{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3406201"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3406201","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Effect of supportive peri-implant care after surgical treatment of peri-implantitis on RANKL and OPG levels in peri-implant crevicular fluid","abstract":"Εισαγωγή: Ο ενεργοποιητής υποδοχέα του συνδέτη πυρηνικού παράγοντα κάπα-Β (RANKL) και η οστεοπροτεγερίνη (OPG) αποτελούν ένα μοριακό σύστημα που ελέγχει την οστική απορρόφηση. Σκοπός: Αυτή η μελέτη είναι να διερευνά την επίδραση της φάσης διατήρησης θεραπευτικού αποτελέσματος στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό και στις κλινικές παραμέτρους, 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Επιπλέον πραγματοποιήθηκε σύγκριση των επιπέδων των RANKL και OPG μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Υλικά και Μέθοδοι: Το περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό συλλέχθηκε από ασθενείς με υγιή εμφυτεύματα (n=13) και από ασθενείς με περιεμφυτευματίτιδα 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της νόσου (n=13). Μετρήθηκαν ο δείκτης πλάκας, η αιμορραγία κατά την ανίχνευση, και το βάθος θυλάκου στην αρχική εξέταση για όλο το δείγμα και στους 6 και 9 μήνες μετά την θεραπεία στους ασθενείς με τα θεραπευμένα εμφυτεύματα. Οι συγκεντρώσεις των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό υπολογίστηκαν με την ανοσοενζυμική μέθοδο της ELISA. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα του RANKL βρέθηκε στατιστικά αυξημένα στους 6 και 9 μήνες σε σχέση με τους 3 μήνες μετά την θεραπεία αλλά παρέμειναν σε χαμηλότερα συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του OPG ήταν σημαντικά χαμηλότερα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας σε σύγκριση με την αρχική εξέταση. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα επίπεδα των RANKL και OPG levels μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Η αναλογία RANKL/OPG βρέθηκε σημαντικά μειωμένη μετά την θεραπεία συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του RANKL συσχετίστηκαν θετικά με το βάθος θυλάκου γύρω από τα εμφυτεύματα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας και η αναλογία RANKL/OPG συσχετίστηκε θετικά με την μείωση του δείκτη πλάκας PI στους 6 μήνες. Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή κατέδειξε την αποτελεσματικότητα της φάσης διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος στην διατήρηση των επιπέδων των RANKL και OPG σταθερών στο περιεμφυτευματικό υγρό των θεραπευμένων εμφυτευμάτων σε βάθος χρόνου 9 μηνών μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Τα επίπεδα των RANKL-OPG θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πιθανοί βιοδείκτες για την αξιολόγηση της σταθερότητας των περιεμφυτευματικών ιστών κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος. Θα πρέπει να αναφερθεί πως, μέχρι τώρα, δεν υπάρχουν μελέτες που να εξετάζουν τα επίπεδα των RANKL και OPG κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος, και ως εκ τούτου χρειάζονται περισσότερα δεδομένα για την επαλήθευση των συμπερασμάτων της μελέτης αυτής.","abstract_html":"Εισαγωγή: Ο ενεργοποιητής υποδοχέα του συνδέτη πυρηνικού παράγοντα κάπα-Β (RANKL) και η οστεοπροτεγερίνη (OPG) αποτελούν ένα μοριακό σύστημα που ελέγχει την οστική απορρόφηση. Σκοπός: Αυτή η μελέτη είναι να διερευνά την επίδραση της φάσης διατήρησης θεραπευτικού αποτελέσματος στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό και στις κλινικές παραμέτρους, 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Επιπλέον πραγματοποιήθηκε σύγκριση των επιπέδων των RANKL και OPG μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Υλικά και Μέθοδοι: Το περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό συλλέχθηκε από ασθενείς με υγιή εμφυτεύματα (n=13) και από ασθενείς με περιεμφυτευματίτιδα 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της νόσου (n=13). Μετρήθηκαν ο δείκτης πλάκας, η αιμορραγία κατά την ανίχνευση, και το βάθος θυλάκου στην αρχική εξέταση για όλο το δείγμα και στους 6 και 9 μήνες μετά την θεραπεία στους ασθενείς με τα θεραπευμένα εμφυτεύματα. Οι συγκεντρώσεις των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό υπολογίστηκαν με την ανοσοενζυμική μέθοδο της ELISA. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα του RANKL βρέθηκε στατιστικά αυξημένα στους 6 και 9 μήνες σε σχέση με τους 3 μήνες μετά την θεραπεία αλλά παρέμειναν σε χαμηλότερα συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του OPG ήταν σημαντικά χαμηλότερα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας σε σύγκριση με την αρχική εξέταση. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα επίπεδα των RANKL και OPG levels μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Η αναλογία RANKL/OPG βρέθηκε σημαντικά μειωμένη μετά την θεραπεία συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του RANKL συσχετίστηκαν θετικά με το βάθος θυλάκου γύρω από τα εμφυτεύματα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας και η αναλογία RANKL/OPG συσχετίστηκε θετικά με την μείωση του δείκτη πλάκας PI στους 6 μήνες. Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή κατέδειξε την αποτελεσματικότητα της φάσης διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος στην διατήρηση των επιπέδων των RANKL και OPG σταθερών στο περιεμφυτευματικό υγρό των θεραπευμένων εμφυτευμάτων σε βάθος χρόνου 9 μηνών μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Τα επίπεδα των RANKL-OPG θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πιθανοί βιοδείκτες για την αξιολόγηση της σταθερότητας των περιεμφυτευματικών ιστών κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος. Θα πρέπει να αναφερθεί πως, μέχρι τώρα, δεν υπάρχουν μελέτες που να εξετάζουν τα επίπεδα των RANKL και OPG κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος, και ως εκ τούτου χρειάζονται περισσότερα δεδομένα για την επαλήθευση των συμπερασμάτων της μελέτης αυτής.","abstract_has_math":false,"creators":["Πέτσιου Αικατερίνη-Άννα","Petsiou Ekaterini-Anna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:29:58Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3406201"],"render_values":[{"text":"uoadl:3406201","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3406201","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3406201","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3406201","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πέτσιου Αικατερίνη-Άννα","Petsiou Ekaterini-Anna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3406201","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3406201"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Ο ενεργοποιητής υποδοχέα του συνδέτη πυρηνικού παράγοντα κάπα-Β (RANKL) και η οστεοπροτεγερίνη (OPG) αποτελούν ένα μοριακό σύστημα που ελέγχει την οστική απορρόφηση. Σκοπός: Αυτή η μελέτη είναι να διερευνά την επίδραση της φάσης διατήρησης θεραπευτικού αποτελέσματος στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό και στις κλινικές παραμέτρους, 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Επιπλέον πραγματοποιήθηκε σύγκριση των επιπέδων των RANKL και OPG μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Υλικά και Μέθοδοι: Το περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό συλλέχθηκε από ασθενείς με υγιή εμφυτεύματα (n=13) και από ασθενείς με περιεμφυτευματίτιδα 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της νόσου (n=13). Μετρήθηκαν ο δείκτης πλάκας, η αιμορραγία κατά την ανίχνευση, και το βάθος θυλάκου στην αρχική εξέταση για όλο το δείγμα και στους 6 και 9 μήνες μετά την θεραπεία στους ασθενείς με τα θεραπευμένα εμφυτεύματα. Οι συγκεντρώσεις των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό υπολογίστηκαν με την ανοσοενζυμική μέθοδο της ELISA. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα του RANKL βρέθηκε στατιστικά αυξημένα στους 6 και 9 μήνες σε σχέση με τους 3 μήνες μετά την θεραπεία αλλά παρέμειναν σε χαμηλότερα συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του OPG ήταν σημαντικά χαμηλότερα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας σε σύγκριση με την αρχική εξέταση. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα επίπεδα των RANKL και OPG levels μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Η αναλογία RANKL/OPG βρέθηκε σημαντικά μειωμένη μετά την θεραπεία συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του RANKL συσχετίστηκαν θετικά με το βάθος θυλάκου γύρω από τα εμφυτεύματα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας και η αναλογία RANKL/OPG συσχετίστηκε θετικά με την μείωση του δείκτη πλάκας PI στους 6 μήνες. Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή κατέδειξε την αποτελεσματικότητα της φάσης διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος στην διατήρηση των επιπέδων των RANKL και OPG σταθερών στο περιεμφυτευματικό υγρό των θεραπευμένων εμφυτευμάτων σε βάθος χρόνου 9 μηνών μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Τα επίπεδα των RANKL-OPG θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πιθανοί βιοδείκτες για την αξιολόγηση της σταθερότητας των περιεμφυτευματικών ιστών κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος. Θα πρέπει να αναφερθεί πως, μέχρι τώρα, δεν υπάρχουν μελέτες που να εξετάζουν τα επίπεδα των RANKL και OPG κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος, και ως εκ τούτου χρειάζονται περισσότερα δεδομένα για την επαλήθευση των συμπερασμάτων της μελέτης αυτής.","Background: Receptor activator of NF-kB ligand (RANKL) and osteoprotegerin (OPG) are a system of molecules that regulate bone resorption. Aim: This study investigated the effect of supportive peri-implant care on the levels of RANKL and OPG in peri-implant crevicular fluid (PICF) and on the clinical parameters, at 6 and 9 months after the surgical treatment of peri-implantitis. Furthermore, comparison between these levels with the levels of RANKL and OPG in PICF of healthy implants was performed. Material and methods: PICF was obtained from healthy (n=13) and from implants with peri-implantitis 6 and 9 months after surgical treatment (n=13). Visible plaque accumulation, bleeding on probing, and probing depth were assessed at baseline for all groups and at 6 and 9 months after treatment for diseased group. RANKL and OPG concentrations in PICF were measured by enzyme-linked immunosorbent assays. Results: RANKL concentration was statistically increased at 6 and 9 months compared to 3 months after surgical treatment but lower when compared to the baseline. OPG concentration was significantly higher at 6 and 9 months after surgical treatment of peri- implantitis compared to baseline. There were no differences in RANKL and OPG levels between healthy and treated implants. RANKL/OPG ratio was significantly reduced after treatment compared to baseline. RANKL was positively correlated with PD at 6 and 9 months after surgical treatment of peri-implantitis, and RANKL/OPG ratio was positively correlated with PI decrease at 6 months. Conclusions: Supportive treatment of peri-implantitis was effective in maintaining stable levels of RANKL and OPG concentrations measured in PICF of surgically treated implants. RANKL-OPG levels might serve as potential molecular biomarkers for peri-implant tissues stability during SPIC. It should be mentioned though that till now, there are no published studies on RANKL and OPG levels during SPIC, thus, more studies are needed for robust conclusions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Effect of supportive peri-implant care after surgical treatment of peri-implantitis on RANKL and OPG levels in peri-implant crevicular fluid"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πέτσιου Αικατερίνη-Άννα","Petsiou Ekaterini-Anna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Ο ενεργοποιητής υποδοχέα του συνδέτη πυρηνικού παράγοντα κάπα-Β (RANKL) και η οστεοπροτεγερίνη (OPG) αποτελούν ένα μοριακό σύστημα που ελέγχει την οστική απορρόφηση. Σκοπός: Αυτή η μελέτη είναι να διερευνά την επίδραση της φάσης διατήρησης θεραπευτικού αποτελέσματος στα επίπεδα των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό και στις κλινικές παραμέτρους, 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Επιπλέον πραγματοποιήθηκε σύγκριση των επιπέδων των RANKL και OPG μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Υλικά και Μέθοδοι: Το περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό συλλέχθηκε από ασθενείς με υγιή εμφυτεύματα (n=13) και από ασθενείς με περιεμφυτευματίτιδα 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της νόσου (n=13). Μετρήθηκαν ο δείκτης πλάκας, η αιμορραγία κατά την ανίχνευση, και το βάθος θυλάκου στην αρχική εξέταση για όλο το δείγμα και στους 6 και 9 μήνες μετά την θεραπεία στους ασθενείς με τα θεραπευμένα εμφυτεύματα. Οι συγκεντρώσεις των RANKL και OPG στο περιεμφυτευματικό ουλικό υγρό υπολογίστηκαν με την ανοσοενζυμική μέθοδο της ELISA. Αποτελέσματα: Τα επίπεδα του RANKL βρέθηκε στατιστικά αυξημένα στους 6 και 9 μήνες σε σχέση με τους 3 μήνες μετά την θεραπεία αλλά παρέμειναν σε χαμηλότερα συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του OPG ήταν σημαντικά χαμηλότερα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας σε σύγκριση με την αρχική εξέταση. Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές στα επίπεδα των RANKL και OPG levels μεταξύ υγιών και θεραπευμένων εμφυτευμάτων. Η αναλογία RANKL/OPG βρέθηκε σημαντικά μειωμένη μετά την θεραπεία συγκριτικά με την αρχική εξέταση. Τα επίπεδα του RANKL συσχετίστηκαν θετικά με το βάθος θυλάκου γύρω από τα εμφυτεύματα στους 6 και 9 μήνες μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας και η αναλογία RANKL/OPG συσχετίστηκε θετικά με την μείωση του δείκτη πλάκας PI στους 6 μήνες. Συμπεράσματα: Η μελέτη αυτή κατέδειξε την αποτελεσματικότητα της φάσης διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος στην διατήρηση των επιπέδων των RANKL και OPG σταθερών στο περιεμφυτευματικό υγρό των θεραπευμένων εμφυτευμάτων σε βάθος χρόνου 9 μηνών μετά την χειρουργική θεραπεία της περιεμφυτευματίτιδας. Τα επίπεδα των RANKL-OPG θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πιθανοί βιοδείκτες για την αξιολόγηση της σταθερότητας των περιεμφυτευματικών ιστών κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος. Θα πρέπει να αναφερθεί πως, μέχρι τώρα, δεν υπάρχουν μελέτες που να εξετάζουν τα επίπεδα των RANKL και OPG κατά την φάση διατήρησης του θεραπευτικού αποτελέσματος, και ως εκ τούτου χρειάζονται περισσότερα δεδομένα για την επαλήθευση των συμπερασμάτων της μελέτης αυτής.","Background: Receptor activator of NF-kB ligand (RANKL) and osteoprotegerin (OPG) are a system of molecules that regulate bone resorption. Aim: This study investigated the effect of supportive peri-implant care on the levels of RANKL and OPG in peri-implant crevicular fluid (PICF) and on the clinical parameters, at 6 and 9 months after the surgical treatment of peri-implantitis. Furthermore, comparison between these levels with the levels of RANKL and OPG in PICF of healthy implants was performed. Material and methods: PICF was obtained from healthy (n=13) and from implants with peri-implantitis 6 and 9 months after surgical treatment (n=13). Visible plaque accumulation, bleeding on probing, and probing depth were assessed at baseline for all groups and at 6 and 9 months after treatment for diseased group. RANKL and OPG concentrations in PICF were measured by enzyme-linked immunosorbent assays. Results: RANKL concentration was statistically increased at 6 and 9 months compared to 3 months after surgical treatment but lower when compared to the baseline. OPG concentration was significantly higher at 6 and 9 months after surgical treatment of peri- implantitis compared to baseline. There were no differences in RANKL and OPG levels between healthy and treated implants. RANKL/OPG ratio was significantly reduced after treatment compared to baseline. RANKL was positively correlated with PD at 6 and 9 months after surgical treatment of peri-implantitis, and RANKL/OPG ratio was positively correlated with PI decrease at 6 months. Conclusions: Supportive treatment of peri-implantitis was effective in maintaining stable levels of RANKL and OPG concentrations measured in PICF of surgically treated implants. RANKL-OPG levels might serve as potential molecular biomarkers for peri-implant tissues stability during SPIC. It should be mentioned though that till now, there are no published studies on RANKL and OPG levels during SPIC, thus, more studies are needed for robust conclusions."],"dc:identifier":["uoadl:3406201","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3406201"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Effect of supportive peri-implant care after surgical treatment of peri-implantitis on RANKL and OPG levels in peri-implant crevicular fluid"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:29:58Z"}