{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3408053"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3408053","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των βλαστοκυττάρων στα Γλοιώματα","abstract":"Τα γλοιώματα αποτελούν τους πιο συνήθεις όγκους του εγκεφάλου οι οποίοι παρουσιάζουν χαμηλή επιβίωση ακόμη και με πολύπλευρη θεραπευτική αντιμετώπιση, όπως χειρουργική εξαίρεση, ακτινοβολία και χημειοθεραπεία. Οι τύποι των γλοιωμάτων είναι: τα αστροκυττώματα, τα ολιγοδενδρογλοιώματα και τα επενδυμώματα τα οποία χαρακτηρίζονται ανάλογα με τα ιστολογικά χαρακτηριστικά. Ο πιο επιθετικός τύπος είναι το γλοιοβλαστώμα (GBM) που αντιπροσωπεύει το 80% όλων των κακοηθειών του εγκεφάλου με μέση επιβίωση τους 14 μήνες και 5ετή επιβίωση κάτω του 10%. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί με ποιο τρόπο τα γλοιώματα αναπτύσσονται σε ένα όργανο χωρίς σχεδόν καθόλου ικανότητα πολλαπλασιασμού. Επίσης, η νευροχειρουργική αντιμετώπιση των ασθενών με ενδογενή γλοιώματα εγκεφάλου είναι ένας από τους πιο ραγδαία εξελισσόμενους τομείς. Αυτό έχει τροφοδοτηθεί από τις προόδους στη χειρουργική τεχνική, όχι μόνο όσον αφορά στη μείωση του όγκου των γλοιωμάτων (cytoreduction), αλλά και στη χορήγηση φαρμάκων. Ευτυχώς, η εξέλιξη της τεχνολογίας και της μοριακής βιολογίας δίνει την δυνατότητα στους ερευνητές να εξηγήσουν τα πρώτα βήματα σχηματισμού των γλοιωμάτων και να συγκεντρώσουν γνώσεις σχετικά με τα αρχέγονα νευρικά κύτταρα και τους απογόνους τους που ενοχοποιούνται στην δημιουργία τους. Περαιτέρω εξέλιξη ή καινοτόμες θεραπείες θα εξαρτηθούν από την βαθύτερη κατανόηση της βιολογίας της νόσου και την εκτίμηση των περιορισμών των σημερινών γνώσεων. Σ’ αυτήν την ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια για βαθύτερη κατανόηση στο αμφιλεγόμενο θέμα των αρχέγονων καρκινικών κυττάρων που υπάρχουν στα γλοιώματα του εγκεφάλου. Αναγνωρίζεται τώρα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος περιέχει σε ορισμένες περιοχές συγκεκριμένους πληθυσμούς κυττάρων, οι οποίοι είναι ικανοί για αυτο-ανανέωση και μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και συντήρηση του όγκου μετά από συσσωρευμένες μεταλλάξεις. Τα νεοπλασματικά κύτταρα προσαρμοσμένα στο να διατηρούν την συνεχή ανάπτυξη των όγκων παρουσιάζουν χαρακτηριστικά παρόμοια των αρχέγονων κυττάρων και ως εκ τούτου αποτελούν θεμιτό θεραπευτικό στόχο. Η επίτευξη αυτών των στόχων εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση και, αν μη τι άλλο, θα αλλάξει τον τρόπο θεώρησης της θεραπείας των γλοιωμάτων. Αυτή η ανασκόπηση θα εξετάσει: α) την θεωρία που αφορά στα αρχέγονα κύτταρα που υπάρχουν στο εγκέφαλο, β) τα γεγονότα που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου, όπως είναι τα κύτταρα εκκίνησης του όγκου (tumor initiating cell, TICs), γ) τις πιθανές επιπτώσεις που μπορούν να έχουν στη θεραπεία και δ) τον ρόλο των αρχέγονων κυττάρων στην μελλοντική αντιμετώπιση των γλοιωμάτων του εγκεφάλου.","abstract_html":"Τα γλοιώματα αποτελούν τους πιο συνήθεις όγκους του εγκεφάλου οι οποίοι παρουσιάζουν χαμηλή επιβίωση ακόμη και με πολύπλευρη θεραπευτική αντιμετώπιση, όπως χειρουργική εξαίρεση, ακτινοβολία και χημειοθεραπεία. Οι τύποι των γλοιωμάτων είναι: τα αστροκυττώματα, τα ολιγοδενδρογλοιώματα και τα επενδυμώματα τα οποία χαρακτηρίζονται ανάλογα με τα ιστολογικά χαρακτηριστικά. Ο πιο επιθετικός τύπος είναι το γλοιοβλαστώμα (GBM) που αντιπροσωπεύει το 80% όλων των κακοηθειών του εγκεφάλου με μέση επιβίωση τους 14 μήνες και 5ετή επιβίωση κάτω του 10%. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί με ποιο τρόπο τα γλοιώματα αναπτύσσονται σε ένα όργανο χωρίς σχεδόν καθόλου ικανότητα πολλαπλασιασμού. Επίσης, η νευροχειρουργική αντιμετώπιση των ασθενών με ενδογενή γλοιώματα εγκεφάλου είναι ένας από τους πιο ραγδαία εξελισσόμενους τομείς. Αυτό έχει τροφοδοτηθεί από τις προόδους στη χειρουργική τεχνική, όχι μόνο όσον αφορά στη μείωση του όγκου των γλοιωμάτων (cytoreduction), αλλά και στη χορήγηση φαρμάκων. Ευτυχώς, η εξέλιξη της τεχνολογίας και της μοριακής βιολογίας δίνει την δυνατότητα στους ερευνητές να εξηγήσουν τα πρώτα βήματα σχηματισμού των γλοιωμάτων και να συγκεντρώσουν γνώσεις σχετικά με τα αρχέγονα νευρικά κύτταρα και τους απογόνους τους που ενοχοποιούνται στην δημιουργία τους. Περαιτέρω εξέλιξη ή καινοτόμες θεραπείες θα εξαρτηθούν από την βαθύτερη κατανόηση της βιολογίας της νόσου και την εκτίμηση των περιορισμών των σημερινών γνώσεων. Σ’ αυτήν την ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια για βαθύτερη κατανόηση στο αμφιλεγόμενο θέμα των αρχέγονων καρκινικών κυττάρων που υπάρχουν στα γλοιώματα του εγκεφάλου. Αναγνωρίζεται τώρα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος περιέχει σε ορισμένες περιοχές συγκεκριμένους πληθυσμούς κυττάρων, οι οποίοι είναι ικανοί για αυτο-ανανέωση και μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και συντήρηση του όγκου μετά από συσσωρευμένες μεταλλάξεις. Τα νεοπλασματικά κύτταρα προσαρμοσμένα στο να διατηρούν την συνεχή ανάπτυξη των όγκων παρουσιάζουν χαρακτηριστικά παρόμοια των αρχέγονων κυττάρων και ως εκ τούτου αποτελούν θεμιτό θεραπευτικό στόχο. Η επίτευξη αυτών των στόχων εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση και, αν μη τι άλλο, θα αλλάξει τον τρόπο θεώρησης της θεραπείας των γλοιωμάτων. Αυτή η ανασκόπηση θα εξετάσει: α) την θεωρία που αφορά στα αρχέγονα κύτταρα που υπάρχουν στο εγκέφαλο, β) τα γεγονότα που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου, όπως είναι τα κύτταρα εκκίνησης του όγκου (tumor initiating cell, TICs), γ) τις πιθανές επιπτώσεις που μπορούν να έχουν στη θεραπεία και δ) τον ρόλο των αρχέγονων κυττάρων στην μελλοντική αντιμετώπιση των γλοιωμάτων του εγκεφάλου.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπρίζας Στέργιος","Brizas Stergios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3408053"],"render_values":[{"text":"uoadl:3408053","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408053","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408053","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3408053","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπρίζας Στέργιος","Brizas Stergios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3408053","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408053"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα γλοιώματα αποτελούν τους πιο συνήθεις όγκους του εγκεφάλου οι οποίοι παρουσιάζουν χαμηλή επιβίωση ακόμη και με πολύπλευρη θεραπευτική αντιμετώπιση, όπως χειρουργική εξαίρεση, ακτινοβολία και χημειοθεραπεία. Οι τύποι των γλοιωμάτων είναι: τα αστροκυττώματα, τα ολιγοδενδρογλοιώματα και τα επενδυμώματα τα οποία χαρακτηρίζονται ανάλογα με τα ιστολογικά χαρακτηριστικά. Ο πιο επιθετικός τύπος είναι το γλοιοβλαστώμα (GBM) που αντιπροσωπεύει το 80% όλων των κακοηθειών του εγκεφάλου με μέση επιβίωση τους 14 μήνες και 5ετή επιβίωση κάτω του 10%. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί με ποιο τρόπο τα γλοιώματα αναπτύσσονται σε ένα όργανο χωρίς σχεδόν καθόλου ικανότητα πολλαπλασιασμού. Επίσης, η νευροχειρουργική αντιμετώπιση των ασθενών με ενδογενή γλοιώματα εγκεφάλου είναι ένας από τους πιο ραγδαία εξελισσόμενους τομείς. Αυτό έχει τροφοδοτηθεί από τις προόδους στη χειρουργική τεχνική, όχι μόνο όσον αφορά στη μείωση του όγκου των γλοιωμάτων (cytoreduction), αλλά και στη χορήγηση φαρμάκων. Ευτυχώς, η εξέλιξη της τεχνολογίας και της μοριακής βιολογίας δίνει την δυνατότητα στους ερευνητές να εξηγήσουν τα πρώτα βήματα σχηματισμού των γλοιωμάτων και να συγκεντρώσουν γνώσεις σχετικά με τα αρχέγονα νευρικά κύτταρα και τους απογόνους τους που ενοχοποιούνται στην δημιουργία τους. Περαιτέρω εξέλιξη ή καινοτόμες θεραπείες θα εξαρτηθούν από την βαθύτερη κατανόηση της βιολογίας της νόσου και την εκτίμηση των περιορισμών των σημερινών γνώσεων. Σ’ αυτήν την ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια για βαθύτερη κατανόηση στο αμφιλεγόμενο θέμα των αρχέγονων καρκινικών κυττάρων που υπάρχουν στα γλοιώματα του εγκεφάλου. Αναγνωρίζεται τώρα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος περιέχει σε ορισμένες περιοχές συγκεκριμένους πληθυσμούς κυττάρων, οι οποίοι είναι ικανοί για αυτο-ανανέωση και μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και συντήρηση του όγκου μετά από συσσωρευμένες μεταλλάξεις. Τα νεοπλασματικά κύτταρα προσαρμοσμένα στο να διατηρούν την συνεχή ανάπτυξη των όγκων παρουσιάζουν χαρακτηριστικά παρόμοια των αρχέγονων κυττάρων και ως εκ τούτου αποτελούν θεμιτό θεραπευτικό στόχο. Η επίτευξη αυτών των στόχων εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση και, αν μη τι άλλο, θα αλλάξει τον τρόπο θεώρησης της θεραπείας των γλοιωμάτων. Αυτή η ανασκόπηση θα εξετάσει: α) την θεωρία που αφορά στα αρχέγονα κύτταρα που υπάρχουν στο εγκέφαλο, β) τα γεγονότα που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου, όπως είναι τα κύτταρα εκκίνησης του όγκου (tumor initiating cell, TICs), γ) τις πιθανές επιπτώσεις που μπορούν να έχουν στη θεραπεία και δ) τον ρόλο των αρχέγονων κυττάρων στην μελλοντική αντιμετώπιση των γλοιωμάτων του εγκεφάλου.","Glioma is the most common tumor in human brain with a low survival rate even with the use of multiple therapeutic protocols such as surgery, brain radiation and chemotherapy. Types of gliomas such as astrocytoma, oligodendroglioma and ependymoma are characterized according to histological features. The most aggressive type is glioblastoma (GBM) which represent 80% of all malignant tumor with survival rate average of 14 months, 10% of such cases survive 5 years. However, it has not yet specified with which mechanism a glioma is able to progress through the human brain is which is an organ w ability with no ability of proliferation. Moreover, the neurosurgical treatment of patients brain glioma is one of the most rapidly developing field of study. This is due to the fact that there has been much progress in surgery technique, not only regarding the reduction of the volume of tumors (cytoreduction) but in administration of drugs. Fortunately, the advance of technology and molecular biology grants reseachers the ability to explain the first steps of glioma formation and to accumulate all the knowledge of regarding to neural stem cells and the cells delivered from them that are the cause of glioma. Further advancements or revolutionary treatment methods will be dependent on a deeper understanding of the biological level of the disease and an estimation of the limitation of our current knowledge. This review aims to deepen the understanding on the controversial topic regarding the cancer stem cells that exist in brain glioma. Is well known that human brain contains in certain region specific group of cells which are capable of self-renewal and are able to contribute to the development and maintenance of tumors after a plethora of accumulated mutations. Cancer cells, which are adapted to maintain a constant growth of tumor, exhibit characteristic similar to stem cells as such they consist a viable target for therapy. The accomplishment of the aforementioned goals is still a formidable challenge and will likely change the way of thinking regarding the treatment of glioma. This review will examine a) the theory related to stem cells in the brain, b) the events that contribute to the development of tumors in the brain, such as tumor initiating cells (TICs), c) the potential consequences that they may have on treatment, d) the role of stem cells in feature confrontation of human glioma."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των βλαστοκυττάρων στα Γλοιώματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπρίζας Στέργιος","Brizas Stergios"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Τα γλοιώματα αποτελούν τους πιο συνήθεις όγκους του εγκεφάλου οι οποίοι παρουσιάζουν χαμηλή επιβίωση ακόμη και με πολύπλευρη θεραπευτική αντιμετώπιση, όπως χειρουργική εξαίρεση, ακτινοβολία και χημειοθεραπεία. Οι τύποι των γλοιωμάτων είναι: τα αστροκυττώματα, τα ολιγοδενδρογλοιώματα και τα επενδυμώματα τα οποία χαρακτηρίζονται ανάλογα με τα ιστολογικά χαρακτηριστικά. Ο πιο επιθετικός τύπος είναι το γλοιοβλαστώμα (GBM) που αντιπροσωπεύει το 80% όλων των κακοηθειών του εγκεφάλου με μέση επιβίωση τους 14 μήνες και 5ετή επιβίωση κάτω του 10%. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί με ποιο τρόπο τα γλοιώματα αναπτύσσονται σε ένα όργανο χωρίς σχεδόν καθόλου ικανότητα πολλαπλασιασμού. Επίσης, η νευροχειρουργική αντιμετώπιση των ασθενών με ενδογενή γλοιώματα εγκεφάλου είναι ένας από τους πιο ραγδαία εξελισσόμενους τομείς. Αυτό έχει τροφοδοτηθεί από τις προόδους στη χειρουργική τεχνική, όχι μόνο όσον αφορά στη μείωση του όγκου των γλοιωμάτων (cytoreduction), αλλά και στη χορήγηση φαρμάκων. Ευτυχώς, η εξέλιξη της τεχνολογίας και της μοριακής βιολογίας δίνει την δυνατότητα στους ερευνητές να εξηγήσουν τα πρώτα βήματα σχηματισμού των γλοιωμάτων και να συγκεντρώσουν γνώσεις σχετικά με τα αρχέγονα νευρικά κύτταρα και τους απογόνους τους που ενοχοποιούνται στην δημιουργία τους. Περαιτέρω εξέλιξη ή καινοτόμες θεραπείες θα εξαρτηθούν από την βαθύτερη κατανόηση της βιολογίας της νόσου και την εκτίμηση των περιορισμών των σημερινών γνώσεων. Σ’ αυτήν την ανασκόπηση γίνεται προσπάθεια για βαθύτερη κατανόηση στο αμφιλεγόμενο θέμα των αρχέγονων καρκινικών κυττάρων που υπάρχουν στα γλοιώματα του εγκεφάλου. Αναγνωρίζεται τώρα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος περιέχει σε ορισμένες περιοχές συγκεκριμένους πληθυσμούς κυττάρων, οι οποίοι είναι ικανοί για αυτο-ανανέωση και μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και συντήρηση του όγκου μετά από συσσωρευμένες μεταλλάξεις. Τα νεοπλασματικά κύτταρα προσαρμοσμένα στο να διατηρούν την συνεχή ανάπτυξη των όγκων παρουσιάζουν χαρακτηριστικά παρόμοια των αρχέγονων κυττάρων και ως εκ τούτου αποτελούν θεμιτό θεραπευτικό στόχο. Η επίτευξη αυτών των στόχων εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση και, αν μη τι άλλο, θα αλλάξει τον τρόπο θεώρησης της θεραπείας των γλοιωμάτων. Αυτή η ανασκόπηση θα εξετάσει: α) την θεωρία που αφορά στα αρχέγονα κύτταρα που υπάρχουν στο εγκέφαλο, β) τα γεγονότα που συμβάλλουν στην ανάπτυξη των όγκων του εγκεφάλου, όπως είναι τα κύτταρα εκκίνησης του όγκου (tumor initiating cell, TICs), γ) τις πιθανές επιπτώσεις που μπορούν να έχουν στη θεραπεία και δ) τον ρόλο των αρχέγονων κυττάρων στην μελλοντική αντιμετώπιση των γλοιωμάτων του εγκεφάλου.","Glioma is the most common tumor in human brain with a low survival rate even with the use of multiple therapeutic protocols such as surgery, brain radiation and chemotherapy. Types of gliomas such as astrocytoma, oligodendroglioma and ependymoma are characterized according to histological features. The most aggressive type is glioblastoma (GBM) which represent 80% of all malignant tumor with survival rate average of 14 months, 10% of such cases survive 5 years. However, it has not yet specified with which mechanism a glioma is able to progress through the human brain is which is an organ w ability with no ability of proliferation. Moreover, the neurosurgical treatment of patients brain glioma is one of the most rapidly developing field of study. This is due to the fact that there has been much progress in surgery technique, not only regarding the reduction of the volume of tumors (cytoreduction) but in administration of drugs. Fortunately, the advance of technology and molecular biology grants reseachers the ability to explain the first steps of glioma formation and to accumulate all the knowledge of regarding to neural stem cells and the cells delivered from them that are the cause of glioma. Further advancements or revolutionary treatment methods will be dependent on a deeper understanding of the biological level of the disease and an estimation of the limitation of our current knowledge. This review aims to deepen the understanding on the controversial topic regarding the cancer stem cells that exist in brain glioma. Is well known that human brain contains in certain region specific group of cells which are capable of self-renewal and are able to contribute to the development and maintenance of tumors after a plethora of accumulated mutations. Cancer cells, which are adapted to maintain a constant growth of tumor, exhibit characteristic similar to stem cells as such they consist a viable target for therapy. The accomplishment of the aforementioned goals is still a formidable challenge and will likely change the way of thinking regarding the treatment of glioma. This review will examine a) the theory related to stem cells in the brain, b) the events that contribute to the development of tumors in the brain, such as tumor initiating cells (TICs), c) the potential consequences that they may have on treatment, d) the role of stem cells in feature confrontation of human glioma."],"dc:identifier":["uoadl:3408053","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408053"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ο ρόλος των βλαστοκυττάρων στα Γλοιώματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:00Z"}