{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3407960"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3407960","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Evaluation of treatment with intravitreal injections of anti-vascular endothelial growth factor agents in patients with neovascular age-related macular degeneration and retinal pigment epithelial tear: a systematic review and meta-analysis","abstract":"Η νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (νΗΕΩ) αποτελεί σημαντική αιτία χρόνιας απώλειας όρασης στους ηλικιωμένους, κυρίως λόγω των εξιδρωματικών και αιμορραγικών συνεπειών της χοριοειδικής νεοαγγείωσης (ΧΝΑ). Ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης της νΗΕΩ περιλαμβάνει την ενδοϋαλοειδική έγχυση παραγόντων κατά του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (Vascular Endothelial Growth Factor, VEGF), οι οποίοι, παρά την αποτελεσματικότητά τους, έχουν συσχετιστεί με επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένων των ρήξεων του μελάγχρου επιθηλίου (ΜΕ) του αμφιβληστροειδούς. Οι ρήξεις του ΜΕ είναι σημαντικές επιπλοκές που προκύπτουν από τη συστολή της χοριοειδικής νεοαγγειακής μεμβράνης, η οποία ασκεί τάση στο ΜΕ κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αντι-VEGF. Σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει τα αποτελέσματα της συνέχισης έναντι της διακοπής της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας με anti-VEGF σε διάφορα χρονικά σημεία παρακολούθησης σε ασθενείς με νΗΕΩ που εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ μετά από θεραπεία με anti-VEGF. Οι σχετικές δημοσιεύσεις εντοπίστηκαν μέσω συστηματικής αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων PubMed και EMBASE. Τα κριτήρια ένταξης σχεδιάστηκαν ειδικά για τον εντοπισμό μελετών που αναφέρονται σε ασθενείς με νΗΕΩ που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF και οι οποίοι στη συνέχεια εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ. Η διαδικασία εξαγωγής δεδομένων επικεντρώθηκε στα λειτουργικά και ανατομικά αποτελέσματα, καθώς και στις προσεγγίσεις διαχείρισης όσον αφορά τη συνέχιση ή τη διακοπή της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας anti-VEGF μετά από μια ρήξη του ΜΕ. Οι τυποποιημένες μέσες διαφορές (SMD), με τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους (95% CI), εκτιμήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων (DerSimonian-Laird). Πραγματοποιήθηκε, επίσης, ανάλυση μετα-παλινδρόμησης. Τριάντα μελέτες (που περιλαμβάνουν 479 οφθαλμούς με ρήξη του ΜΕ) πληρούν τις προϋποθέσεις για τη συστηματική ανασκόπηση και τη μετα-ανάλυση. Αυτές μελετούν τα αποτελέσματα σε ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία anti-VEGF μετά τη ρήξη του ΜΕ και σε εκείνους που τη διέκοψαν, με συγκρίσεις που έγιναν ξεχωριστά για διαφορετικές χρονικές στιγμές σε κάθε ομάδα. Στους ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία με anti-VEGF, η συγκεντρωτική βέλτιστη διορθωμένη οπτική οξύτητα (BCVA) δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά σε σύγκριση με την αρχική τιμή σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο παρακολούθησης. Το συγκεντρωτικό πάχος του κεντρικού υποπεδίου (CST) βελτιώθηκε στους 12 μήνες, αλλά η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η μακροχρόνια παρακολούθηση έδειξε μείωση του υποαμφιβληστροειδικού και ενδοαμφιβληστροειδικού υγρού. Στους ασθενείς που διέκοψαν την ενδοϋαλοειδική θεραπεία anti-VEGF, υπήρξε μη σημαντική βελτίωση της BCVA εντός των πρώτων 3 μηνών, ωστόσο, η BCVA παρουσίασε διακύμανση ή επιδείνωση με την πάροδο του χρόνου και παρατηρήθηκε ανάπτυξη ίνωσης. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση παρέχει μια τεκμηριωμένη επισκόπηση των ρήξεων του ΜΕ στο πλαίσιο της θεραπείας με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF για την νΗΕΩ. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τη σημασία της προσεκτικής αξιολόγησης και διαχείρισης των ασθενών με ρήξεις του ΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των εκτιμήσεων σχετικά με τη συνέχιση της θεραπείας με αντι-VEGF, με σκοπό τον μετριασμό του κινδύνου περαιτέρω μείωσης της οπτικής οξύτητας και τη μεγιστοποίηση του θεραπευτικού οφέλους.","abstract_html":"Η νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (νΗΕΩ) αποτελεί σημαντική αιτία χρόνιας απώλειας όρασης στους ηλικιωμένους, κυρίως λόγω των εξιδρωματικών και αιμορραγικών συνεπειών της χοριοειδικής νεοαγγείωσης (ΧΝΑ). Ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης της νΗΕΩ περιλαμβάνει την ενδοϋαλοειδική έγχυση παραγόντων κατά του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (Vascular Endothelial Growth Factor, VEGF), οι οποίοι, παρά την αποτελεσματικότητά τους, έχουν συσχετιστεί με επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένων των ρήξεων του μελάγχρου επιθηλίου (ΜΕ) του αμφιβληστροειδούς. Οι ρήξεις του ΜΕ είναι σημαντικές επιπλοκές που προκύπτουν από τη συστολή της χοριοειδικής νεοαγγειακής μεμβράνης, η οποία ασκεί τάση στο ΜΕ κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αντι-VEGF. Σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει τα αποτελέσματα της συνέχισης έναντι της διακοπής της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας με anti-VEGF σε διάφορα χρονικά σημεία παρακολούθησης σε ασθενείς με νΗΕΩ που εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ μετά από θεραπεία με anti-VEGF. Οι σχετικές δημοσιεύσεις εντοπίστηκαν μέσω συστηματικής αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων PubMed και EMBASE. Τα κριτήρια ένταξης σχεδιάστηκαν ειδικά για τον εντοπισμό μελετών που αναφέρονται σε ασθενείς με νΗΕΩ που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF και οι οποίοι στη συνέχεια εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ. Η διαδικασία εξαγωγής δεδομένων επικεντρώθηκε στα λειτουργικά και ανατομικά αποτελέσματα, καθώς και στις προσεγγίσεις διαχείρισης όσον αφορά τη συνέχιση ή τη διακοπή της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας anti-VEGF μετά από μια ρήξη του ΜΕ. Οι τυποποιημένες μέσες διαφορές (SMD), με τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους (95% CI), εκτιμήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων (DerSimonian-Laird). Πραγματοποιήθηκε, επίσης, ανάλυση μετα-παλινδρόμησης. Τριάντα μελέτες (που περιλαμβάνουν 479 οφθαλμούς με ρήξη του ΜΕ) πληρούν τις προϋποθέσεις για τη συστηματική ανασκόπηση και τη μετα-ανάλυση. Αυτές μελετούν τα αποτελέσματα σε ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία anti-VEGF μετά τη ρήξη του ΜΕ και σε εκείνους που τη διέκοψαν, με συγκρίσεις που έγιναν ξεχωριστά για διαφορετικές χρονικές στιγμές σε κάθε ομάδα. Στους ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία με anti-VEGF, η συγκεντρωτική βέλτιστη διορθωμένη οπτική οξύτητα (BCVA) δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά σε σύγκριση με την αρχική τιμή σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο παρακολούθησης. Το συγκεντρωτικό πάχος του κεντρικού υποπεδίου (CST) βελτιώθηκε στους 12 μήνες, αλλά η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η μακροχρόνια παρακολούθηση έδειξε μείωση του υποαμφιβληστροειδικού και ενδοαμφιβληστροειδικού υγρού. Στους ασθενείς που διέκοψαν την ενδοϋαλοειδική θεραπεία anti-VEGF, υπήρξε μη σημαντική βελτίωση της BCVA εντός των πρώτων 3 μηνών, ωστόσο, η BCVA παρουσίασε διακύμανση ή επιδείνωση με την πάροδο του χρόνου και παρατηρήθηκε ανάπτυξη ίνωσης. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση παρέχει μια τεκμηριωμένη επισκόπηση των ρήξεων του ΜΕ στο πλαίσιο της θεραπείας με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF για την νΗΕΩ. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τη σημασία της προσεκτικής αξιολόγησης και διαχείρισης των ασθενών με ρήξεις του ΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των εκτιμήσεων σχετικά με τη συνέχιση της θεραπείας με αντι-VEGF, με σκοπό τον μετριασμό του κινδύνου περαιτέρω μείωσης της οπτικής οξύτητας και τη μεγιστοποίηση του θεραπευτικού οφέλους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυρίδου Ελευθερία","Mavridou Eleftheria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3407960"],"render_values":[{"text":"uoadl:3407960","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3407960","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3407960","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3407960","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυρίδου Ελευθερία","Mavridou Eleftheria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3407960","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3407960"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (νΗΕΩ) αποτελεί σημαντική αιτία χρόνιας απώλειας όρασης στους ηλικιωμένους, κυρίως λόγω των εξιδρωματικών και αιμορραγικών συνεπειών της χοριοειδικής νεοαγγείωσης (ΧΝΑ). Ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης της νΗΕΩ περιλαμβάνει την ενδοϋαλοειδική έγχυση παραγόντων κατά του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (Vascular Endothelial Growth Factor, VEGF), οι οποίοι, παρά την αποτελεσματικότητά τους, έχουν συσχετιστεί με επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένων των ρήξεων του μελάγχρου επιθηλίου (ΜΕ) του αμφιβληστροειδούς. Οι ρήξεις του ΜΕ είναι σημαντικές επιπλοκές που προκύπτουν από τη συστολή της χοριοειδικής νεοαγγειακής μεμβράνης, η οποία ασκεί τάση στο ΜΕ κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αντι-VEGF. Σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει τα αποτελέσματα της συνέχισης έναντι της διακοπής της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας με anti-VEGF σε διάφορα χρονικά σημεία παρακολούθησης σε ασθενείς με νΗΕΩ που εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ μετά από θεραπεία με anti-VEGF. Οι σχετικές δημοσιεύσεις εντοπίστηκαν μέσω συστηματικής αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων PubMed και EMBASE. Τα κριτήρια ένταξης σχεδιάστηκαν ειδικά για τον εντοπισμό μελετών που αναφέρονται σε ασθενείς με νΗΕΩ που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF και οι οποίοι στη συνέχεια εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ. Η διαδικασία εξαγωγής δεδομένων επικεντρώθηκε στα λειτουργικά και ανατομικά αποτελέσματα, καθώς και στις προσεγγίσεις διαχείρισης όσον αφορά τη συνέχιση ή τη διακοπή της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας anti-VEGF μετά από μια ρήξη του ΜΕ. Οι τυποποιημένες μέσες διαφορές (SMD), με τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους (95% CI), εκτιμήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων (DerSimonian-Laird). Πραγματοποιήθηκε, επίσης, ανάλυση μετα-παλινδρόμησης. Τριάντα μελέτες (που περιλαμβάνουν 479 οφθαλμούς με ρήξη του ΜΕ) πληρούν τις προϋποθέσεις για τη συστηματική ανασκόπηση και τη μετα-ανάλυση. Αυτές μελετούν τα αποτελέσματα σε ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία anti-VEGF μετά τη ρήξη του ΜΕ και σε εκείνους που τη διέκοψαν, με συγκρίσεις που έγιναν ξεχωριστά για διαφορετικές χρονικές στιγμές σε κάθε ομάδα. Στους ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία με anti-VEGF, η συγκεντρωτική βέλτιστη διορθωμένη οπτική οξύτητα (BCVA) δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά σε σύγκριση με την αρχική τιμή σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο παρακολούθησης. Το συγκεντρωτικό πάχος του κεντρικού υποπεδίου (CST) βελτιώθηκε στους 12 μήνες, αλλά η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η μακροχρόνια παρακολούθηση έδειξε μείωση του υποαμφιβληστροειδικού και ενδοαμφιβληστροειδικού υγρού. Στους ασθενείς που διέκοψαν την ενδοϋαλοειδική θεραπεία anti-VEGF, υπήρξε μη σημαντική βελτίωση της BCVA εντός των πρώτων 3 μηνών, ωστόσο, η BCVA παρουσίασε διακύμανση ή επιδείνωση με την πάροδο του χρόνου και παρατηρήθηκε ανάπτυξη ίνωσης. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση παρέχει μια τεκμηριωμένη επισκόπηση των ρήξεων του ΜΕ στο πλαίσιο της θεραπείας με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF για την νΗΕΩ. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τη σημασία της προσεκτικής αξιολόγησης και διαχείρισης των ασθενών με ρήξεις του ΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των εκτιμήσεων σχετικά με τη συνέχιση της θεραπείας με αντι-VEGF, με σκοπό τον μετριασμό του κινδύνου περαιτέρω μείωσης της οπτικής οξύτητας και τη μεγιστοποίηση του θεραπευτικού οφέλους.","Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) represents a significant cause of chronic visual impairment in the elderly, primarily due to the exudative and hemorrhagic consequences of choroidal neovascularization (CNV). The cornerstone of nAMD management involves the intravitreal injection of anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) agents, which, despite their efficacy, are associated with complications, including retinal pigment epithelial (RPE) tears. RPE tears arise from the contraction of the CNV membrane, exerting tension on the RPE layer during anti-VEGF therapy. The purpose of this systematic review and meta-analysis is to evaluate the outcomes of continuing versus discontinuing intravitreal anti-VEGF treatment at various follow-up time points in nAMD patients who developed RPE tears following anti-VEGF therapy. Relevant publications were identified through a systematic search in the PubMed and EMBASE databases. The inclusion criteria were specifically designed to identify studies reporting on patients with nAMD undergoing anti-VEGF treatment, who subsequently developed RPE tears. The data extraction process focused on the functional and anatomical outcomes, as well as the management approaches regarding the continuation or cessation of intravitreal anti-VEGF treatment following an RPE tear. The standardized mean differences (SMD), with their 95% confidence intervals (95% CI), were estimated using random effects models (DerSimonian-Laird), as appropriate. Meta-regression analysis was also performed. Thirty studies (including 479 eyes with RPE tear) were eligible for the systematic review and meta-analysis. These studies examined the outcomes in patients who continued anti-VEGF treatment post-tear and those who discontinued it, with comparisons made separately for different time points in each group. In patients who continued anti-VEGF treatment, the pooled best-corrected visual acuity (BCVA) showed no significant difference compared to baseline at any follow-up time point. The pooled central subfield thickness (CST) improved at 12 months but did not reach a significant level. Long-term follow-up indicated a decrease in subretinal and intraretinal fluid. In patients who discontinued intravitreal anti-VEGF treatment, there was a non-significant improvement in BCVA within the first 3 months; however, BCVA fluctuated or worsened over time, and fibrosis development was observed. This systematic review and meta-analysis provides an evidence-based overview of RPE tears in the context of intravitreal anti-VEGF therapy for nAMD. The findings underscore the importance of careful assessment and management of patients with RPE tears, including considerations on the continuation of intravitreal anti-VEGF therapy, to mitigate the risk of further visual acuity decline while maximizing therapeutic benefits."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Evaluation of treatment with intravitreal injections of anti-vascular endothelial growth factor agents in patients with neovascular age-related macular degeneration and retinal pigment epithelial tear: a systematic review and meta-analysis"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυρίδου Ελευθερία","Mavridou Eleftheria"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Η νεοαγγειακή ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας (νΗΕΩ) αποτελεί σημαντική αιτία χρόνιας απώλειας όρασης στους ηλικιωμένους, κυρίως λόγω των εξιδρωματικών και αιμορραγικών συνεπειών της χοριοειδικής νεοαγγείωσης (ΧΝΑ). Ο ακρογωνιαίος λίθος της αντιμετώπισης της νΗΕΩ περιλαμβάνει την ενδοϋαλοειδική έγχυση παραγόντων κατά του αγγειακού ενδοθηλιακού αυξητικού παράγοντα (Vascular Endothelial Growth Factor, VEGF), οι οποίοι, παρά την αποτελεσματικότητά τους, έχουν συσχετιστεί με επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένων των ρήξεων του μελάγχρου επιθηλίου (ΜΕ) του αμφιβληστροειδούς. Οι ρήξεις του ΜΕ είναι σημαντικές επιπλοκές που προκύπτουν από τη συστολή της χοριοειδικής νεοαγγειακής μεμβράνης, η οποία ασκεί τάση στο ΜΕ κατά τη διάρκεια της θεραπείας με αντι-VEGF. Σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι να αξιολογήσει τα αποτελέσματα της συνέχισης έναντι της διακοπής της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας με anti-VEGF σε διάφορα χρονικά σημεία παρακολούθησης σε ασθενείς με νΗΕΩ που εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ μετά από θεραπεία με anti-VEGF. Οι σχετικές δημοσιεύσεις εντοπίστηκαν μέσω συστηματικής αναζήτησης στις βάσεις δεδομένων PubMed και EMBASE. Τα κριτήρια ένταξης σχεδιάστηκαν ειδικά για τον εντοπισμό μελετών που αναφέρονται σε ασθενείς με νΗΕΩ που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF και οι οποίοι στη συνέχεια εμφάνισαν ρήξεις του ΜΕ. Η διαδικασία εξαγωγής δεδομένων επικεντρώθηκε στα λειτουργικά και ανατομικά αποτελέσματα, καθώς και στις προσεγγίσεις διαχείρισης όσον αφορά τη συνέχιση ή τη διακοπή της ενδοϋαλοειδικής θεραπείας anti-VEGF μετά από μια ρήξη του ΜΕ. Οι τυποποιημένες μέσες διαφορές (SMD), με τα 95% διαστήματα εμπιστοσύνης τους (95% CI), εκτιμήθηκαν χρησιμοποιώντας μοντέλα τυχαίων επιδράσεων (DerSimonian-Laird). Πραγματοποιήθηκε, επίσης, ανάλυση μετα-παλινδρόμησης. Τριάντα μελέτες (που περιλαμβάνουν 479 οφθαλμούς με ρήξη του ΜΕ) πληρούν τις προϋποθέσεις για τη συστηματική ανασκόπηση και τη μετα-ανάλυση. Αυτές μελετούν τα αποτελέσματα σε ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία anti-VEGF μετά τη ρήξη του ΜΕ και σε εκείνους που τη διέκοψαν, με συγκρίσεις που έγιναν ξεχωριστά για διαφορετικές χρονικές στιγμές σε κάθε ομάδα. Στους ασθενείς που συνέχισαν τη θεραπεία με anti-VEGF, η συγκεντρωτική βέλτιστη διορθωμένη οπτική οξύτητα (BCVA) δεν παρουσίασε σημαντική διαφορά σε σύγκριση με την αρχική τιμή σε οποιοδήποτε χρονικό σημείο παρακολούθησης. Το συγκεντρωτικό πάχος του κεντρικού υποπεδίου (CST) βελτιώθηκε στους 12 μήνες, αλλά η διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική. Η μακροχρόνια παρακολούθηση έδειξε μείωση του υποαμφιβληστροειδικού και ενδοαμφιβληστροειδικού υγρού. Στους ασθενείς που διέκοψαν την ενδοϋαλοειδική θεραπεία anti-VEGF, υπήρξε μη σημαντική βελτίωση της BCVA εντός των πρώτων 3 μηνών, ωστόσο, η BCVA παρουσίασε διακύμανση ή επιδείνωση με την πάροδο του χρόνου και παρατηρήθηκε ανάπτυξη ίνωσης. Αυτή η συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση παρέχει μια τεκμηριωμένη επισκόπηση των ρήξεων του ΜΕ στο πλαίσιο της θεραπείας με ενδοϋαλοειδικές εγχύσεις αντι-VEGF για την νΗΕΩ. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν τη σημασία της προσεκτικής αξιολόγησης και διαχείρισης των ασθενών με ρήξεις του ΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των εκτιμήσεων σχετικά με τη συνέχιση της θεραπείας με αντι-VEGF, με σκοπό τον μετριασμό του κινδύνου περαιτέρω μείωσης της οπτικής οξύτητας και τη μεγιστοποίηση του θεραπευτικού οφέλους.","Neovascular age-related macular degeneration (nAMD) represents a significant cause of chronic visual impairment in the elderly, primarily due to the exudative and hemorrhagic consequences of choroidal neovascularization (CNV). The cornerstone of nAMD management involves the intravitreal injection of anti-vascular endothelial growth factor (anti-VEGF) agents, which, despite their efficacy, are associated with complications, including retinal pigment epithelial (RPE) tears. RPE tears arise from the contraction of the CNV membrane, exerting tension on the RPE layer during anti-VEGF therapy. The purpose of this systematic review and meta-analysis is to evaluate the outcomes of continuing versus discontinuing intravitreal anti-VEGF treatment at various follow-up time points in nAMD patients who developed RPE tears following anti-VEGF therapy. Relevant publications were identified through a systematic search in the PubMed and EMBASE databases. The inclusion criteria were specifically designed to identify studies reporting on patients with nAMD undergoing anti-VEGF treatment, who subsequently developed RPE tears. The data extraction process focused on the functional and anatomical outcomes, as well as the management approaches regarding the continuation or cessation of intravitreal anti-VEGF treatment following an RPE tear. The standardized mean differences (SMD), with their 95% confidence intervals (95% CI), were estimated using random effects models (DerSimonian-Laird), as appropriate. Meta-regression analysis was also performed. Thirty studies (including 479 eyes with RPE tear) were eligible for the systematic review and meta-analysis. These studies examined the outcomes in patients who continued anti-VEGF treatment post-tear and those who discontinued it, with comparisons made separately for different time points in each group. In patients who continued anti-VEGF treatment, the pooled best-corrected visual acuity (BCVA) showed no significant difference compared to baseline at any follow-up time point. The pooled central subfield thickness (CST) improved at 12 months but did not reach a significant level. Long-term follow-up indicated a decrease in subretinal and intraretinal fluid. In patients who discontinued intravitreal anti-VEGF treatment, there was a non-significant improvement in BCVA within the first 3 months; however, BCVA fluctuated or worsened over time, and fibrosis development was observed. This systematic review and meta-analysis provides an evidence-based overview of RPE tears in the context of intravitreal anti-VEGF therapy for nAMD. The findings underscore the importance of careful assessment and management of patients with RPE tears, including considerations on the continuation of intravitreal anti-VEGF therapy, to mitigate the risk of further visual acuity decline while maximizing therapeutic benefits."],"dc:identifier":["uoadl:3407960","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3407960"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Evaluation of treatment with intravitreal injections of anti-vascular endothelial growth factor agents in patients with neovascular age-related macular degeneration and retinal pigment epithelial tear: a systematic review and meta-analysis"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:00Z"}