{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400583"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400583","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επικοινωνία του Κινδύνου, misinformation και disinformation","abstract":"Η εν λόγω εργασία που τιτλοφορείται «Επικοινωνία του κινδύνου , misinformation και disinformation», πραγματεύεται όσο το δυνατόν πιο διεξοδικά την επικοινωνία του εκάστοτε κινδύνου στο ευρύ κοινό συλλήβδην , ενώ συγκεκριμένα επικεντρώνεται στην εσφαλμένη γνωστοποίηση του κινδύνου , είτε η τελευταία οφείλεται σε εκ παραδρομής σφάλμα είτε αποδίδεται σε συνειδητή , δόλια, ιδιοτελή και μεθοδευμένη προσπάθεια διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Οι ανωτέρω αναφερθείσες αιτίες της παραπληροφόρησης , «χρωματίζουν» και τις δύο βασικές εκφάνσεις της , οι οποίες δηλώνονται και συνοψίζονται στους όρους «misinformation και disinformation». Προκειμένου να καταστούν εναργείς , εύληπτοι και επαρκώς κατανοητοί οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν και ο εκάστοτε τρόπος επικοινωνίας της πληροφορίας (ορθής ή λανθασμένης), κρίνεται επιβεβλημένη η αναφορά στα μέσα που επιστρατεύονται για την πραγμάτωση αυτής της επικοινωνίας. Ως μέσο επικοινωνίας λοιπόν ορίζεται το σύνολο των πληροφοριών, σκέψεων, ιδεών ή συναισθημάτων που διαβιβάζεται ή είναι πρόσφορό να διαβιβαστεί από τον πομπό στον δέκτη. Η μετάδοση των προαναφερθέντων πληροφοριών – μηνυμάτων δύναται να λάβει τη μορφή ήχου , εικόνας ή και οποιουδήποτε γραπτού μηνύματος. Η διάδοσή τους δεν οριοθετείται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό πλαίσιο , είναι διασυνοριακή – παγκόσμιας εμβέλειας και απευθύνει σε ευρύ κοινό, χωρίς να υπόκειται σε χωρικό ή χρονικό περιορισμό, , χαρακτηριστικό στο οποίο οφείλεται και αποδίδεται ο όρος «μαζική» επικοινωνία. Στις μέρες μας η επικοινωνία αποτελεί ένα νέο πεδίο επιστημονικής διερεύνησης σε ότι σχετίζεται τόσο με την ελληνική πραγματικότητα, όσο και με τη διεθνή αφού η ανάλυση των μηνυμάτων απασχολεί πλήθος ερευνητών διαφορετικών ειδικοτήτων και επιστημών (κοινωνιολογία, ψυχολογία κ.α.) ανά τον κόσμο. Ως επικοινωνία του κινδύνου ορίζονται οι πληροφορίες που μεταδίδονται σχετικά με τους κινδύνους, τις συνέπειές τους και τα μέσα για την αντιμετώπισή τους. Πιο συγκεκριμένα, ο όρος επικοινωνία του κινδύνου περιλαμβάνει την επαγγελματική επικοινωνία προς το ευρύ κοινό, με στόχο τη γνωστοποίηση, την αποδοχή, την κατανόηση και τον προσδιορισμό της έκτασης του κινδύνου ως προς τις προεκτάσεις αλλά και ως προς τους αποδέκτες –πληγέντες. Ως επί το πλείστον, τα θύματα είναι ένα ευρύ κοινό. Συνεπώς η επικοινωνία άπτεται συλλογικών κινδύνων, που πλήττουν αδιακρίτως το σύνολο σημαντικού αριθμητικά μέρος του πληθυσμού, όπως αυτοί από την πυρηνική ενέργεια ή τις χημικές εκπομπές. Η παραπληροφόρηση που σχετίζεται με την επικοινωνία του κινδύνου, λαμβάνει διαφορετικές μορφές. Το πρώτο σημείο που αναφέρεται είναι η χρήση όρων με βαρύτητα, για παράδειγμα, η χρήση της λέξης «ποσότητα» για να περιγράψει κάποιο ποσοτικό επίπεδο, υποδηλώνοντας στο κοινό ότι το περιγραφόμενο ποσοτικό επίπεδο είναι απαράδεκτα υψηλό, αποθαρρύνοντας το κοινό να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις. Τέλος, στην παρούσα εργασία αποσαφηνίζονται οι όροι disinformation, και misinformation. Συγκεκριμένα, ο πρώτος όρος αφορά στη συνειδητή, σκόπιμη και εξειδικευμένη εκ δόλου διάδοση ψευδών, ανακριβών πληροφοριών, με σκοπό την εξαπάτηση, την παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, για την επιτυχή και ιδιοτελή ικανοποίηση σκοπιμοτήτων και συμφερόντων. Πυροδοτείται συνήθως από κυβερνητικά και άλλα οργανωμένα σχήματα για τον επηρεασμό ή και την εκ θεμελίων διαμόρφωση της δημόσιας γνώμης. Ο δεύτερος όρος αναφέρεται στην ασυνείδητη, αθέλητη και από αμέλεια διάδοση εσφαλμένων πληροφοριών που δεν αποβλέπει σε σκόπιμη παραπλάνηση και περιλαμβάνει κυρίως προσθήκες, αφαιρέσεις και παρερμηνείες εκ παραδρομής.","abstract_html":"Η εν λόγω εργασία που τιτλοφορείται «Επικοινωνία του κινδύνου , misinformation και disinformation», πραγματεύεται όσο το δυνατόν πιο διεξοδικά την επικοινωνία του εκάστοτε κινδύνου στο ευρύ κοινό συλλήβδην , ενώ συγκεκριμένα επικεντρώνεται στην εσφαλμένη γνωστοποίηση του κινδύνου , είτε η τελευταία οφείλεται σε εκ παραδρομής σφάλμα είτε αποδίδεται σε συνειδητή , δόλια, ιδιοτελή και μεθοδευμένη προσπάθεια διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Οι ανωτέρω αναφερθείσες αιτίες της παραπληροφόρησης , «χρωματίζουν» και τις δύο βασικές εκφάνσεις της , οι οποίες δηλώνονται και συνοψίζονται στους όρους «misinformation και disinformation». Προκειμένου να καταστούν εναργείς , εύληπτοι και επαρκώς κατανοητοί οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν και ο εκάστοτε τρόπος επικοινωνίας της πληροφορίας (ορθής ή λανθασμένης), κρίνεται επιβεβλημένη η αναφορά στα μέσα που επιστρατεύονται για την πραγμάτωση αυτής της επικοινωνίας. Ως μέσο επικοινωνίας λοιπόν ορίζεται το σύνολο των πληροφοριών, σκέψεων, ιδεών ή συναισθημάτων που διαβιβάζεται ή είναι πρόσφορό να διαβιβαστεί από τον πομπό στον δέκτη. Η μετάδοση των προαναφερθέντων πληροφοριών – μηνυμάτων δύναται να λάβει τη μορφή ήχου , εικόνας ή και οποιουδήποτε γραπτού μηνύματος. Η διάδοσή τους δεν οριοθετείται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό πλαίσιο , είναι διασυνοριακή – παγκόσμιας εμβέλειας και απευθύνει σε ευρύ κοινό, χωρίς να υπόκειται σε χωρικό ή χρονικό περιορισμό, , χαρακτηριστικό στο οποίο οφείλεται και αποδίδεται ο όρος «μαζική» επικοινωνία. Στις μέρες μας η επικοινωνία αποτελεί ένα νέο πεδίο επιστημονικής διερεύνησης σε ότι σχετίζεται τόσο με την ελληνική πραγματικότητα, όσο και με τη διεθνή αφού η ανάλυση των μηνυμάτων απασχολεί πλήθος ερευνητών διαφορετικών ειδικοτήτων και επιστημών (κοινωνιολογία, ψυχολογία κ.α.) ανά τον κόσμο. Ως επικοινωνία του κινδύνου ορίζονται οι πληροφορίες που μεταδίδονται σχετικά με τους κινδύνους, τις συνέπειές τους και τα μέσα για την αντιμετώπισή τους. Πιο συγκεκριμένα, ο όρος επικοινωνία του κινδύνου περιλαμβάνει την επαγγελματική επικοινωνία προς το ευρύ κοινό, με στόχο τη γνωστοποίηση, την αποδοχή, την κατανόηση και τον προσδιορισμό της έκτασης του κινδύνου ως προς τις προεκτάσεις αλλά και ως προς τους αποδέκτες –πληγέντες. Ως επί το πλείστον, τα θύματα είναι ένα ευρύ κοινό. Συνεπώς η επικοινωνία άπτεται συλλογικών κινδύνων, που πλήττουν αδιακρίτως το σύνολο σημαντικού αριθμητικά μέρος του πληθυσμού, όπως αυτοί από την πυρηνική ενέργεια ή τις χημικές εκπομπές. Η παραπληροφόρηση που σχετίζεται με την επικοινωνία του κινδύνου, λαμβάνει διαφορετικές μορφές. Το πρώτο σημείο που αναφέρεται είναι η χρήση όρων με βαρύτητα, για παράδειγμα, η χρήση της λέξης «ποσότητα» για να περιγράψει κάποιο ποσοτικό επίπεδο, υποδηλώνοντας στο κοινό ότι το περιγραφόμενο ποσοτικό επίπεδο είναι απαράδεκτα υψηλό, αποθαρρύνοντας το κοινό να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις. Τέλος, στην παρούσα εργασία αποσαφηνίζονται οι όροι disinformation, και misinformation. Συγκεκριμένα, ο πρώτος όρος αφορά στη συνειδητή, σκόπιμη και εξειδικευμένη εκ δόλου διάδοση ψευδών, ανακριβών πληροφοριών, με σκοπό την εξαπάτηση, την παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, για την επιτυχή και ιδιοτελή ικανοποίηση σκοπιμοτήτων και συμφερόντων. Πυροδοτείται συνήθως από κυβερνητικά και άλλα οργανωμένα σχήματα για τον επηρεασμό ή και την εκ θεμελίων διαμόρφωση της δημόσιας γνώμης. Ο δεύτερος όρος αναφέρεται στην ασυνείδητη, αθέλητη και από αμέλεια διάδοση εσφαλμένων πληροφοριών που δεν αποβλέπει σε σκόπιμη παραπλάνηση και περιλαμβάνει κυρίως προσθήκες, αφαιρέσεις και παρερμηνείες εκ παραδρομής.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπρέμπου Φωτεινή","Brempou Fotini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:37Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400583"],"render_values":[{"text":"uoadl:3400583","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400583","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400583","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3400583","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπρέμπου Φωτεινή","Brempou Fotini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400583","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400583"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εν λόγω εργασία που τιτλοφορείται «Επικοινωνία του κινδύνου , misinformation και disinformation», πραγματεύεται όσο το δυνατόν πιο διεξοδικά την επικοινωνία του εκάστοτε κινδύνου στο ευρύ κοινό συλλήβδην , ενώ συγκεκριμένα επικεντρώνεται στην εσφαλμένη γνωστοποίηση του κινδύνου , είτε η τελευταία οφείλεται σε εκ παραδρομής σφάλμα είτε αποδίδεται σε συνειδητή , δόλια, ιδιοτελή και μεθοδευμένη προσπάθεια διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Οι ανωτέρω αναφερθείσες αιτίες της παραπληροφόρησης , «χρωματίζουν» και τις δύο βασικές εκφάνσεις της , οι οποίες δηλώνονται και συνοψίζονται στους όρους «misinformation και disinformation». Προκειμένου να καταστούν εναργείς , εύληπτοι και επαρκώς κατανοητοί οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν και ο εκάστοτε τρόπος επικοινωνίας της πληροφορίας (ορθής ή λανθασμένης), κρίνεται επιβεβλημένη η αναφορά στα μέσα που επιστρατεύονται για την πραγμάτωση αυτής της επικοινωνίας. Ως μέσο επικοινωνίας λοιπόν ορίζεται το σύνολο των πληροφοριών, σκέψεων, ιδεών ή συναισθημάτων που διαβιβάζεται ή είναι πρόσφορό να διαβιβαστεί από τον πομπό στον δέκτη. Η μετάδοση των προαναφερθέντων πληροφοριών – μηνυμάτων δύναται να λάβει τη μορφή ήχου , εικόνας ή και οποιουδήποτε γραπτού μηνύματος. Η διάδοσή τους δεν οριοθετείται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό πλαίσιο , είναι διασυνοριακή – παγκόσμιας εμβέλειας και απευθύνει σε ευρύ κοινό, χωρίς να υπόκειται σε χωρικό ή χρονικό περιορισμό, , χαρακτηριστικό στο οποίο οφείλεται και αποδίδεται ο όρος «μαζική» επικοινωνία. Στις μέρες μας η επικοινωνία αποτελεί ένα νέο πεδίο επιστημονικής διερεύνησης σε ότι σχετίζεται τόσο με την ελληνική πραγματικότητα, όσο και με τη διεθνή αφού η ανάλυση των μηνυμάτων απασχολεί πλήθος ερευνητών διαφορετικών ειδικοτήτων και επιστημών (κοινωνιολογία, ψυχολογία κ.α.) ανά τον κόσμο. Ως επικοινωνία του κινδύνου ορίζονται οι πληροφορίες που μεταδίδονται σχετικά με τους κινδύνους, τις συνέπειές τους και τα μέσα για την αντιμετώπισή τους. Πιο συγκεκριμένα, ο όρος επικοινωνία του κινδύνου περιλαμβάνει την επαγγελματική επικοινωνία προς το ευρύ κοινό, με στόχο τη γνωστοποίηση, την αποδοχή, την κατανόηση και τον προσδιορισμό της έκτασης του κινδύνου ως προς τις προεκτάσεις αλλά και ως προς τους αποδέκτες –πληγέντες. Ως επί το πλείστον, τα θύματα είναι ένα ευρύ κοινό. Συνεπώς η επικοινωνία άπτεται συλλογικών κινδύνων, που πλήττουν αδιακρίτως το σύνολο σημαντικού αριθμητικά μέρος του πληθυσμού, όπως αυτοί από την πυρηνική ενέργεια ή τις χημικές εκπομπές. Η παραπληροφόρηση που σχετίζεται με την επικοινωνία του κινδύνου, λαμβάνει διαφορετικές μορφές. Το πρώτο σημείο που αναφέρεται είναι η χρήση όρων με βαρύτητα, για παράδειγμα, η χρήση της λέξης «ποσότητα» για να περιγράψει κάποιο ποσοτικό επίπεδο, υποδηλώνοντας στο κοινό ότι το περιγραφόμενο ποσοτικό επίπεδο είναι απαράδεκτα υψηλό, αποθαρρύνοντας το κοινό να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις. Τέλος, στην παρούσα εργασία αποσαφηνίζονται οι όροι disinformation, και misinformation. Συγκεκριμένα, ο πρώτος όρος αφορά στη συνειδητή, σκόπιμη και εξειδικευμένη εκ δόλου διάδοση ψευδών, ανακριβών πληροφοριών, με σκοπό την εξαπάτηση, την παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, για την επιτυχή και ιδιοτελή ικανοποίηση σκοπιμοτήτων και συμφερόντων. Πυροδοτείται συνήθως από κυβερνητικά και άλλα οργανωμένα σχήματα για τον επηρεασμό ή και την εκ θεμελίων διαμόρφωση της δημόσιας γνώμης. Ο δεύτερος όρος αναφέρεται στην ασυνείδητη, αθέλητη και από αμέλεια διάδοση εσφαλμένων πληροφοριών που δεν αποβλέπει σε σκόπιμη παραπλάνηση και περιλαμβάνει κυρίως προσθήκες, αφαιρέσεις και παρερμηνείες εκ παραδρομής.","The work in question, entitled \"Communication of risk, misinformation and disinformation\", deals as thoroughly as possible with the communication of each risk to the general public, while specifically focusing on the miscommunication of the risk, whether the latter is due to an inadvertent error or attributed to a conscious, fraudulent, selfish and methodical attempt to distort information. The above-mentioned causes of misinformation \"color\" both of its main manifestations, which are stated and summarized in the terms \"misinformation and disinformation\". In order to make the terms used and the respective way of communicating the information (correct or incorrect) clear, understandable and sufficiently understandable, it is deemed imperative to refer to the means employed to carry out this communication. A means of communication is therefore defined as the set of information, thoughts, ideas or feelings that is transmitted or is suitable to be transmitted from the transmitter to the receiver. The transmission of the aforementioned information - messages may take the form of sound, image or any written message. Their dissemination is not limited to a specific geographical context, it is cross-border - global in scope and addresses a wide audience, without being subject to spatial or temporal limitation, a characteristic that is due to the term \"mass\" communication. Nowadays, communication is a new field of scientific investigation in that it is related both to the Greek reality and to the international one, since the analysis of messages occupies a number of researchers of different specialties and sciences (sociology, psychology, etc.) around the world. Risk communication is defined as the information communicated about risks, their consequences and the means to deal with them. More specifically, the term risk communication includes professional communication to the general public, with the aim of informing, accepting, understanding and determining the extent of the risk in terms of ramifications and also in terms of recipients - victims. For the most part, the victims are the general public. Therefore, communication touches on collective risks, which indiscriminately affect the entire numerically significant part of the population, such as those from nuclear energy or chemical emissions. Misinformation related to risk communication takes different forms. The first point mentioned is the use of weighty terms, for example, using the word 'quantity' to describe some quantitative level, suggesting to the audience that the quantitative level described is unacceptably high, discouraging the audience from making their own judgments . Finally, in this work the terms disinformation and misinformation are clarified. Specifically, the first term refers to the conscious, deliberate and specialized fraudulent dissemination of false, inaccurate information, with the aim of deceiving, misleading and disorienting public opinion, for the successful and selfish satisfaction of expediencies and interests. It is usually triggered by government and other organized schemes to influence or fundamentally shape public opinion. The second term refers to the unconscious, unintentional and negligent dissemination of incorrect information that is not intended to intentionally mislead and mainly includes additions, subtractions and misrepresentations."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επικοινωνία του Κινδύνου, misinformation και disinformation"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπρέμπου Φωτεινή","Brempou Fotini"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η εν λόγω εργασία που τιτλοφορείται «Επικοινωνία του κινδύνου , misinformation και disinformation», πραγματεύεται όσο το δυνατόν πιο διεξοδικά την επικοινωνία του εκάστοτε κινδύνου στο ευρύ κοινό συλλήβδην , ενώ συγκεκριμένα επικεντρώνεται στην εσφαλμένη γνωστοποίηση του κινδύνου , είτε η τελευταία οφείλεται σε εκ παραδρομής σφάλμα είτε αποδίδεται σε συνειδητή , δόλια, ιδιοτελή και μεθοδευμένη προσπάθεια διαστρέβλωσης της πληροφορίας. Οι ανωτέρω αναφερθείσες αιτίες της παραπληροφόρησης , «χρωματίζουν» και τις δύο βασικές εκφάνσεις της , οι οποίες δηλώνονται και συνοψίζονται στους όρους «misinformation και disinformation». Προκειμένου να καταστούν εναργείς , εύληπτοι και επαρκώς κατανοητοί οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν και ο εκάστοτε τρόπος επικοινωνίας της πληροφορίας (ορθής ή λανθασμένης), κρίνεται επιβεβλημένη η αναφορά στα μέσα που επιστρατεύονται για την πραγμάτωση αυτής της επικοινωνίας. Ως μέσο επικοινωνίας λοιπόν ορίζεται το σύνολο των πληροφοριών, σκέψεων, ιδεών ή συναισθημάτων που διαβιβάζεται ή είναι πρόσφορό να διαβιβαστεί από τον πομπό στον δέκτη. Η μετάδοση των προαναφερθέντων πληροφοριών – μηνυμάτων δύναται να λάβει τη μορφή ήχου , εικόνας ή και οποιουδήποτε γραπτού μηνύματος. Η διάδοσή τους δεν οριοθετείται σε συγκεκριμένο γεωγραφικό πλαίσιο , είναι διασυνοριακή – παγκόσμιας εμβέλειας και απευθύνει σε ευρύ κοινό, χωρίς να υπόκειται σε χωρικό ή χρονικό περιορισμό, , χαρακτηριστικό στο οποίο οφείλεται και αποδίδεται ο όρος «μαζική» επικοινωνία. Στις μέρες μας η επικοινωνία αποτελεί ένα νέο πεδίο επιστημονικής διερεύνησης σε ότι σχετίζεται τόσο με την ελληνική πραγματικότητα, όσο και με τη διεθνή αφού η ανάλυση των μηνυμάτων απασχολεί πλήθος ερευνητών διαφορετικών ειδικοτήτων και επιστημών (κοινωνιολογία, ψυχολογία κ.α.) ανά τον κόσμο. Ως επικοινωνία του κινδύνου ορίζονται οι πληροφορίες που μεταδίδονται σχετικά με τους κινδύνους, τις συνέπειές τους και τα μέσα για την αντιμετώπισή τους. Πιο συγκεκριμένα, ο όρος επικοινωνία του κινδύνου περιλαμβάνει την επαγγελματική επικοινωνία προς το ευρύ κοινό, με στόχο τη γνωστοποίηση, την αποδοχή, την κατανόηση και τον προσδιορισμό της έκτασης του κινδύνου ως προς τις προεκτάσεις αλλά και ως προς τους αποδέκτες –πληγέντες. Ως επί το πλείστον, τα θύματα είναι ένα ευρύ κοινό. Συνεπώς η επικοινωνία άπτεται συλλογικών κινδύνων, που πλήττουν αδιακρίτως το σύνολο σημαντικού αριθμητικά μέρος του πληθυσμού, όπως αυτοί από την πυρηνική ενέργεια ή τις χημικές εκπομπές. Η παραπληροφόρηση που σχετίζεται με την επικοινωνία του κινδύνου, λαμβάνει διαφορετικές μορφές. Το πρώτο σημείο που αναφέρεται είναι η χρήση όρων με βαρύτητα, για παράδειγμα, η χρήση της λέξης «ποσότητα» για να περιγράψει κάποιο ποσοτικό επίπεδο, υποδηλώνοντας στο κοινό ότι το περιγραφόμενο ποσοτικό επίπεδο είναι απαράδεκτα υψηλό, αποθαρρύνοντας το κοινό να κάνει τις δικές του εκτιμήσεις. Τέλος, στην παρούσα εργασία αποσαφηνίζονται οι όροι disinformation, και misinformation. Συγκεκριμένα, ο πρώτος όρος αφορά στη συνειδητή, σκόπιμη και εξειδικευμένη εκ δόλου διάδοση ψευδών, ανακριβών πληροφοριών, με σκοπό την εξαπάτηση, την παραπλάνηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, για την επιτυχή και ιδιοτελή ικανοποίηση σκοπιμοτήτων και συμφερόντων. Πυροδοτείται συνήθως από κυβερνητικά και άλλα οργανωμένα σχήματα για τον επηρεασμό ή και την εκ θεμελίων διαμόρφωση της δημόσιας γνώμης. Ο δεύτερος όρος αναφέρεται στην ασυνείδητη, αθέλητη και από αμέλεια διάδοση εσφαλμένων πληροφοριών που δεν αποβλέπει σε σκόπιμη παραπλάνηση και περιλαμβάνει κυρίως προσθήκες, αφαιρέσεις και παρερμηνείες εκ παραδρομής.","The work in question, entitled \"Communication of risk, misinformation and disinformation\", deals as thoroughly as possible with the communication of each risk to the general public, while specifically focusing on the miscommunication of the risk, whether the latter is due to an inadvertent error or attributed to a conscious, fraudulent, selfish and methodical attempt to distort information. The above-mentioned causes of misinformation \"color\" both of its main manifestations, which are stated and summarized in the terms \"misinformation and disinformation\". In order to make the terms used and the respective way of communicating the information (correct or incorrect) clear, understandable and sufficiently understandable, it is deemed imperative to refer to the means employed to carry out this communication. A means of communication is therefore defined as the set of information, thoughts, ideas or feelings that is transmitted or is suitable to be transmitted from the transmitter to the receiver. The transmission of the aforementioned information - messages may take the form of sound, image or any written message. Their dissemination is not limited to a specific geographical context, it is cross-border - global in scope and addresses a wide audience, without being subject to spatial or temporal limitation, a characteristic that is due to the term \"mass\" communication. Nowadays, communication is a new field of scientific investigation in that it is related both to the Greek reality and to the international one, since the analysis of messages occupies a number of researchers of different specialties and sciences (sociology, psychology, etc.) around the world. Risk communication is defined as the information communicated about risks, their consequences and the means to deal with them. More specifically, the term risk communication includes professional communication to the general public, with the aim of informing, accepting, understanding and determining the extent of the risk in terms of ramifications and also in terms of recipients - victims. For the most part, the victims are the general public. Therefore, communication touches on collective risks, which indiscriminately affect the entire numerically significant part of the population, such as those from nuclear energy or chemical emissions. Misinformation related to risk communication takes different forms. The first point mentioned is the use of weighty terms, for example, using the word 'quantity' to describe some quantitative level, suggesting to the audience that the quantitative level described is unacceptably high, discouraging the audience from making their own judgments . Finally, in this work the terms disinformation and misinformation are clarified. Specifically, the first term refers to the conscious, deliberate and specialized fraudulent dissemination of false, inaccurate information, with the aim of deceiving, misleading and disorienting public opinion, for the successful and selfish satisfaction of expediencies and interests. It is usually triggered by government and other organized schemes to influence or fundamentally shape public opinion. The second term refers to the unconscious, unintentional and negligent dissemination of incorrect information that is not intended to intentionally mislead and mainly includes additions, subtractions and misrepresentations."],"dc:identifier":["uoadl:3400583","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400583"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Επικοινωνία του Κινδύνου, misinformation και disinformation"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:37Z"}