{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3408156"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3408156","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"The predictive and prognostic significance of genomic instability and mutations in homologous recombination deficiency mechanism genes in ovarian cancer patients","abstract":"Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) ανέτρεψαν τη θεραπεία του καρκίνου των ωοθηκών, ιδιαίτερα στους ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2 και ανεπάρκεια ομόλογου ανασυνδυασμού (HRD), βελτιώνοντας σημαντικά την συνολική επιβίωση. Ωστόσο, εξακολουθούν οι ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των επόμενων θεραπειών, ιδίως σε μεταγενέστερες γραμμές θεραπείας, μετά την θεραπεία με αναστολείς PARP . Η κατανόηση της επίδρασης της χημειοθεραπείας μετά την χρήση αναστολέα PARP και ο εντοπισμός προγνωστικών βιοδεικτών κρίνεται ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση των θεραπευτικών προσεγγίσεων και των αποτελεσμάτων σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη, εξετάσαμε την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από θεραπεία με αναστολέα PARP και πιθανούς βιοδείκτες που μπορούν να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία. Ανασκοπήσαμε ιατρικά αρχεία του νοσοκομείου μας, 88 ασθενών με υψηλού βαθμού ορώδη καρκίνο των ωοθηκών που έλαβαν αναστολείς PARP ως θεραπεία συντήρησης μετά από χημειοθεραπεία με βάση την πλατίνα. Συλλέχθηκαν και αναλύθηκαν κλινικοπαθολογικά, μοριακά και δεδομένα επιβίωσης. Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS) με θεραπεία με αναστολέα PARP ήταν 22,7 μήνες, με αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ πρώτης γραμμής και υποτροπής. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από αναστολέα PARP και η συσχέτισή της με θεραπεία βασιζόμενη στην πλατίνα έναντι άλλων θεραπειών. Η συνολική ανταπόκριση και η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου στο πλαίσιο χημειοθεραπείας μετά τον αναστολέα PARP αξιολογήθηκαν, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η γραμμή χορήγησης του αναστολέα PARP και η διάρκεια θεραπείας. Η παρούσα μελέτη παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τη βέλτιστη διαχείριση του καρκίνου ωοθηκών, σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αναστολείς PARP συνεισφέροντας σε μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις.","abstract_html":"Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) ανέτρεψαν τη θεραπεία του καρκίνου των ωοθηκών, ιδιαίτερα στους ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2 και ανεπάρκεια ομόλογου ανασυνδυασμού (HRD), βελτιώνοντας σημαντικά την συνολική επιβίωση. Ωστόσο, εξακολουθούν οι ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των επόμενων θεραπειών, ιδίως σε μεταγενέστερες γραμμές θεραπείας, μετά την θεραπεία με αναστολείς PARP . Η κατανόηση της επίδρασης της χημειοθεραπείας μετά την χρήση αναστολέα PARP και ο εντοπισμός προγνωστικών βιοδεικτών κρίνεται ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση των θεραπευτικών προσεγγίσεων και των αποτελεσμάτων σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη, εξετάσαμε την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από θεραπεία με αναστολέα PARP και πιθανούς βιοδείκτες που μπορούν να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία. Ανασκοπήσαμε ιατρικά αρχεία του νοσοκομείου μας, 88 ασθενών με υψηλού βαθμού ορώδη καρκίνο των ωοθηκών που έλαβαν αναστολείς PARP ως θεραπεία συντήρησης μετά από χημειοθεραπεία με βάση την πλατίνα. Συλλέχθηκαν και αναλύθηκαν κλινικοπαθολογικά, μοριακά και δεδομένα επιβίωσης. Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS) με θεραπεία με αναστολέα PARP ήταν 22,7 μήνες, με αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ πρώτης γραμμής και υποτροπής. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από αναστολέα PARP και η συσχέτισή της με θεραπεία βασιζόμενη στην πλατίνα έναντι άλλων θεραπειών. Η συνολική ανταπόκριση και η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου στο πλαίσιο χημειοθεραπείας μετά τον αναστολέα PARP αξιολογήθηκαν, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η γραμμή χορήγησης του αναστολέα PARP και η διάρκεια θεραπείας. Η παρούσα μελέτη παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τη βέλτιστη διαχείριση του καρκίνου ωοθηκών, σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αναστολείς PARP συνεισφέροντας σε μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Κολλάρου Ιωάννα","Kollarou Ioanna"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:00Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3408156"],"render_values":[{"text":"uoadl:3408156","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408156","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408156","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3408156","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κολλάρου Ιωάννα","Kollarou Ioanna"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3408156","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408156"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) ανέτρεψαν τη θεραπεία του καρκίνου των ωοθηκών, ιδιαίτερα στους ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2 και ανεπάρκεια ομόλογου ανασυνδυασμού (HRD), βελτιώνοντας σημαντικά την συνολική επιβίωση. Ωστόσο, εξακολουθούν οι ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των επόμενων θεραπειών, ιδίως σε μεταγενέστερες γραμμές θεραπείας, μετά την θεραπεία με αναστολείς PARP . Η κατανόηση της επίδρασης της χημειοθεραπείας μετά την χρήση αναστολέα PARP και ο εντοπισμός προγνωστικών βιοδεικτών κρίνεται ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση των θεραπευτικών προσεγγίσεων και των αποτελεσμάτων σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη, εξετάσαμε την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από θεραπεία με αναστολέα PARP και πιθανούς βιοδείκτες που μπορούν να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία. Ανασκοπήσαμε ιατρικά αρχεία του νοσοκομείου μας, 88 ασθενών με υψηλού βαθμού ορώδη καρκίνο των ωοθηκών που έλαβαν αναστολείς PARP ως θεραπεία συντήρησης μετά από χημειοθεραπεία με βάση την πλατίνα. Συλλέχθηκαν και αναλύθηκαν κλινικοπαθολογικά, μοριακά και δεδομένα επιβίωσης. Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS) με θεραπεία με αναστολέα PARP ήταν 22,7 μήνες, με αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ πρώτης γραμμής και υποτροπής. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από αναστολέα PARP και η συσχέτισή της με θεραπεία βασιζόμενη στην πλατίνα έναντι άλλων θεραπειών. Η συνολική ανταπόκριση και η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου στο πλαίσιο χημειοθεραπείας μετά τον αναστολέα PARP αξιολογήθηκαν, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η γραμμή χορήγησης του αναστολέα PARP και η διάρκεια θεραπείας. Η παρούσα μελέτη παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τη βέλτιστη διαχείριση του καρκίνου ωοθηκών, σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αναστολείς PARP συνεισφέροντας σε μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις.","Poly-(ADP-ribose) polymerase (PARP) inhibitors have revolutionized ovarian cancer treatment, particularly in patients with BRCA1/2 mutations and Homologous Recombination Deficiency (HRD), showcasing significant improvements in overall survival. However, concerns persist regarding the efficacy of subsequent treatments, especially when administered post PARP inhibitor therapy, particularly in later lines of treatment. Understanding the impact of post-PARP inhibitor chemotherapy and identifying predictive biomarkers are crucial for refining treatment strategies and improving outcomes for ovarian cancer patients. In this retrospective study, we aimed to evaluate the efficacy of chemotherapy following PARP inhibitor treatment and identify potential biomarkers predictive of treatment response. We conducted a comprehensive review of medical charts from our institution, focusing on ovarian cancer patients who received PARP inhibitors as maintenance therapy following platinum-based chemotherapy. Clinicopathological, molecular, and survival data were collected and analyzed. Our analysis included 88 patients with high-grade serous ovarian cancer who underwent PARP inhibitor maintenance therapy post platinum-based chemotherapy. The median progression-free survival (PFS) with PARP inhibitor treatment was 22.7 months, with notable differences observed between patients treated in the frontline versus recurrent setting. Furthermore, we assessed the efficacy of post-PARP inhibitor chemotherapy and its association with platinum-based versus non-platinum-based therapy. Overall response rates and median PFS in the post-PARP inhibitor chemotherapy setting were evaluated, considering factors such as the line of PARP inhibitor administration and duration of treatment. Through this study, we aim to provide valuable insights into the optimal management of ovarian cancer patients receiving PARP inhibitor therapy and contribute evidence-based recommendations for subsequent treatment strategies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["The predictive and prognostic significance of genomic instability and mutations in homologous recombination deficiency mechanism genes in ovarian cancer patients"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κολλάρου Ιωάννα","Kollarou Ioanna"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Οι αναστολείς πολυ(ADP-ριβόζης) πολυμεράσης (PARP) ανέτρεψαν τη θεραπεία του καρκίνου των ωοθηκών, ιδιαίτερα στους ασθενείς με μεταλλάξεις BRCA1/2 και ανεπάρκεια ομόλογου ανασυνδυασμού (HRD), βελτιώνοντας σημαντικά την συνολική επιβίωση. Ωστόσο, εξακολουθούν οι ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα των επόμενων θεραπειών, ιδίως σε μεταγενέστερες γραμμές θεραπείας, μετά την θεραπεία με αναστολείς PARP . Η κατανόηση της επίδρασης της χημειοθεραπείας μετά την χρήση αναστολέα PARP και ο εντοπισμός προγνωστικών βιοδεικτών κρίνεται ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση των θεραπευτικών προσεγγίσεων και των αποτελεσμάτων σε ασθενείς με καρκίνο των ωοθηκών. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη, εξετάσαμε την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από θεραπεία με αναστολέα PARP και πιθανούς βιοδείκτες που μπορούν να προβλέπουν την ανταπόκριση στη θεραπεία. Ανασκοπήσαμε ιατρικά αρχεία του νοσοκομείου μας, 88 ασθενών με υψηλού βαθμού ορώδη καρκίνο των ωοθηκών που έλαβαν αναστολείς PARP ως θεραπεία συντήρησης μετά από χημειοθεραπεία με βάση την πλατίνα. Συλλέχθηκαν και αναλύθηκαν κλινικοπαθολογικά, μοριακά και δεδομένα επιβίωσης. Η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS) με θεραπεία με αναστολέα PARP ήταν 22,7 μήνες, με αξιοσημείωτες διαφορές μεταξύ πρώτης γραμμής και υποτροπής. Επιπλέον, αξιολογήθηκε η αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας μετά από αναστολέα PARP και η συσχέτισή της με θεραπεία βασιζόμενη στην πλατίνα έναντι άλλων θεραπειών. Η συνολική ανταπόκριση και η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου στο πλαίσιο χημειοθεραπείας μετά τον αναστολέα PARP αξιολογήθηκαν, λαμβάνοντας υπόψη παράγοντες όπως η γραμμή χορήγησης του αναστολέα PARP και η διάρκεια θεραπείας. Η παρούσα μελέτη παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για τη βέλτιστη διαχείριση του καρκίνου ωοθηκών, σε ασθενείς που λαμβάνουν θεραπεία με αναστολείς PARP συνεισφέροντας σε μελλοντικές θεραπευτικές προσεγγίσεις.","Poly-(ADP-ribose) polymerase (PARP) inhibitors have revolutionized ovarian cancer treatment, particularly in patients with BRCA1/2 mutations and Homologous Recombination Deficiency (HRD), showcasing significant improvements in overall survival. However, concerns persist regarding the efficacy of subsequent treatments, especially when administered post PARP inhibitor therapy, particularly in later lines of treatment. Understanding the impact of post-PARP inhibitor chemotherapy and identifying predictive biomarkers are crucial for refining treatment strategies and improving outcomes for ovarian cancer patients. In this retrospective study, we aimed to evaluate the efficacy of chemotherapy following PARP inhibitor treatment and identify potential biomarkers predictive of treatment response. We conducted a comprehensive review of medical charts from our institution, focusing on ovarian cancer patients who received PARP inhibitors as maintenance therapy following platinum-based chemotherapy. Clinicopathological, molecular, and survival data were collected and analyzed. Our analysis included 88 patients with high-grade serous ovarian cancer who underwent PARP inhibitor maintenance therapy post platinum-based chemotherapy. The median progression-free survival (PFS) with PARP inhibitor treatment was 22.7 months, with notable differences observed between patients treated in the frontline versus recurrent setting. Furthermore, we assessed the efficacy of post-PARP inhibitor chemotherapy and its association with platinum-based versus non-platinum-based therapy. Overall response rates and median PFS in the post-PARP inhibitor chemotherapy setting were evaluated, considering factors such as the line of PARP inhibitor administration and duration of treatment. Through this study, we aim to provide valuable insights into the optimal management of ovarian cancer patients receiving PARP inhibitor therapy and contribute evidence-based recommendations for subsequent treatment strategies."],"dc:identifier":["uoadl:3408156","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3408156"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["The predictive and prognostic significance of genomic instability and mutations in homologous recombination deficiency mechanism genes in ovarian cancer patients"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:00Z"}