{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3402422"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3402422","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιπολασμός και συσχέτιση γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους καταγματίες τριτοβάθμιου νοσοκομείου της Αθήνας","abstract":"Εισαγωγή: Τα οστεοπορωτικά κατάγματα είναι μια ιδιαίτερα συχνή αιτία έκπτωσης των λειτουργικών ικανοτήτων και θνησιμότητας μεταξύ των ηλικιωμένων. Παρόλα αυτά, τα γηριατρικά σύνδρομα δεν περιλαμβάνονται στους αλγόριθμους για τη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων κατά της οστεοπόρωσης. Δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί επαρκώς η προγνωστική τους αξία για πάσχοντες με γηριατρικά κατάγματα. Σκοπός: Καταγραφή επιπολασμού προϋπαρχόντων γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους λόγω οστεοπορωτικών καταγμάτων και η συσχέτισή τους με τις κλινικές εκβάσεις (θνητότητα, κινητικότητα, λειτουργική αυτονομία, ικανότητα βάδισης). Μέθοδοι: 120 ασθενείς >70 ετών εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική Κλινική του Π.Γ.Ν. «ΛΑΙΚΟ» λόγω οξέων οστεοπορωτικών καταγμάτων μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου 2020. 31 ασθενείς αποκλείστηκαν και οι υπόλοιποι 89 (μέση ηλικία: 84, Τ.Α: 7 έτη) με οστεοπορωτικό κάταγμα τυχαιοποιήθηκαν για τη λήψη πλήρους γηριατρικής αξιολόγησης και συμβουλευτικής (N=56) ή για τη συνήθη ορθοπεδική φροντίδα (N=33). Καταγράφηκε η παρουσία γηριατρικών συνδρόμων (ευπάθεια, άνοια, ακράτεια ούρων, αριθμός και ακαταλληλότητα φαρμάκων με βάση τα κριτήρια Frids-Beers), η λήψη αντιοστεοπορωτικής αγωγής, η αυτονομία στη διαβίωση (κλίμακες Lawton και Katz), και η ευπάθεια (Clinical Frailty Scale-CFS). Αποτελέσματα: Από τους 89 ασθενείς, οι 14 (16%) έπασχαν από άνοια, οι 73 (82%) είχαν καλή ή σχετικά καλή κινητικότητα προ κατάγματος, 18 (20%) είχαν ευπάθεια, 17 (19%) είχαν ακράτεια ούρων και 80% και 77% ελάμβαναν δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα κατά Frid και Βeers αντίστοιχα. Η λειτουργικότητα για τις βασικές δραστηριότητες της καθημερινότητας ήταν σημαντικά μειωμένη (Baseline katz = 7 ± 4 vs 6-mo-katz = 7 ± 4 p <0,001), ιδίως για τους ανοϊκούς, όπως επίσης και για τις σύνθετες (Baseline Lawton = 11,80 ± 4,91 vs 6-mo Lawton = 9,39 ± 4,71, p=0,002) 6 μήνες μετά την διόρθωση του κατάγματος. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο βαθμός ευπάθειας προ του κατάγματος, τόσο περισσότερο μειωμένη ήταν η κινητική αποκατάσταση των ασθενών 6 μήνες μετά τη χειρουργική διόρθωση (β= -0,73, p=0,028). Από τους 20 ασθενείς που είχαν διαγνωσμένη οστεοπόρωση, οι 17 (85%) δεν λάμβαναν αντιοστεοπορωτική αγωγή. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας θανάτου στο εξάμηνο και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων προ του κατάγματος κατά FRID. Δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων κατά FRID. Αν και το 77% των ασθενών λάμβανε δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα με βάση τα κριτήρια του Beers, η λήψη ακατάλληλων φαρμάκων δεν συσχετίστηκε με την πιθανότητα θανάτου, ούτε με την πιθανότητα ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες. Δεν υπήρξε συσχέτιση της θνητότητας με την ευπάθεια προ του κατάγματος , ούτε με την ακράτεια ούρων. Η παρουσία ευπάθειας προ του κατάγματος συσχετίστηκε με μειωμένη πιθανότητα καλής κινητικής αποκατάστασης έξι μήνες μετά την επιδιόρθωση του κατάγματος (β=-0.83, p=0.028 < 0.05), με την εν λόγω συσχέτιση να παραμένει στατιστικά σημαντική ακόμη και μετά τον συνυπολογισμό της επίδρασης της προηγούμενης κινητικότητας ως πιθανό συγχυτικό παράγοντα. Όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα ενός ασθενή στην κλίμακα ευπάθειας, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πιθανότητα για χαμηλότερη κινητική λειτουργικότητα στο εξάμηνο (β = -0.73, p = 0.028 < 0.05). Συμπεράσματα: Προκύπτει σημαντική έκπτωση του επιπέδου λειτουργικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών ως προς τις δραστηριότητες της καθημερινότητας έως και 6 μήνες μετά την αντιμετώπιση του κατάγματος. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η ευπάθεια προ του κατάγματος, τόσο μειωμένη η κινητικότητα, μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα. Η ελλιπής φαρμακευτική αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που έχει λάβει υπερβολικές διαστάσεις στη χώρα μας και πρέπει να αντιμετωπισθεί. H λήψη FRIDs προ του κατάγματος δεν φάνηκε να επηρεάζει το επίπεδο κινητικής αποκατάστασης στο εξάμηνο.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα οστεοπορωτικά κατάγματα είναι μια ιδιαίτερα συχνή αιτία έκπτωσης των λειτουργικών ικανοτήτων και θνησιμότητας μεταξύ των ηλικιωμένων. Παρόλα αυτά, τα γηριατρικά σύνδρομα δεν περιλαμβάνονται στους αλγόριθμους για τη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων κατά της οστεοπόρωσης. Δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί επαρκώς η προγνωστική τους αξία για πάσχοντες με γηριατρικά κατάγματα. Σκοπός: Καταγραφή επιπολασμού προϋπαρχόντων γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους λόγω οστεοπορωτικών καταγμάτων και η συσχέτισή τους με τις κλινικές εκβάσεις (θνητότητα, κινητικότητα, λειτουργική αυτονομία, ικανότητα βάδισης). Μέθοδοι: 120 ασθενείς &gt;70 ετών εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική Κλινική του Π.Γ.Ν. «ΛΑΙΚΟ» λόγω οξέων οστεοπορωτικών καταγμάτων μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου 2020. 31 ασθενείς αποκλείστηκαν και οι υπόλοιποι 89 (μέση ηλικία: 84, Τ.Α: 7 έτη) με οστεοπορωτικό κάταγμα τυχαιοποιήθηκαν για τη λήψη πλήρους γηριατρικής αξιολόγησης και συμβουλευτικής (N=56) ή για τη συνήθη ορθοπεδική φροντίδα (N=33). Καταγράφηκε η παρουσία γηριατρικών συνδρόμων (ευπάθεια, άνοια, ακράτεια ούρων, αριθμός και ακαταλληλότητα φαρμάκων με βάση τα κριτήρια Frids-Beers), η λήψη αντιοστεοπορωτικής αγωγής, η αυτονομία στη διαβίωση (κλίμακες Lawton και Katz), και η ευπάθεια (Clinical Frailty Scale-CFS). Αποτελέσματα: Από τους 89 ασθενείς, οι 14 (16%) έπασχαν από άνοια, οι 73 (82%) είχαν καλή ή σχετικά καλή κινητικότητα προ κατάγματος, 18 (20%) είχαν ευπάθεια, 17 (19%) είχαν ακράτεια ούρων και 80% και 77% ελάμβαναν δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα κατά Frid και Βeers αντίστοιχα. Η λειτουργικότητα για τις βασικές δραστηριότητες της καθημερινότητας ήταν σημαντικά μειωμένη (Baseline katz = 7 ± 4 vs 6-mo-katz = 7 ± 4 p &lt;0,001), ιδίως για τους ανοϊκούς, όπως επίσης και για τις σύνθετες (Baseline Lawton = 11,80 ± 4,91 vs 6-mo Lawton = 9,39 ± 4,71, p=0,002) 6 μήνες μετά την διόρθωση του κατάγματος. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο βαθμός ευπάθειας προ του κατάγματος, τόσο περισσότερο μειωμένη ήταν η κινητική αποκατάσταση των ασθενών 6 μήνες μετά τη χειρουργική διόρθωση (β= -0,73, p=0,028). Από τους 20 ασθενείς που είχαν διαγνωσμένη οστεοπόρωση, οι 17 (85%) δεν λάμβαναν αντιοστεοπορωτική αγωγή. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας θανάτου στο εξάμηνο και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων προ του κατάγματος κατά FRID. Δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων κατά FRID. Αν και το 77% των ασθενών λάμβανε δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα με βάση τα κριτήρια του Beers, η λήψη ακατάλληλων φαρμάκων δεν συσχετίστηκε με την πιθανότητα θανάτου, ούτε με την πιθανότητα ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες. Δεν υπήρξε συσχέτιση της θνητότητας με την ευπάθεια προ του κατάγματος , ούτε με την ακράτεια ούρων. Η παρουσία ευπάθειας προ του κατάγματος συσχετίστηκε με μειωμένη πιθανότητα καλής κινητικής αποκατάστασης έξι μήνες μετά την επιδιόρθωση του κατάγματος (β=-0.83, p=0.028 &lt; 0.05), με την εν λόγω συσχέτιση να παραμένει στατιστικά σημαντική ακόμη και μετά τον συνυπολογισμό της επίδρασης της προηγούμενης κινητικότητας ως πιθανό συγχυτικό παράγοντα. Όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα ενός ασθενή στην κλίμακα ευπάθειας, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πιθανότητα για χαμηλότερη κινητική λειτουργικότητα στο εξάμηνο (β = -0.73, p = 0.028 &lt; 0.05). Συμπεράσματα: Προκύπτει σημαντική έκπτωση του επιπέδου λειτουργικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών ως προς τις δραστηριότητες της καθημερινότητας έως και 6 μήνες μετά την αντιμετώπιση του κατάγματος. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η ευπάθεια προ του κατάγματος, τόσο μειωμένη η κινητικότητα, μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα. Η ελλιπής φαρμακευτική αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που έχει λάβει υπερβολικές διαστάσεις στη χώρα μας και πρέπει να αντιμετωπισθεί. H λήψη FRIDs προ του κατάγματος δεν φάνηκε να επηρεάζει το επίπεδο κινητικής αποκατάστασης στο εξάμηνο.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζωγάκη Ελένη","Zogaki Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3402422"],"render_values":[{"text":"uoadl:3402422","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402422","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402422","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3402422","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζωγάκη Ελένη","Zogaki Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3402422","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402422"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα οστεοπορωτικά κατάγματα είναι μια ιδιαίτερα συχνή αιτία έκπτωσης των λειτουργικών ικανοτήτων και θνησιμότητας μεταξύ των ηλικιωμένων. Παρόλα αυτά, τα γηριατρικά σύνδρομα δεν περιλαμβάνονται στους αλγόριθμους για τη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων κατά της οστεοπόρωσης. Δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί επαρκώς η προγνωστική τους αξία για πάσχοντες με γηριατρικά κατάγματα. Σκοπός: Καταγραφή επιπολασμού προϋπαρχόντων γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους λόγω οστεοπορωτικών καταγμάτων και η συσχέτισή τους με τις κλινικές εκβάσεις (θνητότητα, κινητικότητα, λειτουργική αυτονομία, ικανότητα βάδισης). Μέθοδοι: 120 ασθενείς >70 ετών εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική Κλινική του Π.Γ.Ν. «ΛΑΙΚΟ» λόγω οξέων οστεοπορωτικών καταγμάτων μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου 2020. 31 ασθενείς αποκλείστηκαν και οι υπόλοιποι 89 (μέση ηλικία: 84, Τ.Α: 7 έτη) με οστεοπορωτικό κάταγμα τυχαιοποιήθηκαν για τη λήψη πλήρους γηριατρικής αξιολόγησης και συμβουλευτικής (N=56) ή για τη συνήθη ορθοπεδική φροντίδα (N=33). Καταγράφηκε η παρουσία γηριατρικών συνδρόμων (ευπάθεια, άνοια, ακράτεια ούρων, αριθμός και ακαταλληλότητα φαρμάκων με βάση τα κριτήρια Frids-Beers), η λήψη αντιοστεοπορωτικής αγωγής, η αυτονομία στη διαβίωση (κλίμακες Lawton και Katz), και η ευπάθεια (Clinical Frailty Scale-CFS). Αποτελέσματα: Από τους 89 ασθενείς, οι 14 (16%) έπασχαν από άνοια, οι 73 (82%) είχαν καλή ή σχετικά καλή κινητικότητα προ κατάγματος, 18 (20%) είχαν ευπάθεια, 17 (19%) είχαν ακράτεια ούρων και 80% και 77% ελάμβαναν δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα κατά Frid και Βeers αντίστοιχα. Η λειτουργικότητα για τις βασικές δραστηριότητες της καθημερινότητας ήταν σημαντικά μειωμένη (Baseline katz = 7 ± 4 vs 6-mo-katz = 7 ± 4 p <0,001), ιδίως για τους ανοϊκούς, όπως επίσης και για τις σύνθετες (Baseline Lawton = 11,80 ± 4,91 vs 6-mo Lawton = 9,39 ± 4,71, p=0,002) 6 μήνες μετά την διόρθωση του κατάγματος. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο βαθμός ευπάθειας προ του κατάγματος, τόσο περισσότερο μειωμένη ήταν η κινητική αποκατάσταση των ασθενών 6 μήνες μετά τη χειρουργική διόρθωση (β= -0,73, p=0,028). Από τους 20 ασθενείς που είχαν διαγνωσμένη οστεοπόρωση, οι 17 (85%) δεν λάμβαναν αντιοστεοπορωτική αγωγή. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας θανάτου στο εξάμηνο και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων προ του κατάγματος κατά FRID. Δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων κατά FRID. Αν και το 77% των ασθενών λάμβανε δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα με βάση τα κριτήρια του Beers, η λήψη ακατάλληλων φαρμάκων δεν συσχετίστηκε με την πιθανότητα θανάτου, ούτε με την πιθανότητα ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες. Δεν υπήρξε συσχέτιση της θνητότητας με την ευπάθεια προ του κατάγματος , ούτε με την ακράτεια ούρων. Η παρουσία ευπάθειας προ του κατάγματος συσχετίστηκε με μειωμένη πιθανότητα καλής κινητικής αποκατάστασης έξι μήνες μετά την επιδιόρθωση του κατάγματος (β=-0.83, p=0.028 < 0.05), με την εν λόγω συσχέτιση να παραμένει στατιστικά σημαντική ακόμη και μετά τον συνυπολογισμό της επίδρασης της προηγούμενης κινητικότητας ως πιθανό συγχυτικό παράγοντα. Όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα ενός ασθενή στην κλίμακα ευπάθειας, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πιθανότητα για χαμηλότερη κινητική λειτουργικότητα στο εξάμηνο (β = -0.73, p = 0.028 < 0.05). Συμπεράσματα: Προκύπτει σημαντική έκπτωση του επιπέδου λειτουργικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών ως προς τις δραστηριότητες της καθημερινότητας έως και 6 μήνες μετά την αντιμετώπιση του κατάγματος. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η ευπάθεια προ του κατάγματος, τόσο μειωμένη η κινητικότητα, μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα. Η ελλιπής φαρμακευτική αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που έχει λάβει υπερβολικές διαστάσεις στη χώρα μας και πρέπει να αντιμετωπισθεί. H λήψη FRIDs προ του κατάγματος δεν φάνηκε να επηρεάζει το επίπεδο κινητικής αποκατάστασης στο εξάμηνο.","Introduction: Osteoporotic fractures are a highly prevalent cause of functional disability and mortality among older adults. However, geriatric syndromes are not included in treatment decision algorithms in osteoporosis. Their prognostic value for patients with geriatric fractures has not been adequately evaluated. Aim: To document the prevalence of pre-existing geriatric syndromes in older adults with osteoporotic fractures, and their association with clinical outcomes (mortality, mobility, functional autonomy, walking ability). Material-Methods: 120 patients >70 years old were admitted to the Orthopaedic Clinic of P.G. N. \"LAIKO\" due to acute osteoporotic fractures between May and October 2020. 31 patients were excluded and the remaining 89 (mean age: 84, SD: 7 years) with osteoporotic fracture were randomized to receive a full geriatric evaluation and consultation (N= 56) or for usual orthopaedic care (N=33). The presence of geriatric syndromes (frailty, dementia, urinary incontinence, number and inappropriate medications based on Frids-Beers criteria), use of anti-osteoporotic treatment, autonomy (Lawton and Katz scales), and frailty (Clinical Frailty Scale- CFS). Results: Of the 89 patients, 14 (16%) had dementia, 73 (82%) had good or relatively good pre-fracture mobility, 18 (20%) had frailty, 17 (19%) had urinary incontinence, as well as 80% and 77% were under potentially inappropriate medications according to Frid and Beers criteria respectively. Performance for the basic activities of daily living was significantly reduced (Baseline katz = 7 ± 4 vs 6-mo-katz = 7 ± 4 p <0,001), especially for patients with dementia, as well as for complex activities (Baseline Lawton = 11,80 ± 4,91 vs 6-mo Lawton = 9,39 ± 4,71, p=0,002) 6 months after fracture treatment. The higher the degree of vulnerability before the fracture, the more reduced was the motor rehabilitation 6 months after surgical correction (β = -0.73, p=0.028). Although 20 patients had diagnosed osteoporosis before admission, 17 of them (85%) continued to be off-treatment 6 months later. No significant association was found between the probability of death at six months and the use of inappropriate pre-fracture medications according to FRID. There was also no significant association between the probability of regaining a good level of walking at 6 months and the use of inappropriate medication according to FRID. Even if 77% of patients received potentially inappropriate medications for the elderly based on Beers criteria, the use of inappropriate medications was not associated with the probability of death, nor with the likelihood of regaining good walking level at 6 months. There was no association of mortality with pre-fracture vulnerability nor with urinary incontinence. The presence of pre-fracture frailty was associated with a reduced likelihood of good motor recovery six months after fracture repair (β=-0.83, p=0.028 < 0.05), with this result remaining significant even after accounting for the impact of prior mobility as a potential confounder. The higher the level of vulnerability, the greater the probability of lower motor function at six months (β = -0.73, p = 0.028 < 0.05). Conclusions: There is a significant decline in the functional level of the elderly in terms of activities of daily living up to 6 months after fracture treatment. The greater the vulnerability, the greater the impaired mobility after an osteoporotic fracture. Under-treatment of osteoporosis is a global phenomenon exaggerated especially in Greece and must be confronted. There was no association between the use of inappropriate medication according to FRID and the probability of regaining a good level of walking at 6 months."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιπολασμός και συσχέτιση γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους καταγματίες τριτοβάθμιου νοσοκομείου της Αθήνας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζωγάκη Ελένη","Zogaki Eleni"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα οστεοπορωτικά κατάγματα είναι μια ιδιαίτερα συχνή αιτία έκπτωσης των λειτουργικών ικανοτήτων και θνησιμότητας μεταξύ των ηλικιωμένων. Παρόλα αυτά, τα γηριατρικά σύνδρομα δεν περιλαμβάνονται στους αλγόριθμους για τη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων κατά της οστεοπόρωσης. Δεν έχει ακόμη εκτιμηθεί επαρκώς η προγνωστική τους αξία για πάσχοντες με γηριατρικά κατάγματα. Σκοπός: Καταγραφή επιπολασμού προϋπαρχόντων γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους λόγω οστεοπορωτικών καταγμάτων και η συσχέτισή τους με τις κλινικές εκβάσεις (θνητότητα, κινητικότητα, λειτουργική αυτονομία, ικανότητα βάδισης). Μέθοδοι: 120 ασθενείς >70 ετών εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική Κλινική του Π.Γ.Ν. «ΛΑΙΚΟ» λόγω οξέων οστεοπορωτικών καταγμάτων μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου 2020. 31 ασθενείς αποκλείστηκαν και οι υπόλοιποι 89 (μέση ηλικία: 84, Τ.Α: 7 έτη) με οστεοπορωτικό κάταγμα τυχαιοποιήθηκαν για τη λήψη πλήρους γηριατρικής αξιολόγησης και συμβουλευτικής (N=56) ή για τη συνήθη ορθοπεδική φροντίδα (N=33). Καταγράφηκε η παρουσία γηριατρικών συνδρόμων (ευπάθεια, άνοια, ακράτεια ούρων, αριθμός και ακαταλληλότητα φαρμάκων με βάση τα κριτήρια Frids-Beers), η λήψη αντιοστεοπορωτικής αγωγής, η αυτονομία στη διαβίωση (κλίμακες Lawton και Katz), και η ευπάθεια (Clinical Frailty Scale-CFS). Αποτελέσματα: Από τους 89 ασθενείς, οι 14 (16%) έπασχαν από άνοια, οι 73 (82%) είχαν καλή ή σχετικά καλή κινητικότητα προ κατάγματος, 18 (20%) είχαν ευπάθεια, 17 (19%) είχαν ακράτεια ούρων και 80% και 77% ελάμβαναν δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα κατά Frid και Βeers αντίστοιχα. Η λειτουργικότητα για τις βασικές δραστηριότητες της καθημερινότητας ήταν σημαντικά μειωμένη (Baseline katz = 7 ± 4 vs 6-mo-katz = 7 ± 4 p <0,001), ιδίως για τους ανοϊκούς, όπως επίσης και για τις σύνθετες (Baseline Lawton = 11,80 ± 4,91 vs 6-mo Lawton = 9,39 ± 4,71, p=0,002) 6 μήνες μετά την διόρθωση του κατάγματος. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο βαθμός ευπάθειας προ του κατάγματος, τόσο περισσότερο μειωμένη ήταν η κινητική αποκατάσταση των ασθενών 6 μήνες μετά τη χειρουργική διόρθωση (β= -0,73, p=0,028). Από τους 20 ασθενείς που είχαν διαγνωσμένη οστεοπόρωση, οι 17 (85%) δεν λάμβαναν αντιοστεοπορωτική αγωγή. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας θανάτου στο εξάμηνο και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων προ του κατάγματος κατά FRID. Δεν εντοπίστηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες και της λήψης ακατάλληλων φαρμάκων κατά FRID. Αν και το 77% των ασθενών λάμβανε δυνητικά ακατάλληλα φάρμακα με βάση τα κριτήρια του Beers, η λήψη ακατάλληλων φαρμάκων δεν συσχετίστηκε με την πιθανότητα θανάτου, ούτε με την πιθανότητα ανάκτησης καλού επιπέδου βάδισης στους 6 μήνες. Δεν υπήρξε συσχέτιση της θνητότητας με την ευπάθεια προ του κατάγματος , ούτε με την ακράτεια ούρων. Η παρουσία ευπάθειας προ του κατάγματος συσχετίστηκε με μειωμένη πιθανότητα καλής κινητικής αποκατάστασης έξι μήνες μετά την επιδιόρθωση του κατάγματος (β=-0.83, p=0.028 < 0.05), με την εν λόγω συσχέτιση να παραμένει στατιστικά σημαντική ακόμη και μετά τον συνυπολογισμό της επίδρασης της προηγούμενης κινητικότητας ως πιθανό συγχυτικό παράγοντα. Όσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα ενός ασθενή στην κλίμακα ευπάθειας, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πιθανότητα για χαμηλότερη κινητική λειτουργικότητα στο εξάμηνο (β = -0.73, p = 0.028 < 0.05). Συμπεράσματα: Προκύπτει σημαντική έκπτωση του επιπέδου λειτουργικότητας των ηλικιωμένων καταγματιών ως προς τις δραστηριότητες της καθημερινότητας έως και 6 μήνες μετά την αντιμετώπιση του κατάγματος. Μάλιστα, όσο μεγαλύτερη η ευπάθεια προ του κατάγματος, τόσο μειωμένη η κινητικότητα, μετά από οστεοπορωτικό κάταγμα. Η ελλιπής φαρμακευτική αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που έχει λάβει υπερβολικές διαστάσεις στη χώρα μας και πρέπει να αντιμετωπισθεί. H λήψη FRIDs προ του κατάγματος δεν φάνηκε να επηρεάζει το επίπεδο κινητικής αποκατάστασης στο εξάμηνο.","Introduction: Osteoporotic fractures are a highly prevalent cause of functional disability and mortality among older adults. However, geriatric syndromes are not included in treatment decision algorithms in osteoporosis. Their prognostic value for patients with geriatric fractures has not been adequately evaluated. Aim: To document the prevalence of pre-existing geriatric syndromes in older adults with osteoporotic fractures, and their association with clinical outcomes (mortality, mobility, functional autonomy, walking ability). Material-Methods: 120 patients >70 years old were admitted to the Orthopaedic Clinic of P.G. N. \"LAIKO\" due to acute osteoporotic fractures between May and October 2020. 31 patients were excluded and the remaining 89 (mean age: 84, SD: 7 years) with osteoporotic fracture were randomized to receive a full geriatric evaluation and consultation (N= 56) or for usual orthopaedic care (N=33). The presence of geriatric syndromes (frailty, dementia, urinary incontinence, number and inappropriate medications based on Frids-Beers criteria), use of anti-osteoporotic treatment, autonomy (Lawton and Katz scales), and frailty (Clinical Frailty Scale- CFS). Results: Of the 89 patients, 14 (16%) had dementia, 73 (82%) had good or relatively good pre-fracture mobility, 18 (20%) had frailty, 17 (19%) had urinary incontinence, as well as 80% and 77% were under potentially inappropriate medications according to Frid and Beers criteria respectively. Performance for the basic activities of daily living was significantly reduced (Baseline katz = 7 ± 4 vs 6-mo-katz = 7 ± 4 p <0,001), especially for patients with dementia, as well as for complex activities (Baseline Lawton = 11,80 ± 4,91 vs 6-mo Lawton = 9,39 ± 4,71, p=0,002) 6 months after fracture treatment. The higher the degree of vulnerability before the fracture, the more reduced was the motor rehabilitation 6 months after surgical correction (β = -0.73, p=0.028). Although 20 patients had diagnosed osteoporosis before admission, 17 of them (85%) continued to be off-treatment 6 months later. No significant association was found between the probability of death at six months and the use of inappropriate pre-fracture medications according to FRID. There was also no significant association between the probability of regaining a good level of walking at 6 months and the use of inappropriate medication according to FRID. Even if 77% of patients received potentially inappropriate medications for the elderly based on Beers criteria, the use of inappropriate medications was not associated with the probability of death, nor with the likelihood of regaining good walking level at 6 months. There was no association of mortality with pre-fracture vulnerability nor with urinary incontinence. The presence of pre-fracture frailty was associated with a reduced likelihood of good motor recovery six months after fracture repair (β=-0.83, p=0.028 < 0.05), with this result remaining significant even after accounting for the impact of prior mobility as a potential confounder. The higher the level of vulnerability, the greater the probability of lower motor function at six months (β = -0.73, p = 0.028 < 0.05). Conclusions: There is a significant decline in the functional level of the elderly in terms of activities of daily living up to 6 months after fracture treatment. The greater the vulnerability, the greater the impaired mobility after an osteoporotic fracture. Under-treatment of osteoporosis is a global phenomenon exaggerated especially in Greece and must be confronted. There was no association between the use of inappropriate medication according to FRID and the probability of regaining a good level of walking at 6 months."],"dc:identifier":["uoadl:3402422","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402422"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Επιπολασμός και συσχέτιση γηριατρικών συνδρόμων σε ηλικιωμένους καταγματίες τριτοβάθμιου νοσοκομείου της Αθήνας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:49Z"}