{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400524"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400524","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι προσπάθειες της ΕΕ για τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού: Από την ΕΑΚ στην ΚΕΠΠΑ. Μελέτη περίπτωσης (Ουκρανία)","abstract":"Το γεωπολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Β΄ ΠΠ όπου κυριάρχησαν ο φόβος του σοβιετικού επεκτατισμού από τη μία πλευρά και ο έλεγχος της Γερμανίας από την άλλη, εκκίνησαν τις προσπάθειες για την δημιουργία ευρωστρατού ως μέσου για τη διαμόρφωση Κοινής Πολιτικής στην Άμυνα και τις Εξωτερικές Σχέσεις της Ευρώπης από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 με το σχέδιο σύστασης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ). Η ιδέα όμως της ΕΑΚ δεν τελεσφόρησε γιατί έθιγε καίρια το πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας. Ωστόσο, αποτέλεσε ένα σημαντικό πρόδρομο βήμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών με διαδοχικές αναθεωρήσεις συνθηκών, οδήγησαν τελικά στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Καταλύτης για τη θεσμοθέτηση της ΚΕΠΠΑ αποτέλεσε η κρίση στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990, η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και η αδυναμία της ΕΕ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κατάσταση στον άμεσο περίγυρό της. Η ΚΕΠΠΑ περιλάμβανε στο σύνολό της τα θέματα εξωτερικών σχέσεων και ασφάλειας της ΕΕ συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων διαμόρφωσης μιας κοινής αμυντικής πολιτικής. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 δημιουργήθηκε ο επιχειρησιακός βραχίονας της ΚΕΠΠΑ και ονομάστηκε Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ). Στο πλαίσιο της ΚΠΑΑ η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει την ανάληψη αποστολών διαχείρισης κρίσεων με στρατιωτικά και μη μέσα και οι οποίες συμβάλλουν στην πραγμάτωση των στόχων της αλλά και την άσκηση πολιτικής από μέρους της ΕΕ. Λίγα χρόνια μετά, στο άρθρο 43 της Συνθήκης της Λισαβώνας προσδιορίζονται οι στόχοι αλλά και οι αρμοδιότητες των αποστολών ΚΠΑΑ. Έως το 2023, η ΕΕ προχώρησε σε 32 αποστολές ΚΠΑΑ, 21 μη στρατιωτικές αποστολές και 11 στρατιωτικές, με τις τελευταίες να είναι οι πιο πολυπληθείς σε επίπεδο προσωπικού. Από τη δημιουργία της ΚΕΠΠΑ όμως μέχρι και σήμερα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόοδος προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής αμυντικής ολοκλήρωσης. Η πρόσφατη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έφερε στο προσκήνιο ξανά το ζήτημα αυτό και κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο την απουσία κοινής ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής απέναντι στον ρωσικό επεκτατισμό. Η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης σε πολιτικό επίπεδο από την Ουκρανία έγινε με επιτυχημένο τρόπο από την ΕΕ. Δε συνέβη όμως το ίδιο και στο ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής, όπου υπήρξαν παλινωδίες, ατέρμονες συζητήσεις και αδυναμία χάραξης ενιαίας γραμμής στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.","abstract_html":"Το γεωπολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Β΄ ΠΠ όπου κυριάρχησαν ο φόβος του σοβιετικού επεκτατισμού από τη μία πλευρά και ο έλεγχος της Γερμανίας από την άλλη, εκκίνησαν τις προσπάθειες για την δημιουργία ευρωστρατού ως μέσου για τη διαμόρφωση Κοινής Πολιτικής στην Άμυνα και τις Εξωτερικές Σχέσεις της Ευρώπης από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 με το σχέδιο σύστασης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ). Η ιδέα όμως της ΕΑΚ δεν τελεσφόρησε γιατί έθιγε καίρια το πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας. Ωστόσο, αποτέλεσε ένα σημαντικό πρόδρομο βήμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών με διαδοχικές αναθεωρήσεις συνθηκών, οδήγησαν τελικά στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Καταλύτης για τη θεσμοθέτηση της ΚΕΠΠΑ αποτέλεσε η κρίση στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990, η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και η αδυναμία της ΕΕ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κατάσταση στον άμεσο περίγυρό της. Η ΚΕΠΠΑ περιλάμβανε στο σύνολό της τα θέματα εξωτερικών σχέσεων και ασφάλειας της ΕΕ συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων διαμόρφωσης μιας κοινής αμυντικής πολιτικής. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 δημιουργήθηκε ο επιχειρησιακός βραχίονας της ΚΕΠΠΑ και ονομάστηκε Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ). Στο πλαίσιο της ΚΠΑΑ η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει την ανάληψη αποστολών διαχείρισης κρίσεων με στρατιωτικά και μη μέσα και οι οποίες συμβάλλουν στην πραγμάτωση των στόχων της αλλά και την άσκηση πολιτικής από μέρους της ΕΕ. Λίγα χρόνια μετά, στο άρθρο 43 της Συνθήκης της Λισαβώνας προσδιορίζονται οι στόχοι αλλά και οι αρμοδιότητες των αποστολών ΚΠΑΑ. Έως το 2023, η ΕΕ προχώρησε σε 32 αποστολές ΚΠΑΑ, 21 μη στρατιωτικές αποστολές και 11 στρατιωτικές, με τις τελευταίες να είναι οι πιο πολυπληθείς σε επίπεδο προσωπικού. Από τη δημιουργία της ΚΕΠΠΑ όμως μέχρι και σήμερα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόοδος προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής αμυντικής ολοκλήρωσης. Η πρόσφατη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έφερε στο προσκήνιο ξανά το ζήτημα αυτό και κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο την απουσία κοινής ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής απέναντι στον ρωσικό επεκτατισμό. Η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης σε πολιτικό επίπεδο από την Ουκρανία έγινε με επιτυχημένο τρόπο από την ΕΕ. Δε συνέβη όμως το ίδιο και στο ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής, όπου υπήρξαν παλινωδίες, ατέρμονες συζητήσεις και αδυναμία χάραξης ενιαίας γραμμής στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Καζάσης Δημήτριος","Kazasis Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:37Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400524"],"render_values":[{"text":"uoadl:3400524","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400524","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400524","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3400524","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καζάσης Δημήτριος","Kazasis Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400524","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400524"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το γεωπολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Β΄ ΠΠ όπου κυριάρχησαν ο φόβος του σοβιετικού επεκτατισμού από τη μία πλευρά και ο έλεγχος της Γερμανίας από την άλλη, εκκίνησαν τις προσπάθειες για την δημιουργία ευρωστρατού ως μέσου για τη διαμόρφωση Κοινής Πολιτικής στην Άμυνα και τις Εξωτερικές Σχέσεις της Ευρώπης από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 με το σχέδιο σύστασης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ). Η ιδέα όμως της ΕΑΚ δεν τελεσφόρησε γιατί έθιγε καίρια το πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας. Ωστόσο, αποτέλεσε ένα σημαντικό πρόδρομο βήμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών με διαδοχικές αναθεωρήσεις συνθηκών, οδήγησαν τελικά στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Καταλύτης για τη θεσμοθέτηση της ΚΕΠΠΑ αποτέλεσε η κρίση στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990, η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και η αδυναμία της ΕΕ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κατάσταση στον άμεσο περίγυρό της. Η ΚΕΠΠΑ περιλάμβανε στο σύνολό της τα θέματα εξωτερικών σχέσεων και ασφάλειας της ΕΕ συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων διαμόρφωσης μιας κοινής αμυντικής πολιτικής. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 δημιουργήθηκε ο επιχειρησιακός βραχίονας της ΚΕΠΠΑ και ονομάστηκε Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ). Στο πλαίσιο της ΚΠΑΑ η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει την ανάληψη αποστολών διαχείρισης κρίσεων με στρατιωτικά και μη μέσα και οι οποίες συμβάλλουν στην πραγμάτωση των στόχων της αλλά και την άσκηση πολιτικής από μέρους της ΕΕ. Λίγα χρόνια μετά, στο άρθρο 43 της Συνθήκης της Λισαβώνας προσδιορίζονται οι στόχοι αλλά και οι αρμοδιότητες των αποστολών ΚΠΑΑ. Έως το 2023, η ΕΕ προχώρησε σε 32 αποστολές ΚΠΑΑ, 21 μη στρατιωτικές αποστολές και 11 στρατιωτικές, με τις τελευταίες να είναι οι πιο πολυπληθείς σε επίπεδο προσωπικού. Από τη δημιουργία της ΚΕΠΠΑ όμως μέχρι και σήμερα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόοδος προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής αμυντικής ολοκλήρωσης. Η πρόσφατη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έφερε στο προσκήνιο ξανά το ζήτημα αυτό και κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο την απουσία κοινής ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής απέναντι στον ρωσικό επεκτατισμό. Η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης σε πολιτικό επίπεδο από την Ουκρανία έγινε με επιτυχημένο τρόπο από την ΕΕ. Δε συνέβη όμως το ίδιο και στο ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής, όπου υπήρξαν παλινωδίες, ατέρμονες συζητήσεις και αδυναμία χάραξης ενιαίας γραμμής στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.","The geopolitical environment in Europe as it was formed after the end of the Second World War, where the fear of Soviet expansionism on the one hand and the control of Germany on the other, initiated the efforts to create a European army as a mean for the formulation of a Common Defense Policy and Europe's External Relations since the early 1950s with the plan to establish the European Defense Community (EDC). However, the idea of the EDC did not work because it touched upon the problem of national sovereignty. However, it was an important step to European integration. The efforts of the European states with successive revisions of treaties, finally led to the Common Foreign and Security Policy (CFSP). The catalyst for the establishment of the CFSP was the crisis in the Balkans in the 1990s, the fall of the Berlin Wall, the dissolution of the Soviet Union and the inability of the EU to deal effectively with the situation in its immediate surroundings. The CFSP included in its entirety, the issues of external relations and security of the EU, including issues of shaping a common defense policy. At the end of the 1990s, the operational arm of the CFSP was created and called the Common Security and Defense Policy (CSDP). In the context of the CSDP, the European Union decides to undertake crisis management missions with military and non-military means and which contribute to the realization of the objectives of the CFSP. A few years later, Article 43 of the Treaty of Lisbon defines the objectives and responsibilities of CSDP missions. By 2023, the EU has deployed 32 CSDP missions, 21 civilian missions and 11 military missions, with the last being the largest in number. However, since the creation of the CFSP until now, there has been no substantial progress in the direction of European defense integration. Russia's recent invasion in Ukraine brought this issue in the foreground again and demonstrated in the most emphatic way the absence of a common European defense policy against Russian expansionism. Dealing with the refugee crisis at the political level from Ukraine was done successfully by the EU. However, the same did not happen in the issue of the common defense policy, where there were back-and-forths, endless discussions and the inability to draw a single line in the field of defense and security."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι προσπάθειες της ΕΕ για τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού: Από την ΕΑΚ στην ΚΕΠΠΑ. Μελέτη περίπτωσης (Ουκρανία)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καζάσης Δημήτριος","Kazasis Dimitrios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το γεωπολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη όπως διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Β΄ ΠΠ όπου κυριάρχησαν ο φόβος του σοβιετικού επεκτατισμού από τη μία πλευρά και ο έλεγχος της Γερμανίας από την άλλη, εκκίνησαν τις προσπάθειες για την δημιουργία ευρωστρατού ως μέσου για τη διαμόρφωση Κοινής Πολιτικής στην Άμυνα και τις Εξωτερικές Σχέσεις της Ευρώπης από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 με το σχέδιο σύστασης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (ΕΑΚ). Η ιδέα όμως της ΕΑΚ δεν τελεσφόρησε γιατί έθιγε καίρια το πρόβλημα της εθνικής κυριαρχίας. Ωστόσο, αποτέλεσε ένα σημαντικό πρόδρομο βήμα για την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι προσπάθειες των ευρωπαϊκών κρατών με διαδοχικές αναθεωρήσεις συνθηκών, οδήγησαν τελικά στην Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Καταλύτης για τη θεσμοθέτηση της ΚΕΠΠΑ αποτέλεσε η κρίση στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990, η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και η αδυναμία της ΕΕ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κατάσταση στον άμεσο περίγυρό της. Η ΚΕΠΠΑ περιλάμβανε στο σύνολό της τα θέματα εξωτερικών σχέσεων και ασφάλειας της ΕΕ συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων διαμόρφωσης μιας κοινής αμυντικής πολιτικής. Στο τέλος της δεκαετίας του ΄90 δημιουργήθηκε ο επιχειρησιακός βραχίονας της ΚΕΠΠΑ και ονομάστηκε Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας (ΚΠΑΑ). Στο πλαίσιο της ΚΠΑΑ η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει την ανάληψη αποστολών διαχείρισης κρίσεων με στρατιωτικά και μη μέσα και οι οποίες συμβάλλουν στην πραγμάτωση των στόχων της αλλά και την άσκηση πολιτικής από μέρους της ΕΕ. Λίγα χρόνια μετά, στο άρθρο 43 της Συνθήκης της Λισαβώνας προσδιορίζονται οι στόχοι αλλά και οι αρμοδιότητες των αποστολών ΚΠΑΑ. Έως το 2023, η ΕΕ προχώρησε σε 32 αποστολές ΚΠΑΑ, 21 μη στρατιωτικές αποστολές και 11 στρατιωτικές, με τις τελευταίες να είναι οι πιο πολυπληθείς σε επίπεδο προσωπικού. Από τη δημιουργία της ΚΕΠΠΑ όμως μέχρι και σήμερα δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόοδος προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής αμυντικής ολοκλήρωσης. Η πρόσφατη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έφερε στο προσκήνιο ξανά το ζήτημα αυτό και κατέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο την απουσία κοινής ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής απέναντι στον ρωσικό επεκτατισμό. Η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης σε πολιτικό επίπεδο από την Ουκρανία έγινε με επιτυχημένο τρόπο από την ΕΕ. Δε συνέβη όμως το ίδιο και στο ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής, όπου υπήρξαν παλινωδίες, ατέρμονες συζητήσεις και αδυναμία χάραξης ενιαίας γραμμής στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας.","The geopolitical environment in Europe as it was formed after the end of the Second World War, where the fear of Soviet expansionism on the one hand and the control of Germany on the other, initiated the efforts to create a European army as a mean for the formulation of a Common Defense Policy and Europe's External Relations since the early 1950s with the plan to establish the European Defense Community (EDC). However, the idea of the EDC did not work because it touched upon the problem of national sovereignty. However, it was an important step to European integration. The efforts of the European states with successive revisions of treaties, finally led to the Common Foreign and Security Policy (CFSP). The catalyst for the establishment of the CFSP was the crisis in the Balkans in the 1990s, the fall of the Berlin Wall, the dissolution of the Soviet Union and the inability of the EU to deal effectively with the situation in its immediate surroundings. The CFSP included in its entirety, the issues of external relations and security of the EU, including issues of shaping a common defense policy. At the end of the 1990s, the operational arm of the CFSP was created and called the Common Security and Defense Policy (CSDP). In the context of the CSDP, the European Union decides to undertake crisis management missions with military and non-military means and which contribute to the realization of the objectives of the CFSP. A few years later, Article 43 of the Treaty of Lisbon defines the objectives and responsibilities of CSDP missions. By 2023, the EU has deployed 32 CSDP missions, 21 civilian missions and 11 military missions, with the last being the largest in number. However, since the creation of the CFSP until now, there has been no substantial progress in the direction of European defense integration. Russia's recent invasion in Ukraine brought this issue in the foreground again and demonstrated in the most emphatic way the absence of a common European defense policy against Russian expansionism. Dealing with the refugee crisis at the political level from Ukraine was done successfully by the EU. However, the same did not happen in the issue of the common defense policy, where there were back-and-forths, endless discussions and the inability to draw a single line in the field of defense and security."],"dc:identifier":["uoadl:3400524","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400524"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Οι προσπάθειες της ΕΕ για τη δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού: Από την ΕΑΚ στην ΚΕΠΠΑ. Μελέτη περίπτωσης (Ουκρανία)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:37Z"}