{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3401076"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3401076","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της Μουσικής σε έναν εντεκάχρονο μαθητή με βαριά νοητική αναπηρία και σύνδρομο Down : Συμπεράσματα Συνεδριών","abstract":"Αφορμή για την παρούσα έρευνα αποτέλεσαν οι προβληματισμοί και τα βιώματα της γράφουσας στο αντικείμενο της μάθησης και διδασκαλίας του μαθήματος της μουσικής στα Ειδικά Δημοτικά Σχολεία. Η εργασία βασίζεται στο ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο που αφορά παιδιά με σύνδρομο Down, παιδιά με βαριά νοητική αναπηρία, με προβλήματα στην εξωλεκτική και κινητική τους επικοινωνία . Πιο συγκεκριμένα οι συνεδρίες αφορούσαν ένα μαθητή 11 ετών με σύνδρομο Down , με βαριά νοητική αναπηρία, με κινητικά προβλήματα και με μη λεκτική επικοινωνία το οποίο ζεi και μεγαλώνει μέσα σε ένα ίδρυμα της Αττικής , σε ένα παράρτημα αποθεραπείας και αποκατάστασης παιδιών με αναπηρία. Οι στόχοι της παρούσας έρευνας είναι ο μαθητής να εξωτερικεύσει μέσω της Μουσικής τον συναισθηματικό του κόσμο και κατ’ επέκταση να υπάρξει βελτίωση σε θέματα επικοινωνίας και σε κινητικό και αισθητηριακό επίπεδο. Πριν από την έναρξη των συνεδριών, η ερευνήτρια είχε ακολουθήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες με γραπτή έγκριση από την Κοινωνική Υπηρεσία του Ιδρύματος που επιβεβαιώθηκε νομικώς μέσω δικηγόρου. Οι συνεδρίες ήταν εβδομαδιαίες ( κάθε Πέμπτη και Σάββατο) σε συγκεκριμένους χώρους του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου και του Ιδρύματος. Χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικές συσκευές για την ηχογράφηση, τη βιντεοσκόπηση και την αναπαραγωγή ήχου. Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν τα εξής μουσικά όργανα: ταμπουρίνο, μαράκες, ντέφι, μεταλλόφωνο και τέλος η φωνή. Τα συμπεράσματα από το σύνολο των συνεδριών ήταν τα εξής: Ο μαθητής μπορούσε να έχει επικοινωνία των συναισθημάτων του και παράλληλα αλληλεπίδραση με την ερευνήτρια. Η επικοινωνία του πραγματοποιούνταν μέσω κραυγών, επιφωνημάτων, τιναγμάτων στα άκρα του και περαιτέρω εκφράσεων στο πρόσωπό του. Επιπλέον, αντιλαμβανόταν τους ήχους από τα μουσικά όργανα και τον ήχο από τα τραγούδια. Η αλληλεπίδραση που είχε περιοριζόταν στο πεδίο ερευνήτριας – μαθητή και όχι σε κάποιο άλλο υποκείμενο. Όσον αφορά τα μουσικά όργανα, είχαν τον ρόλο του ερεθίσματος κατά τη διάρκεια των συνεδριών, αφού ο μαθητής μπορούσε να κινεί τα άνω άκρα του, να αγγίζει τα όργανα και να τα χτυπάει , ώστε να προκληθεί ήχος. Επίσης, μπόρεσε να σηκώσει τον κορμό του και να σταθεί όρθιος , χωρίς κάποια βοήθεια. Το μουσικό όργανο ντέφι λειτούργησε καταλυτικά για τον μαθητή, ο οποίος στον ήχο του αντέδρασε , προχωρώντας σε βήματα με τη βοήθεια της περιπατούρας. Τέλος, παρατηρήθηκε η μείωση των αυτοτραυματισμών του μαθητή κατά τη διάρκεια των συνεδριών.","abstract_html":"Αφορμή για την παρούσα έρευνα αποτέλεσαν οι προβληματισμοί και τα βιώματα της γράφουσας στο αντικείμενο της μάθησης και διδασκαλίας του μαθήματος της μουσικής στα Ειδικά Δημοτικά Σχολεία. Η εργασία βασίζεται στο ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο που αφορά παιδιά με σύνδρομο Down, παιδιά με βαριά νοητική αναπηρία, με προβλήματα στην εξωλεκτική και κινητική τους επικοινωνία . Πιο συγκεκριμένα οι συνεδρίες αφορούσαν ένα μαθητή 11 ετών με σύνδρομο Down , με βαριά νοητική αναπηρία, με κινητικά προβλήματα και με μη λεκτική επικοινωνία το οποίο ζεi και μεγαλώνει μέσα σε ένα ίδρυμα της Αττικής , σε ένα παράρτημα αποθεραπείας και αποκατάστασης παιδιών με αναπηρία. Οι στόχοι της παρούσας έρευνας είναι ο μαθητής να εξωτερικεύσει μέσω της Μουσικής τον συναισθηματικό του κόσμο και κατ’ επέκταση να υπάρξει βελτίωση σε θέματα επικοινωνίας και σε κινητικό και αισθητηριακό επίπεδο. Πριν από την έναρξη των συνεδριών, η ερευνήτρια είχε ακολουθήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες με γραπτή έγκριση από την Κοινωνική Υπηρεσία του Ιδρύματος που επιβεβαιώθηκε νομικώς μέσω δικηγόρου. Οι συνεδρίες ήταν εβδομαδιαίες ( κάθε Πέμπτη και Σάββατο) σε συγκεκριμένους χώρους του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου και του Ιδρύματος. Χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικές συσκευές για την ηχογράφηση, τη βιντεοσκόπηση και την αναπαραγωγή ήχου. Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν τα εξής μουσικά όργανα: ταμπουρίνο, μαράκες, ντέφι, μεταλλόφωνο και τέλος η φωνή. Τα συμπεράσματα από το σύνολο των συνεδριών ήταν τα εξής: Ο μαθητής μπορούσε να έχει επικοινωνία των συναισθημάτων του και παράλληλα αλληλεπίδραση με την ερευνήτρια. Η επικοινωνία του πραγματοποιούνταν μέσω κραυγών, επιφωνημάτων, τιναγμάτων στα άκρα του και περαιτέρω εκφράσεων στο πρόσωπό του. Επιπλέον, αντιλαμβανόταν τους ήχους από τα μουσικά όργανα και τον ήχο από τα τραγούδια. Η αλληλεπίδραση που είχε περιοριζόταν στο πεδίο ερευνήτριας – μαθητή και όχι σε κάποιο άλλο υποκείμενο. Όσον αφορά τα μουσικά όργανα, είχαν τον ρόλο του ερεθίσματος κατά τη διάρκεια των συνεδριών, αφού ο μαθητής μπορούσε να κινεί τα άνω άκρα του, να αγγίζει τα όργανα και να τα χτυπάει , ώστε να προκληθεί ήχος. Επίσης, μπόρεσε να σηκώσει τον κορμό του και να σταθεί όρθιος , χωρίς κάποια βοήθεια. Το μουσικό όργανο ντέφι λειτούργησε καταλυτικά για τον μαθητή, ο οποίος στον ήχο του αντέδρασε , προχωρώντας σε βήματα με τη βοήθεια της περιπατούρας. Τέλος, παρατηρήθηκε η μείωση των αυτοτραυματισμών του μαθητή κατά τη διάρκεια των συνεδριών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαστροκώστα Δέσποινα-Μαρία","Mastrokosta Despoina-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:41Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3401076"],"render_values":[{"text":"uoadl:3401076","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3401076","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3401076","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3401076","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαστροκώστα Δέσποινα-Μαρία","Mastrokosta Despoina-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3401076","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3401076"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αφορμή για την παρούσα έρευνα αποτέλεσαν οι προβληματισμοί και τα βιώματα της γράφουσας στο αντικείμενο της μάθησης και διδασκαλίας του μαθήματος της μουσικής στα Ειδικά Δημοτικά Σχολεία. Η εργασία βασίζεται στο ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο που αφορά παιδιά με σύνδρομο Down, παιδιά με βαριά νοητική αναπηρία, με προβλήματα στην εξωλεκτική και κινητική τους επικοινωνία . Πιο συγκεκριμένα οι συνεδρίες αφορούσαν ένα μαθητή 11 ετών με σύνδρομο Down , με βαριά νοητική αναπηρία, με κινητικά προβλήματα και με μη λεκτική επικοινωνία το οποίο ζεi και μεγαλώνει μέσα σε ένα ίδρυμα της Αττικής , σε ένα παράρτημα αποθεραπείας και αποκατάστασης παιδιών με αναπηρία. Οι στόχοι της παρούσας έρευνας είναι ο μαθητής να εξωτερικεύσει μέσω της Μουσικής τον συναισθηματικό του κόσμο και κατ’ επέκταση να υπάρξει βελτίωση σε θέματα επικοινωνίας και σε κινητικό και αισθητηριακό επίπεδο. Πριν από την έναρξη των συνεδριών, η ερευνήτρια είχε ακολουθήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες με γραπτή έγκριση από την Κοινωνική Υπηρεσία του Ιδρύματος που επιβεβαιώθηκε νομικώς μέσω δικηγόρου. Οι συνεδρίες ήταν εβδομαδιαίες ( κάθε Πέμπτη και Σάββατο) σε συγκεκριμένους χώρους του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου και του Ιδρύματος. Χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικές συσκευές για την ηχογράφηση, τη βιντεοσκόπηση και την αναπαραγωγή ήχου. Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν τα εξής μουσικά όργανα: ταμπουρίνο, μαράκες, ντέφι, μεταλλόφωνο και τέλος η φωνή. Τα συμπεράσματα από το σύνολο των συνεδριών ήταν τα εξής: Ο μαθητής μπορούσε να έχει επικοινωνία των συναισθημάτων του και παράλληλα αλληλεπίδραση με την ερευνήτρια. Η επικοινωνία του πραγματοποιούνταν μέσω κραυγών, επιφωνημάτων, τιναγμάτων στα άκρα του και περαιτέρω εκφράσεων στο πρόσωπό του. Επιπλέον, αντιλαμβανόταν τους ήχους από τα μουσικά όργανα και τον ήχο από τα τραγούδια. Η αλληλεπίδραση που είχε περιοριζόταν στο πεδίο ερευνήτριας – μαθητή και όχι σε κάποιο άλλο υποκείμενο. Όσον αφορά τα μουσικά όργανα, είχαν τον ρόλο του ερεθίσματος κατά τη διάρκεια των συνεδριών, αφού ο μαθητής μπορούσε να κινεί τα άνω άκρα του, να αγγίζει τα όργανα και να τα χτυπάει , ώστε να προκληθεί ήχος. Επίσης, μπόρεσε να σηκώσει τον κορμό του και να σταθεί όρθιος , χωρίς κάποια βοήθεια. Το μουσικό όργανο ντέφι λειτούργησε καταλυτικά για τον μαθητή, ο οποίος στον ήχο του αντέδρασε , προχωρώντας σε βήματα με τη βοήθεια της περιπατούρας. Τέλος, παρατηρήθηκε η μείωση των αυτοτραυματισμών του μαθητή κατά τη διάρκεια των συνεδριών.","The reason for this research was the writer's reflections and experiences in the subject of learning and teaching music in Special Primary Schools. The work is based on the broader theoretical framework concerning children with Down syndrome, children with severe mental disabilities, with problems in their extra-verbal and motor communication. More specifically, the sessions concerned an 11-year-old student with Down syndrome, with a severe mental disability, with motor problems and with non-verbal communication who lives and grows up in an institution in Attica, in an annex for the rehabilitation and rehabilitation of children with disabilities. The goals of the present research are for the student to externalize his emotional world through Music and, by extension, to improve communication and on a motor and sensory level. Before starting the sessions, the researcher had followed all the legal procedures with written approval from the Social Service of the Foundation which was legally confirmed through a lawyer. The sessions were weekly (every Thursday and Saturday) in specific areas of the Special School and the Foundation. Electronic devices were used for recording, video recording and sound reproduction. Also, the following musical instruments were used: tambourine, maracas, tambourine, metallophone and finally the voice. The conclusions from all the sessions were as follows: The student was able to communicate his feelings and at the same time interact with the researcher. His communication was through shouts, exclamations, tremors in his limbs and further expressions on his face. In addition, he perceived the sounds of musical instruments and the sound of songs. The interaction that had been limited to the researcher-student field and not to any other subject. As for the musical instruments, they had the role of stimulus during the sessions, since the student could move his upper limbs, touch the instruments and hit them, in order to produce a sound. He was also able to lift his trunk and stand upright without any assistance. The tambourine musical instrument worked as a catalyst for the student, who reacted to its sound by taking steps with the help of the walker. Finally, a reduction in the student's self-injury was observed during the sessions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της Μουσικής σε έναν εντεκάχρονο μαθητή με βαριά νοητική αναπηρία και σύνδρομο Down : Συμπεράσματα Συνεδριών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαστροκώστα Δέσποινα-Μαρία","Mastrokosta Despoina-Maria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Αφορμή για την παρούσα έρευνα αποτέλεσαν οι προβληματισμοί και τα βιώματα της γράφουσας στο αντικείμενο της μάθησης και διδασκαλίας του μαθήματος της μουσικής στα Ειδικά Δημοτικά Σχολεία. Η εργασία βασίζεται στο ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο που αφορά παιδιά με σύνδρομο Down, παιδιά με βαριά νοητική αναπηρία, με προβλήματα στην εξωλεκτική και κινητική τους επικοινωνία . Πιο συγκεκριμένα οι συνεδρίες αφορούσαν ένα μαθητή 11 ετών με σύνδρομο Down , με βαριά νοητική αναπηρία, με κινητικά προβλήματα και με μη λεκτική επικοινωνία το οποίο ζεi και μεγαλώνει μέσα σε ένα ίδρυμα της Αττικής , σε ένα παράρτημα αποθεραπείας και αποκατάστασης παιδιών με αναπηρία. Οι στόχοι της παρούσας έρευνας είναι ο μαθητής να εξωτερικεύσει μέσω της Μουσικής τον συναισθηματικό του κόσμο και κατ’ επέκταση να υπάρξει βελτίωση σε θέματα επικοινωνίας και σε κινητικό και αισθητηριακό επίπεδο. Πριν από την έναρξη των συνεδριών, η ερευνήτρια είχε ακολουθήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες με γραπτή έγκριση από την Κοινωνική Υπηρεσία του Ιδρύματος που επιβεβαιώθηκε νομικώς μέσω δικηγόρου. Οι συνεδρίες ήταν εβδομαδιαίες ( κάθε Πέμπτη και Σάββατο) σε συγκεκριμένους χώρους του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου και του Ιδρύματος. Χρησιμοποιήθηκαν ηλεκτρονικές συσκευές για την ηχογράφηση, τη βιντεοσκόπηση και την αναπαραγωγή ήχου. Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν τα εξής μουσικά όργανα: ταμπουρίνο, μαράκες, ντέφι, μεταλλόφωνο και τέλος η φωνή. Τα συμπεράσματα από το σύνολο των συνεδριών ήταν τα εξής: Ο μαθητής μπορούσε να έχει επικοινωνία των συναισθημάτων του και παράλληλα αλληλεπίδραση με την ερευνήτρια. Η επικοινωνία του πραγματοποιούνταν μέσω κραυγών, επιφωνημάτων, τιναγμάτων στα άκρα του και περαιτέρω εκφράσεων στο πρόσωπό του. Επιπλέον, αντιλαμβανόταν τους ήχους από τα μουσικά όργανα και τον ήχο από τα τραγούδια. Η αλληλεπίδραση που είχε περιοριζόταν στο πεδίο ερευνήτριας – μαθητή και όχι σε κάποιο άλλο υποκείμενο. Όσον αφορά τα μουσικά όργανα, είχαν τον ρόλο του ερεθίσματος κατά τη διάρκεια των συνεδριών, αφού ο μαθητής μπορούσε να κινεί τα άνω άκρα του, να αγγίζει τα όργανα και να τα χτυπάει , ώστε να προκληθεί ήχος. Επίσης, μπόρεσε να σηκώσει τον κορμό του και να σταθεί όρθιος , χωρίς κάποια βοήθεια. Το μουσικό όργανο ντέφι λειτούργησε καταλυτικά για τον μαθητή, ο οποίος στον ήχο του αντέδρασε , προχωρώντας σε βήματα με τη βοήθεια της περιπατούρας. Τέλος, παρατηρήθηκε η μείωση των αυτοτραυματισμών του μαθητή κατά τη διάρκεια των συνεδριών.","The reason for this research was the writer's reflections and experiences in the subject of learning and teaching music in Special Primary Schools. The work is based on the broader theoretical framework concerning children with Down syndrome, children with severe mental disabilities, with problems in their extra-verbal and motor communication. More specifically, the sessions concerned an 11-year-old student with Down syndrome, with a severe mental disability, with motor problems and with non-verbal communication who lives and grows up in an institution in Attica, in an annex for the rehabilitation and rehabilitation of children with disabilities. The goals of the present research are for the student to externalize his emotional world through Music and, by extension, to improve communication and on a motor and sensory level. Before starting the sessions, the researcher had followed all the legal procedures with written approval from the Social Service of the Foundation which was legally confirmed through a lawyer. The sessions were weekly (every Thursday and Saturday) in specific areas of the Special School and the Foundation. Electronic devices were used for recording, video recording and sound reproduction. Also, the following musical instruments were used: tambourine, maracas, tambourine, metallophone and finally the voice. The conclusions from all the sessions were as follows: The student was able to communicate his feelings and at the same time interact with the researcher. His communication was through shouts, exclamations, tremors in his limbs and further expressions on his face. In addition, he perceived the sounds of musical instruments and the sound of songs. The interaction that had been limited to the researcher-student field and not to any other subject. As for the musical instruments, they had the role of stimulus during the sessions, since the student could move his upper limbs, touch the instruments and hit them, in order to produce a sound. He was also able to lift his trunk and stand upright without any assistance. The tambourine musical instrument worked as a catalyst for the student, who reacted to its sound by taking steps with the help of the walker. Finally, a reduction in the student's self-injury was observed during the sessions."],"dc:identifier":["uoadl:3401076","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3401076"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της Μουσικής σε έναν εντεκάχρονο μαθητή με βαριά νοητική αναπηρία και σύνδρομο Down : Συμπεράσματα Συνεδριών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:41Z"}