα εφαρμοζόμενη τεχνική στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας.","abstract_html":"Σκοπός της μελέτης : Η ανάδειξη της υπεροχής της ενδοαρθικής έγχυσης του συνδυασμού ροπιβακακϊνης με θειικό μαγνήσιο συγκρινόμενη με την χορήγηση μόνο ροπιβακαϊνης στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ημιαρθροπλαστική ισχίου. Υλικά και Μέθοδοι : Στην παρούσα διπλή τυχαιοποιημένη προοπτική μελέτη παρατήρησης συμπεριλήφθηκαν 72 ασθενείς άνω των 65 ετών ASA Ι-ΙΙΙ που υποβλήθηκαν σε ημιαρθροπλαστική ισχίου υπό γενική ή υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες των 36 ασθενών: στην ομάδα 1 χορηγήθηκε ενδαρθρικά στο πέρας του χειρουργείου 30ml Ropivacaine 0.3% και στην ομάδα 2 χορηγήθηκε 30ml Ropivacaine 0,3% και 50mg/kg magnesium sulfate. Σε κάθε ομάδα οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ίσες ομάδες των 18 ατόμων ανάλογα με το είδος της αναισθησίας που έλαβαν (ολική ενδοφλέβια γενική αναισθησία ή υπαραχνοειδή με λεβο-μπουπιβακαϊνη 0.5% 10-15mg). Την ένδαρθρική έγχυση την χορήγησε ο εκάστοτε χειρουργός. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν παρακεταμόλη 1gr 20 λεπτά πριν το τέλος της επέμβασης. Κατά την μετεγχειρητική περίοδο χορηγήθηκε παρακεταμόλη 1gr/8ωρο και επί πόνου VAS &amp;gt;4 τραμαδόλη 50-100mg σε συνδυασμό με ondansetron. Πρωταρχικός σκοπός της μελέτης ήταν η καταγραφή του πόνου στην κλίμακα VAS άμεσα μετεγχειρητικά, στα 30 λεπτά, και 1,4,8,16 και 24 ώρες μετά το χειρουργείο και οι ανάγκες για αναλγησία το πρώτο 24ωρο. Για την σύγκριση δυο ποιοτικών μεταβλητών μεταξύ τους χρησιμοποιήθηκε ο Χ2 έλεγχος, και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες όσο αφορά την ηλικία, το βάρος, τις απώλειες αίματος, τον χρόνο επέμβασης διεγχειρητικά και τα ζωτικά σημεία μετεγχειρητικά καθώς και τον χρόνο αποδρομής της υπαραχνοειδούς αναισθησίας. Οι ασθενείς της ομάδας Α(1 Α) που έλαβαν γενική αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερο VAS score την ώρα 0 και 30 λεπτά μετά το πέρας του χειρουργείου σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας Β(1Β) (VAS 4.4±0.9 vs 3.6 ±0,9 αντίστοιχα p&amp;lt;0.05). Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στο αναφερόμενο VAS score. Περισσότεροι ασθενείς της ομάδας 1Α ζήτησαν αναλγησία (τραμαδόλη) 30 λεπτά μετά την επέμβαση σε σχέση με της ομάδας 1Β. Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στις ανάγκες για αναλγησία. Οι ασθενείς της ομάδας 1 που έλαβαν υπαραχνοειδή αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά υψηλότερο VAS score 4ώρες μετά το πέρας του χειρουργείου ή μόλις απέδραμε η υπαραχνοειδής αναισθησία καθώς και 8 ώρες αργότερα σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0,9 αντίστοιχα). Τις υπόλοιπες ώρες του 24ώρου δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στα VAS score. Η κατανάλωση οπιοειδών μετεγχειρητικά το πρώτο 24ώρο ήταν υψηλότερη στην ομάδα 1 σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 είτε οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε γενική αναισθησία είτε σε υπαραχνοειδή (p0.05). Συμπεράσματα : Η διεγχειρητική ενδοαρθρική έγχυση ροπιβακαϊνης και θειικού μαγνησίου σε υπερήλικες που υποβλήθηκαν σε ημιολική αρθροπλαστική ισχίου είτε με ολική ενδοφλέβια αναισθησία ή με υπαραχνοειδή, πέτυχε καλύτερη αναλγησία τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση και οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης των οπιοειδών την 1η μετεγχειρητική ημέρα συγκρινόμενη με την έγχυση ροπιβακαϊνης μόνο. Αποτελεί μία απλή, ασφαλή και εύκολα εφαρμοζόμενη τεχνική στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουτσούλη Εβελίνα","Koutsouli Evelina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400004"],"render_values":[{"text":"uoadl:3400004","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400004","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400004","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3400004","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουτσούλη Εβελίνα","Koutsouli Evelina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400004","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400004"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της μελέτης : Η ανάδειξη της υπεροχής της ενδοαρθικής έγχυσης του συνδυασμού ροπιβακακϊνης με θειικό μαγνήσιο συγκρινόμενη με την χορήγηση μόνο ροπιβακαϊνης στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ημιαρθροπλαστική ισχίου. Υλικά και Μέθοδοι : Στην παρούσα διπλή τυχαιοποιημένη προοπτική μελέτη παρατήρησης συμπεριλήφθηκαν 72 ασθενείς άνω των 65 ετών ASA Ι-ΙΙΙ που υποβλήθηκαν σε ημιαρθροπλαστική ισχίου υπό γενική ή υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες των 36 ασθενών: στην ομάδα 1 χορηγήθηκε ενδαρθρικά στο πέρας του χειρουργείου 30ml Ropivacaine 0.3% και στην ομάδα 2 χορηγήθηκε 30ml Ropivacaine 0,3% και 50mg/kg magnesium sulfate. Σε κάθε ομάδα οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ίσες ομάδες των 18 ατόμων ανάλογα με το είδος της αναισθησίας που έλαβαν (ολική ενδοφλέβια γενική αναισθησία ή υπαραχνοειδή με λεβο-μπουπιβακαϊνη 0.5% 10-15mg). Την ένδαρθρική έγχυση την χορήγησε ο εκάστοτε χειρουργός. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν παρακεταμόλη 1gr 20 λεπτά πριν το τέλος της επέμβασης. Κατά την μετεγχειρητική περίοδο χορηγήθηκε παρακεταμόλη 1gr/8ωρο και επί πόνου VAS &gt;4 τραμαδόλη 50-100mg σε συνδυασμό με ondansetron. Πρωταρχικός σκοπός της μελέτης ήταν η καταγραφή του πόνου στην κλίμακα VAS άμεσα μετεγχειρητικά, στα 30 λεπτά, και 1,4,8,16 και 24 ώρες μετά το χειρουργείο και οι ανάγκες για αναλγησία το πρώτο 24ωρο. Για την σύγκριση δυο ποιοτικών μεταβλητών μεταξύ τους χρησιμοποιήθηκε ο Χ2 έλεγχος, και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες όσο αφορά την ηλικία, το βάρος, τις απώλειες αίματος, τον χρόνο επέμβασης διεγχειρητικά και τα ζωτικά σημεία μετεγχειρητικά καθώς και τον χρόνο αποδρομής της υπαραχνοειδούς αναισθησίας. Οι ασθενείς της ομάδας Α(1 Α) που έλαβαν γενική αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερο VAS score την ώρα 0 και 30 λεπτά μετά το πέρας του χειρουργείου σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας Β(1Β) (VAS 4.4±0.9 vs 3.6 ±0,9 αντίστοιχα p&lt;0.05). Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στο αναφερόμενο VAS score. Περισσότεροι ασθενείς της ομάδας 1Α ζήτησαν αναλγησία (τραμαδόλη) 30 λεπτά μετά την επέμβαση σε σχέση με της ομάδας 1Β. Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στις ανάγκες για αναλγησία. Οι ασθενείς της ομάδας 1 που έλαβαν υπαραχνοειδή αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά υψηλότερο VAS score 4ώρες μετά το πέρας του χειρουργείου ή μόλις απέδραμε η υπαραχνοειδής αναισθησία καθώς και 8 ώρες αργότερα σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0,9 αντίστοιχα). Τις υπόλοιπες ώρες του 24ώρου δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στα VAS score. Η κατανάλωση οπιοειδών μετεγχειρητικά το πρώτο 24ώρο ήταν υψηλότερη στην ομάδα 1 σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 είτε οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε γενική αναισθησία είτε σε υπαραχνοειδή (p0.05). Συμπεράσματα : Η διεγχειρητική ενδοαρθρική έγχυση ροπιβακαϊνης και θειικού μαγνησίου σε υπερήλικες που υποβλήθηκαν σε ημιολική αρθροπλαστική ισχίου είτε με ολική ενδοφλέβια αναισθησία ή με υπαραχνοειδή, πέτυχε καλύτερη αναλγησία τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση και οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης των οπιοειδών την 1η μετεγχειρητική ημέρα συγκρινόμενη με την έγχυση ροπιβακαϊνης μόνο. Αποτελεί μία απλή, ασφαλή και εύκολα εφαρμοζόμενη τεχνική στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας.","Objective: the aim of this study is to highlight the superiority of combining ropivacaine and Magnesium sulfate compared to solely using a ropivacaine intra-articular injection, during the multifactoral post-operative analgesia, in patients who were subjected to semi-total hip arthroplasty. Materials and Methods: In this double randomized prospective observational study, 72 ASA I-II patients over 65 years of age undergoing hip hemiarthroplasty under general or subarachnoid anesthesia were included. Subjects were randomized into two groups of 36 each. Group 1 was administered 30ml Ropivacaine 0.3% intra-arterially at the end of surgery. Group 2 was administered 30ml 0.3% Ropivacaine and 50mg/kg magnesium sulfate. Each group was further split into two equal subgroups of 18 according to the type of anesthesia they were administered (total intravenous general anesthesia or subarachnoid anesthesia with lebo - buvicaine 0.5%10-15mg). The intra-articular injection was administered by the operating surgeon. All patients were given 1gr of paracetamol 20 minutes before the end of the procedure. Post-operatively, patients were administered 1gr paracetamol / 8hr and in case of pain greater than VAS 4 they were complemented with 50 -100 mg tramadole in combination with ondansentron. The main objective of this study was to record patient pain on the VAS pain scale immediately post-op, 30minutes, 1 hour, 4 hours, 8 hours, 16 hours, and 24 hours after surgery. Furthermore, the need for analgesia in the first 24 hours was measured. For the comparison of the two quantitative variables, the Chi-squared test was used and statistical significance was set at p=0.05. Results: The two groups had no significant differences regarding age, weight, blood loss, procedure time, post-op vital signs and wear-off time of the subarachnoid anesthesia. Group1 A patients who received general anesthesia showed a significantly higher VAS score at hour 0- and 30- minutes post-op in comparison to group 2Α patients (VAS 4.4±0.9 vs 3.6±0.9 respectively, p&lt;0.05). No significant difference was detected in the VAS score at any other post-op set hour. Also, more patients in group 1A asked for analgesia (tramadole) 30 minutes post-op in comparison to those in group 1B. In the remaining hours, no difference was detected in the need for analgesia. The patients in group 1Β that received subarachnoid anesthesia showed a significantly higher VAS score 4hrs (or as soon as the anesthesia wore off) and 8 hrs post-op, compared to those in group 2B (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0.9). No significant differences were detected in VAS score at the remaining hours of the day. Opioid consumption in the first 24hrs post-op was significantly higher in group 1 compared to group 2, whether patients received general or subarachnoid anesthesia (p&lt;0.05). Conclusion: Intraoperative intra-articular injection of Ropivacaine and Magnesium sulfate in populations of 65 plus years of age undergoing semi- total hip arthroplasty, whether under general or subarachnoid anesthesia, resulted in better analgesia in the first hours post-op and lead to a reduced consumption of opioid on post – operative day 1, compared to the use of Ropivacaine alone. This constitutes a simple, safe, and easily applicable technique during multifactorial post-op analgesia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση στην μετεγχειρητική αναλγησία της ενδοαρθρικής έγχυσης τοπικού αναισθητικού (ροπιβακαΐνης) με ή χωρίς προσθήκη θειϊκού μαγνησίου σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ημιολική αρθροπλαστική του ισχίου χειρουργική επέμβαση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουτσούλη Εβελίνα","Koutsouli Evelina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Σκοπός της μελέτης : Η ανάδειξη της υπεροχής της ενδοαρθικής έγχυσης του συνδυασμού ροπιβακακϊνης με θειικό μαγνήσιο συγκρινόμενη με την χορήγηση μόνο ροπιβακαϊνης στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ημιαρθροπλαστική ισχίου. Υλικά και Μέθοδοι : Στην παρούσα διπλή τυχαιοποιημένη προοπτική μελέτη παρατήρησης συμπεριλήφθηκαν 72 ασθενείς άνω των 65 ετών ASA Ι-ΙΙΙ που υποβλήθηκαν σε ημιαρθροπλαστική ισχίου υπό γενική ή υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν σε δύο ομάδες των 36 ασθενών: στην ομάδα 1 χορηγήθηκε ενδαρθρικά στο πέρας του χειρουργείου 30ml Ropivacaine 0.3% και στην ομάδα 2 χορηγήθηκε 30ml Ropivacaine 0,3% και 50mg/kg magnesium sulfate. Σε κάθε ομάδα οι ασθενείς χωρίστηκαν σε δύο ίσες ομάδες των 18 ατόμων ανάλογα με το είδος της αναισθησίας που έλαβαν (ολική ενδοφλέβια γενική αναισθησία ή υπαραχνοειδή με λεβο-μπουπιβακαϊνη 0.5% 10-15mg). Την ένδαρθρική έγχυση την χορήγησε ο εκάστοτε χειρουργός. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν παρακεταμόλη 1gr 20 λεπτά πριν το τέλος της επέμβασης. Κατά την μετεγχειρητική περίοδο χορηγήθηκε παρακεταμόλη 1gr/8ωρο και επί πόνου VAS &gt;4 τραμαδόλη 50-100mg σε συνδυασμό με ondansetron. Πρωταρχικός σκοπός της μελέτης ήταν η καταγραφή του πόνου στην κλίμακα VAS άμεσα μετεγχειρητικά, στα 30 λεπτά, και 1,4,8,16 και 24 ώρες μετά το χειρουργείο και οι ανάγκες για αναλγησία το πρώτο 24ωρο. Για την σύγκριση δυο ποιοτικών μεταβλητών μεταξύ τους χρησιμοποιήθηκε ο Χ2 έλεγχος, και η στατιστική σημαντικότητα τέθηκε στο 0,05. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες ήταν παρόμοιες όσο αφορά την ηλικία, το βάρος, τις απώλειες αίματος, τον χρόνο επέμβασης διεγχειρητικά και τα ζωτικά σημεία μετεγχειρητικά καθώς και τον χρόνο αποδρομής της υπαραχνοειδούς αναισθησίας. Οι ασθενείς της ομάδας Α(1 Α) που έλαβαν γενική αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά σημαντικά υψηλότερο VAS score την ώρα 0 και 30 λεπτά μετά το πέρας του χειρουργείου σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας Β(1Β) (VAS 4.4±0.9 vs 3.6 ±0,9 αντίστοιχα p&lt;0.05). Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στο αναφερόμενο VAS score. Περισσότεροι ασθενείς της ομάδας 1Α ζήτησαν αναλγησία (τραμαδόλη) 30 λεπτά μετά την επέμβαση σε σχέση με της ομάδας 1Β. Τις υπόλοιπες ώρες δεν υπήρχε διαφορά στις ανάγκες για αναλγησία. Οι ασθενείς της ομάδας 1 που έλαβαν υπαραχνοειδή αναισθησία εμφάνισαν στατιστικά υψηλότερο VAS score 4ώρες μετά το πέρας του χειρουργείου ή μόλις απέδραμε η υπαραχνοειδής αναισθησία καθώς και 8 ώρες αργότερα σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0,9 αντίστοιχα). Τις υπόλοιπες ώρες του 24ώρου δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές στα VAS score. Η κατανάλωση οπιοειδών μετεγχειρητικά το πρώτο 24ώρο ήταν υψηλότερη στην ομάδα 1 σε σχέση με τους ασθενείς της ομάδας 2 είτε οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε γενική αναισθησία είτε σε υπαραχνοειδή (p0.05). Συμπεράσματα : Η διεγχειρητική ενδοαρθρική έγχυση ροπιβακαϊνης και θειικού μαγνησίου σε υπερήλικες που υποβλήθηκαν σε ημιολική αρθροπλαστική ισχίου είτε με ολική ενδοφλέβια αναισθησία ή με υπαραχνοειδή, πέτυχε καλύτερη αναλγησία τις πρώτες ώρες μετά την επέμβαση και οδήγησε σε μείωση της κατανάλωσης των οπιοειδών την 1η μετεγχειρητική ημέρα συγκρινόμενη με την έγχυση ροπιβακαϊνης μόνο. Αποτελεί μία απλή, ασφαλή και εύκολα εφαρμοζόμενη τεχνική στα πλαίσια της πολυπαραγοντικής μετεγχειρητικής αναλγησίας.","Objective: the aim of this study is to highlight the superiority of combining ropivacaine and Magnesium sulfate compared to solely using a ropivacaine intra-articular injection, during the multifactoral post-operative analgesia, in patients who were subjected to semi-total hip arthroplasty. Materials and Methods: In this double randomized prospective observational study, 72 ASA I-II patients over 65 years of age undergoing hip hemiarthroplasty under general or subarachnoid anesthesia were included. Subjects were randomized into two groups of 36 each. Group 1 was administered 30ml Ropivacaine 0.3% intra-arterially at the end of surgery. Group 2 was administered 30ml 0.3% Ropivacaine and 50mg/kg magnesium sulfate. Each group was further split into two equal subgroups of 18 according to the type of anesthesia they were administered (total intravenous general anesthesia or subarachnoid anesthesia with lebo - buvicaine 0.5%10-15mg). The intra-articular injection was administered by the operating surgeon. All patients were given 1gr of paracetamol 20 minutes before the end of the procedure. Post-operatively, patients were administered 1gr paracetamol / 8hr and in case of pain greater than VAS 4 they were complemented with 50 -100 mg tramadole in combination with ondansentron. The main objective of this study was to record patient pain on the VAS pain scale immediately post-op, 30minutes, 1 hour, 4 hours, 8 hours, 16 hours, and 24 hours after surgery. Furthermore, the need for analgesia in the first 24 hours was measured. For the comparison of the two quantitative variables, the Chi-squared test was used and statistical significance was set at p=0.05. Results: The two groups had no significant differences regarding age, weight, blood loss, procedure time, post-op vital signs and wear-off time of the subarachnoid anesthesia. Group1 A patients who received general anesthesia showed a significantly higher VAS score at hour 0- and 30- minutes post-op in comparison to group 2Α patients (VAS 4.4±0.9 vs 3.6±0.9 respectively, p&lt;0.05). No significant difference was detected in the VAS score at any other post-op set hour. Also, more patients in group 1A asked for analgesia (tramadole) 30 minutes post-op in comparison to those in group 1B. In the remaining hours, no difference was detected in the need for analgesia. The patients in group 1Β that received subarachnoid anesthesia showed a significantly higher VAS score 4hrs (or as soon as the anesthesia wore off) and 8 hrs post-op, compared to those in group 2B (VAS 3.1±1.1 vs 1.7±0.9). No significant differences were detected in VAS score at the remaining hours of the day. Opioid consumption in the first 24hrs post-op was significantly higher in group 1 compared to group 2, whether patients received general or subarachnoid anesthesia (p&lt;0.05). Conclusion: Intraoperative intra-articular injection of Ropivacaine and Magnesium sulfate in populations of 65 plus years of age undergoing semi- total hip arthroplasty, whether under general or subarachnoid anesthesia, resulted in better analgesia in the first hours post-op and lead to a reduced consumption of opioid on post – operative day 1, compared to the use of Ropivacaine alone. This constitutes a simple, safe, and easily applicable technique during multifactorial post-op analgesia."],"dc:identifier":["uoadl:3400004","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400004"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση στην μετεγχειρητική αναλγησία της ενδοαρθρικής έγχυσης τοπικού αναισθητικού (ροπιβακαΐνης) με ή χωρίς προσθήκη θειϊκού μαγνησίου σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε ημιολική αρθροπλαστική του ισχίου χειρουργική επέμβαση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:35Z"}