{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3402571"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3402571","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Study of the effect of Sirtuins polymorphisms in pancreatic cancer","abstract":"Το πορώδες παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα αντιπροσωπεύει το 90 % του καρκίνου του παγκρέατος και θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες κακοήθειες του 21ου αιώνα. Εκτιμάται ότι σε λίγες δεκαετίες θα γίνει η δεύτερη αιτία θανάτου που σχετίζεται με τον καρκίνο, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Παρόλο που τα στατιστικά στοιχεία ως προς την επιβίωση έχουν βελτιωθεί την τελευταία δεκαετία μέσω της κατανόησης της βιολογικής βάσης της νόσου και της βελτίωσης της κλινικής φροντίδας, το ποσοστό 5ετούς επιβίωσης παραμένει πολύ φτωχό και δεν ξεπερνά το 12%, ενώ λιγότερο από το 20% των ασθενών επιβιώνει για περισσότερο από 1 έτος. Η απουσία απλών, πρώιμων τεχνικών ανίχνευσης συμβάλλει στην καθυστερημένη διάγνωση της νόσου και στη συνέχεια στην υψηλή θνησιμότητα, καθώς τα συμπτώματα δεν εκδηλώνονται μέχρι ο καρκίνος να προχωρήσει και να εξαπλωθεί σε άλλες περιοχές. Από την άλλη πλευρά, οι παγκρεατικοί νευροενδοκρινείς όγκοι (PNET) προέρχονται από νευροενδοκρινικά κύτταρα του παγκρέατος, παρουσιάζοντας βραδύτερη ανάπτυξη και ορμονική υπερέκκριση σε σύγκριση με το πορώδες αδενοκαρκίνωμα του παγκρέατος (PDAC). Παρά τη σπανιότητά τους, τα PNETs εμφανίζουν ετερογένεια στην ιστολογία και την κλινική συμπεριφορά. Η πρόγνωση ποικίλλει με βάση παράγοντες όπως το μέγεθος του όγκου, ο βαθμός και οι μεταστάσεις, με τα ποσοστά 5ετούς επιβίωσης να κυμαίνονται από 40% έως 90%. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης και των στοχευμένων θεραπειών, οι προκλήσεις στη διαχείριση των PNET εξακολουθούν να υφίστανται, γεγονός που επιτάσσει συνεχείς ερευνητικές προσπάθειες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης 3 μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών (αλλαγή μίας νουκλεοτιδικής βάσης) της Σιρτουίνης 1 (SIRT1), μιας πρωτεϊνικής αποακετυλάσης που εμπλέκεται σε διάφορες κυτταρικές διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της γήρανσης, του μεταβολισμού και της καρκινογένεσης. Πραγματοποιήθηκε γονοτύπηση των δειγμάτων για τους πολυμορφισμούς: rs3758391, rs144124002 και rs369274325. Οι πολυμορφισμοί rs3758391 και rs144124002 εξετάστηκαν τόσο σε ασθενείς με PDAC όσο και σε ασθενείς με PNET, ενώ ο rs369274325 εξετάστηκε μόνο σε ασθενείς με PDAC. Η σύγκριση της συχνότητας των γονοτύπων δεν έδειξε καμία συσχέτιση του rs144124002 με την εμφάνιση PDAC και PNET. Ο πολυμορφισμός rs369274325 δεν έδειξε επίσης σημαντική συσχέτιση με το PDAC. Στην περίπτωση του rs3758391, υπήρξε πολύ ισχυρή συσχέτιση με το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα, τόσο σε επίπεδο γονότυπου όσο και σε επίπεδο αλληλόμορφου. Δυστυχώς, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων ασθενών με PNET, δεν ήταν δυνατή η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συμπερασματικά, ο πολυμορφισμός rs3758391 θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως δυνητικός βιοδείκτης για το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα λόγω της ισχυρής συσχέτισής του με τη νόσο, όπως φάνηκε στην παρούσα μελέτη.","abstract_html":"Το πορώδες παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα αντιπροσωπεύει το 90 % του καρκίνου του παγκρέατος και θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες κακοήθειες του 21ου αιώνα. Εκτιμάται ότι σε λίγες δεκαετίες θα γίνει η δεύτερη αιτία θανάτου που σχετίζεται με τον καρκίνο, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Παρόλο που τα στατιστικά στοιχεία ως προς την επιβίωση έχουν βελτιωθεί την τελευταία δεκαετία μέσω της κατανόησης της βιολογικής βάσης της νόσου και της βελτίωσης της κλινικής φροντίδας, το ποσοστό 5ετούς επιβίωσης παραμένει πολύ φτωχό και δεν ξεπερνά το 12%, ενώ λιγότερο από το 20% των ασθενών επιβιώνει για περισσότερο από 1 έτος. Η απουσία απλών, πρώιμων τεχνικών ανίχνευσης συμβάλλει στην καθυστερημένη διάγνωση της νόσου και στη συνέχεια στην υψηλή θνησιμότητα, καθώς τα συμπτώματα δεν εκδηλώνονται μέχρι ο καρκίνος να προχωρήσει και να εξαπλωθεί σε άλλες περιοχές. Από την άλλη πλευρά, οι παγκρεατικοί νευροενδοκρινείς όγκοι (PNET) προέρχονται από νευροενδοκρινικά κύτταρα του παγκρέατος, παρουσιάζοντας βραδύτερη ανάπτυξη και ορμονική υπερέκκριση σε σύγκριση με το πορώδες αδενοκαρκίνωμα του παγκρέατος (PDAC). Παρά τη σπανιότητά τους, τα PNETs εμφανίζουν ετερογένεια στην ιστολογία και την κλινική συμπεριφορά. Η πρόγνωση ποικίλλει με βάση παράγοντες όπως το μέγεθος του όγκου, ο βαθμός και οι μεταστάσεις, με τα ποσοστά 5ετούς επιβίωσης να κυμαίνονται από 40% έως 90%. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης και των στοχευμένων θεραπειών, οι προκλήσεις στη διαχείριση των PNET εξακολουθούν να υφίστανται, γεγονός που επιτάσσει συνεχείς ερευνητικές προσπάθειες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης 3 μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών (αλλαγή μίας νουκλεοτιδικής βάσης) της Σιρτουίνης 1 (SIRT1), μιας πρωτεϊνικής αποακετυλάσης που εμπλέκεται σε διάφορες κυτταρικές διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της γήρανσης, του μεταβολισμού και της καρκινογένεσης. Πραγματοποιήθηκε γονοτύπηση των δειγμάτων για τους πολυμορφισμούς: rs3758391, rs144124002 και rs369274325. Οι πολυμορφισμοί rs3758391 και rs144124002 εξετάστηκαν τόσο σε ασθενείς με PDAC όσο και σε ασθενείς με PNET, ενώ ο rs369274325 εξετάστηκε μόνο σε ασθενείς με PDAC. Η σύγκριση της συχνότητας των γονοτύπων δεν έδειξε καμία συσχέτιση του rs144124002 με την εμφάνιση PDAC και PNET. Ο πολυμορφισμός rs369274325 δεν έδειξε επίσης σημαντική συσχέτιση με το PDAC. Στην περίπτωση του rs3758391, υπήρξε πολύ ισχυρή συσχέτιση με το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα, τόσο σε επίπεδο γονότυπου όσο και σε επίπεδο αλληλόμορφου. Δυστυχώς, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων ασθενών με PNET, δεν ήταν δυνατή η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συμπερασματικά, ο πολυμορφισμός rs3758391 θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως δυνητικός βιοδείκτης για το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα λόγω της ισχυρής συσχέτισής του με τη νόσο, όπως φάνηκε στην παρούσα μελέτη.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαντζίμας Ηλίας","Papantzimas Ilias"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:51Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3402571"],"render_values":[{"text":"uoadl:3402571","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402571","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402571","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3402571","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαντζίμας Ηλίας","Papantzimas Ilias"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3402571","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402571"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το πορώδες παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα αντιπροσωπεύει το 90 % του καρκίνου του παγκρέατος και θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες κακοήθειες του 21ου αιώνα. Εκτιμάται ότι σε λίγες δεκαετίες θα γίνει η δεύτερη αιτία θανάτου που σχετίζεται με τον καρκίνο, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Παρόλο που τα στατιστικά στοιχεία ως προς την επιβίωση έχουν βελτιωθεί την τελευταία δεκαετία μέσω της κατανόησης της βιολογικής βάσης της νόσου και της βελτίωσης της κλινικής φροντίδας, το ποσοστό 5ετούς επιβίωσης παραμένει πολύ φτωχό και δεν ξεπερνά το 12%, ενώ λιγότερο από το 20% των ασθενών επιβιώνει για περισσότερο από 1 έτος. Η απουσία απλών, πρώιμων τεχνικών ανίχνευσης συμβάλλει στην καθυστερημένη διάγνωση της νόσου και στη συνέχεια στην υψηλή θνησιμότητα, καθώς τα συμπτώματα δεν εκδηλώνονται μέχρι ο καρκίνος να προχωρήσει και να εξαπλωθεί σε άλλες περιοχές. Από την άλλη πλευρά, οι παγκρεατικοί νευροενδοκρινείς όγκοι (PNET) προέρχονται από νευροενδοκρινικά κύτταρα του παγκρέατος, παρουσιάζοντας βραδύτερη ανάπτυξη και ορμονική υπερέκκριση σε σύγκριση με το πορώδες αδενοκαρκίνωμα του παγκρέατος (PDAC). Παρά τη σπανιότητά τους, τα PNETs εμφανίζουν ετερογένεια στην ιστολογία και την κλινική συμπεριφορά. Η πρόγνωση ποικίλλει με βάση παράγοντες όπως το μέγεθος του όγκου, ο βαθμός και οι μεταστάσεις, με τα ποσοστά 5ετούς επιβίωσης να κυμαίνονται από 40% έως 90%. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης και των στοχευμένων θεραπειών, οι προκλήσεις στη διαχείριση των PNET εξακολουθούν να υφίστανται, γεγονός που επιτάσσει συνεχείς ερευνητικές προσπάθειες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης 3 μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών (αλλαγή μίας νουκλεοτιδικής βάσης) της Σιρτουίνης 1 (SIRT1), μιας πρωτεϊνικής αποακετυλάσης που εμπλέκεται σε διάφορες κυτταρικές διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της γήρανσης, του μεταβολισμού και της καρκινογένεσης. Πραγματοποιήθηκε γονοτύπηση των δειγμάτων για τους πολυμορφισμούς: rs3758391, rs144124002 και rs369274325. Οι πολυμορφισμοί rs3758391 και rs144124002 εξετάστηκαν τόσο σε ασθενείς με PDAC όσο και σε ασθενείς με PNET, ενώ ο rs369274325 εξετάστηκε μόνο σε ασθενείς με PDAC. Η σύγκριση της συχνότητας των γονοτύπων δεν έδειξε καμία συσχέτιση του rs144124002 με την εμφάνιση PDAC και PNET. Ο πολυμορφισμός rs369274325 δεν έδειξε επίσης σημαντική συσχέτιση με το PDAC. Στην περίπτωση του rs3758391, υπήρξε πολύ ισχυρή συσχέτιση με το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα, τόσο σε επίπεδο γονότυπου όσο και σε επίπεδο αλληλόμορφου. Δυστυχώς, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων ασθενών με PNET, δεν ήταν δυνατή η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συμπερασματικά, ο πολυμορφισμός rs3758391 θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως δυνητικός βιοδείκτης για το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα λόγω της ισχυρής συσχέτισής του με τη νόσο, όπως φάνηκε στην παρούσα μελέτη.","Pancreatic ductal adenocarcinoma represents 90 % of pancreatic cancer and is considered one of the deadliest malignancies in the 21st century. It is estimated to become the second cause of cancer-associated mortality only behind lung cancer in a few decades. Even if survival statistics have improved over the last decade through the understanding of biological basis of disease and the improvement in clinical care, the 5-year survival rate remains very poor and does not exceed 12% while less than 20% of patients survive for more than 1 year. The absence of straightforward, early detection techniques contributes to the disease's late diagnosis and subsequently high mortality since symptoms do not manifest until cancer has advanced and spread. Pancreatic neuroendocrine tumors (PNETs) on the other hand, arise from neuroendocrine cells in the pancreas, exhibiting slower growth and hormonal hypersecretion compared to pancreatic ductal adenocarcinoma (PDAC). Despite their rarity, PNETs display heterogeneity in histology and clinical behavior. Prognosis varies based on factors such as tumor size, grade, and metastasis, with 5-year survival rates ranging from 40% to 90%. Despite advancements in treatment, including surgery and targeted therapies, challenges in managing PNETs persist, warranting ongoing research efforts for improved outcomes. The purpose of this study is to investigate the potent association of 3 single nucleotide polymorphisms of Sirtuin 1 (SIRT1), a protein deacetylase involved in various cellular processes including aging, metabolism, and tumorigenesis. The samples were genotyped for the polymorphisms: rs3758391, rs144124002 and rs369274325. Rs3758391 and rs144124002 polymorphisms were tested both in PDAC and PNET patients, whereas rs369274325 was tested only in PDAC patients. Genotype frequency comparison showed no association of rs144124002 with PDAC and PNET. Rs369274325 polymorphism showed also no significant association with PDAC. In case of rs3758391, there was a very strong association with PDAC, both in genotype and allele level. Unfortunately, due to a small number of samples of PNET patients, no safe conclusions could be extracted. In conclusion, the rs3758391 polymorphism could serve as a potential biomarker for pancreatic adenocarcinoma due to its strong association with the disease, as it was shown at this study."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Study of the effect of Sirtuins polymorphisms in pancreatic cancer"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαντζίμας Ηλίας","Papantzimas Ilias"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Το πορώδες παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα αντιπροσωπεύει το 90 % του καρκίνου του παγκρέατος και θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες κακοήθειες του 21ου αιώνα. Εκτιμάται ότι σε λίγες δεκαετίες θα γίνει η δεύτερη αιτία θανάτου που σχετίζεται με τον καρκίνο, μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Παρόλο που τα στατιστικά στοιχεία ως προς την επιβίωση έχουν βελτιωθεί την τελευταία δεκαετία μέσω της κατανόησης της βιολογικής βάσης της νόσου και της βελτίωσης της κλινικής φροντίδας, το ποσοστό 5ετούς επιβίωσης παραμένει πολύ φτωχό και δεν ξεπερνά το 12%, ενώ λιγότερο από το 20% των ασθενών επιβιώνει για περισσότερο από 1 έτος. Η απουσία απλών, πρώιμων τεχνικών ανίχνευσης συμβάλλει στην καθυστερημένη διάγνωση της νόσου και στη συνέχεια στην υψηλή θνησιμότητα, καθώς τα συμπτώματα δεν εκδηλώνονται μέχρι ο καρκίνος να προχωρήσει και να εξαπλωθεί σε άλλες περιοχές. Από την άλλη πλευρά, οι παγκρεατικοί νευροενδοκρινείς όγκοι (PNET) προέρχονται από νευροενδοκρινικά κύτταρα του παγκρέατος, παρουσιάζοντας βραδύτερη ανάπτυξη και ορμονική υπερέκκριση σε σύγκριση με το πορώδες αδενοκαρκίνωμα του παγκρέατος (PDAC). Παρά τη σπανιότητά τους, τα PNETs εμφανίζουν ετερογένεια στην ιστολογία και την κλινική συμπεριφορά. Η πρόγνωση ποικίλλει με βάση παράγοντες όπως το μέγεθος του όγκου, ο βαθμός και οι μεταστάσεις, με τα ποσοστά 5ετούς επιβίωσης να κυμαίνονται από 40% έως 90%. Παρά τις εξελίξεις στη θεραπεία, συμπεριλαμβανομένης της χειρουργικής επέμβασης και των στοχευμένων θεραπειών, οι προκλήσεις στη διαχείριση των PNET εξακολουθούν να υφίστανται, γεγονός που επιτάσσει συνεχείς ερευνητικές προσπάθειες για τη βελτίωση των αποτελεσμάτων. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της πιθανής συσχέτισης 3 μονονουκλεοτιδικών πολυμορφισμών (αλλαγή μίας νουκλεοτιδικής βάσης) της Σιρτουίνης 1 (SIRT1), μιας πρωτεϊνικής αποακετυλάσης που εμπλέκεται σε διάφορες κυτταρικές διεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της γήρανσης, του μεταβολισμού και της καρκινογένεσης. Πραγματοποιήθηκε γονοτύπηση των δειγμάτων για τους πολυμορφισμούς: rs3758391, rs144124002 και rs369274325. Οι πολυμορφισμοί rs3758391 και rs144124002 εξετάστηκαν τόσο σε ασθενείς με PDAC όσο και σε ασθενείς με PNET, ενώ ο rs369274325 εξετάστηκε μόνο σε ασθενείς με PDAC. Η σύγκριση της συχνότητας των γονοτύπων δεν έδειξε καμία συσχέτιση του rs144124002 με την εμφάνιση PDAC και PNET. Ο πολυμορφισμός rs369274325 δεν έδειξε επίσης σημαντική συσχέτιση με το PDAC. Στην περίπτωση του rs3758391, υπήρξε πολύ ισχυρή συσχέτιση με το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα, τόσο σε επίπεδο γονότυπου όσο και σε επίπεδο αλληλόμορφου. Δυστυχώς, λόγω του μικρού αριθμού δειγμάτων ασθενών με PNET, δεν ήταν δυνατή η εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Συμπερασματικά, ο πολυμορφισμός rs3758391 θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως δυνητικός βιοδείκτης για το παγκρεατικό αδενοκαρκίνωμα λόγω της ισχυρής συσχέτισής του με τη νόσο, όπως φάνηκε στην παρούσα μελέτη.","Pancreatic ductal adenocarcinoma represents 90 % of pancreatic cancer and is considered one of the deadliest malignancies in the 21st century. It is estimated to become the second cause of cancer-associated mortality only behind lung cancer in a few decades. Even if survival statistics have improved over the last decade through the understanding of biological basis of disease and the improvement in clinical care, the 5-year survival rate remains very poor and does not exceed 12% while less than 20% of patients survive for more than 1 year. The absence of straightforward, early detection techniques contributes to the disease's late diagnosis and subsequently high mortality since symptoms do not manifest until cancer has advanced and spread. Pancreatic neuroendocrine tumors (PNETs) on the other hand, arise from neuroendocrine cells in the pancreas, exhibiting slower growth and hormonal hypersecretion compared to pancreatic ductal adenocarcinoma (PDAC). Despite their rarity, PNETs display heterogeneity in histology and clinical behavior. Prognosis varies based on factors such as tumor size, grade, and metastasis, with 5-year survival rates ranging from 40% to 90%. Despite advancements in treatment, including surgery and targeted therapies, challenges in managing PNETs persist, warranting ongoing research efforts for improved outcomes. The purpose of this study is to investigate the potent association of 3 single nucleotide polymorphisms of Sirtuin 1 (SIRT1), a protein deacetylase involved in various cellular processes including aging, metabolism, and tumorigenesis. The samples were genotyped for the polymorphisms: rs3758391, rs144124002 and rs369274325. Rs3758391 and rs144124002 polymorphisms were tested both in PDAC and PNET patients, whereas rs369274325 was tested only in PDAC patients. Genotype frequency comparison showed no association of rs144124002 with PDAC and PNET. Rs369274325 polymorphism showed also no significant association with PDAC. In case of rs3758391, there was a very strong association with PDAC, both in genotype and allele level. Unfortunately, due to a small number of samples of PNET patients, no safe conclusions could be extracted. In conclusion, the rs3758391 polymorphism could serve as a potential biomarker for pancreatic adenocarcinoma due to its strong association with the disease, as it was shown at this study."],"dc:identifier":["uoadl:3402571","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3402571"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Study of the effect of Sirtuins polymorphisms in pancreatic cancer"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:51Z"}