{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410265"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:3410265","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύμπλοκες αγγειοπλαστικές και συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών","abstract":"Εισαγωγή: Η διαδερμική αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική ενδαγγειακή διαδικασία επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου, η οποία έχει στόχο τη διάνοιξη στενωμένων ή αποφραγμένων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια η διαδερμική αγγειοπλαστική εμπλέκεται στην αντιμετώπιση ασθενών με στεφανιαία νόσο σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις. Η διαδερμική αγγειοπλαστική σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο περιεπεμβατικών επιπλοκών και καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης επιπλοκών και της βελτίωσης της λειτουργικότητας της αριστεράς κοιλίας μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής σε ασθενείς που υποβάλλονται σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 64 άτομα που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική στην Καρδιολογική Κλινική του Γ.Ν.Ν. Ιωνίας Κωνσταντοπούλειο – Πατησίων. Αποτελέσματα: Από τα 64 άτομα τα οποία υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική τα 49 άτομα (ποσοστό 76,6%) υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Στο μεγαλύτερο ποσοστό 96,9% το αγγείο προσπέλασης ήταν η κερκιδική αρτηρία. Επιπλοκές παρουσίασε το 54,7% του δείγματος αλλά θάνατος, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακός επιπωματισμός, απόφραξη κλάδου και εμβολή δεν παρατηρήθηκε σε κανέναν ασθενή. Σε 29 άτομα (45,3%) παρατηρήθηκε αύξηση της τροπονίνης μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής. Παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική συχνότερα έπασχαν από στεφανιαία νόσο περισσότερων αγγείων (p= 0,022), εμφυτεύτηκαν περισσότερα από τέσσερα stents (p= 0,014) και παρουσίασαν περισσότερες επιπλοκές (p< 0,001) και μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης (p= 0,014), μεγαλύτερο SYNTAX score I (p< 0,001), SYNTAX score II (p= 0,043), μεγαλύτερο κίνδυνο θνητότητας τέσσερα έτη μετά την αγγειοπλαστική (p=0,014), δέχθηκαν περισσότερη ακτινοβολία Τotal Air Kerma (p< 0,001), καθώς και είχαν μεγαλύτερο χρόνο ακτινοσκόπησης (p< 0,001). Επίσης, μετά την αγγειοπλαστική παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση στο κλάσμα εξωθήσεως και στη συνολική επιμήκης παραμόρφωση (GLS) έναν μήνα, τρεις μήνες και έξι μήνες μετά (p< 0,001) αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Μετά τη διενέργεια σύμπλοκης αγγειοπλαστικής παρατηρείται αύξηση του κλάσματος εξωθήσεως με τιμές μεγαλύτερες του 55% και της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS) με τιμές μεγαλύτερες του -18%. Για να γενικευτούν τα ευρήματα της παρούσας μελέτης χρειάζονται μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων και πολυκεντρικές μελέτες.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η διαδερμική αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική ενδαγγειακή διαδικασία επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου, η οποία έχει στόχο τη διάνοιξη στενωμένων ή αποφραγμένων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια η διαδερμική αγγειοπλαστική εμπλέκεται στην αντιμετώπιση ασθενών με στεφανιαία νόσο σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις. Η διαδερμική αγγειοπλαστική σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο περιεπεμβατικών επιπλοκών και καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης επιπλοκών και της βελτίωσης της λειτουργικότητας της αριστεράς κοιλίας μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής σε ασθενείς που υποβάλλονται σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 64 άτομα που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική στην Καρδιολογική Κλινική του Γ.Ν.Ν. Ιωνίας Κωνσταντοπούλειο – Πατησίων. Αποτελέσματα: Από τα 64 άτομα τα οποία υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική τα 49 άτομα (ποσοστό 76,6%) υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Στο μεγαλύτερο ποσοστό 96,9% το αγγείο προσπέλασης ήταν η κερκιδική αρτηρία. Επιπλοκές παρουσίασε το 54,7% του δείγματος αλλά θάνατος, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακός επιπωματισμός, απόφραξη κλάδου και εμβολή δεν παρατηρήθηκε σε κανέναν ασθενή. Σε 29 άτομα (45,3%) παρατηρήθηκε αύξηση της τροπονίνης μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής. Παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική συχνότερα έπασχαν από στεφανιαία νόσο περισσότερων αγγείων (p= 0,022), εμφυτεύτηκαν περισσότερα από τέσσερα stents (p= 0,014) και παρουσίασαν περισσότερες επιπλοκές (p&lt; 0,001) και μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης (p= 0,014), μεγαλύτερο SYNTAX score I (p&lt; 0,001), SYNTAX score II (p= 0,043), μεγαλύτερο κίνδυνο θνητότητας τέσσερα έτη μετά την αγγειοπλαστική (p=0,014), δέχθηκαν περισσότερη ακτινοβολία Τotal Air Kerma (p&lt; 0,001), καθώς και είχαν μεγαλύτερο χρόνο ακτινοσκόπησης (p&lt; 0,001). Επίσης, μετά την αγγειοπλαστική παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση στο κλάσμα εξωθήσεως και στη συνολική επιμήκης παραμόρφωση (GLS) έναν μήνα, τρεις μήνες και έξι μήνες μετά (p&lt; 0,001) αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Μετά τη διενέργεια σύμπλοκης αγγειοπλαστικής παρατηρείται αύξηση του κλάσματος εξωθήσεως με τιμές μεγαλύτερες του 55% και της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS) με τιμές μεγαλύτερες του -18%. Για να γενικευτούν τα ευρήματα της παρούσας μελέτης χρειάζονται μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων και πολυκεντρικές μελέτες.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαννέλη Κατερίνα","Gianneli Katerina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2024,"date_issued":"2024","date_published":"2024","updated_at":"2026-11-19T06:30:03Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410265"],"render_values":[{"text":"uoadl:3410265","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410265","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410265","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A3410265","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαννέλη Κατερίνα","Gianneli Katerina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2024"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:3410265","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410265"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η διαδερμική αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική ενδαγγειακή διαδικασία επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου, η οποία έχει στόχο τη διάνοιξη στενωμένων ή αποφραγμένων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια η διαδερμική αγγειοπλαστική εμπλέκεται στην αντιμετώπιση ασθενών με στεφανιαία νόσο σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις. Η διαδερμική αγγειοπλαστική σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο περιεπεμβατικών επιπλοκών και καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης επιπλοκών και της βελτίωσης της λειτουργικότητας της αριστεράς κοιλίας μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής σε ασθενείς που υποβάλλονται σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 64 άτομα που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική στην Καρδιολογική Κλινική του Γ.Ν.Ν. Ιωνίας Κωνσταντοπούλειο – Πατησίων. Αποτελέσματα: Από τα 64 άτομα τα οποία υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική τα 49 άτομα (ποσοστό 76,6%) υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Στο μεγαλύτερο ποσοστό 96,9% το αγγείο προσπέλασης ήταν η κερκιδική αρτηρία. Επιπλοκές παρουσίασε το 54,7% του δείγματος αλλά θάνατος, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακός επιπωματισμός, απόφραξη κλάδου και εμβολή δεν παρατηρήθηκε σε κανέναν ασθενή. Σε 29 άτομα (45,3%) παρατηρήθηκε αύξηση της τροπονίνης μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής. Παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική συχνότερα έπασχαν από στεφανιαία νόσο περισσότερων αγγείων (p= 0,022), εμφυτεύτηκαν περισσότερα από τέσσερα stents (p= 0,014) και παρουσίασαν περισσότερες επιπλοκές (p< 0,001) και μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης (p= 0,014), μεγαλύτερο SYNTAX score I (p< 0,001), SYNTAX score II (p= 0,043), μεγαλύτερο κίνδυνο θνητότητας τέσσερα έτη μετά την αγγειοπλαστική (p=0,014), δέχθηκαν περισσότερη ακτινοβολία Τotal Air Kerma (p< 0,001), καθώς και είχαν μεγαλύτερο χρόνο ακτινοσκόπησης (p< 0,001). Επίσης, μετά την αγγειοπλαστική παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση στο κλάσμα εξωθήσεως και στη συνολική επιμήκης παραμόρφωση (GLS) έναν μήνα, τρεις μήνες και έξι μήνες μετά (p< 0,001) αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Μετά τη διενέργεια σύμπλοκης αγγειοπλαστικής παρατηρείται αύξηση του κλάσματος εξωθήσεως με τιμές μεγαλύτερες του 55% και της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS) με τιμές μεγαλύτερες του -18%. Για να γενικευτούν τα ευρήματα της παρούσας μελέτης χρειάζονται μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων και πολυκεντρικές μελέτες.","Introduction: Percutaneous coronary intervention (PCI) is a minimally invasive endovascular myocardial revascularization procedure, which aims to open narrowed or blocked coronary arteries. In recent years percutaneous coronary intervention has been involved in the management of patients with coronary artery disease in complex anatomic lesions. Percutaneous coronary intervention in complex anatomic lesions is associated with an increased risk of procedural complications and cardiovascular events. Aim: The aim of this study was to assess the incidence of complications and improvement in left ventricular function in patients treated with complex PCI. Material and Methods: The sample of the study consisted of 64 patients treated with complex PCI at the Cardiology Department of General Hospital N. Ionia Konstantopouleio - Patision. Results: Of the 64 patients who underwent percutaneous coronary intervention (PCI), 49 patients (76.6%) treated with complex PCI. In the majority of 96.9% the access vessel was the radial artery. Complications occurred in 54.7% of the sample but death, acute myocardial infarction, stroke, cardiac tamponade, branch occlusion and embolism were not observed in any patient. In 29 patients (45.3%) an increase in troponin was observed after PCI. It was observed that patients who underwent complex PCI more often had coronary artery disease of more vessels (p= 0.022), implanted more than four stents (p= 0.014) and had more complications (p< 0.001) and higher troponin values (p= 0.014), higher SYNTAX score I (p< 0.001), SYNTAX score II (p= 0.043), higher risk of mortality four years after PCI (p= 0.014), received more Total Air Kerma radiation (p< 0.001) and had longer radioscopy time (p< 0.001). Also, after complex PCI, there was a statistically significant increase in the ejection fraction and total longitudinal strain (GLS) one month, three months and six months after PCI (p< 0.001), respectively. Conclusions: After performing complex PCI, there is an increase in the ejection fraction with values greater than 55% and total longitudinal strain (GLS) with values greater than -18%. To generalize the findings of the present study, a larger number of participants and multicenter studies are needed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύμπλοκες αγγειοπλαστικές και συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαννέλη Κατερίνα","Gianneli Katerina"],"dc:date":["2024"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η διαδερμική αγγειοπλαστική των στεφανιαίων αρτηριών αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική ενδαγγειακή διαδικασία επαναιμάτωσης του μυοκαρδίου, η οποία έχει στόχο τη διάνοιξη στενωμένων ή αποφραγμένων αρτηριών. Τα τελευταία χρόνια η διαδερμική αγγειοπλαστική εμπλέκεται στην αντιμετώπιση ασθενών με στεφανιαία νόσο σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις. Η διαδερμική αγγειοπλαστική σε πολύπλοκες ανατομικές θέσεις σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο περιεπεμβατικών επιπλοκών και καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η εκτίμηση της συχνότητας εμφάνισης επιπλοκών και της βελτίωσης της λειτουργικότητας της αριστεράς κοιλίας μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής σε ασθενείς που υποβάλλονται σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 64 άτομα που υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική στην Καρδιολογική Κλινική του Γ.Ν.Ν. Ιωνίας Κωνσταντοπούλειο – Πατησίων. Αποτελέσματα: Από τα 64 άτομα τα οποία υποβλήθηκαν σε διαδερμική αγγειοπλαστική τα 49 άτομα (ποσοστό 76,6%) υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική. Στο μεγαλύτερο ποσοστό 96,9% το αγγείο προσπέλασης ήταν η κερκιδική αρτηρία. Επιπλοκές παρουσίασε το 54,7% του δείγματος αλλά θάνατος, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακός επιπωματισμός, απόφραξη κλάδου και εμβολή δεν παρατηρήθηκε σε κανέναν ασθενή. Σε 29 άτομα (45,3%) παρατηρήθηκε αύξηση της τροπονίνης μετά τη διενέργεια της αγγειοπλαστικής. Παρατηρήθηκε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε σύμπλοκη αγγειοπλαστική συχνότερα έπασχαν από στεφανιαία νόσο περισσότερων αγγείων (p= 0,022), εμφυτεύτηκαν περισσότερα από τέσσερα stents (p= 0,014) και παρουσίασαν περισσότερες επιπλοκές (p< 0,001) και μεγαλύτερες τιμές τροπονίνης (p= 0,014), μεγαλύτερο SYNTAX score I (p< 0,001), SYNTAX score II (p= 0,043), μεγαλύτερο κίνδυνο θνητότητας τέσσερα έτη μετά την αγγειοπλαστική (p=0,014), δέχθηκαν περισσότερη ακτινοβολία Τotal Air Kerma (p< 0,001), καθώς και είχαν μεγαλύτερο χρόνο ακτινοσκόπησης (p< 0,001). Επίσης, μετά την αγγειοπλαστική παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση στο κλάσμα εξωθήσεως και στη συνολική επιμήκης παραμόρφωση (GLS) έναν μήνα, τρεις μήνες και έξι μήνες μετά (p< 0,001) αντίστοιχα. Συμπεράσματα: Μετά τη διενέργεια σύμπλοκης αγγειοπλαστικής παρατηρείται αύξηση του κλάσματος εξωθήσεως με τιμές μεγαλύτερες του 55% και της συνολικής επιμήκους παραμόρφωσης (GLS) με τιμές μεγαλύτερες του -18%. Για να γενικευτούν τα ευρήματα της παρούσας μελέτης χρειάζονται μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων και πολυκεντρικές μελέτες.","Introduction: Percutaneous coronary intervention (PCI) is a minimally invasive endovascular myocardial revascularization procedure, which aims to open narrowed or blocked coronary arteries. In recent years percutaneous coronary intervention has been involved in the management of patients with coronary artery disease in complex anatomic lesions. Percutaneous coronary intervention in complex anatomic lesions is associated with an increased risk of procedural complications and cardiovascular events. Aim: The aim of this study was to assess the incidence of complications and improvement in left ventricular function in patients treated with complex PCI. Material and Methods: The sample of the study consisted of 64 patients treated with complex PCI at the Cardiology Department of General Hospital N. Ionia Konstantopouleio - Patision. Results: Of the 64 patients who underwent percutaneous coronary intervention (PCI), 49 patients (76.6%) treated with complex PCI. In the majority of 96.9% the access vessel was the radial artery. Complications occurred in 54.7% of the sample but death, acute myocardial infarction, stroke, cardiac tamponade, branch occlusion and embolism were not observed in any patient. In 29 patients (45.3%) an increase in troponin was observed after PCI. It was observed that patients who underwent complex PCI more often had coronary artery disease of more vessels (p= 0.022), implanted more than four stents (p= 0.014) and had more complications (p< 0.001) and higher troponin values (p= 0.014), higher SYNTAX score I (p< 0.001), SYNTAX score II (p= 0.043), higher risk of mortality four years after PCI (p= 0.014), received more Total Air Kerma radiation (p< 0.001) and had longer radioscopy time (p< 0.001). Also, after complex PCI, there was a statistically significant increase in the ejection fraction and total longitudinal strain (GLS) one month, three months and six months after PCI (p< 0.001), respectively. Conclusions: After performing complex PCI, there is an increase in the ejection fraction with values greater than 55% and total longitudinal strain (GLS) with values greater than -18%. To generalize the findings of the present study, a larger number of participants and multicenter studies are needed."],"dc:identifier":["uoadl:3410265","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/3410265"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύμπλοκες αγγειοπλαστικές και συχνότητα εμφάνισης επιπλοκών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:30:03Z"}