{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400689"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3400689","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σχέση πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών και μήκος τελομερών σε δείγμα υγιούς ενήλικου πληθυσμού","abstract":"Εισαγωγή: Το μήκος του τελομερούς αποτελεί ένα σημαντικό βιοδείκτη ο οποίος συσχετίζεται αιτιολογικά με την εμφάνιση πληθώρας χρόνιων εκφυλιστικών νοσημάτων. Η πρόσληψη αντιοξειδωτικών βιταμινών και μετάλλων έχει διαπιστωθεί ότι εξομαλύνει την αρνητική επίδραση του οξειδωτικού στρες και της χρόνιας φλεγμονής, με αποτέλεσμα την πρόληψη χρόνιων νοσημάτων. Σκοπός: Πρώτον, να διερευνηθεί εάν η συστηματική πρόσληψη βιταμινών ή/ και μετάλλων από συμπληρώματα καθώς και η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στα λευκά αιμοσφαίρια. Δεύτερον, να αναζητηθούν πιθανοί παράγοντες που καθορίζουν τη συστηματική χρήση συμπληρωμάτων και τέλος, να εξεταστεί η σχέση μεταξύ της διατροφικής κατάστασης των συμμετεχόντων με το μήκος του τελομερούς. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική μελέτη που χρησιμοποιεί δεδομένα που συλλέχθηκαν από 422,693 εθελοντές της Βιοτράπεζας του Ηνωμένου Βασιλείου, ηλικίας μεταξύ 40 και 69 ετών, κατά την περίοδο 2006-2010. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων υπολογίστηκε ως η αναλογία του αριθμού των επαναλήψεων των τελομερών ως προς το ένα αντίγραφο γονίδιου, μετασχηματίστηκε λογαριθμιστικά και τυποποιήθηκε (z-LTL). Τα δεδομένα σχετικά με την πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα συλλέχθηκαν κατά την αρχική βασική εξέταση χρησιμοποιώντας ένα αυτοσυμπληρούμενο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο συχνότητας τροφίμων, ενώ η αξιολόγηση της διατροφικής πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών πραγματοποιήθηκε μέσω συμπλήρωσης ημερολόγιων ανάκλησης 24 ώρου από τους συμμετέχοντες μέσω του διαδικτύου. Η συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα ή διατροφή και του z-LTL αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας διαδοχικά μοντέλα πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης έπειτα από προσαρμογή για δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, καθώς και συμμεταβλητές που αφορούν τον τρόπο ζωής των συμμετεχόντων. Αποτελέσματα: Περίπου το 50% (n=131,810) του δείγματος με πλήρη δεδομένα σε όλες τις συμμεταβλητές (n=261,204) ανέφερε συστηματική λήψη συμπληρωμάτων. Η τακτική χρήση συμπληρωμάτων, διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, τη σωματική δραστηριότητα, το βαθμό προσήλωσης στη μεσογειακή διατροφή, την εθνικότητας, τις καπνιστικές συνήθειες, το βαθμό παχυσαρκίας, τα επίπεδα της LDL χοληστερόλης ή του GFR, και την παρουσία σακχαρώδους διαβήτη ή αγγειακής νόσου. Η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών ήταν παρόμοια μεταξύ συστηματικών χρηστών συμπληρωμάτων και μη συστηματικών χρηστών. Η συνολική πρόσληψη συμπληρωμάτων δεν συσχετίστηκε με το z-LTL. Ωστόσο, παρατηρήθηκαν αρνητικές συσχετίσεις μικρού μεγέθους ανάμεσα στο z-LTL με τη συχνή κατανάλωση συμπληρώματος βιταμίνης Β (συντελεστής παλινδρόμησης (95% διαστήματα εμπιστοσύνης): -0.019SD (-0.041SD; 0.002SD); p=0.079) και βιταμίνης B9 (-0.027SD (-0.054SD; 0.000SD); p=0.054). Η συνδυαστική πρόσληψη βιταμίνης Β/Β9 συσχετίστηκε με μικρότερο z-LTL (-0.07SD (-0.11SD; -0.03SD), p=0.001) το οποίο ισοδυναμεί με 3 χρόνια σχετιζόμενη με την ηλικία μεταβολής του z-LTL. Τα αποτελέσματα από τα πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης για τη διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών αποκάλυψαν αρνητική συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ (-0.019SD (-0.033SD; -0.005SD), p=0.005) και τη βιταμίνη Β6 (-0.018SD (-0.030SD; -0.005SD), p=0.005) και θετική συσχέτιση με το μαγνήσιο (0.021SD (0.002SD; 0.041SD); p=0.034) και το φυλλικό οξύ (0.014SD (0.0004SD; 0.027SD), p=0.043), ενώ μόνο η συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ και τη βιταμίνη Β6 διατήρησε τη στατιστική σημαντικότητα έπειτα από τη διόρθωση Bonferroni (0.006). Μεταξύ αποκλειστικά των χρηστών συμπληρωμάτων, η ριβοφλαβίνη (βιταμίνη Β2) και η βιταμίνη D συσχετίστηκαν θετικά με το z-LTL (0.021SD (0.001SD; 0.041SD), p=0.043 και 0.018SD (0.005SD; 0.030SD), p=0.005, αντίστοιχα), ενώ ο σίδηρος συσχετίστηκε αρνητικά με το z-LTL (-0.024SD (-0.043SD; -0.005SD), p=0.013). Συμπέρασμα: Η συνολική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα δεν συσχετίστηκε με το μήκος των τελομερών, ενώ η τακτική πρόσληψη βιταμίνης Β και Β9 από συμπληρώματα συσχετίστηκε με το μήκος του τελομερούς των λευκοκυττάρων. Παρόλα αυτά, οι συσχετίσεις δεν ήταν ισχυρές και ισοδυναμούσαν με λιγότερο από ένα έτος της συσχετιζόμενης αλλαγής με την ηλικία στο μήκος του τελομερούς. Λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή επίδραση των προαναφερθέντων συσχετίσεων και την αμελητέα κλινική σημασία της καθώς επίσης και το γεγονός ότι οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τελομερούς και μικροθρεπτικών απαιτεί υψηλές προσλήψεις όπως αυτές που επιτυγχάνονται με τη λήψη συμπληρωμάτων, ο ρόλος της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών στο μήκος του τελομερούς παραμένει ασαφής. Περαιτέρω προοπτικές επιδημιολογικές μελέτες (παρατήρησης ή πειραματικές) είναι απαραίτητες για τη διερεύνηση των μηχανισμών δράσης με τους οποίους τα μικροθρεπτικά συστατικά σχετίζονται με το μήκος των τελομερών και επιδρούν στις ασθένειες που σχετίζονται με την ηλικία.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το μήκος του τελομερούς αποτελεί ένα σημαντικό βιοδείκτη ο οποίος συσχετίζεται αιτιολογικά με την εμφάνιση πληθώρας χρόνιων εκφυλιστικών νοσημάτων. Η πρόσληψη αντιοξειδωτικών βιταμινών και μετάλλων έχει διαπιστωθεί ότι εξομαλύνει την αρνητική επίδραση του οξειδωτικού στρες και της χρόνιας φλεγμονής, με αποτέλεσμα την πρόληψη χρόνιων νοσημάτων. Σκοπός: Πρώτον, να διερευνηθεί εάν η συστηματική πρόσληψη βιταμινών ή/ και μετάλλων από συμπληρώματα καθώς και η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στα λευκά αιμοσφαίρια. Δεύτερον, να αναζητηθούν πιθανοί παράγοντες που καθορίζουν τη συστηματική χρήση συμπληρωμάτων και τέλος, να εξεταστεί η σχέση μεταξύ της διατροφικής κατάστασης των συμμετεχόντων με το μήκος του τελομερούς. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική μελέτη που χρησιμοποιεί δεδομένα που συλλέχθηκαν από 422,693 εθελοντές της Βιοτράπεζας του Ηνωμένου Βασιλείου, ηλικίας μεταξύ 40 και 69 ετών, κατά την περίοδο 2006-2010. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων υπολογίστηκε ως η αναλογία του αριθμού των επαναλήψεων των τελομερών ως προς το ένα αντίγραφο γονίδιου, μετασχηματίστηκε λογαριθμιστικά και τυποποιήθηκε (z-LTL). Τα δεδομένα σχετικά με την πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα συλλέχθηκαν κατά την αρχική βασική εξέταση χρησιμοποιώντας ένα αυτοσυμπληρούμενο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο συχνότητας τροφίμων, ενώ η αξιολόγηση της διατροφικής πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών πραγματοποιήθηκε μέσω συμπλήρωσης ημερολόγιων ανάκλησης 24 ώρου από τους συμμετέχοντες μέσω του διαδικτύου. Η συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα ή διατροφή και του z-LTL αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας διαδοχικά μοντέλα πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης έπειτα από προσαρμογή για δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, καθώς και συμμεταβλητές που αφορούν τον τρόπο ζωής των συμμετεχόντων. Αποτελέσματα: Περίπου το 50% (n=131,810) του δείγματος με πλήρη δεδομένα σε όλες τις συμμεταβλητές (n=261,204) ανέφερε συστηματική λήψη συμπληρωμάτων. Η τακτική χρήση συμπληρωμάτων, διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, τη σωματική δραστηριότητα, το βαθμό προσήλωσης στη μεσογειακή διατροφή, την εθνικότητας, τις καπνιστικές συνήθειες, το βαθμό παχυσαρκίας, τα επίπεδα της LDL χοληστερόλης ή του GFR, και την παρουσία σακχαρώδους διαβήτη ή αγγειακής νόσου. Η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών ήταν παρόμοια μεταξύ συστηματικών χρηστών συμπληρωμάτων και μη συστηματικών χρηστών. Η συνολική πρόσληψη συμπληρωμάτων δεν συσχετίστηκε με το z-LTL. Ωστόσο, παρατηρήθηκαν αρνητικές συσχετίσεις μικρού μεγέθους ανάμεσα στο z-LTL με τη συχνή κατανάλωση συμπληρώματος βιταμίνης Β (συντελεστής παλινδρόμησης (95% διαστήματα εμπιστοσύνης): -0.019SD (-0.041SD; 0.002SD); p=0.079) και βιταμίνης B9 (-0.027SD (-0.054SD; 0.000SD); p=0.054). Η συνδυαστική πρόσληψη βιταμίνης Β/Β9 συσχετίστηκε με μικρότερο z-LTL (-0.07SD (-0.11SD; -0.03SD), p=0.001) το οποίο ισοδυναμεί με 3 χρόνια σχετιζόμενη με την ηλικία μεταβολής του z-LTL. Τα αποτελέσματα από τα πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης για τη διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών αποκάλυψαν αρνητική συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ (-0.019SD (-0.033SD; -0.005SD), p=0.005) και τη βιταμίνη Β6 (-0.018SD (-0.030SD; -0.005SD), p=0.005) και θετική συσχέτιση με το μαγνήσιο (0.021SD (0.002SD; 0.041SD); p=0.034) και το φυλλικό οξύ (0.014SD (0.0004SD; 0.027SD), p=0.043), ενώ μόνο η συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ και τη βιταμίνη Β6 διατήρησε τη στατιστική σημαντικότητα έπειτα από τη διόρθωση Bonferroni (0.006). Μεταξύ αποκλειστικά των χρηστών συμπληρωμάτων, η ριβοφλαβίνη (βιταμίνη Β2) και η βιταμίνη D συσχετίστηκαν θετικά με το z-LTL (0.021SD (0.001SD; 0.041SD), p=0.043 και 0.018SD (0.005SD; 0.030SD), p=0.005, αντίστοιχα), ενώ ο σίδηρος συσχετίστηκε αρνητικά με το z-LTL (-0.024SD (-0.043SD; -0.005SD), p=0.013). Συμπέρασμα: Η συνολική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα δεν συσχετίστηκε με το μήκος των τελομερών, ενώ η τακτική πρόσληψη βιταμίνης Β και Β9 από συμπληρώματα συσχετίστηκε με το μήκος του τελομερούς των λευκοκυττάρων. Παρόλα αυτά, οι συσχετίσεις δεν ήταν ισχυρές και ισοδυναμούσαν με λιγότερο από ένα έτος της συσχετιζόμενης αλλαγής με την ηλικία στο μήκος του τελομερούς. Λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή επίδραση των προαναφερθέντων συσχετίσεων και την αμελητέα κλινική σημασία της καθώς επίσης και το γεγονός ότι οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τελομερούς και μικροθρεπτικών απαιτεί υψηλές προσλήψεις όπως αυτές που επιτυγχάνονται με τη λήψη συμπληρωμάτων, ο ρόλος της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών στο μήκος του τελομερούς παραμένει ασαφής. Περαιτέρω προοπτικές επιδημιολογικές μελέτες (παρατήρησης ή πειραματικές) είναι απαραίτητες για τη διερεύνηση των μηχανισμών δράσης με τους οποίους τα μικροθρεπτικά συστατικά σχετίζονται με το μήκος των τελομερών και επιδρούν στις ασθένειες που σχετίζονται με την ηλικία.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπίνου Μαριάννα","Spinou Marianna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:39Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400689"],"render_values":[{"text":"uoadl:3400689","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400689","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400689","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3400689","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπίνου Μαριάννα","Spinou Marianna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3400689","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400689"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το μήκος του τελομερούς αποτελεί ένα σημαντικό βιοδείκτη ο οποίος συσχετίζεται αιτιολογικά με την εμφάνιση πληθώρας χρόνιων εκφυλιστικών νοσημάτων. Η πρόσληψη αντιοξειδωτικών βιταμινών και μετάλλων έχει διαπιστωθεί ότι εξομαλύνει την αρνητική επίδραση του οξειδωτικού στρες και της χρόνιας φλεγμονής, με αποτέλεσμα την πρόληψη χρόνιων νοσημάτων. Σκοπός: Πρώτον, να διερευνηθεί εάν η συστηματική πρόσληψη βιταμινών ή/ και μετάλλων από συμπληρώματα καθώς και η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στα λευκά αιμοσφαίρια. Δεύτερον, να αναζητηθούν πιθανοί παράγοντες που καθορίζουν τη συστηματική χρήση συμπληρωμάτων και τέλος, να εξεταστεί η σχέση μεταξύ της διατροφικής κατάστασης των συμμετεχόντων με το μήκος του τελομερούς. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική μελέτη που χρησιμοποιεί δεδομένα που συλλέχθηκαν από 422,693 εθελοντές της Βιοτράπεζας του Ηνωμένου Βασιλείου, ηλικίας μεταξύ 40 και 69 ετών, κατά την περίοδο 2006-2010. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων υπολογίστηκε ως η αναλογία του αριθμού των επαναλήψεων των τελομερών ως προς το ένα αντίγραφο γονίδιου, μετασχηματίστηκε λογαριθμιστικά και τυποποιήθηκε (z-LTL). Τα δεδομένα σχετικά με την πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα συλλέχθηκαν κατά την αρχική βασική εξέταση χρησιμοποιώντας ένα αυτοσυμπληρούμενο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο συχνότητας τροφίμων, ενώ η αξιολόγηση της διατροφικής πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών πραγματοποιήθηκε μέσω συμπλήρωσης ημερολόγιων ανάκλησης 24 ώρου από τους συμμετέχοντες μέσω του διαδικτύου. Η συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα ή διατροφή και του z-LTL αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας διαδοχικά μοντέλα πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης έπειτα από προσαρμογή για δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, καθώς και συμμεταβλητές που αφορούν τον τρόπο ζωής των συμμετεχόντων. Αποτελέσματα: Περίπου το 50% (n=131,810) του δείγματος με πλήρη δεδομένα σε όλες τις συμμεταβλητές (n=261,204) ανέφερε συστηματική λήψη συμπληρωμάτων. Η τακτική χρήση συμπληρωμάτων, διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, τη σωματική δραστηριότητα, το βαθμό προσήλωσης στη μεσογειακή διατροφή, την εθνικότητας, τις καπνιστικές συνήθειες, το βαθμό παχυσαρκίας, τα επίπεδα της LDL χοληστερόλης ή του GFR, και την παρουσία σακχαρώδους διαβήτη ή αγγειακής νόσου. Η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών ήταν παρόμοια μεταξύ συστηματικών χρηστών συμπληρωμάτων και μη συστηματικών χρηστών. Η συνολική πρόσληψη συμπληρωμάτων δεν συσχετίστηκε με το z-LTL. Ωστόσο, παρατηρήθηκαν αρνητικές συσχετίσεις μικρού μεγέθους ανάμεσα στο z-LTL με τη συχνή κατανάλωση συμπληρώματος βιταμίνης Β (συντελεστής παλινδρόμησης (95% διαστήματα εμπιστοσύνης): -0.019SD (-0.041SD; 0.002SD); p=0.079) και βιταμίνης B9 (-0.027SD (-0.054SD; 0.000SD); p=0.054). Η συνδυαστική πρόσληψη βιταμίνης Β/Β9 συσχετίστηκε με μικρότερο z-LTL (-0.07SD (-0.11SD; -0.03SD), p=0.001) το οποίο ισοδυναμεί με 3 χρόνια σχετιζόμενη με την ηλικία μεταβολής του z-LTL. Τα αποτελέσματα από τα πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης για τη διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών αποκάλυψαν αρνητική συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ (-0.019SD (-0.033SD; -0.005SD), p=0.005) και τη βιταμίνη Β6 (-0.018SD (-0.030SD; -0.005SD), p=0.005) και θετική συσχέτιση με το μαγνήσιο (0.021SD (0.002SD; 0.041SD); p=0.034) και το φυλλικό οξύ (0.014SD (0.0004SD; 0.027SD), p=0.043), ενώ μόνο η συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ και τη βιταμίνη Β6 διατήρησε τη στατιστική σημαντικότητα έπειτα από τη διόρθωση Bonferroni (0.006). Μεταξύ αποκλειστικά των χρηστών συμπληρωμάτων, η ριβοφλαβίνη (βιταμίνη Β2) και η βιταμίνη D συσχετίστηκαν θετικά με το z-LTL (0.021SD (0.001SD; 0.041SD), p=0.043 και 0.018SD (0.005SD; 0.030SD), p=0.005, αντίστοιχα), ενώ ο σίδηρος συσχετίστηκε αρνητικά με το z-LTL (-0.024SD (-0.043SD; -0.005SD), p=0.013). Συμπέρασμα: Η συνολική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα δεν συσχετίστηκε με το μήκος των τελομερών, ενώ η τακτική πρόσληψη βιταμίνης Β και Β9 από συμπληρώματα συσχετίστηκε με το μήκος του τελομερούς των λευκοκυττάρων. Παρόλα αυτά, οι συσχετίσεις δεν ήταν ισχυρές και ισοδυναμούσαν με λιγότερο από ένα έτος της συσχετιζόμενης αλλαγής με την ηλικία στο μήκος του τελομερούς. Λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή επίδραση των προαναφερθέντων συσχετίσεων και την αμελητέα κλινική σημασία της καθώς επίσης και το γεγονός ότι οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τελομερούς και μικροθρεπτικών απαιτεί υψηλές προσλήψεις όπως αυτές που επιτυγχάνονται με τη λήψη συμπληρωμάτων, ο ρόλος της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών στο μήκος του τελομερούς παραμένει ασαφής. Περαιτέρω προοπτικές επιδημιολογικές μελέτες (παρατήρησης ή πειραματικές) είναι απαραίτητες για τη διερεύνηση των μηχανισμών δράσης με τους οποίους τα μικροθρεπτικά συστατικά σχετίζονται με το μήκος των τελομερών και επιδρούν στις ασθένειες που σχετίζονται με την ηλικία.","Background: Telomere length (TL) is an important biomarker causally related to several degenerative chronic diseases. Antioxidant vitamin and mineral intake is suggested to alleviate the negative effect of oxidative stress and chronic inflammation, hence reducing the development of chronic diseases. Objective: The aim of the study was a) to investigate whether the regular uptake of i) vitamins and/or minerals by supplements, and ii) dietary micronutrient intake is associated with leucocyte telomere length (LTL), b) to explore potential determinants of regular supplement use, c) and to examine the association between nutritional status of participants with LTL. Material and Methods: This is a cross-sectional study using data collected from 422,693 UK Biobank volunteers aged between 40 and 69 years old, during 2006-2010. LTL was calculated as the ratio of telomere repeat number to a single–copy gene and was loge-transformed and standardized (z-LTL). Data regarding micronutrient intake by supplements was recorded at baseline assessment using a self-administered touchscreen food frequency questionnaire, while dietary micronutrient intake assessment was carried our through self-reported web-based 24hr recall diaries. The association between micronutrient intake by supplements or diet and z-LTL was evaluated using sequential multivariable linear regression models after adjusting for multiple demographic, lifestyle and clinical covariates. Results: About 50% (n=131,810) of the sample with complete data on all covariates (n=261,204) self-reported regular supplement intake. Multiple determinants of regular supplement use were identified including age, educational level, physical activity, adherence to Mediterranean diet, ethnicity, smoking status, obesity, LDL cholesterol or GFR measurement and presence of diabetes mellitus or vascular disease. Micronutrient dietary intake was similar between regular supplement and non- regular supplement users. Overall supplement intake was not associated with z-LTL. However, negative associations of small magnitude of z-LTL with regular vitamin B (regression coefficient (95% confidence interval): -0.019SD (-0.041SD; 0.002SD), p=0.079) and vitamin B9 (-0.027 (-0.054; 0.000), p=0.054) supplement intake were observed. The combined intake of vitamin B/B9 was associated with smaller z-LTL (-0.07 (-0.11; -0.03), p=0.001), equivalent to 3 years of age-related change in z-LTL. Results from the multivariable regression models for the dietary intake revealed a negative association of z-LTL with pantothenic acid (-0.019 (-0.033; -0.005), p=0.005) and vitamin B6 (-0.018 (-0.030; -0.005), p=0.005) and a positive association with magnesium (0.021 (0.002; 0.041), p=0.034) and folate (0.014 (0.0004; 0.027), p=0.043). Regardless, only the association of z-LTL with pantothenic acid and vitamin B6 reached Bonferroni significance of 0.006. Among supplement users, riboflavin (vitamin B2) (0.021 (0.001; 0.041), p=0.043) and vitamin D (0.018 (0.005; 0.030), p=0.005) were positively associated with z-LTL, whilst iron was negatively associated with z-LTL (-0.024 (-0.043; -0.005); p=0.013). Conclusion: Overall micronutrient supplement intake was not associated with telomere length, while vitamin B and B9 regular uptake by supplements was associated with z-LTL. However, associations were equivalent to a year or less of age-related change in LTL. Taking into account the small effect of the aforementioned associations and their small clinical importance as well as the fact that any relationship between telomeres and micronutrients requires high intakes such as those achieved by taking supplements, any relevance to the role of micronutrient intake on telomere length remains unclear. Further prospective epidemiologic studies (observational or experimental) are essential to investigate the mechanisms by which micronutrients are related to telomere length and impact on age-related diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σχέση πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών και μήκος τελομερών σε δείγμα υγιούς ενήλικου πληθυσμού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπίνου Μαριάννα","Spinou Marianna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το μήκος του τελομερούς αποτελεί ένα σημαντικό βιοδείκτη ο οποίος συσχετίζεται αιτιολογικά με την εμφάνιση πληθώρας χρόνιων εκφυλιστικών νοσημάτων. Η πρόσληψη αντιοξειδωτικών βιταμινών και μετάλλων έχει διαπιστωθεί ότι εξομαλύνει την αρνητική επίδραση του οξειδωτικού στρες και της χρόνιας φλεγμονής, με αποτέλεσμα την πρόληψη χρόνιων νοσημάτων. Σκοπός: Πρώτον, να διερευνηθεί εάν η συστηματική πρόσληψη βιταμινών ή/ και μετάλλων από συμπληρώματα καθώς και η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στα λευκά αιμοσφαίρια. Δεύτερον, να αναζητηθούν πιθανοί παράγοντες που καθορίζουν τη συστηματική χρήση συμπληρωμάτων και τέλος, να εξεταστεί η σχέση μεταξύ της διατροφικής κατάστασης των συμμετεχόντων με το μήκος του τελομερούς. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συγχρονική μελέτη που χρησιμοποιεί δεδομένα που συλλέχθηκαν από 422,693 εθελοντές της Βιοτράπεζας του Ηνωμένου Βασιλείου, ηλικίας μεταξύ 40 και 69 ετών, κατά την περίοδο 2006-2010. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων υπολογίστηκε ως η αναλογία του αριθμού των επαναλήψεων των τελομερών ως προς το ένα αντίγραφο γονίδιου, μετασχηματίστηκε λογαριθμιστικά και τυποποιήθηκε (z-LTL). Τα δεδομένα σχετικά με την πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα συλλέχθηκαν κατά την αρχική βασική εξέταση χρησιμοποιώντας ένα αυτοσυμπληρούμενο ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο συχνότητας τροφίμων, ενώ η αξιολόγηση της διατροφικής πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών πραγματοποιήθηκε μέσω συμπλήρωσης ημερολόγιων ανάκλησης 24 ώρου από τους συμμετέχοντες μέσω του διαδικτύου. Η συσχέτιση μεταξύ της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα ή διατροφή και του z-LTL αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας διαδοχικά μοντέλα πολλαπλής γραμμικής παλινδρόμησης έπειτα από προσαρμογή για δημογραφικά και κλινικά χαρακτηριστικά, καθώς και συμμεταβλητές που αφορούν τον τρόπο ζωής των συμμετεχόντων. Αποτελέσματα: Περίπου το 50% (n=131,810) του δείγματος με πλήρη δεδομένα σε όλες τις συμμεταβλητές (n=261,204) ανέφερε συστηματική λήψη συμπληρωμάτων. Η τακτική χρήση συμπληρωμάτων, διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο, τη σωματική δραστηριότητα, το βαθμό προσήλωσης στη μεσογειακή διατροφή, την εθνικότητας, τις καπνιστικές συνήθειες, το βαθμό παχυσαρκίας, τα επίπεδα της LDL χοληστερόλης ή του GFR, και την παρουσία σακχαρώδους διαβήτη ή αγγειακής νόσου. Η διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών ήταν παρόμοια μεταξύ συστηματικών χρηστών συμπληρωμάτων και μη συστηματικών χρηστών. Η συνολική πρόσληψη συμπληρωμάτων δεν συσχετίστηκε με το z-LTL. Ωστόσο, παρατηρήθηκαν αρνητικές συσχετίσεις μικρού μεγέθους ανάμεσα στο z-LTL με τη συχνή κατανάλωση συμπληρώματος βιταμίνης Β (συντελεστής παλινδρόμησης (95% διαστήματα εμπιστοσύνης): -0.019SD (-0.041SD; 0.002SD); p=0.079) και βιταμίνης B9 (-0.027SD (-0.054SD; 0.000SD); p=0.054). Η συνδυαστική πρόσληψη βιταμίνης Β/Β9 συσχετίστηκε με μικρότερο z-LTL (-0.07SD (-0.11SD; -0.03SD), p=0.001) το οποίο ισοδυναμεί με 3 χρόνια σχετιζόμενη με την ηλικία μεταβολής του z-LTL. Τα αποτελέσματα από τα πολυπαραγοντικά μοντέλα παλινδρόμησης για τη διατροφική πρόσληψη μικροθρεπτικών αποκάλυψαν αρνητική συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ (-0.019SD (-0.033SD; -0.005SD), p=0.005) και τη βιταμίνη Β6 (-0.018SD (-0.030SD; -0.005SD), p=0.005) και θετική συσχέτιση με το μαγνήσιο (0.021SD (0.002SD; 0.041SD); p=0.034) και το φυλλικό οξύ (0.014SD (0.0004SD; 0.027SD), p=0.043), ενώ μόνο η συσχέτιση του z-LTL με το παντοθενικό οξύ και τη βιταμίνη Β6 διατήρησε τη στατιστική σημαντικότητα έπειτα από τη διόρθωση Bonferroni (0.006). Μεταξύ αποκλειστικά των χρηστών συμπληρωμάτων, η ριβοφλαβίνη (βιταμίνη Β2) και η βιταμίνη D συσχετίστηκαν θετικά με το z-LTL (0.021SD (0.001SD; 0.041SD), p=0.043 και 0.018SD (0.005SD; 0.030SD), p=0.005, αντίστοιχα), ενώ ο σίδηρος συσχετίστηκε αρνητικά με το z-LTL (-0.024SD (-0.043SD; -0.005SD), p=0.013). Συμπέρασμα: Η συνολική πρόσληψη μικροθρεπτικών συστατικών από συμπληρώματα δεν συσχετίστηκε με το μήκος των τελομερών, ενώ η τακτική πρόσληψη βιταμίνης Β και Β9 από συμπληρώματα συσχετίστηκε με το μήκος του τελομερούς των λευκοκυττάρων. Παρόλα αυτά, οι συσχετίσεις δεν ήταν ισχυρές και ισοδυναμούσαν με λιγότερο από ένα έτος της συσχετιζόμενης αλλαγής με την ηλικία στο μήκος του τελομερούς. Λαμβάνοντας υπόψη τη μικρή επίδραση των προαναφερθέντων συσχετίσεων και την αμελητέα κλινική σημασία της καθώς επίσης και το γεγονός ότι οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τελομερούς και μικροθρεπτικών απαιτεί υψηλές προσλήψεις όπως αυτές που επιτυγχάνονται με τη λήψη συμπληρωμάτων, ο ρόλος της πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών στο μήκος του τελομερούς παραμένει ασαφής. Περαιτέρω προοπτικές επιδημιολογικές μελέτες (παρατήρησης ή πειραματικές) είναι απαραίτητες για τη διερεύνηση των μηχανισμών δράσης με τους οποίους τα μικροθρεπτικά συστατικά σχετίζονται με το μήκος των τελομερών και επιδρούν στις ασθένειες που σχετίζονται με την ηλικία.","Background: Telomere length (TL) is an important biomarker causally related to several degenerative chronic diseases. Antioxidant vitamin and mineral intake is suggested to alleviate the negative effect of oxidative stress and chronic inflammation, hence reducing the development of chronic diseases. Objective: The aim of the study was a) to investigate whether the regular uptake of i) vitamins and/or minerals by supplements, and ii) dietary micronutrient intake is associated with leucocyte telomere length (LTL), b) to explore potential determinants of regular supplement use, c) and to examine the association between nutritional status of participants with LTL. Material and Methods: This is a cross-sectional study using data collected from 422,693 UK Biobank volunteers aged between 40 and 69 years old, during 2006-2010. LTL was calculated as the ratio of telomere repeat number to a single–copy gene and was loge-transformed and standardized (z-LTL). Data regarding micronutrient intake by supplements was recorded at baseline assessment using a self-administered touchscreen food frequency questionnaire, while dietary micronutrient intake assessment was carried our through self-reported web-based 24hr recall diaries. The association between micronutrient intake by supplements or diet and z-LTL was evaluated using sequential multivariable linear regression models after adjusting for multiple demographic, lifestyle and clinical covariates. Results: About 50% (n=131,810) of the sample with complete data on all covariates (n=261,204) self-reported regular supplement intake. Multiple determinants of regular supplement use were identified including age, educational level, physical activity, adherence to Mediterranean diet, ethnicity, smoking status, obesity, LDL cholesterol or GFR measurement and presence of diabetes mellitus or vascular disease. Micronutrient dietary intake was similar between regular supplement and non- regular supplement users. Overall supplement intake was not associated with z-LTL. However, negative associations of small magnitude of z-LTL with regular vitamin B (regression coefficient (95% confidence interval): -0.019SD (-0.041SD; 0.002SD), p=0.079) and vitamin B9 (-0.027 (-0.054; 0.000), p=0.054) supplement intake were observed. The combined intake of vitamin B/B9 was associated with smaller z-LTL (-0.07 (-0.11; -0.03), p=0.001), equivalent to 3 years of age-related change in z-LTL. Results from the multivariable regression models for the dietary intake revealed a negative association of z-LTL with pantothenic acid (-0.019 (-0.033; -0.005), p=0.005) and vitamin B6 (-0.018 (-0.030; -0.005), p=0.005) and a positive association with magnesium (0.021 (0.002; 0.041), p=0.034) and folate (0.014 (0.0004; 0.027), p=0.043). Regardless, only the association of z-LTL with pantothenic acid and vitamin B6 reached Bonferroni significance of 0.006. Among supplement users, riboflavin (vitamin B2) (0.021 (0.001; 0.041), p=0.043) and vitamin D (0.018 (0.005; 0.030), p=0.005) were positively associated with z-LTL, whilst iron was negatively associated with z-LTL (-0.024 (-0.043; -0.005); p=0.013). Conclusion: Overall micronutrient supplement intake was not associated with telomere length, while vitamin B and B9 regular uptake by supplements was associated with z-LTL. However, associations were equivalent to a year or less of age-related change in LTL. Taking into account the small effect of the aforementioned associations and their small clinical importance as well as the fact that any relationship between telomeres and micronutrients requires high intakes such as those achieved by taking supplements, any relevance to the role of micronutrient intake on telomere length remains unclear. Further prospective epidemiologic studies (observational or experimental) are essential to investigate the mechanisms by which micronutrients are related to telomere length and impact on age-related diseases."],"dc:identifier":["uoadl:3400689","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3400689"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σχέση πρόσληψης μικροθρεπτικών συστατικών και μήκος τελομερών σε δείγμα υγιούς ενήλικου πληθυσμού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:39Z"}